I OSK 376/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia del. WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga, po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 315/13 w sprawie ze skargi K.F. na bezczynność Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 4 października 2012 r. dotyczącego wypłaty dodatku do uposażenia oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 315/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.F. na bezczynność Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 4 października 2012 r. dotyczącego wypłaty dodatku do uposażenia, zobowiązał Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej do rozpoznania wniosku skarżącego K.F. z dnia 4 października 2012 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz oddalił wniosek o wymierzenie grzywny (pkt 3). Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. K.F. w piśmie z dnia 8 maja 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, zarzucając mu naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 136 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o : 1) zobowiązanie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego zgodnego z pierwotnym wnioskiem, w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2) zobowiązanie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 3) wymierzenie, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), grzywny wobec Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w pełnej wysokości przewidzianej przepisami tej ustawy. 4) orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 5) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 4 października 2012 r. zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wnioskiem w sprawie wypłaty należnego uposażenia od dnia [...] lipca 2012 r. Odpowiedź na powyższy wniosek uzyskał w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], w którym stwierdzono, iż odstąpiono od wydania rozkazu personalnego w sprawie przyznania mu należnego uposażenia od [...] lipca 2012 r. Skarżący wskazał, że następnie w dniu 1 marca 2013 r. wystąpił do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Na powyższe wezwanie w dniu 25 kwietnia 2013 r. otrzymał pisemną odpowiedź o odmowie wydania decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego, skoro Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej dotychczas nie wydał stosownego aktu administracyjnego, to oznacza, że jego wniosek nie został rozpoznany. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Podniósł, iż skarga nie zawiera podpisu strony, została bowiem złożona jedynie parafka podpisu, prawdopodobnie skarżącego. Ponadto podał, że sprawa objęta skargą pomiędzy stronami jest już w toku (sygn. akt II KO/Wa 115/13). Zarzucił również, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, które służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, gdyż nie złożył zażalenia na bezczynność do organu nadrzędnego nad Komendantem [...] Oddziału Straży Granicznej. Wskazał również na niekonsekwencję skarżącego, który w niniejszej sprawie zarzuca organowi bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, a jednocześnie pismo organu z dnia [...] listopada 2012 r. traktuje jak decyzję i składa od niego odwołanie. W ocenie organu, będąca przedmiotem skargi bezczynność Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nie miała miejsca. Organ rozpatrzył pismo skarżącego i odpowiedział na nie w odpowiedniej do tego formie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi. Przedmiotowa skarga nie jest bowiem przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. II KO/Wa 115/13, gdyż jedynie za wskazanym numerem została ona wpisana do Dziennika Korespondencji Ogólnej. Ponadto, w kwestii dotyczącej definicji podpisu, odwołując się do autorów komentarza – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 205, wskazał, że podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu za pomocą badań grafologicznych. W ocenie Sądu pierwszej instancji umieszczony na skardze znak ręczny, pozwala zidentyfikować osobę wnoszącą skargę. Bezspornym jest również, że skarżący pismem z dnia 1 marca 2013 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, które należało potraktować jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ administracji ocenia żądanie zawarte w podaniu pod kątem spełnienia łącznie dwóch warunków: czy żądanie dotyczy sprawy o charakterze indywidualnym oraz czy dopuszczalne jest rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji. Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.). Będący przedmiotem skargi wniosek skarżącego z dnia 4 października 2012 r. dotyczył dodatku, o którym mowa w § 9 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 24, poz. 148 ze zm.). We wniosku skarżący wniósł o "wyjaśnienie powodu niewypłacania dodatku, wypłacenie zaległych należności finansowych wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi oddzielnie dla każdego miesiąca". Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek skarżącego dotyczył sprawy osobowej funkcjonariusza, rozstrzyganej w formie decyzji – rozkazu personalnego. Podstawą prawną do wydanie tego rodzaju rozkazu personalnego jest § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. z 2009 r. Nr 91, poz. 814). Przepis ten stanowi, że sprawy osobowe funkcjonariuszy załatwia się w formie rozkazu personalnego. Stosownie do § 4 ust. 2 tego rozporządzenia, sprawy osobowe dotyczą w szczególności mianowania lub powołania na stanowisko służbowe, zwolnienia lub odwołania z tego stanowiska oraz należnego na nim uposażenia. Z przepisu art. 104 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej wynika, że uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Tymczasem skarżący pismem [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] został poinformowany, iż "odstąpiono od wydania rozkazu personalnego" w przedmiocie zwiększenia dodatku służbowego w stosunku do jego osoby. W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżący zasadnie zarzuca organowi pozostawanie w bezczynności, jeśli chodzi o załatwienie jego wniosku z dnia 4 października 2012 r. Odnosząc się do żądania skargi o stwierdzenie, że bezczynność Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej miała postać rażącego naruszenia prawa oraz wymierzenia organowi grzywny, Sąd wyjaśnił, że oceniając czy wystąpiła kwalifikowana postać bezczynności organu, oraz czy uzasadnionym i celowym jest wymierzenie organowi grzywny działa na zasadzie uznania. W rozpoznawanej sprawie uznał, że bezczynność organu nie miała postaci rażącego naruszenia prawa oraz nie powinna skutkować wymierzeniem organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Do takiej konstatacji doprowadziły ustalenia o niewystąpieniu okoliczności, które wskazywałyby na złą wolę organu w załatwieniu sprawy, jego przekonanie, że rozpatrzył pismo skarżącego i odpowiedział na nie w odpowiedniej do tego formie, z uwagi na rozwiązania przyjęte w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, zgodnie z którymi przyznanie dodatku funkcyjnego, jego podwyższenie albo obniżenie następuje na wniosek właściwego przełożonego funkcjonariusza (§ 7 ust. 6 pkt 2). Mając powyższe na uwadze nie orzekł wobec organu grzywny, gdyż wymierza się ją w przypadku kwalifikowanej bezczynności (przewlekłości), o której jednak nie można mówić w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie pkt 1 i 2, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91, poz. 814 ze zm.) polegającą na przyjęciu, że wniosek skarżącego powinien być rozpatrzony przez organ w formie rozkazu personalnego, - błędną wykładnię § 9 ust. 5 pkt 3, ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148 ze zm.), polegającą na przyjęciu, że skarżący funkcjonariusz jest właściwy do złożenia wniosku w sprawie dodatku do uposażenia. 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez organ w odpowiedzi na skargę zarzutu rozpatrzenia wniosku skarżącego zgodnie z obowiązującymi przepisami i w odpowiedniej do tego formie oraz dokonanie niewłaściwej oceny zarzutów skarżącego z prezentowanym stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że wniosek K.F. z dnia 4 października 2012 r. dotyczył wypłaty zwiększenia dodatku służbowego z tytułu pełnienia służby w wydziałach odwodowych lub wydziałach zabezpieczenia przysługującego funkcjonariuszowi Straży Granicznej na podstawie § 9 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148, ze zm.). K.F. zwrócił się we wskazanym piśmie o wypłatę przedmiotowego