II SA/Sz 715/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi P. C. i A. C. – Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeksu postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu odwołania P. C. i A. C. –Z. Spółka A od decyzji Starosty z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. F. pozwolenia na budowę budynku usługowego z instalacjami zewnętrznymi na działce nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż po przeprowadzeniu ponownej analizy przedłożonego przez organ I instancji materiału w przedmiotowej sprawie uznał, iż rozstrzygnięcie Starosty odpowiada przepisom prawa i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia. Jak wynika z akt postępowania M. F., wnioskiem z dnia [...] r. wystąpił do Starosty o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku usługowego wraz z zagospodarowaniem terenu i zewnętrznymi instalacjami zalicznikowymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej i instalacją elektryczną na działce nr [...]. Dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego Wójt Gminy decyzją znak: [...] . na wniosek P. F. ustalił warunki zabudowy na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną, zmienioną decyzją z dnia [...] r. dla budynku usługowego z przyłączami, którą z kolei decyzją z dnia [...] r. przeniósł na rzecz M. F. Ww. decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ I instancji uznał, iż przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami w/w decyzji o warunkach zabudowy oraz jest kompletny. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony w marcu 2010 r. przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci i sprawdzający załączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) w szczególności w zakresie lokalizacji projektowanego budynku względem granic z sąsiednimi działkami budowlanymi. Posiada wszystkie wymagane uzgodnienia w tym również uzgodnienie rzeczoznawcy ds. sanitarno - higienicznych z dnia [...] r. Inwestor, pod rygorem odpowiedzialności karnej, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji stosownie do treści art. 35 ust. 4 ww. ustawy nie mógł odmówić wydania M. F. decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowego na działce nr [...]. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych w odwołaniu P. C., dotyczących zarzutu pogorszenia warunków użytkowania jego sąsiedniej nieruchomości nr [...] z uwagi na to, że projektowany budynek usługowy na działce nr [...] będzie pełnił funkcję sezonowego drink baru z kawiarnią, organ odwoławczy stwierdza, że są one niezasadne, gdyż przedłożony projekt zagospodarowania działki przewiduje usytuowanie przedmiotowego budynku w odległości 3 m od granic działki ze ścianami bez otworów okiennych i w znacznej odległości (około 34m) od obiektu znajdującego się na działce odwołujących. Ponadto, jak wynika z projektu budowlanego i wyjaśnienia projektanta, w celu wyeliminowania ewentualnego hałasu w projekcie dodatkowo zastosowano materiały o dużej chłonności akustycznej, tj. zaprojektowano wykonanie zadaszenia i ścian zewnętrznych z płyt warstwowych z rdzeniem styropianowym oraz dodatkowo wygłuszenie ścian od wewnątrz płytami z wełny mineralnej. Zgodnie z orzecznictwem NSA organy administracji architektoniczno-budowlanej udzielające pozwolenia na budowę nie są uprawnione do kwestionowania rozwiązań technicznych, jeżeli spełniają one wymogi wynikające z przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w budownictwie. W konkretnym przypadku przedłożony projekt warunki te spełnia, a za rozwiązania w projekcie budowlanym odpowiada autor projektu. Organ odwoławczy wskazuje również, że w zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1217/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 643/05) Budowa przedmiotowego budynku usługowego nie narusza obowiązujących przepisów, w tym art. 5 ust. 1 pkt. 8 ustawy Prawo budowlane oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Organ nie ma podstaw prawnych do odmowy udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę, bowiem - jak wykazano powyżej - nie można uznać, że przyjęte rozwiązanie projektowe narusza interes prawny odwołujących. Powyższą decyzję P. C. i A. C. –Z. zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucili: I) naruszenie przepisów postępowania, tj: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane (dalej: u.p.b.) w zw. z §§ 323 i 324 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: Rozporządzenie), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a które polegało na tym, iż organ administracji nie dokonał sprawdzenia zgodności zaskarżonej decyzji z wydaną w sprawie decyzją o warunkach zabudowy, w zakresie w jakim nakazywała ona, by realizacja inwestycji nie pogarszała warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości; 2) art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z §§ 323 i 324 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a które polegało na tym, iż organ administracji nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności nie ustalił jaki poziom hałasu będzie emitowany wskutek realizacji inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja; 3) art. 7 k.p.a. w zw. z §§ 323 i 324 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a które polegało na tym, że organ administracji nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w szczególności kroków mających na celu ustalenie jaki poziom hałasu będzie emitowany w wyniku realizacji inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja; 4) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z §§ 323 i 324 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a które polegało na tym, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika na jakich dowodach