I SA/Wr 693/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi G. D. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz G. D. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Przedmiotem skargi jest interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana na wniosek G. D. (dalej: strona, skarżący) jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna) z dnia [...] lutego 2013 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów. Z opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego wynika, że strona jest podatnikiem podatku od towarów i usług od 18 sierpnia 2005 r. Działalność gospodarczą prowadzi od 4 sierpnia 2005 r., głównie w zakresie handlu wyrobami hutniczymi. W dniu 31 marca 2011 r. złożyła wniosek o zawieszenie działalności gospodarczej z tym dniem. Działanie strony zmierzały do likwidacji działalności. Jako jedyny licytant strona przystąpiła do licytacji komorniczej nieruchomości (lokalu niemieszkalnego), położonej w S. Licytacja odbywała się 28 marca 2011 r. Postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] maja 2011 r. o przysądzeniu własności tej nieruchomości na rzecz strony stało się prawomocne w dniu 20 lipca 2011 r. Egzekucja komornicza z nabytej przez stronę nieruchomości prowadzona była od 2008 r., a dłużnik nabył tę nieruchomość nie będąc podatnikiem podatku od towarów i usług. Strona zaznaczyła też, że przedmiotem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie był obrót nieruchomościami. Do przetargu przystąpiła jako osoba fizyczna i nie miało to związku z działalnością gospodarczą. Wyjaśniła, że nieruchomość, ze względu na stan techniczny, nie nadawała się do prowadzenia działalności gospodarczej, co wynika też z oceny rzeczoznawcy majątkowego, działającego na zlecenie komornika. Potwierdził to także organ podatkowy, przyjmując do podatku od nieruchomości stawkę właściwą dla lokali pozostałych, a nie dla wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Powołując się na informację uzyskaną od komornika, strona wyjaśniła, że nieruchomość, którą nabyła (lokal niemieszkalny) została sprzedawana bez podatku od towarów i usług (komornik nie naliczył tego podatku), gdyż dłużnik nabył ją nie będąc podatnikiem podatku od towarów i usług i nie prowadząc działalności gospodarczej. Wyjaśniła też, że nabyta nieruchomość nigdy nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, zawszonej w tym czasie, dzielności gospodarczej, koszty związane z nabyciem nie zostały poniesione ze środków firmy, strona nie poniosła też żadnych nakładów inwestycyjnych związanych z tą nieruchomością (lokalem). W dniu 23 sierpnia 2011 r. strona sprzedała tę nieruchomość spółce prawa handlowego, której jest udziałowcem, nie naliczając podatku od towarów i usług. W uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2012 r. strona wyjaśniła, że: - nabyty lokal nie był udostępniany innym osobom fizycznym lub podmiotom gospodarczym na podstawie umów cywilnoprawnych; - dostawa lokalu nie został dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia i nie poniosła środków na jego ulepszenie; - nie przysługiwało jej w odniesieniu do tego lokalu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony; - w okresie wcześniejszym dokonała następujących dostaw nieruchomości (budynkowych, lokalowych, gruntowych): (1) w 1992 r. darowizna od rodziców nieruchomości mieszkalnej wraz z budynkami gospodarczymi, gdzie obecnie mieszka; (2) w 1993 r. zakup działki budowlanej z rozpoczętą budową domu jednorodzinnego, udział w tej nieruchomość darował córce w 2009 r.; (3) w 1999 r. zakup nieruchomości przemysłowej w K., sprzedaż w 2000 r.; (4) w 1999 r. zakup działek rolnych w miejscowości Z., sprzedaż w 2007 r.; (5) w 2000 r. zakup mieszkania służbowego, sprzedaż w tym samym roku, (5) 2000 r. – zakup mieszkania we W., sprzedaż w 2006 r.; (6) zakup mieszkania w W., sprzedaż w 2005 r.; (7) w 2003 r. wykup udziałów w działce budowlanej w O., (8) w 2004 r. zakup mieszkania w W. nadal użytkowane, (9) w 2007 r. zakup mieszkania w J., darowane córce w 2008 r., (10) w 2009 r. darowizna działki na rzecz rodziców i w 2011 r. darowizna dokonana przez matkę na rzecz skarżącego (po śmierci ojca); (11) zakup i sprzedaż