III SA/Lu 764/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. R., W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za okres przechowywania i usunięcia z drogi pojazdu oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 453/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. R. i W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2008 r., nr [...], w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków za dozór pojazdu przyjętego na rzecz Skarbu Państwa – oddalił skargę. Wskazanym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w L. uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], którym przyznano skarżącym zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór wozu konno – ciągnikowego bez numeru rejestracyjnego w łącznej kwocie 246,15 zł, i orzekł o przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór w kwocie 427,26 zł. Organ ustalając należność z tytułu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz za dozór pojazdu konno-ciągnikowego przyjął 45 dni dozoru (tj. od daty przejścia pojazdu na Skarb Państwa – [...] marca 2008 r. do dnia odmowy wydania pojazdu tj. [...] maja 2008 r.). Sąd podzielił argumentację organu, że początkowym okresem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest data upływu sześciomiesięcznego terminu od dnia usunięcia pojazdu z drogi. Tym samym za nieusprawiedliwione zostało uznane stanowisko skarżących, że w grę powinien wchodzić okres od dnia usunięcia pojazdu z drogi do momentu odbioru pojazdu z parkingu. Odnośnie należności za dozorowanie przedmiotowego pojazdu konno-ciągnikowego, Sąd stwierdził, że rzeczą organu było ustalić i przyznać stronie stosowne wynagrodzenie zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, według którego, organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Skoro strona skarżąca nie podała kosztów utrzymania parkingu, organ miał prawo we własnym zakresie przeprowadzić postępowanie dowodowe. Na skutek skargi kasacyjnej M. R. i W. R. od wskazanego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie sygn. I OSK 2042/10 – uchylił zaskarżony wyrok, a także postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2008 r. wobec naruszenia przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w uchwale 7 sędziów z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "Jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, w których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru". Oznacza to tym samym, że skoro skarżący wystąpili o przyznanie wynagrodzenia od momentu umieszczenia przedmiotowego pojazdu na parkingu, to organ zobligowany jest przyznać takie wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru, a nie jedynie od momentu przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. W dalszym toku postępowania, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] lipca 2008 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., nr [...], przyznał skarżącym zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywanie za cały okres dozoru pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na mocy art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.): wozu konno – ciągnikowego bez numeru rejestracyjnego w wysokości 1590,38 złotych. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L., po rozpatrzeniu zażalenia M. R. i W. R. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] września 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10, jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce do usuwania pojazdów) może być przyznanie wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zastosował się do powyższej tezy i przyznał wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, prawidłowo ustalając stawkę za dozór i należne skarżącym wynagrodzenie. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem skarżących, że organ pierwszej instancji powinien zastosować stawki ustalone przez Radę Powiatu w Z. Organ wyjaśnił, że zgodnie z uzasadnieniem cytowanej uchwały, dozorca występujący do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków i wynagrodzenia za dozór może przedstawić pokwitowania i rachunki w związku z poniesionymi wydatkami oraz wskazać trudy związane ze sprawowaniem dozoru. Przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy więc uwzględniać zakres obowiązków dozorcy (przechowawcy) i okoliczności towarzyszące przechowywaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wystąpił zarówno do Starosty jak i Rady Powiatu Z. o podanie stawek za usunięcie i parkowanie pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, prosząc jednocześnie o wskazanie, w jaki sposób i w oparciu o jakie czynniki dokonano wyliczenia tych opłat. W odpowiedzi dostarczono jedynie kopie uchwały Rady z dnia [...] grudnia 2002 r. i [...] września 2007 r. wraz z cennikami opłat za parkowanie, stanowiącymi załączniki do uchwał. Odpowiedzi na zadane pytania organy samorządowe nie udzieliły. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, na Naczelniku Urzędu Skarbowego spoczywał obowiązek samodzielnego określenia stawki należności za dozór i holowanie pojazdu zgodnie z brzmieniem art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutu naruszenia art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w formie postanowienia na podstawie powołanego art. 17 § 1 nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez prowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie stawki dobowej za dozór w sytuacji, gdy skarżący poinformowali organ pierwszej instancji o wysokości dobowej stawki wynikającej z uchwały Rady Powiatu, art. 6, 7, 8 oraz 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej: k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie jako podstawy prawnej postanowienia organu pierwszej instancji oraz art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym poprzez niezastosowanie taryfy urzędowej w postaci stosownej uchwały Rady Powiatu, w której wskazane są stawki wynagrodzenia za dozór, zwrot poniesionych wydatków oraz kosztów usunięcia z drogi pojazdów. Skarżący zarzucili, że organ pierwszej instancji przy wyliczeniu należnych kwot niezasadnie zastosował metodę porównawczą, ustalając stawki stosowane na rynku lokalnym wśród jednostek zajmujących się świadczeniem usług parkingowych w Z., jak i zwracając się do sąsiednich organów likwidacyjnych w celu ustalenia wysokości stawki uiszczanej za dozór jednostkom parkującym w latach 2000-2008 na terenie ich działania. W ocenie skarżących wysokość wynagrodzenia za usunięcie z drogi oraz cały okres przechowywania pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na mocy art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika wprost z uchwały Rady Powiatu wydanej na mocy ustawowego upoważnienia. Wysokość wynagrodzenia przechowawcy prowadzącego parking strzeżony określona jest administracyjnie - taryfą ustanowioną w uchwale właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej), pełnomocnik skarżących uzupełnił zarzuty skargi w ten sposób, że zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 264 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Na wstępie należy stwierdzić, że organy administracji wyjaśniły należycie wszystkie istotne okoliczności sprawy, wyczerpująco zebrały, rozważyły i oceniły materiał dowodowy oraz prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Tym samym nie sposób przypisać organom naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie sposób w szczególności podzielić zarzutu, że organy bezpodstawnie prowadziły postępowanie mające na celu ustalenie wysokości rynkowej stawki dobowej za tego rodzaju dozór, w oparciu o którą możliwe byłoby określenie wysokości wynagrodzenia. Biorąc pod uwagę treść zarzutów podniesionych w skardze, istotę w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy stanowiło ustalenie, według jakich zasad należało określić przysługujące – co do zasady – skarżącym wydatki związane z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za usunięcie z drogi i przechowywanie za cały okres dozoru pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), a ściślej według jakich stawek wynagrodzenie to winno zostać ustalone. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ administracji, na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r., sygn. I OSK 2042/10, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 12 lutego 2009 r. (sygn. III SA/Lu 453/08), jak i postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2008 r. W uchylonym postanowieniu organ wyraziły pogląd, że brak podstaw prawnych do przyznania skarżącym należności z tytułu sprawowania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi za okres pierwszych sześciu miesięcy dozoru, czyli za okres sprzed przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Powyższe zagadnienie zostało jednoznacznie przesądzone uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10 (ONSAiWSA 2011, z.1, poz. 3), w której stwierdzono, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), dalej: ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z § 3 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w uzasadnieniu tej uchwały, że usuwanie pojazdów z drogi i dalsze postępowanie z tymi pojazdami jest zadaniem publicznym o charakterze administracyjnoprawnym, wykonywanym przez organy administracji publicznej, przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej – jednostek wyznaczonych do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Nie można więc pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. Rozpoznając sprawę organy zastosowały się do przytoczonej uchwały. Uznały, że skarżącym przysługuje – na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi. Stanowisko to zgodne jest z poglądem wyrażonym w powołanej wyżej uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, i nie jest przez skarżących kwestionowane. Spór w sprawie sprowadzał się do kwestii wysokości należnego wynagrodzenia oraz poniesionych w związku z dozorem kosztów. Nie można podzielić poglądu skarżących, że wynagrodzenie za dozór przyznawane na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustalone powinno być przy zastosowaniu stawek określonych w uchwale rady powiatu wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Powołany przepis przewiduje dwa rodzaje roszczeń dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór. Jeśli chodzi o pierwszą należność dozorcy, to jest zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w postępowaniu administracyjnym należy ustalić rzeczywiste wydatki poniesione przez dozorcę na wykonywanie dozoru. W orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 585/09; z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 62/08; z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 1797/06; z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1185/05, niepublikowane). Ponadto z dyspozycji art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Dopiero wtedy, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie w drodze dowodów podejmowanych przez organ z urzędu. Dowody te w sprawach dozoru mogą odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2009 r.: sygn. akt I OSK 831/08, I OSK 832/08 oraz I OSK 833/08, niepublikowane). Natomiast jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Zgodnie z art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wyznaczona przez organ administracji publicznej do usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingu strzeżonym na podstawie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie. Jednostkę tę wiąże bowiem z organem administracji publicznej stosunek administracyjnoprawny. Nie obowiązują zarówno unormowania umowne, jak również taryfowe, z istoty swej odnoszące się do stosunków cywilnoprawnych między stronami umowy przechowania. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie jest taryfą w rozumieniu powołanych przepisów uchwała rady powiatu wydana na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Nie dotyczy ona bowiem stawek stosowanych przez podmioty świadczące usługę przechowania na podstawie przepisów prawa cywilnego. Dodać należy, że w wyroku z dnia 17 listopada 2009 r. (sygn. akt I OSK 131/09, niepubl.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wyłączone jest odpowiednie stosowanie art. 836 k.c. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o wysokości wynagrodzenia za przechowanie określonej w umowie albo taryfie. Odpowiednie zastosowanie można w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnieść wyłącznie do zastosowania art. 836 k.c. w zakresie, w którym stanowi on o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach. Przyjmuje się, że wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 k.c. powinna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie, w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę i dla rzeczy danego rodzaju. Na gruncie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji orzecznictwo wskazuje, że uwzględniać należy zakres obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jak: miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu, powierzchnię niezbędną do jego składowania w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej rzeczy i z okoliczności (zob. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10; wyrok NSA z dnia 16 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Wr 2390/97 – ONSA z 2000 r. nr 1, poz. 28). Wyrażany jest też pogląd, że ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce wykonującej dozór pojazdów usuniętych z drogi, organ powinien wziąć pod uwagę wynagrodzenia uzyskiwane przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2009 r., III SA/Łd 493/08 i III SA/Łd 503/08, niepubl.). Podkreśla się w tej kwestii, że posłużenie się – przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia za dozór – stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tego wynagrodzenia, niż posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1194/09 i z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 585/09, niepubl.). Dominujący jest również pogląd, że przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 130a ust. 6 w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy, dokonanej z dniem 21 sierpnia 2011 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) stanowił, że wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, czyli opłat za usunięcie pojazdu z drogi w przypadkach określonych w ustawie oraz parkowanie tego pojazdu ustala rada powiatu. Powołany przepis nie wskazywał sposobu ustalenia stawek opłat, w szczególności zaś nie zobowiązywał rady powiatu do uwzględniania przy ustalaniu stawek tych okoliczności, które powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia dozorcy na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w omówionej wyżej uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, stwierdzając, że "wskazane wcześniej okoliczności, dotyczące wysokości opłat, powinna uwzględnić rada powiatu, która zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy ustala wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. Opłaty te mają zastosowanie także wtedy, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie." Powoływanie