I SA/Rz 887/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2013r. sprawy ze skargi W. G. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) określa, że interpretacja wymieniona w pkt. 1) nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego W. G. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Finansów, interpretacją indywidualną z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], uznał za nieprawidłowe stanowisko W.G. - zwanego dalej skarżącym, odnośnie zakwalifikowania uzyskanych przez niego przychodów ze świadczenia usług reklamowych jako przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2013 r. W.G. wystąpił do Ministra Finansów z pytaniem czy otrzymywane przez niego wynagrodzenie, z tytułu świadczenia na rzecz klubu sportowego usługi o charakterze reklamowym, powinien on zaliczyć do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zaznaczył przy tym, że postawione przez niego pytanie dotyczy zarówno zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego, polegającego na realizowaniu przez niego usług reklamowych w przyszłości. Z przedstawionego przez skarżącego opisu stanu faktycznego wynika, że jest on osobą fizyczną – przedsiębiorcą prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą, wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, posiadającym numer REGON. Jest też podatnikiem podatku od towarów i usług. Prowadzona przez niego działalność gospodarcza polega na świadczeniu usług sportowych i reklamowych, obejmujących między innymi działalność agencji reklamowych. W ramach prowadzonej działalności, w dniu 20 maja 2011 r., zawarł on z jednym z klubów sportowych umowę (kontrakt cywilnoprawny) o świadczenie usług reklamowych. Jednocześnie z tym samym klubem zawarł również umowę o świadczenie usług sportowych. Na podstawie umowy o świadczenie usług reklamowych skarżący jest zobowiązany do wykonywania za wynagrodzeniem usług reklamowych, obejmujących udział we wszystkich imprezach służących kształtowaniu pozytywnego wizerunku klubu w opinii publicznej, poprzez podejmowanie działań polegających na popularyzacji klubu, a w tym udział w konferencjach prasowych. Działania te mają być podejmowane z maksymalnym eksponowaniem i wykorzystaniem materiałów reklamowo-marketingowych sponsorów. W ramach świadczenia usług reklamowych skarżący wyraził także zgodę na utrwalanie i rozpowszechnianie jego wizerunku. Zobowiązał się również współdziałać z klubem w sposób umożliwiający mu wypełnianie obowiązków wynikających z umów zawartych przez ten klub z osobami trzecimi, w szczególności z umów sponsorskich, reklamowych, a także aktywnie uczestniczyć we wszelkiego rodzaju przedsięwzięciach, służących kształtowaniu pozytywnego wizerunku klubu. W umowie o świadczenie usług reklamowych zawarto również postanowienie, zgodnie z którym skarżący, po otrzymaniu zgody klubu, może również świadczyć usługi na rzecz innych podmiotów, nie prowadzących konkurencyjnej działalności, w zakresie reklamy ich produktów. Nie wykluczono także, że skarżący może uzyskiwać przychody, w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, z tytułu świadczenia na ich rzecz usług. W związku ze świadczeniem na rzecz klubu usług reklamowych skarżący będzie otrzymywał wynagrodzenie, definiowane jako wynagrodzenie netto, od którego powinien on naliczyć należny podatek od towarów i usług. W opisie stanu faktycznego podkreślono ponadto, że klub nie będzie ponosił odpowiedzialności wobec osób trzecich za działania skarżącego, a wypłacane mu wynagrodzenie będzie traktował jako jego przychody osiągane z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zwrócono także uwagę, że skarżący osobiście opłaca składkę na ubezpieczenia społeczne i składkę zdrowotną, jak również zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. W ocenie skarżącego, na podstawie zawartej umowy, świadczy on na rzecz klubu usługi reklamowe, a przychód uzyskiwany przez niego z tego tytułu winien być zakwalifikowany, na gruncie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm., zwanej dalej: ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych) jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Wiąże się to z tym, że wykonując swoje zobowiązania, wynikające z umowy o świadczenie usług reklamowych działa on jak agencja reklamowa. Brak jest też przeszkód, aby za przychody z