nieruchomości której dotyczy wniosek. Strona wyjaśniła, że ww. transakcji dokonywała jako osoba fizyczna, nieprowadząca działalności gospodarczej, z majątku prywatnego. Nieruchomości wymienione w pkt 1 i 2 były wykorzystywane w działalności gospodarczej jako siedziba firmy – miejsce zamieszkania. Uzupełniając wniosek, pismem z dnia 6 lutego 2012 r., strona wyjaśniła, że nabyty lokal niemieszkalny, zamierzała przystosować do zamieszkania. Ponieważ nabyła ten lokal bez szczegółowych oględzin, dopiero po jego nabyciu stwierdziła, że jest on wadliwy - podsiąkają wody gruntowe. Skarżący oświadczył, że nabyty lokal mieści się w budynku poniemieckim i nie wie kiedy miało miejsce jego pierwsze zasiedlenie. Wszystkie lokale w tym budynku, z wyjątkiem nabytego przez skarżącego, są lokalami mieszkalnymi Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego, strona zapytała (pytanie doprecyzowane w piśmie z dnia 3.11.2011 r.) czy z tytułu realizacji opisanej w stanie faktycznym transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku od towarów i usług i czy transakcja ta podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Jako przedmiot interpretacji wskazała art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej u.p.t.u. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, strona stwierdziła, że z tytułu opisanej transakcji sprzedaży nieruchomości nie jest podatnikiem podatku od towarów usług i transakcja ta nie podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Nieruchomość nabyła jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, ze środków pochodzących z majątku prywatnego, nigdy nie wykorzystywała tej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej. Sprzedaż nieruchomości, stanowiącej majątek prywatny, zdaniem strony, nie może być uznana za działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, a sprzedawca za podatnika podatku od towarów i usług. Trudno uznać, aby sprzedaż majątku prywatnego dokonywana była w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Powołała się na orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika, że sprzedaż nieruchomości, która nie jest związana z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 u.p.t.u., traktować należy jako sprzedaż majątku prywatnego niepodlegającą przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Powołała uregulowania zwarte w Dyrektywie 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L 06.347.1 – dalej: Dyrektywa 112), w szczególności przepisy art. 9 i art. 12 i wskazała, że działalność gospodarcza definiowana jest jako wszelka działalność producentów handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub za takie uznawanych. Za dzielność gospodarczą uznawane jest też wykorzystywanie w sposób ciągły, majątki rzeczowego lub wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania dochodu Dyrektywa 112 przewiduje też możliwość rozszerzenia przez państwo członkowskie kręgu podatników o osoby, które okazjonalnie dokonują transakcji związanych z dzielnością gospodarczą, dot.: dostawy budynków lub części budynków oraz związanych z nimi gruntów, przed pierwszym zasiedleniem, dostawy terenów budowlanych. Wskazała też, że Polska nie skorzystała z rozszerzenia kręgu podatników podatku od towarów i usług o osoby sporadycznie sprzedające swój prywatny majątek nieruchomy, niebędące handlowcami. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów, ponownie rozpoznając wniosek i uwzględniając wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2012 r. (sygn. akt I SA/Wr 675/12), co do konieczności merytorycznego ustosunkowania się do stanowiska przedstawionego we wniosku, stanowisko wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ podatkowy przytoczył przepisy art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6, art. 15 ust. 1 u.p.t.u. i wyjaśnił, że aby dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarcza, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik działając w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonania tych czynności. Zwrócił też uwagę, że status podatnika podatku od towarów i usług nie jest związany z rejestracją działalności gospodarczej, czy też rejestracją dla potrzeb