II SA/Bd 877/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi S. P. i C. P. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T., działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy umorzył postępowanie administracyjne w całości, jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ wskazał na przebieg postępowania w sprawie podając, że: W dniu [...] listopada 2012 r. przeprowadzona została kontrola na wniosek S. i Cz. P. w sprawie wmontowanych drzwi wewnętrznych na parterze budynku mieszkalnego położonego przy ul. Ż. w T. Podczas kontroli stwierdzono, że na parterze budynku przy klatce schodowej wstawiono drzwi zewnętrzne z korytarza do lokalu oraz drzwi wewnętrzne w tym lokalu do pomieszczeń piwnicznych. Według oświadczenia przedstawiciela Spółki M., drzwi zostały wstawione zgodnie z wyrokiem Sądu z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...] przez M. w dniu [...]-[...] listopada 2012 r. Natomiast drzwi wewnętrzne prowadzące z tego lokalu do piwnicy zostały zamontowane na granicy lokalu w celu zabezpieczenia dostępu osób postronnych do pomieszczeń piwnicznych. Według oświadczenia Cz. i S. P. wstawione drzwi z korytarza klatki schodowej (części wspólnej) do korytarza lokalu usytuowanego na parterze były o innych wymiarach i kształcie tj. drzwi dwuskrzydłowe, natomiast drzwi prowadzących do piwnicy nie było. W dniu [...] listopada 2012 r. organ I instancji zwrócił się do Miejskiego Konserwatora Zabytków o opinię w sprawie wstawionych drzwi. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. ww. organ poinformował, że fakt wstawienia tych drzwi powoduje stan niezgodny z "Projektem budowlanym zmiany sposobu użytkowania części kamienicy na kawiarnię z dobudową przedproża", uzgodnionym przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w dniu [...] września 2003 r. i uznał je jako tymczasowe - do czasu zakończenia konfliktu między współwłaścicielami. Zgodnie z oświadczeniem przedstawiciela spółki M., będącej współwłaścicielem budynku położonego przy ul. Ż. w T., roboty budowlane polegające na wstawieniu drzwi zostały wykonane przez ww. spółkę. W dniu [...] stycznia 2013 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie. M. Sp. z o.o. w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. wniosła o zawieszenie wszczętego postępowania do czasu rozstrzygnięcia toczącej się sprawy w Sądzie Rejonowym w T. XI Wydział Cywilny sygn. akt [...]. Następnie, po rozpatrzeniu ww. wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił postępowanie administracyjne. S. i Cz. P. złożyli na ww. postanowienie zażalenie do K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. umorzył postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że wstawienie spornych drzwi pomiędzy lokalem a klatką schodową nie narusza części wspólnych budynku mieszkalnego i jest sprawą lokalową, nienależącą do kategorii spraw rozstrzyganych przez organy nadzoru budowlanego, a wymagającą rozstrzygnięcia w drodze powództwa cywilnego przed sądem powszechnym. Jednocześnie, z materiału dowodowego wynika, że drzwi z lokalu do korytarza zostały wstawione w ściance działowej, co nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem S. i Cz. P. złożyli odwołanie, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych sprawy, polegający na mylnym przyjęciu przez organ, że postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie jest bezprzedmiotowe. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w ramach samokontroli, a następnie zajęcie się sprawą merytorycznie, przez wydanie nowej decyzji, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji przez organ II instancji oraz orzeczenie o dalszym prowadzeniu postępowania przez organ I instancji. Wnieśli także o przeprowadzenie dowodów z dokumentów oraz z oględzin nieruchomości. Podkreślili, że zgodnie ze stanowiskiem Miejskiego Konserwatora Zabytków, wyrażonym w opinii, fakt wstawienia drzwi jest niezgodny z "projektem budowlanym zmiany sposobu użytkowania części kamienicy..." uzgodnionym przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w dniu [...] września 2003 r. Skarżący zarzucili organowi błędne przyjęcie, że w sprawie właściwym do rozstrzygania winien być sąd powszechny, a nie organ administracyjny. Argumentując powyższe wskazali, że istotnym jest, iż sporne drzwi umiejscowione są w zabytkowej kamienicy. Podnieśli, że wstawienie innych drzwi od tych, które były poprzednio, jest niezgodne z prawem. K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...], działając na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że roboty