się przez skarżących na ten fragment uzasadnienia uchwały na poparcie swojego twierdzenia, jakoby wysokość wynagrodzenia przyznawanego na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinna być ustalana w oparciu o stawki wynikające z uchwały rady powiatu – jest błędne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jedynie, że stawki opłat ustalanych przez radę powiatu także powinny uwzględniać takie okoliczności, jak zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu i warunki jego sprawowania oraz że mają one zastosowanie, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził jednak, że według stawek tych obliczane powinno być wynagrodzenie jednostki sprawującej dozór. Przeciwnie, z treści uzasadnienia uchwały wynika w sposób nie nasuwający wątpliwości, że podstawą ustalenia wynagrodzenia dozorcy oraz zwrotu wydatków jest art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co oznacza obowiązek ustalenia tego wynagrodzenia oraz wydatków z uwzględnieniem wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny okoliczności, a nie stosowania wprost stawek ustalonych przez radę powiatu na innej podstawie i w innym celu. Tylko ubocznie zauważyć należy, że po nowelizacji obowiązującej od dnia 21 sierpnia 2011 r. przepis art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym stanowi, że rada powiatu, ustalając stawki wymienionych opłat, bierze pod uwagę koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Wskazane zatem zostały okoliczności, które rada powiatu powinna brać pod uwagę przy ustalaniu stawek opłat ponoszonych przez właścicieli pojazdów usuniętych z drogi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zastosowana przez organy metoda porównawcza i sposób wyliczenia wynagrodzenia za wykonywanie przez skarżących dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi oraz wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w szczególności kosztów usunięcia pojazdów z drogi, są prawidłowe. Podkreślić należy, że skarżący nie udokumentowali innych koniecznych wydatków, podlegających zwrotowi. Zastosowana przez organy metoda ustalenia wynagrodzenia polegała na obliczeniu średniej arytmetycznej stawek stosowanych przez Naczelników Urzędów Skarbowych w T. L., H., B., C., P., K. i B. P. na innych parkingach, wykonujących dozór pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym (parkingach specjalistycznych), czyli parkingach prowadzących taką samą, co skarżący działalność. Stawki obowiązujące na terenie działania wymienionych organów egzekucyjnych zostały zsumowane, a następnie podzielone przez liczbę organów, co pozwoliło na obliczenie stawek dobowych w następującej wysokości: w 2007 r. – 5,91 zł oraz w 2008 r. – 5,47 zł ( w okresie do 31 maja), 5,67 zł (w okresie 1 czerwca – 1 listopada 2008 r. ). W oparciu o te stawki organ pierwszej instancji wyliczył należne skarżącym wynagrodzenie z tytułu dozoru (w okresie 262 dni obejmującym czas od [...] września 2007 r. , kiedy pojazd usunięto z drogi do [...] czerwca 2008 r., czyli wydanie pojazdu Skarbowi Państwa) oraz koszty usunięcia (holowania) pojazdu z drogi (organ przyjmuje, że z tego tytułu koszty wynoszą 109,80 zł – w oparciu o stawki stosowane przez urzędu Skarbowe w T. L., Puławach, C., B. oraz P.). Całkowita kwota należności za dozór pojazdu i jego holowanie wynosi 1590,38 zł, a nie 4.482,47 zł jak potwierdzi strona skarżąca, powołując się niesłusznie na stawki wynikające z uchwały Rady Powiatu. Organy uwzględniły zatem wszystkie wskazane wyżej okoliczności mające wpływ na ustalenie należności przyznawanych na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Brak w tej sytuacji podstaw do kwestionowania wysokości przyznanego skarżącym wynagrodzenia za dozór oraz ustalonych przez organ kosztów holowania pojazdów. Należy również zauważyć, że jak wynika z ustaleń organu, średnie stawki stosowane przez urzędy skarbowe są zbliżone do średnich stawek stosowanych na rynku lokalnym na innych parkingach strzeżonych. Natomiast żądane przez skarżących stawki za parkowanie i holowanie, określone w uchwałach Rady Powiatu Z. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] i z dnia [...] września 2007 r. nr [...] odbiegają znacząco od stawek stosowanych przez organy egzekucyjne oraz stawek stosowanych przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone świadczące usługi przechowania na podstawie umów cywilnoprawnych. Z powyższych względów nie było uzasadnionych podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego, a tym samym domagania się uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. W konsekwencji skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu. Ubocznie należy zauważyć, że przepis art. 264 § 1 k.p.a. dotyczy kosztów postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, jako kwestii incydentalnej, która nie jest związana z istotą sprawy, lecz czynnościami postępowania. Zatem przepis ten nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, której istotą jest przyznanie wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.