podatku od towarów i usług, a także z tym czy działalność ta przynosi zyski. Za podatnika może być zatem uznana także osoba, która nie dopełniła formalności związanych z rejestracją działalności oraz osoba, która nie prowadzi działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków, albo uzyskane zyski przeznacza na cele społecznie użyteczne. Zdaniem organu podatkowego, dostawa nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji gdy dokonywana jest przez podatnika tego podatku lub przez osobę fizyczną niebędącą podatnikiem, jeśli sprzedaży można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy. Przy czym przez zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć powtarzalnego, a nie jednorazowego, wykonywania określonego działania. O częstotliwości nie decyduje czasokres wykonywania czynności (rok, pięć lat), ani ilość transakcji, ale powtarzalność czynności lub zamiar powtarzalności. Zatem nawet gdy sprzedaż jest jednorazowa, ale odbywa się w okolicznościach wskazujących, że celem sprzedającego jest ponowne wykonanie takich czynności w przyszłości w sposób częstotliwy, należy przyjąć, dla potrzeb opodatkowania podatkiem od towarów i usług, że wykonywana jest działalność gospodarcza. Podatnikiem podatku od towarów i usług nie jest osoba fizyczna, która wyzbywa się majątku osobistego. Także dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej dzielności gospodarczej nie powoduje uznania danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że strona od 2005 r. jest podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W 2011 r. nabyła na licytacji lokal niemieszkalny i w tym samym roku lokal ten sprzedała. Zarówno przy nabyciu jak i przy sprzedaży nie został zapłacony podatek od towarów i usług. Także uprzednio strona dokonywała dostaw nieruchomości (gruntowych, budynkowych i lokalowych), w tym w 1999 r nabyła nieruchomość przemysłową, którą sprzedała w 2000 r., także 1999 r. nabyła działki rolne, które sprzedała w 2007 r., w 2000 r. kupiła i sprzedała mieszkanie służbowe, także sprzedała w 2005 i 2006 r. mieszkania nabyte w latach 2002 i 2000, kupiła także mieszkanie w 2006 r. – nadal użytkowane. Uwzględniając powyższe, organ podatkowy uznał, że strona dokonała sprzedaży lokalu niemieszkalnego w 2011 r. jako części transakcji częstotliwych. Nabyła lokal niemieszkalny, zatem nie na potrzeby własne – mieszkaniowe i po upływie miesiące lokal ten sprzedała. Trudno, według organu podatkowego, przyjąć, że zakup nastąpił do majątku osobistego, gdyż zakup związany był z zamiarem sprzedaży lokalu. Lokal sprzedała z zyskiem spółce prawa handlowego w której miała udziały. Czasokres posiadania lokalu oraz uzyskanie z transakcji zysku, zdaniem organu podatkowego, może wskazywać, że lokal nabyła z zamiarem okazjonalnej sprzedaży z zyskiem. Taki charakter nabycia potwierdza też fakt, że strona dokonywała już zakupu nieruchomości, które następnie zbywała. Nie można też przyjąć, że nabycie lokalu miało służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych strony, faktycznie była to uzasadniona ekonomicznie transakcje gospodarcza. Faktycznie zatem nabycie nie nastąpiło z majątku osobistego i do takiego majątku. Oznacza to, że sprzedaż dokonana była w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a wnioskodawca w związku z tą dostawą jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Dyrektor Izby Skarbowej w P., wezwany do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu G. D. wniósł o uchylenie interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów sądowych, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. przez jego błędną interpretację. Zdaniem strony skarżącej okoliczność, że lokal który nabyła jest lokalem niemieszkalnym nie może przesadzać o tym, że nie mogła go nabyć i sprzedać w ramach majątku prywatnego. W ramach majątku prywatnego można nabywać różne rzeczy. Nabycie lokalu na potrzeby własne nie oznacza, że musi on zaspokajać potrzeby mieszkaniowe nabywcy. Według skarżącego, nabycie na własne prywatne potrzeby oznacza, że wszystkie środki będące pochodną posiadania takiego lokalu (np. z jego sprzedaży czy najmu) będą zasilały majątek prywatny nabywcy – będą przeznaczane na cele