zwiększenia dodatku służbowego od dnia 1 lipca 2012 r. Przyznany funkcjonariuszowi Straży Granicznej dodatek służbowy, który jest obligatoryjnym składnikiem uposażenia, zgodnie z zapisami § 9 ust. 5 pkt 3 oraz ust. 6 i 7 wskazanego rozporządzenia podlega zwiększeniu nie więcej niż o mnożnik 0,20 kwoty bazowej dla funkcjonariuszy pełniących służbę m.in. w wydziałach zabezpieczenia. Zwiększenie dodatku służbowego następuje na okres wykonywania czynności w tej komórce organizacyjnej, jednak nie dłużej jednorazowo niż 12 miesięcy. Przedmiotowe zwiększenie następuje na wniosek właściwego przełożonego funkcjonariusza. Biorąc powyższe pod uwagę funkcjonariusz nie jest uprawniony do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Z tego też powodu do funkcjonariusza w dniu [...] listopada 2012 r. zostało wystosowane pismo o nr [...], informujące o dalszej procedurze przyznania przedmiotowego zwiększenia dodatku służbowego. Funkcjonariuszowi zostały przedstawione powody odstąpienia od wydania rozkazu personalnego w przedmiocie przyznania od dnia [...] lipca 2012 r. zwiększenia dodatku służbowego. Powodem niewydania rozkazu personalnego był fakt przebywania skarżącego na długotrwałym zwolnieniu lekarskim (od dnia [...] czerwca 2012 r.) i związane z tym niewykonywanie czynności z zakresu działania wydziału zabezpieczenia, a tym samym brak przesłanek do przyznania zwiększenia dodatku. Przełożony funkcjonariusza został poinformowany o konieczności wystąpienia ze stosownym wnioskiem po powrocie wymienionego ze zwolnienia lekarskiego i przystąpieniu do wykonywania czynności służbowych. W ocenie autora skargi kasacyjnej nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu, że przedmiotowy wniosek skarżącego powinien być rozpatrzony w formie rozkazu personalnego, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91, poz. 814 ze zm.). Funkcjonariusz na dzień [...] lipca 2012 r. nie wykonywał czynności służbowych uzasadniających przyznanie zwiększenia dodatku służbowego, nie spełniał tym samym warunków do przyznania zwiększenia dodatku do uposażenia. Ponadto funkcjonariusz nie był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem w tego rodzaju sprawie osobowej. Zgodnie z § 5 ust. 2 wskazanego rozporządzenia, została do funkcjonariusza wystosowana odpowiedź o charakterze informacyjnym. Rozkaz personalny zostałby wydany po spełnieniu przez funkcjonariusza warunków przyznania przedmiotowego zwiększenia dodatku służbowego, na wniosek właściwego przełożonego. Jednak funkcjonariusz do dnia zwolnienia ze służby w Straży Granicznej tj. do dnia [...] października 2013 r. nie spełnił wymogu wykonywania czynności w wydziale zabezpieczenia z uwagi na fakt absencji – zwolnień lekarskich, zwolnień na opiekę na członka rodziny, zwolnień z zajęć służbowych z powodu ważnych spraw osobistych, urlopu ojcowskiego oraz odbiorów wypracowanych godzin nadliczbowych. Dodatkowo funkcjonariusz na dzień powrotu do służby z długotrwałego zwolnienia lekarskiego (dłuższego niż 30 dni), tj. na dzień [...] sierpnia 2012 r. nie przedstawił wymaganego przepisami prawa (art. 229 § 2 i § 4 Kodeksu pracy w związku z § 2 Zarządzenia Nr 33 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 28 października 1996 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby funkcjonariuszy Straży Granicznej) orzeczenia lekarskiego stwierdzającego zdolność do służby na zajmowanym dotąd stanowisku służbowym. W/w orzeczenie zostało wydane w dniu [...] października 2012 r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, skoro Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej nie miał uprawnienia do wydania rozkazu personalnego w niniejszej sprawie, co zostało wykazane, to nie popadł w "bezczynność" w zakresie procedowania w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przyczyny enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jednak ich istota sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej pozostaje w bezczynności, gdyż nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia 4 października 2012 r. W ocenie autora skargi kasacyjnej powyższy wniosek został przez organ rozpoznany w odpowiedniej formie. W następstwie wniosku skarżącego brak było podstaw do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie zwiększenia dodatku służbowego, gdyż następuje ono na wniosek przełożonego funkcjonariusza. Skarżący nie był zatem uprawniony do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Ponadto skarżący na dzień [...] lipca 2012 r. nie spełniał warunków uzasadniających zwiększenie mu dodatku służbowego, albowiem z powodu absencji nie wykonywał czynności w wydziale zabezpieczenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach, poprzez jego błędną wykładnię. Przepis ten stanowi, że sprawy osobowe funkcjonariuszy załatwia się w formie rozkazu personalnego, z zastrzeżeniem ust. 2, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Załatwienie sprawy osobowej dotyczącej udzielenia funkcjonariuszowi zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, zezwolenia na przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych lub międzynarodowych, skierowania do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, wydania funkcjonariuszowi polecenia określonego zachowania się w związku z ciążącymi na nim obowiązkami wynikającymi z treści stosunku służbowego oraz sprawy, której załatwienie wymaga jedynie udzielenia odpowiedzi o charakterze informacyjnym, polega na pisemnym zawiadomieniu zainteresowanego funkcjonariusza o udzielonym zezwoleniu lub odmowie jego udzielenia, skierowaniu, wydaniu polecenia lub przedstawieniu niezbędnych informacji. Przepisy § 6 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Sąd pierwszej instancji wskazując na treść § 4 ust. 2 tego rozporządzenia oraz art. 104 ustawy o Straży Granicznej zasadnie przyjął, że sprawa objęta wnioskiem skarżącego zwiększenia dodatku służbowego dotyczy należnego mu uposażenia, jest więc sprawą osobową załatwianą w formie rozkazu personalnego. Brak było zatem podstaw do uznania przez organ, że formą załatwienia wniosku skarżącego jest pisemne zawiadomienie go o odstąpieniu od wydania rozkazu personalnego w przedmiocie zwiększenia dodatku służbowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest również zarzut naruszenia § 9 ust. 5 pkt 3, ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, poprzez jego błędną wykładnię. Z powołanych przepisów wynika, dodatek służbowy podlega zwiększeniu nie więcej jednak niż o mnożnik 0,20 kwoty bazowej dla funkcjonariuszy pełniących służbę w wydziałach odwodowych lub wydziałach zabezpieczenia. Zwiększenie dodatku służbowego następuje na okres wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 3-5, jednak nie dłuższy jednorazowo niż 12 miesięcy. Do zwiększenia dodatku służbowego przepis § 7 ust. 6 stosuje się odpowiednio. W świetle § 7 ust. 6 cyt. rozporządzenia przyznanie dodatku służbowego, jego podwyższenie albo obniżenie następuje: 1) z urzędu w przypadku funkcjonariuszy: a) pełniących służbę na stanowiskach bezpośrednio podlegających Komendantowi Głównemu Straży Granicznej, komendantowi oddziału Straży Granicznej, komendantowi ośrodka szkolenia Straży Granicznej albo komendantowi ośrodka Straży Granicznej, b) przeniesionych do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub którym powierzono pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku, z wyłączeniem funkcjonariuszy przeniesionych do pełnienia służby w Komendzie Głównej Straży Granicznej; 2) w pozostałych przypadkach na wniosek właściwego przełożonego funkcjonariusza. Z akt sprawy wynika, że skarżący pełnił służbę w wydziale zabezpieczenia działań i stosownie do § 9 ust. 5 pkt 3 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej przysługujący mu dodatek służbowy podlega zwiększeniu z tytułu pełnienia służby w tym wydziale. Zawarte w powołanym § 7 ust. 6 pkt 2 tego rozporządzenia uprawnienie właściwego przełożonego do złożenia wniosku w tym zakresie dotyczy zatem określenia zwiększenia wysokości tego dodatku, nie więcej jednak niż o mnożnik 0,20 kwoty bazowej, a nie uprawnienia. Oznacza to, że skarżący mógł złożyć przedmiotowy wniosek. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zamierzonego skutku nie mogły odnieść także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które stanowią odzwierciedlenie procesowej koncepcji materialnej przedstawionej przez skarżącego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji pozwala na stwierdzenie, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.