działalności gospodarczej uznać przychody z tytułu udostępniania własnego wizerunku, albowiem zgodnie z podatkową i rynkową praktyką, jeżeli dany podmiot jest właścicielem marki, logo czy jakichkolwiek innych aktywów niematerialnych, którymi może dysponować, to ich udostępnianie stanowi właśnie działalność gospodarczą. Prowadzona przez skarżącego działalność reklamowa jest w pełni zorganizowana i profesjonalna, w związku z czym podejmuje on określone działania przygotowawcze i ponosi związane z tym koszty kreowania własnego wizerunku. Działalność ta jest wykonywana w sposób częstotliwy i może być ona kontynuowana również po zakończeniu kariery sportowej. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie istotne jest także to, że wiążąca go z klubem umowa o świadczenie usług reklamowych nie zawiera istotnych ograniczeń, jeżeli chodzi o możliwość świadczenia przez niego usług na rzecz innych podmiotów, za wyjątkiem podmiotów prowadzących konkurencyjną w stosunku do klubowej działalność. Skarżący zwrócił także uwagę na fakt, że art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawierający wyliczenie kategorii przychodów z działalności wykonywanej osobiście, nie wymienia usług o charakterze reklamowym. Tak więc na gruncie przepisów podatkowych nie doszło do aktualizacji, określonej w art. 5 a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, negatywnej przesłanki wyłączającej źródło przychodów z definicji działalności gospodarczej. Oprócz tego skarżący dodał, że w przypadku świadczonych przez niego usług nie występują wyłączenia z definicji działalności gospodarczej, określone w art. 5 b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynika to przede wszystkim z tego, że umowa o świadczenie usług reklamowych nie zawiera postanowienia, na podstawie którego to klub ponosiłby odpowiedzialność wobec osób trzecich za działania skarżącego, a tego typu odpowiedzialności nie można wywieść także z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Odpowiedzialność ta obciąża wyłącznie jego, tak więc to on ponosi w pełni ryzyko gospodarcze, związane z podejmowanymi czynnościami. Minister Finansów, interpretacją indywidualną z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], uznał stanowisko podatnika, odnośnie sformułowanego przez niego pytania, za nieprawidłowe. Organ stanął bowiem na stanowisku, że skoro źródła powstania przychodu skarżącego należy upatrywać w jego rozpoznawalnym wizerunku, na którego utrwalanie wyraził, bądź wyrazi zgodę, za co będzie przysługiwało mu wynagrodzenie, to niezależnie od rodzaju umowy jaką zawarł w tym względzie, czy to z klubem którego jest zawodnikiem, czy też innymi podmiotami, to przychody uzyskiwane z tego tytułu będą stanowić dla niego przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Winny więc one podlegać opodatkowaniu według zasad właściwych dla tej kategorii przychodów. Formułując swój pogląd w sprawie Minister Finansów stanął na stanowisku, że wprawdzie osoba fizyczna nie posiada praw autorskich do swego wizerunku, nie oznacza to jednak, że stanowiące własność osoby fizycznej prawa do jej własnego wizerunku nie podlegają przepisom ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631, ze zm. zwanej dalej: prawem autorskim). Zauważyć bowiem należy, że zgoda na rozpowszechnianie wizerunku, w oznaczonych warunkach, wyłączająca bezprawność naruszenia tego dobra osobistego, może być przedmiotem lub elementem różnego rodzaju stosunków i zobowiązań prawnych, w tym umów o różnorakim charakterze. Zgodnie zaś z art. 81 ust. 1 prawa autorskiego rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej, a w braku wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie. Wizerunek, w rozumieniu art. 81 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, oznacza wytwór niematerialny, który za pomocą środków plastycznych przedstawia rozpoznawalną podobiznę danej osoby lub grupy osób. Z tego więc względu wynagrodzenie uzyskiwane z tytułu wykorzystywania wizerunku konkretnej osoby, powinno być traktowane, na gruncie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przychód z praw majątkowych. Skarżący, wezwaniem z dnia 2 lipca 2013 r., zwrócił się do Ministra Finansów o usunięcie naruszenia prawa, którego ten miał się, w jego ocenie, dopuścić w związku z wydaniem wyżej wymienionej interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie Minister Finansów, w odpowiedzi z dnia 31 lipca 2013 r., stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2013 r. Skargę na wyżej opisaną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], wniósł W.G., domagając się jej uchylenia, jak również zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucił: • naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie nieprawidłowe zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 7 oraz art. 18 w zw. z art. 5 a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez przyjęcie że przychody jakie uzyskiwał skarżący z tytułu zawartej z klubem umowy o świadczenie usług reklamowych, stanowiły przychody wyłącznie z praw majątkowych, • naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez rozpatrzenie sprawy z pominięciem aktualnie wydawanych interpretacji podatkowych, w tym między innymi wydanej w dniu 17 lipca 2013 r., interpretacji Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, nr IBPP2/443-313/13/ICZ. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że w interpretacji indywidualnej nr IBPP2/443-313/13/ICZ, Minister Finansów uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, że w związku ze świadczonymi przez niego usługami reklamowymi jest i w dalszym ciągu pozostanie on podatnikiem podatku od towarów i usług, zobowiązanym do wystawiania faktur VAT. Tym samym organ stwierdził, że spełnia on definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), a w sprawie nie ma zastosowania wyłączenie z art. 15 ust. 3 pkt 3 tego aktu. Tymczasem w identycznym stanie faktycznym, ocenianym w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych, ten sam organ wydał zupełnie inne rozstrzygnięcie stwierdzając, że skarżący świadcząc usługi reklamowe czerpie przychody z praw majątkowych. Takie rozstrzygnięcie, zdaniem skarżącego, w sposób rażący narusza, wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, zasadę nakazującą organom podatkowym działanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Powyższa dyrektywę uzupełnia art. 124 Ordynacji podatkowej, w myśl którego organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 121 § 1 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej, organ stwierdził, że postępowania zmierzającego do wydania interpretacji podatkowej nie można utożsamiać z postępowaniem podatkowym, a w konsekwencji żądać, aby wydając interpretację organ prowadził polemikę z każdym argumentem wnioskodawcy. Winien się on bowiem jedynie odnieść do interpretowanych przepisów prawa podatkowego. Oprócz tego nadmienił, że w związku z wydaniem rozbieżnych interpretacji w "zbliżonym stanie faktycznym" , podjęto przewidziane prawem środki w celu usunięcia zaistniałych rozbieżności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Kwestionując prawidłowość – legalność zaskarżonej interpretacji indywidualnej skarżący zarzucił Ministrowi Finansów zarówno naruszenie przepisów prawa formalnego, jak i materialnego, domagając się z tego powodu uchylenia zaskarżonego aktu. Jeżeli chodzi o kwestię dochowania przez organ wymogów proceduralnych, obowiązujących w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej to należy stwierdzić, że Minister Finansów dopuścił się w tym zakresie uchybienia, które w świetle art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) musi skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. Uchybienie to nie polegało jednak na naruszeniu art. 121 § 1 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej, co sugeruje skarżący w treści skargi, gdyż przede wszystkim przepis art. 124 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniu, wszczętym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, co jednoznacznie wynika z art. 14 h Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W tym katalogu, który ma charakter zamknięty, brak jest art. 124 Ordynacji podatkowej, dlatego też organ nie miał obowiązku stosowania się do płynących z niego dyrektyw, znajdujących zastosowanie jedynie w postępowaniu podatkowym. W przeciwieństwie do art. 124 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów zobligowany był jednak stosować się w prowadzonym przez siebie postępowaniu do wskazań płynących z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, z którego wynika jedna z fundamentalnych zasad rządzących