budowlane polegające na wstawieniu spornych drzwi, wykonanych w ścianie działowej pomiędzy lokalem mieszkalnym nr [...] a klatką schodową oraz w ścianie działowej lokalu mieszkalnego nr [...] do pomieszczeń piwnicznych, do których dostęp jest również ze wspólnego korytarza, które to drzwi otwierane są do wewnątrz lokalu mieszkalnego, zakresem swym zamykały się w ramach tego jednego lokalu mieszkalnego a nie dotyczyły całego budynku - jego części konstrukcyjnych, i nie mają wpływu na funkcjonowanie budynku jako całości, organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB PG w T., wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że wstawienie przedmiotowych drzwi nie narusza części wspólnych budynku mieszkalnego, natomiast sprawy lokalowe w budynku mieszkalnym nie należą do kategorii spraw rozstrzyganych przez organy nadzoru budowlanego. Dodał ponadto, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) mają zastosowanie tylko do obiektów budowlanych projektowanych, nowo budowanych, przebudowywanych oraz przy zmianie sposobu ich użytkowania, zatem nie mają zastosowania w analizowanej sprawie. Powyższe spowodowało, że postępowanie organu nadzoru budowlanego w sprawie wykonania robót budowlanych, polegających na wstawieniu dwojga drzwi na parterze budynku mieszkalnego przy ul. Ż. w T. niezgodnie z § 62 ust. 1 powołanego rozporządzenia uznać należało za bezprzedmiotowe. Organ, odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów wyjaśnił, że przedmiotem postępowania organu I instancji nie była kamienica jako obiekt budowlany, a jedynie roboty budowlane polegające na wstawieniu drzwi w lokalu mieszkalnym znajdującym się w tej kamienicy, które nie mają wpływu na funkcjonowanie budynku jako całości, ani na stan zajmowanego przez skarżących lokalu. Podniósł, że lokalizacja drzwi w ścianie działowej lokalu mieszkalnego nr [...] w granicy z korytarzem jest zgodna ze stanem wykazanym na rzucie z 1961 r. Natomiast w sprawie kwestionowanego przez skarżących wyglądu drzwi wyjaśnić należy, że organy nadzoru budowlanego nie mogą podejmować tak pojętej ingerencji w prawo własności przysługujące właścicielowi lokalu mieszkalnego nr [...]. Wskazał także, że skarżący mylnie interpretują treść pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...] grudnia 2012 r., jako wskazującego, że wstawienie rzeczonych [...] drzwi jest działaniem niezgodnym z prawem. Z przywołanego pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków w T. wynika bowiem, że wstawienie ww. drzwi powoduje stan niezgodny z "Projektem budowlanym zmiany sposobu użytkowania części kamienicy na kawiarnię z dobudową przedproża", uzgodnionym przez MKZ w 2003 r. Fakt sporządzenia projektu oraz dopełnienie wymogów dla zamierzonej inwestycji nie stanowi dla inwestora obowiązku jej realizacji a jedynie uprawnienie. Organ zauważył, że MKZ wskazał, iż w sytuacji gdy likwiduje się wszystkie zmiany wprowadzone zgodnie z ww. projektem powstaje stan, który trudno ocenić pod względem konserwatorskim. MKZ uznaje go za tymczasowy do czasu zakończenia konfliktu między współwłaścicielami. Ponadto potwierdza fakt istnienia ścianki i drzwi prowadzących do lokalu z parteru na planie z 1961 r. W konsekwencji organ uznał orzeczenie organu I instancji za zgodne z prawem. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, S. i Cz. P. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu organu II instancji, zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 105 § 1 k.p.a., polegające na mylnym przyjęciu przez organ, że postępowanie administracyjne należy umorzyć, w szczególności zważywszy na opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków, z której wynika, że wstawienie przedmiotowych drzwi jest niezgodne z "Projektem budowlanym zmiany sposobu użytkowania części kamienicy na kawiarnię z dobudową przedproża", uzgodnionym przez MKZ w 2003 r. (a zatem sprawa ma też charakter administracyjny). Zarzucili, że organ mylnie przyjął, że w sprawie właściwym do rozstrzygania winien być sąd powszechny, a nie organ administracyjny. Ponadto, skarżący podnieśli argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji. Wskazali również, że roboty budowlane polegające na wstawieniu drzwi w lokalu mieszkalnym nr [...] znajdującym się w kamienicy mają wpływ na funkcjonowanie budynku jako całości i na stan lokalu zajmowanego przez skarżących. Drzwi są wspólnymi dla współwłaścicieli i są niezgodne gabarytowo z powoływanym projektem. Podkreślili, że pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2012 r. tworzy obowiązujące prawo. Wskazali przy tym, że inwestycje czynione w tej kamienicy m.in. wstawianie drzwi, winny być zgodne z projektem. Wskazali też, że ze względu na prawo strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 k.