III SA/Lu 476/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na zarządzenie zastępcze Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę. Zarządzeniem zastępczym z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...], Wojewoda L. stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy S. M. K. W uzasadnieniu zarządzenia Wojewoda wskazał, że w myśl art. 16 ust. 2a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – przepisy wprowadzające ustawę Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2011 r. Nr 21, poz. 113), do kadencji organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego oraz kadencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w czasie której ustawa wymieniona w art. 1 weszła w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 190 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja podatkowa do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190 z późn. zm.), wygaśnięcie mandatu radnego następuje wskutek naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Natomiast zgodnie z art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać tą działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Organ wskazał, że M. K. w dniu [...] marca 1998 r. zawarł umowę najmu z Likwidatorem Gminnej Spółdzielni "[...]" w likwidacji w S., której przedmiotem był lokal o pow. 70 m² przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej, położony w S. w budynku pawilonu handlowego wraz z przyległym placem i dojazdem do lokalu o pow. 80 m². Wojewoda L. podniósł, że z informacji i dokumentów przedstawionych przez Wójta Gminy S. wynika, że powyższy budynek, droga dojazdowa i grunt wokół budynku zlokalizowane są na działce nr 767/8. Decyzją z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] Wojewoda L. stwierdził, że z dniem [...] maja 1990 r. Gmina S. nabyła z mocy prawa, nieodpłatnie, własność m. in. działki nr 767/8 o pow. 0,7918 ha, zabudowanej budynkami GS "[...]" w S. Organ stwierdził, że grunt, na którym postawiony jest budynek, w którym radny prowadzi sklep oraz teren wokół budynku są własnością Gminy S., a zatem radny M. K. prowadząc działalność gospodarczą wykorzystuje w związku z tą działalnością część nieruchomości stanowiącej własność gminy. Organ wskazał, że Gmina S. wyraziła wolę zawarcia ze skarżącym umowy dzierżawy placu, z którego korzysta skarżący i klienci sklepu, a wobec odmowy jej podpisania Gmina obciąża skarżącego opłatami za bezumowne korzystanie z nieruchomości i wystawia skarżącemu faktury na kwotę 224,54 zł miesięcznie, które to kwoty są dotychczas regularnie przez skarżącego uiszczane. Organ stwierdził, że obejmując mandat radnego Rady Gminy S.a kadencji 2010-2014, M. K. prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego, co wypełnia dyspozycję art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Organ wskazał, że sformułowanie "z wykorzystaniem" należy oceniać szeroko i odnosić do je do wszelkich przypadków korzystania z mienia komunalnego gminy w ramach prowadzonej działalności, bez względu na to, czy wykorzystanie ma podstawę prawną, czy też nie, czy jest stałe bądź jednorazowe, odpłatne czy nie. Ponadto, nie jest istotne, czy z prowadzonej działalności radny uzyskuje dochód, czy inne korzyści osobiste. Chodzi o sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy, bez oceny wpływu wykorzystywania mienia gminy na tę działalność. Wojewoda wskazał, że mimo wezwania z dnia [...] lutego 2013 r. do podjęcia stosownej uchwały w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, Rada Gminy S. nie podjęła w tym terminie żadnego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, po uprzednim powiadomieniu Ministra Administracji i Cyfryzacji o konieczności wydania zarządzenia zastępczego, Wojewoda L. wydał zarządzenie zastępcze. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. K. wniósł o uchylenie powyższego zarządzenia zastępczego w całości, zarzucając naruszenie art. 88 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez niezażądanie informacji i danych niezbędnych do należytego wykonania przysługujących wojewodzie uprawnień nadzorczych, co prowadziło do błędnego uznania, że przedmiotowy parking stanowi mienie komunalne, podczas gdy znajduje się on w pasie drogowym drogi powiatowej. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 24f ust. 1 i 1a ustawy o samorządzie gminnym poprzez dokonanie rozszerzającej, sprzecznej z art. 169 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. UE C z 2010 r., 83, 13) w zw. z art. 16 Karty praw Podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnie 2000 r. (Dz. U. UE C z 2007 r., 303, 1), wykładni tego przepisu jako zakazującej radnemu korzystania w działalności gospodarczej z mienia komunalnego dostępnego dla ogółu ludności. Skarżący podniósł, że tytuł prawny Gminy S. do spornego pasa gruntu powstał dopiero w wyniku decyzji Wojewody L. z dnia [...] września 2007 r., w związku z czym w czasie podejmowania przez skarżącego działalności gospodarczej i wyboru miejsca jej wykonywania teren ten nie mógł być uznany za mienie komunalne Gminy S. W ocenie skarżącego, mimo iż decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, to nie znajdowała się wówczas w obrocie i skarżący nie mógł wiedzieć, że korzystanie z tego lokalu będzie wymagało przechodzenia i przejeżdżania przez nieruchomość stanowiącą mienie komunalne. Skarżący wskazał, że w oparciu o umowę najmu jest i był uprawniony do przechodzenia i przejazdu przez sporny teren. Ponadto, dokonał zapłaty za wystawione przez Gminę S. faktury VAT, mimo że nie był do tego zobowiązany. W ocenie skarżącego uznanie, że do naruszenia art. 24f ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie terytorialnym dochodzi poprzez korzystanie przez radnego z minie komunalnego dostępnego dla ogółu ludności prowadzi do wyłączenia biernego prawa wyborczego przedsiębiorcy, co jest niedopuszczalnym ograniczeniem praw konstytucyjnych i praw podstawowych Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zarządzeniu nadzorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W myśl przepisu art. 24f ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu z daty wydania zarządzenia zastępczego Wojewody (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., obecnie obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.), radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Prawidłowe jest stanowisko Wojewody, że skarżący M. K., będący radnym gminy S., prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia stanowiącego własność gminy S., co narusza powołany przepis art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Organ nadzoru ustalił, że skarżący wykorzystuje w swojej działalności część zabudowanej nieruchomości, położonej w S., stanowiącej własność gminy S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 767/8 o pow. 0,7918 ha. Ustalenie to jest prawidłowe, znajduje bowiem potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Jak wynika z wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (k.12 akt adm.), skarżący prowadzi od 1998 r. działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]". Jest poza sporem, że w ramach tej działalności skarżący prowadzi w budynku znajdującym się na działce nr 767/8 w S. sklep spożywczo-przemysłowy. Działka nr 767/8 stanowi własność gminy S. Jak wynika z decyzji Wojewody L. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] (k.14 akt adm.), Gmina S. nabyła własność tej działki z mocy prawa z dniem [...] maja 1990 r. Z odpisu z księgi wieczystej nr [...] wynika, że gmina S. nadal jest właścicielem działki nr 767/8 (k.41-43 akt sprawy). Skarżący nie kwestionuje, że korzysta z części działki nr 767/8. W ocenie skarżącego nie można mu jednak czynić zarzutu wykorzystywania mienia komunalnego do prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ część działki 767/8, stanowiąca plac przed sklepem i podjazd do sklepu jest działką gminną ogólnie dostępną i skarżący nie korzysta z niej na zasadzie wyłączności. Skarżący podnosi ponadto, że ma prawo korzystać z tej działki na podstawie umowy zawartej z Gminną Spółdzielnią "[...]" w S. Zarzut skarżącego, że plac przed sklepem stanowi mienie gminne ogólnodostępne jest nieuzasadniony. Taki charakter części działki nr 767/8, stanowiącej plac przed sklepem i podjazd do sklepu, nie został w sprawie wykazany. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by gmina udostępniła tę część działki 767/8 nieograniczonej liczbie osób i określiła jednakowe dla wszystkich zasady korzystania z niej na zasadzie powszechnej dostępności. Przeciwnie, z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika Urzędu Gminy S. w dniu [...] kwietnia 2012 r. wynika, że dokonano pomiaru działki "zajętej pod działalność gospodarczą jako dojazd do sklepu (...) "[...]" P.M. K." i określono powierzchnię działki, z której korzysta skarżący w celu zawarcia umowy dzierżawy. W aktach administracyjnych znajduje się nawet projekt umowy dzierżawy części działki nr 767/8 o pow. 121,7 m2, która miałaby być zawarta przez gminę jako wydzierżawiającego oraz skarżącego jako dzierżawcę (k.22-25). Z zebranych dowodów nie wynika, by taka umowa mogła być zawarta z każdą osobą, która spełni ustalone i podane do powszechnej wiadomości warunki, co dawałoby podstawę do uznania ogólnej dostępności mienia komunalnego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że z dojścia do sklepu i placu przed sklepem korzysta wiele osób, nie tylko klienci sklepu, nie przesądza sama przez się o tym, że działka ta stanowi mienie gminne ogólnodostępne, skoro to nie gmina udostępnia plac przed sklepem nieokreślonej liczbie osób. Należy zauważyć, że gdyby działka, stanowiąca plac przed sklepem stanowiła własność skarżącego, również korzystałaby z niej nieograniczona liczba osób. Nie ulega wątpliwości, że każdy podmiot prowadzący działalność handlową powinien umożliwić klientom swojego sklepu nie tylko korzystanie z pomieszczeń sklepu w celu zrobienia zakupów, ale także zapewnić im dojście, dojazd, a w miarę możliwości także miejsce do parkowania. Słusznie zatem nie uznał także organ nadzoru argumentów dotyczących ogólnodostępnego charakteru działki nr 767/8 zawartych w piśmie Przewodniczącego Rady Gminy S. z dnia [...] grudnia 2012 r. (k.10-11 akt adm.). Podkreślić w tym miejscu należy, że zarzut korzystania przez radnego z mienia komunalnego nie dotyczy korzystania z targowiska gminnego na działce nr 767/8, ani ogólnodostępnego parkingu znajdującego się przy drodze powiatowej, lecz wyłącznie działki o pow. 121,7 m2, podczas gdy cała działka nr 767/8 ma powierzchnię 7918 m2. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego umowy najmu zwartej przez skarżącego z Gminną Spółdzielnią "[...]" w S. w dniu [...] marca 1998 r., uzupełnionej kilkoma aneksami, stwierdzić należy, że Gminna Spółdzielnia "[...]" nie jest właścicielką działki nr 767/8. Niezależnie od powyższego należy jednak zauważyć, że stanowisko skarżącego nie jest konsekwentne. Powołując się na umowę ze Spółdzielnią skarżący wywodzi z niej swoje prawo do korzystania z placu przed sklepem o pow. 80 m2, a jednocześnie twierdzi, że plac przed sklepem jest mieniem gminnym ogólnodostępnym. Dodać należy, że w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. skarżący podniósł, że plac przed sklepem utwardził na własny koszt. W świetle powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, o której mowa w art. 24f u.s.g., z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy. Nie ma znaczenia okoliczność, że skarżący odmówił zawarcia umowy dzierżawy działki o pow. 121,7 m2, skoro jak wynika ze znajdujących się aktach administracyjnych kopii faktur i dowodów wpłat, od września 2012 r. do marca 2013 r. skarżący regularnie uiszczał ustaloną przez gminę należność za korzystanie z części działki nr 767/8, potwierdzając tym samym fakt korzystania z niej w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1714/10, użyte przez ustawodawcę w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym sformułowanie "z wykorzystaniem" odnosić należy do wszelkich przypadków korzystania z mienia komunalnego gminy w ramach prowadzonej działalności, bez względu na to czy owo wykorzystywanie ma podstawę prawną, czy też nie, jest stałe bądź jednorazowe oraz odpłatne bądź też nie. W orzecznictwie prezentowane jest szerokie rozumienie zakazu prowadzenia przez radnych działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat. Zwraca się uwagę, że art. 24f ust. 1usatwy o samorządzie gminnym nie wprowadza kryterium bezpośredniego związku funkcjonalnego wykorzystywania mienia komunalnego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Korzystanie nie musi stanowić "istoty działalności gospodarczej", może to być korzystanie z mienia komunalnego w celu