postępowaniem podatkowym, a mianowicie zasada nakazująca prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jednakże w tym wypadku nie sposób jest stwierdzić, że Minister Finansów dopuścił się jej naruszenia. Do takiego wniosku nie może bowiem prowadzić sam fakt, że oceniając ten sam, co w niniejszej sprawie stan faktyczny, na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług zakwalifikowano prowadzoną przez skarżącego działalność jako działalność gospodarczą. Nie można bowiem wnioskować na tej podstawie, że oceniając prowadzoną przez niego działalność, a następnie przyporządkowując uzyskiwane z niej przychody do odpowiedniej kategorii przychodów, w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, organ winien był automatycznie zakwalifikować tego rodzaju przychody do kategorii przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Podkreślić bowiem należy, że spór pomiędzy skarżącym a organem dotyczy, co do zasady, prawidłowości zaliczenia tego rodzaju przychodów, w zaskarżonej interpretacji, do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, której to kategorii nie wyróżnia ustawa o podatku od towarów i usług, nie posługuje się też takim pojęciem. Na tej podstawie można więc stwierdzić, że obie wyżej wymienione regulacje podatkowe nie mogą być ze sobą utożsamiane, zwłaszcza jeżeli chodzi o kategoryzowanie źródeł przychodów. Zgodzić się należy ze skarżącym, że pełna realizacja zasady budzenia zaufania do organów podatkowych odbywa się między innymi poprzez wypracowanie jednolitego stanowiska organów podatkowych w tożsamych kwestiach, jednakże w przypadku zaskarżonej interpretacji oraz interpretacji wydanej skarżącemu odnośnie wskazanych przez niego we wniosku przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, sytuacja taka nie ma miejsca. Naruszenie przepisów postepowania przez Ministra Finansów, w związku z wydaniem zaskarżonej interpretacji polegało natomiast na tym, że organ w zaskarżonym akcie dokonał oceny, pod kątem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanu faktycznego, który w istocie nie odpowiada opisowi przedstawionemu przez skarżącego we wniosku. Wynika to przede wszystkim z tego, że we wniosku skarżący wyraźnie zaznaczył, że prowadzi działalność reklamową, której najistotniejsze aspekty sprowadzają się do brania udziału we wszystkich imprezach służących kształtowaniu pozytywnego wizerunku klubu w opinii publicznej, podejmowania działań polegających na popularyzacji klubu, a także uczestnictwa w konferencjach prasowych. Działania podejmowane w tym zakresie przez skarżącego wiążą się wykorzystaniem materiałów reklamowo-marketingowych sponsorów klubu. W związku ze świadczeniem usług reklamowych skarżący wyraził też zgodę na utrwalanie i rozpowszechnianie swojego wizerunku, zobowiązał się również współdziałać z klubem w sposób umożliwiający temu podmiotowi wypełnianie jego obowiązków wynikających z umów zawartych z osobami trzecimi, w szczególności z umów sponsorskich, reklamowych, a także aktywnie uczestniczyć we wszelkiego rodzaju przedsięwzięciach, służących kształtowaniu pozytywnego wizerunku klubu. Tymczasem w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów skoncentrował się jedynie na jednym z aspektów opisanej wyżej działalności, jaką jest udostępnianie własnego wizerunku przez skarżącego, pominął jej pozostałe elementy, co w istotny sposób zmieniło przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny. Nie można podzielić stanowiska, że opisane we wniosku źródło powstania przychodu powinno być utożsamiane jedynie z rozpoznawalnym wizerunkiem wnioskodawcy - skarżącego. W rzeczywistości bowiem związane jest ono z podejmowaną przez niego aktywnością, a wizerunek, choć jest jej nieodłącznym i niezwykle istotnym elementem, stanowi jedynie jeden z elementów tejże działalności. Odnosząc się do zaprezentowanego stanowiska własnego wnioskodawcy (skarżącego) organ również ograniczył się jedynie do oceny prawnopodatkowych skutków uzyskiwania przychodów z tytułu udostępniania własnego wizerunku, o czym świadczy obszerny wywód, dotyczący uregulowania tej materii w przepisach prawa autorskiego. Nie ustosunkował się natomiast do innych aspektów realizowanej przez niego działalności. Na skutek zmiany, przyjętego za podstawę poczynionych rozważań opisu stanu faktycznego, Minister Finansów w istocie nie odniósł się więc do stanowiska podatnika, wypracowanego na podstawie przedstawionych we wniosku okoliczności. W tej więc sytuacji uprawnione jest stwierdzenie, że uchybił on w tym zakresie swoim obowiązkom, wynikającym z art. 14 c § 1 zd. 