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco. Przepis ten ma zastosowanie tylko w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do powołanego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie sądowym powszechnie wyrażane jest stanowisko, zgodnie z którym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu. Podkreślenia wymaga, że art. 105 § 1 k.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco, a to ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2011 r., III SK 20/10, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1622/09 oraz z dnia 24 stycznia 2012 r., II OSK 2104/10). Bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość zachodzi więc wtedy gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania albo utraciła taki charakter w jego toku. Należy przy tym podkreślić, że brak przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego przez stronę nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza bezzasadność żądania strony (tak np. wyrok NSA z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt I OSK 697/11). Umorzenie postępowania w przypadku bezprzedmiotowości jest obligatoryjne zaś decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 356/12). Wskazać w tym miejscu należy na stanowiska zaprezentowane przez organy w skarżonych rozstrzygnięciach, otóż zdaniem organu I instancji, wstawienie spornych drzwi pomiędzy lokalem a klatką schodową nie narusza części wspólnych budynku mieszkalnego i jest sprawą lokalową, nienależącą do kategorii spraw rozstrzyganych przez organy nadzoru budowlanego, a wymagającą rozstrzygnięcia w drodze powództwa cywilnego. W ocenie organu skoro drzwi z lokalu do korytarza zostały wstawione w ściance działowej, to nie wymagało to ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Stanowisko powyższe zostało przez organ II instancji podtrzymane. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał m.in., że roboty budowlane polegające na wstawieniu spornych drzwi, wykonanych w ścianie działowej pomiędzy lokalem mieszkalnym nr [...] a klatką schodową oraz w ścianie działowej lokalu mieszkalnego nr [...] do pomieszczeń piwnicznych, do których dostęp jest również ze wspólnego korytarza, zakresem swym zamykały się w ramach tego jednego lokalu mieszkalnego, a nie dotyczyły całego budynku - jego części konstrukcyjnych, w konsekwencji nie mają wpływu na funkcjonowanie budynku jako całości. Ww. organ argumentował ponadto, że wstawienie przedmiotowych drzwi nie narusza części wspólnych budynku mieszkalnego, a sprawy lokalowe w budynku mieszkalnym nie należą do kategorii spraw rozstrzyganych przez organy nadzoru budowlanego. K.- P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie miały zastosowania w analizowanej sprawie. Powyższe spowodowało, że postępowanie organu nadzoru budowlanego w sprawie wykonania robót budowlanych, polegających na wstawieniu drzwi na parterze budynku mieszkalnego przy ul. Ż. w T. uznać należało za bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Z rozstrzygnięciem organu nie zgodzili się zaś skarżący podnosząc, że organ błędnie przyjął, że postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie było bezprzedmiotowe. W ocenie strony skarżącej, organ winien zająć się sprawą merytorycznie, przez wydanie nowej decyzji, bowiem istniejący stan stanowi naruszenie prawa. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma okoliczność, że przebudowa obiektu polegała w istocie na postawieniu ścianki działowej oraz zamontowaniu w niej drzwi. Wykucie otworu drzwi w ściance działowej przesądza o prawidłowości rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie. Wzniesienie ścianki działowej w obrębie lokalu, jak też osadzenie w wykutym otworze tej ściany drzwi jest zakresem robót budowlanych, na które nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia budowlanego, na co wskazał również organ w podjętym rozstrzygnięciu. Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania przed organem l instancji, jako bezprzedmiotowego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć, co do zasady jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu, na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wymienione przepisy określają wyjątkowe przypadki, w których budowa bądź rozbiórka wbrew wyrażonej w art. 28 ustawy zasadzie pozwolenia na budowę jednak nie wymaga (art. 29 i 31), sytuacje, w których w myśl art. 30 roboty budowlane wprawdzie nie wymagają pozwolenia na budowę wymagają jednak zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi oraz sytuacje określone art. 29a ustawy, kiedy to budowa wymaga albo zgłoszenia albo sporządzenia planu sytuacyjnego. W konsekwencji stwierdzić należy, iż budowy i roboty budowlane wymienione w art. 29, 29a, 30 i 31 ustawy pozwolenia na budowę nie wymagające a contrario pozwala na wniosek, iż pozostałe roboty nie mogą zostać legalnie rozpoczęte i dokonane bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wykucie otworu drzwiowego niewątpliwie nie mieści się w wyliczonych w art. 29-31 przypadkach. Podkreślenia wymaga, iż w myśl legalnej definicji zawartej w art. 3 pkt 7 ustawy, przez roboty budowlane rozumieć należy budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Wykucie nowego otworu drzwiowego niewątpliwie nie stanowi ani budowy, ani montażu, ani remontu (polegającego na działaniach odtworzeniowych), ani wreszcie rozbiórki. Wątpliwości budzić może zatem jedynie przebudowa, która jako również objęta definicją robót budowlanych wymaga pozwolenia na budowę. Zakwalifikowanie robót do robót budowlanych polegających na przebudowie wymaga jednak ustalenia, iż wykonane czynności mieszczą się w zawartej w art. 3 pkt 7a ustawy kolejnej definicji legalnej. W myśl definicji tej przez przebudowę rozumieć należy wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W konsekwencji nie stanowią przebudowy roboty nie powodujące zmiany parametrów obiektu budowlanego pojmowanego w myśl art. 3 pkt 1 ustawy jako: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Wskazać przy tym należy, że w odróżnieniu od robót w ścianach nośnych, które ingerują w konstrukcję obiektu, postawienie wewnątrz budynku ścianki działowej, wykucie w niej otworów, przesunięcie jej bądź usunięcie nie może być zakwalifikowane, jako przebudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Zmieniając jedynie wewnętrzny wygląd pomieszczeń w żadnej mierze nie zmienia ono bowiem rzeczywistych parametrów użytkowych lub technicznych całości budynku, nie wpływa na jego kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość, liczbę kondygnacji itp. Tym samym, o ile dokonane przez M. Sp. z o. o. osadzenie drzwi w wykutym otworze drzwiowym dokonane zostało w ścianie działowej, to zdaniem Składu orzekającego, w świetle obowiązującej ustawy czynność ta nie wymagała ani pozwolenia na budowę, ani też nawet zgłoszenia właściwemu organowi. Osadzenie drzwi w wykutym otworze drzwiowym nie stanowi bowiem robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy. Wobec powyższego wstawienie drzwi wewnętrznych z korytarza do lokalu na parterze budynku przy klatce schodowej oraz drzwi wewnętrznych do pomieszczeń piwnicznych nie można zaliczyć do robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane. W świetle powyższego wstawienie drzwi pomiędzy lokalem a klatką schodową, czy wstawienie drzwi do pomieszczeń piwnicznych nie spowodowało naruszenia części wspólnych budynku mieszkalnego. Sąd podziela stanowisko organu, że jest to sprawa lokalowa, która nie należy do kategorii spraw rozstrzyganych przez organy nadzoru budowlanego. Spór w przedmiotowej sprawie jest zagadnieniem z zakresu postępowania cywilnego. Podkreślić ponadto należy, że w wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...] (k- 6 akt administracyjnych) nakazano w pkt 2 tiret trzecie sentencji orzeczenia, odbudowanie ścian pomiędzy klatką schodową a lokalem numer [...]. Ponadto, z pisma nadesłanego przez M. Sp. z. o.o. z dnia [...] lutego 2013 r. (k-17 akt administracyjnych) wynika, że w Sądzie Rejonowym w T., XI Wydział Cywilny, sygn. akt [...] toczy się sprawa w przedmiocie realizacji postanowień ww. wyroku z dnia [...] lutego 2009 r. Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/GI 524/07, zgodnie z którym "W odróżnieniu od robót w ścianach nośnych, które ingerują w konstrukcję obiektu, postawienie wewnątrz budynku ścianki działowej, wykucie w niej otworów, przesunięcie jej bądź usunięcie nie może być zakwalifikowane jako przebudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zmieniając jedynie wewnętrzny wygląd pomieszczeń w żadnej mierze nie zmienia ono bowiem rzeczywistych parametrów użytkowych lub technicznych całości budynku, nie wpływa na jego kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość, liczbę kondygnacji." Uznając przy tym, że w tej sprawie organy obu instancji nie naruszyły prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, skargę należało, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.