IV SAB/Gl 93/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Matan (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant St. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Ośrodka A w Ś. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] złożonym w drodze elektronicznej A.K. zwrócił się do Dyrektora Ośrodka A w Ś. o udostępnienie informacji publicznej w postaci umowy o organizację koncertu zespołu [...] we [...] wraz z załącznikiem w postaci listy wykonywanych utworów sporządzonej dla potrzeb ZAiKS. Jednocześnie wskazał, iż odpowiedź może zostać udzielona poprzez przesłanie skanów dokumentów na adres poczty elektronicznej, bądź też poprzez przesłanie ich kserokopii na adres poczty tradycyjnej. Wobec braku odpowiedzi organu w ustawowym terminie skarżący ponowił wniosek, przesyłając również drogą elektroniczną w dniu [...] "przypomnienie w sprawie informacji publicznej". Organ nie udzielił wnioskodawcy stosownych informacji, wobec czego skarżący złożył w dniu [...] skargę na bezczynność Dyrektora Ośrodka A w Ś., wnosząc o: - stwierdzenie bezczynności w sprawie wniosku z dnia [...] - zobowiązanie organu do podjęcia stosownych działań zmierzających do usunięcia stanu bezczynności oraz jego skutków - zasądzenie kosztów postępowania. Skardze nie został nadany bieg, ponieważ Dyrektor A nie uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 1 p.p.s.a. i nie przekazał skargi do tutejszego Sądu. W związku z naruszeniem wspomnianego obowiązku przez Dyrektora A A.K. złożył w dniu [...] wniosek o wymierzenie grzywny. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2013 r. WSA w Gliwicach wymierzył Dyrektorowi A grzywnę w wysokości 1000 zł. (Sygn. akt IV SO/Gl 28/12). Zażalenie Dyrektora A w przedmiocie wymierzenia grzywny zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I OZ 227/13). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Dyrektor Ośrodka A w Ś. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Dyrektor A podniósł, że nie jest on organem w rozumieniu k.p.a., w związku z czym skargę należało wnieść do Prezydenta Miasta Ś. jako przełożonego Dyrektora A. Po drugie, Dyrektor A zakwestionował formę, w jakiej złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Za takie pismo w jego ocenie nie może być uznany e-mail nie opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym. Odpowiadając na skargę Dyrektor A wyjaśnił, że nie posiada informacji o koncercie zespołu [...] sprzed [...] lat. Wskazał ponadto, że ewentualna umowa cywilnoprawna zawarta z podmiotem trzecim nie jest informacją publiczną, jeśli nie była zawarta w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych. Odnosząc się do podniesionych w odpowiedzi na skargę zarzutów, skarżący w piśmie z dnia [...] podniósł, że A jest gminną jednostką organizacyjną Miasta Ś., a zatem w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwej formy wniosku, skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i panujący w nim pogląd o odformalizowaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej. Ponadto, skarżący dokonał modyfikacji wniosków skargi wnosząc o: - uznanie, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania obejmujących w szczególności wpis od skargi w wysokości 100,00 zł; - umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga A.K. nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W myśl art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.) każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z u.d.i.p. Prawo to może być realizowane w różny sposób, w tym: 1/ poprzez ogłaszanie informacji w Biuletynu Informacji Publicznej; 2/ udostępnienie informacji na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p); 3/ udostępnienie informacji w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych albo przez zainstalowane w takich miejscach urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (art. 11 u.d.i.p); 4/ wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (art. 7 ust. 1 pkt. 3 u.d.i.p.). Uprawnienie to obejmuje także posiedzenia pochodzących z powszechnych wyborów kolegialnych organów jednostek pomocniczych jednostek samorządu terytorialnego i ich kolegialnych organów pomocniczych (art. 20 w zw. z art. 18 i 19 u.d.i.p.). 5/ umieszczanie informacji publicznych w centralnym repozytorium informacji publicznych ( o którym mowa w art. 9b u.d.i.p.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) . Nie budzi wątpliwości, w ocenie Sądu, iż pozostaje bezczynny ten, kto zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, informacji takiej nie udziela w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bądź też w terminach ustalonych na podstawie art. 13 ust. 2 i 15 ust. 2 u.d.i.p albo nie wydaje w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W niniejszym postępowaniu skarżący upatrywał bezczynności Dyrektora A w Ś. w tym, że organ ten nie udzielił informacji publicznej odnośnie do żądania udostępnienia umowy o organizację koncertu zespołu [...] we [...] wraz z załącznikiem w postaci listy wykonywanych utworów sporządzonej dla potrzeb ZAiKS. Należy wskazać, że nawet jeśli w ocenie organu żądana informacja nie jest informacją publiczną, weryfikacja tej tezy może nastąpić w postępowaniu sądowym, w oparciu o skargę na bezczynność organu (tak wyrok WSA w Lublinie z 9.10.2012 r. II SAB/Lu 77/12). Dopiero w odpowiedzi na skargę z dnia [...], Dyrektor A wskazał, iż nie posiada żądanej informacji. Wówczas skarżący zmodyfikował żądania skargi. W ocenie tutejszego Sądu należy uznać, że udzielając odpowiedzi na skargę organ poinformował skarżącego o tym, że OSiR A nie jest posiadaczem żądanych informacji. Nie zachodzi w związku z tym stan bezczynności Dyrektora A w Ś. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o regulację art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.