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W postępowaniu dotyczącym wydawania indywidualnych interpretacji podatkowych wydający je organ nie czyni żadnych ustaleń faktycznych, jak to ma miejsce w postępowaniu podatkowym, lecz przeprowadza wykładnię wskazanych przepisów oraz dokonuje subsumpcji przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego pod "odkodowane" z tych przepisów normy prawne. Realizacji celów tego typu postępowania służy między innymi art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepis ten statuujący, zgodnie z jego literalnym brzmieniem, obowiązek wnioskodawcy w tym zakresie, wyraża jednocześnie zasadę, zgodnie z którą tylko wnioskodawcy przysługuje uprawnienie do określania stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Nie przewiduje zaś żadnego uprawnienia dla organu do modyfikowania lub zmieniania przedstawionego opisu. Nie może on więc w jakikolwiek sposób ingerować w przedstawiony przez wnioskodawcę opis. Na skutek dokonanej przez Ministra Finansów zmiany stanu faktycznego, stanowiącego podstawę wydanej interpretacji, przedstawiona przez skarżącego jego własna ocena tego stanu stała się nieadekwatna do okoliczności sprawy, wynikających z zaskarżonego aktu, co musiało skutkować uznaniem tegoż stanowiska za nieprawidłowe. Jednakże takie działanie organu nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, w związku z czym nie może zasługiwać na akceptację. Oprócz uchybienia przepisom postępowania skarżący zarzucił także Ministrowi Finansów naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 7, art. 18 w zw. z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez uznanie przychodów uzyskiwanych przez niego z działalności reklamowej, za przychody z praw majątkowych. Odnosząc się do tych stwierdzeń zarzut naruszenia art. art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 7, art. 18 w zw. z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych również należy uznać za zasadny, albowiem organ, na skutek dokonanej przez siebie zmiany opisu stanu faktycznego dokonał jedynie pobieżnej wykładni tychże przepisów, uchylając się od zastosowania wynikających z nich norm do konkretnego – przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Minister Finansów przytaczając jedynie treść wskazanych wyżej regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przedstawił obszerny wywód odnoszący się bezpośrednio do przepisów prawa autorskiego, w szczególności art. 81 tej ustawy, po czym przeszedł do analizy prawnopodatkowych skutków otrzymania zapłaty za udostępnienie własnego wizerunku. Na tej podstawie uznał następnie stanowisko skarżącego za nieprawidłowe, stwierdzając w efekcie, że uzyskiwane przez niego z działalności reklamowej przychody stanowią przychody z praw majątkowych, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Taki sposób procedowania przez organ należy uznać za arbitralny, a także oderwany od konkretnych okoliczności sprawy. W efekcie tego, jego ocenia co do prawidłowości dokonanej przez skarżącego w złożonym przez niego wniosku wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych musi zostać uznana za bezzasadną. Na tej podstawie należy stwierdzić, że organ dopuścił się naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 7, art. 18 w zw. z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie 146 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Uwzględniając skargę Sąd, na podstawie art. 152 P.p.s.a., orzekł że zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Finansów, dokonując oceny stanowiska skarżącego, odnośnie przedstawionego przez niego stanu faktycznego, winien wydać interpretację indywidualną, odnoszącą się stricte do tego opisu, bez pominięcia jakichkolwiek jego elementów. Kierując się art. 200 P.p.s.a. Sąd zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą złożył się zwrot wpisu od skargi, w wysokości 200 zł (określonego zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł (obliczony na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2013 r., poz.490) i zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.