inwestycyjne, czy konsumpcyjne (nie tylko cele mieszkaniowe). Skarżący podkreśla, że w dniu nabycia lokal nie nadawał się do prowadzenia działalności, a jego zamiarem było przystosowanie tego lokalu na potrzeby mieszkaniowe, gdyż pracował wówczas w W. i musiał dojeżdżać do pracy ok. 100 km, co generowało duże koszty i pochłaniało czas. Cena lokalu była atrakcyjna, jednak, jak się okazało, przesiąkanie wód gruntowych utrudnia (znaczne koszty) instalację sanitariatów. Skarżący zaznacza, że nie nabywał lokalu z zamiarem jego sprzedaży, a o sprzedaży zadecydował brak możliwości, przy poniesieniu rozsądnych kosztów, przystosowania lokalu do zamieszkania. Także fakt uzyskania zysku ze sprzedaży nie może decydować o uznaniu skarżącego za prowadzącego działalność gospodarczą. Do tego konieczne jest bowiem stwierdzenie że podjął szeregu działań – od momentu nabycia lokalu – potwierdzających profesjonalny, zarobkowy charakter tych działań. Przeciwko zorganizowanemu i zarobkowemu charakterowi działań skarżącego przemawia to, że w chwili zakupu nie podporządkowywał swoich działań planom późniejszej sprzedaży z zyskiem, w szczególności dokonanie sprzedaży ze względu na okoliczności życiowe w pośpiechu (potrzeba uzyskania pieniędzy na inny cel), nieziszczenie się celu dla którego realizacji nabył lokal, sprzedaż na rzecz znajomych lub wspólników, co oznacza, że priorytetem skarżącego nie był zysk. Skarżący nie podejmował też w nabytym lokalu żadnych prac, które podwyższyłyby wartość lokalu. Zauważa też, że lokal nabył na licytacji komorniczej, zatem trudno byłoby nie uzyskać zysku ze sprzedaży. Fakt, że ta transakcja była jedną z wielu, dokonanych przez skarżącego, transakcji sprzedaży nieruchomości, nie oznacza, że została zrealizowana w sposób częstotliwy. Skarżący podkreślił, że według doktryny i orzecznictwa częstotliwość dokonywania transakcji nie decyduje o byciu podatnikiem podatku od towarów i usług (wyrok NSA z 29.10.2007 r. sygn.. akt I FPS 3/07). Dla uznania kogoś za podatnika VAT istotne jest to, czy dana osoba działa jak przedsiębiorca, jak handlowiec. Pojęcie handel skarżący rozumie jako dokonywanie w sposób zorganizowany zakupu towarów ( w niniejszej sprawie nieruchomości) w celu ich odsprzedaży. Podnosi, że teza o braku znaczenia częstotliwości dokonywanych czynności, dla uznania kogoś za podatnika VAT, została potwierdzona zmianą przepisu art. 15 u.p.t.u. z dnia 1.04.2013 r. Skarżący podnosi także, że przyjęcie za zasadne stanowiska organu prowadziłoby do naruszenia zasady neutralności podatku od towarów i usług, której wyrazem jest prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony przy nabyciu towaru (lokalu niemieszkalnego). Skarżący byłby prawa tego pozbawiony, gdyż przy nabyciu nie naliczono podatku VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów, wniósł o oddalenia skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na interpretacje indywidualne, co wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.). Skarga jest zasadne. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej: O.p.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (lub zdarzenie przyszłego) oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ podatkowy w wydanej interpretacji indywidualnej, stosownie do przepisu art. 14c § 1 i § 2 O.p., zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego organ może odstąpić jedynie wówczas, gdy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§1). W przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego, wraz z uzasadnieniem prawnym (§2). W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych, poza przepisami rozdziału I działu II Ordynacji podatkowej, stosuje się odpowiednio, zgodnie z art. 14h O.p., przepisy art. 120, art. 121 §1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 §1 -2, art. 170, art. 171 oraz przepisy rozdziału 5,6,10 i 23 dział IV O.p. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) nie może być przez organ wydający interpretację w żadnym zakresie modyfikowany, zmieniany, ani poddawany ocenie o jakiej mowa w art. 191 O.p. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych nie mają bowiem zastosowania przepisy działu IV rozdziału 11 Ordynacji podatkowej - Dowody. Jeśli stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) nie został przedstawiony we wniosku w sposób wyczerpujący i w związku z tym nie jest możliwa ocena stanowiska wnioskodawcy, organ wydający interpretacje może wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wskazując zakres w jakim wniosek winien być uzupełniony. W wydanej interpretacji organ podatkowy dokonuje oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy na gruncie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W przypadku negatywnej oceny stanowisko wnioskodawcy organ podatkowy przedstawia stanowisko prawidłowe, odnosząc się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Także w tym przypadku jakakolwiek modyfikacja stanu faktycznego przez organ podatkowy wydający interpretacje nie jest możliwa. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku oraz uzupełnianego w pismach z dnia 23 stycznia 2012 r. i z dnia 6 lutego 2012 r. wynika, że zakupu nieruchomości (lokalu niemieszkalnego) dokonał ze środków prywatnych i na potrzeby osobiste, niezwiązane z działalnością gospodarczą, która w tym okresie była zawieszona. Nabyta nieruchomość nie nadawała się do działalności gospodarczej, nigdy nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, zawieszonej działalności gospodarczej. Koszty nabycia nieruchomości nie zostały poniesione ze środków firmy. Skarżący nie ponosił też żadnych nakładów inwestycyjnych na tę nieruchomość. Nieruchomość nabył na licytacji z zamiarem przystosowania jej do celów mieszkalnych. Dopiero po nabyciu nieruchomości ujawniły się wady w postaci przesiąkania wód gruntowych, co ze względu na zbyt wysokie koszty przystosowania nieuchronności do zamieszkania, spowodowało, że nieruchomość sprzedał. Wskazane przez skarżącego inne transakcje dotyczące nabycia i zbycia nieruchomości także, jak wyjaśnił skarżący, miały charakter prywatny. Transakcje te dotyczyły w większości lokali, w których zamieszkiwała skarżący lub jego rodzina. Organ podatkowy, oceniając prawidłowość stanowiska wnioskodawcy, odniósł się nie do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, ale do zmodyfikowanego w zaskarżonej interpretacji stanu faktycznego. Przyjął bowiem, że skarżący kupił nieruchomość (lokal niemieszkalnego) z zamiarem jej sprzedaży z zyskiem, zakup nie był finansowany z majątku osobistego i na został dokonany na potrzeby własne skarżącego. Wywiódł to z faktu, że lokal był lokalem niemieszkalnym i został szybko odsprzedany z zyskiem spółce, której skarżący był udziałowcem. Z wniosku wynika zaś, że skarżący zamierzał nabytą nieruchomość przystosować na cele mieszkalne i dopiero gdy okazało się to zbyt kosztowne, podjął decyzje o sprzedaży nieruchomości. Poddając ocenie inny niż przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny organ podatkowy naruszył przepisy art. 14c §1 i § 2 O.p. Modyfikacja stanu faktycznego, zdaniem Sądu, w sposób istotny wpłynęła na ocenę prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Stosowanie bowiem do przepisu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. podatnikami podatku od towarów i usług są, m in. osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, tj. działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także osób wykonujących wolne zawody, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podatnikami podatku od towarów i usług są zatem podmioty działające profesjonalnie w zakresie m in. obrotu nieruchomościami. Dla oceny czy podmiot dokonujący sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku od towarów i usług ma zatem istotne znaczenia czy podmiot ten nabywa nieruchomość z zamiarem wykorzystanie jej na cele osobiste, czy też z zamiarem sprzedaży zyskiem. Ponownie rozstrzygając sprawę organ podatkowy, przy ocenie prawidłowości stanowiska przedstawionego we wniosku, winien odnosić się wyłącznie do stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jednocześnie należy zastrzec, że interpretacja indywidualna ma wówczas walor ochronny dla podatnika, gdy ustalenia dokonane w postępowaniu podatkowym będą zgodne ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Orzeczenie o kosztach sądowych uzasadnia art. 200 ww. ustawy.