zgromadzonych w sprawie oparł się organ administracji ustalając, iż zaproponowane przez wnioskodawcę środki zabezpieczenia przed hałasem są wystarczające dla wyeliminowania hałasu; 5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., a które polegało na tym, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by organ administracji zweryfikował czy przedsięwzięcie, którego dotyczy decyzja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko; 6) art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które polegało na tym, że organ administracji wydał zaskarżoną decyzję nie uznając jednocześnie, by inwestycja, której ma ona dotyczyć. była przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, lub by była bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 oraz nie rozważył, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000; II) naruszenie prawa materialnego, tj: 1) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) u.p.b. w zw. z §§ 323 i 324 Rozporządzenia, przez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, a które polegało na tym, że wydając zaskarżoną decyzję organ administracji nie uwzględnił wymogu, by spełnione były wymagania podstawowe dotyczące ochrony przed hałasem i drganiami; 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w zw. z §§ 323 i 324 Rozporządzenia, przez jego niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy, a polegało na tym, że wydając zaskarżoną decyzję organ administracji, nie uwzględnił wymogu, by obiekt budowlany był zaprojektowany i budowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich; 3) art. 34 ust. 1 u.p.b. w zw. z §§ 323 i 324 Rozporządzenia, przez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, a które polegało na tym, że podejmując zaskarżoną decyzję organ administracji nie zapewnił, by realizacja inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja, nie pogarszała warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, który to wymóg wynikał wprost z pkt 2 lit. e) tiret drugie wydanej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy. W związku z powyższym, skarżący wnoszą o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.; 2) zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, na podstawie art. 200 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli powyższe zarzuty, wskazując w szczególności na naruszenie ich uzasadnionych interesów, bowiem planowana inwestycja stwarza wysokie prawdopodobieństwo emitowania hałasu, który - w zależności od natężenia - może zakłócać korzystanie z ich sąsiedniej nieruchomości. Interes skarżących w zapewnieniu odpowiedniego zabezpieczenia przed hałasem jest tym bardziej istotny, że na należącej do nich nieruchomości prowadzą działalność o charakterze hotelowo-rekreacyjnym, co wymaga, by w pobliżu nie znajdowały się jakiekolwiek źródła odczuwalnego hałasu. § 324 Rozporządzenia nakłada szczególne obowiązki związane z przeciwdziałaniem hałasowi związanemu z budynkiem, którego sposób eksploatacji może powodować powstawanie hałasu uciążliwego dla otoczenia. W niniejszej sprawie M. F. złożył wniosek o pozwolenie na budowę "drink-baru". Z akt sprawy w sposób niezbity wynika, iż działalność prowadzona przez niego w tym budynku będzie źródłem uciążliwego dla otoczenia hałasu, na co wskazuje choćby zastosowanie przez wnioskodawcę wskazanych w treści projektu budowlanego środków ochronnych. Okoliczności sprawy wskazują, iż obiekt o charakterze "drink-baru", nieprzystosowany do prowadzenia szerszej działalności gastronomicznej (na co wskazuje choćby brak rozbudowanego zaplecza kuchennego), przeznaczony do jednoczesnego przebywania 150 osób, będzie w rzeczywistości dyskoteką położoną w nadmorskiej miejscowości. Organ rozpatrujący wniosek o wydanie pozwolenia na budowę był zobowiązany do wyjaśnienia jaki hałas może być emitowany w związku z działalnością planowanego obiektu i dopiero, po dokonaniu takiego badania mógł dokonać oceny czy zaproponowane rozwiązania techniczne są odpowiednie. Taka ocena nie może być dokonana w sposób zaprezentowany przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tj. poprzez określenie odległości pomiędzy zabudowaniami i uznaniowe stwierdzenie, że zaproponowane środki są wystarczające. Obowiązkiem organu administracji jest bowiem zapewnienie, że w zakresie ochrony przed hałasem i drganiami są przestrzegane normy budowlane oraz liczne wytyczne zawarte w ustawodawstwie europejskim. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by organ w ogóle brał pod uwagę jakiekolwiek uwarunkowania związane z możliwością uznania przedsięwzięcia będącego przedmiotem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę za jedno z przedsięwzięć, o których mowa w przepisach ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Mając na uwadze jedną z bardziej istotnych funkcji uzasadnienia decyzji, polegającą na umożliwieniu stronom oraz weryfikującemu prawidłowość postępowania administracyjnego Sądowi, prześledzenia toku rozumowania organu oraz potwierdzenia, że organ wziął pod uwagę wszelkie istotne dla sprawy okoliczności, należy stwierdzić, iż w tym zakresie postępowanie administracyjne również było obarczone naruszeniem art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący podnieśli nadto, iż na ich wniosek, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, zostało wznowione postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy, w którym nie brali udziału. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r., skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania sądowego wszczętego niniejszą skargą w związku ze wznowieniem przez Wójta Gminy postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy dla inwestycji wskazanej w zaskarżonej decyzji. Uwzględniając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie sądowe. Sąd stwierdził, iż Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy z dnia [...] r., zmienionej decyzją z dnia [...] r., przeniesionej na rzecz M. F. decyzją z dnia [...] r., którą ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku usługowego z przyłączami na działce nr [...] w miejscowości [...] . Decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art.145 § 1 pkt 4 i 6 Wójt Gminy stwierdził wydanie powyższej decyzji z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówił jej uchylenia, uznając, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzji odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało powyższą decyzją w mocy. Powyższą decyzję ostateczną wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. II SA/Sz 626/11 uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny, a wniesiona przez M. F. skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. II OSK 603/12. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął zawieszone [...] r. postępowanie. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymali zarzuty i wnioski zawarte w skardze, wskazując dowody, iż wskutek hałasu tracą klientów swego hotelu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi, skutkujące wyeliminowaniu zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, jak również gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Należy też mieć na uwadze treść art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ostatnie zastrzeżenie jest istotne ze względu na powoływanie się przez skarżących na wznowienie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, która była jedną z przesłanek wydania zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta - w ocenie Sądu – nie ma istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem wydania zaskarżonej decyzji. Mimo wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, pozostaje ona aktualnie w obiegu prawnym. Nie zachodzi zatem przesłanka do wznowienia postępowania w przedmiocie wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku usługowego z instalacjami zewnętrznymi, wydanej na rzecz M. F., o której mówi art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.. Natomiast główne zarzuty wobec tej decyzji, odnoszące się do naruszenia interesu skarżących jako osoby trzeciej, tj. naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo budowlane uznać należy za nietrafne. W szczególności nie daje podstaw do uwzględnienia skargi zarzut, że planowany obiekt budowlany, tj. budynek usługowy z instalacjami zewnętrznymi, w którym – jak twierdzą skarżący – ma funkcjonować dyskoteka generująca hałas, który zniechęci potencjalnych gości prowadzonego przez skarżących hotelu. Należy bowiem zauważyć, że sam obiekt budowlany o funkcji usługowej nie generuje hałasu, wobec czego nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów § 323 i 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. § 323 odnosi się bowiem do samego budynku i urządzeń z nim związanych. Skarżący nie wskazują zresztą, iż sam budynek i urządzenia z nim związane generować będą hałas. Nie wynika to też z wskazywanej przez skarżącą planowanej funkcji tego budynku, w którym funkcjonować miałaby dyskoteka. Emisja hałasu wywołana być może na skutek prowadzonej w tym obiekcie działalności. W takim razie miałby tu zastosowanie § 324 ww. rozporządzenia, stanowiący, iż budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczyć tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach odrębnych ochrony środowiska. Przepis ten nie zakazuje zatem wydania decyzji o pozwalaniu na budowę dla budowy obiektu, w którym może być prowadzona działalność powodująca emisję hałasu, lecz nakazuje takie jego zabezpieczenie, by ten hałas nie przekraczał dopuszczalnych norm. Jak wynika z treści decyzji, ale także z treści skargi, projekt inwestycji był badany przez organ pod tym kątem i odpowiednie zabezpieczenia, pod kątem tego przepisu, zostały uwzględnione. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt II OISK 672/05 w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm ustawy - Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, iż w pełni uwzględnia ona powyższe uwarunkowania i zasady. Nie narusza ona żadnych przepisów ustawy Prawo budowlane jak i przepisów ww. rozporządzenia, a zarzuty skarżących odnoszące się do tej decyzji wskazują na powoływanie się przez nich na naruszenie interesu faktycznego, a nie prawnego. Na etapie wydawania pozwolenia na budowę obiektu, w którym ma być prowadzona działalność mogąca generować hałas, organ architektoniczno budowlany nie może znać poziomu tego hałasu. Może natomiast, i winien zbadać, czy i jakie zabezpieczenia dla otoczenia projekt budowlany przewiduje. Mógłby odmówić wydania pozwolenia tylko w sytuacji, gdyby projekt budowlany takich zabezpieczeń nie przewidywał. W przeciwnym wypadku przy braku stwierdzenia naruszenia innych przepisów, pozwolenie na budowę winno być wydane. Natomiast naruszenie dopuszczalnych norm hałasu przez podmioty prowadzące określoną działalność stanowić może podstawę do działania odpowiednich organów w trybie przepisów odrębnych, dotyczących ochrony środowiska. Pozostałe zarzuty skargi, odnoszące się do naruszenia przepisów ustawy w udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko mają charakter ogólnikowy, a sąd, analizując legalność zaskarżonej decyzji, naruszenia prawa w tym zakresie nie stwierdził. Planowane przedsięwzięcie inwestycyjne, jak wynika z jego istoty, nie należy do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, wobec czego przepisy tej ustawy nie miały zastosowania w sprawie, wobec czego nie mogły być przez organ naruszone. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.