określonej działalności gospodarczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 921/10, w którym za korzystanie z mienia komunalnego w rozumieniu art. 24f uznano posadowienie na mieniu komunalnym tablic informacyjnych o prowadzeniu działalności gospodarczej). Przyjmuje się, że dla ustalenia przesłanki wykorzystywania mienia komunalnego nie ma znaczenia również to, że stosunek najmu lokalu, w którym radny prowadzi działalność gospodarczą, nie łączy radnego bezpośrednio z gminą, lecz z osobą, której gmina oddała nieruchomość w bezpłatne użytkowanie, zarząd bądź ją wynajęła (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 października 2005 r., sygn. akt OSK 1854/05, z 10 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 559/05 i z 5 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1263/06, niepubl.). Celem rozwiązania przyjętego w art. 24f ustawy o samorządzie gminnym jest wyeliminowanie sytuacji, gdy radny, poprzez wykorzystywanie funkcji radnego, mógłby uzyskiwać nieuprawnione korzyści dla siebie lub bliskich. Podkreśla się jednak, że nie ma znaczenia, czy przy wykorzystaniu mienia komunalnego radny odniósł rzeczywiście korzyści, czy też nie. W wyroku z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 787/05 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustawodawca wprowadził generalny zakaz używania przez radnego mienia komunalnego gminy w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej bez względu na jej przedmiot, rodzaj majątku komunalnego i tytuł prawny. Kładąc nacisk na zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego, ustawodawca chciał zapobiec ewentualnemu wykorzystaniu mandatu w celu ułatwienia dostępu do tego mienia. W świetle przytoczonych okoliczności oraz stanowiska orzecznictwa, stwierdzić należy, że organ nadzoru słusznie przyjął, iż w stosunku do M. K. ma zastosowanie zakaz, o którym mowa w art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 24f ust. 1a ustawy, jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie obowiązku zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 190 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U z 2010 r. Nr 176, poz. 1190 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "Ordynacja wyborcza" lub "Ordynacja". Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zastosowanie w sprawie niniejszej przepisów Ordynacji wyborczej wynika z art. 16 ust. 2a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - przepisy wprowadzające ustawę Kodeks wyborczy, który stanowi, że do kadencji organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego oraz kadencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w czasie której weszła w życie ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112), stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli ustawę z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw. Przepis art. 190 ust. 1 pkt 2a Ordynacji stanowi, że wygaśnięcie mandatu radnego następuje wskutek naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Zgodnie z art. 190 ust. 2 Ordynacji, wygaśnięcie mandatu radnego w przypadkach określonych w ust. 1 stwierdza rada w drodze uchwały, najpóźniej w 3 miesiące od wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu. Stosownie natomiast do art. 190 ust. 5 Ordynacji, jeżeli radny przed dniem wyboru wykonywał funkcję lub prowadził działalność, o której mowa w ust. 1 pkt 2a, obowiązany jest do zrzeczenia się funkcji lub zaprzestania prowadzenia działalności w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. W przypadku niezrzeczenia się funkcji lub niezaprzestania prowadzenia działalności przez radnego w terminie, o którym mowa w ust. 5, rada stwierdza wygaśnięcie mandatu radnego, w drodze uchwały, najpóźniej po upływie miesiąca od upływu tego terminu (art. 190 ust. 6 Ordynacji). Jest poza sporem, że skarżący nie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Prawidłowe jest więc stanowisko Wojewody L., że spowodowało to wygaśnięcie przysługującego skarżącemu mandatu radnego. Słusznie również podnosi Wojewoda, że obowiązkiem Rady Gminy S. było podjęcie uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego w terminie określonym w art. 190 ust. 6 Ordynacji. Z akt sprawy wynika, że Rada Gminy S. nie wywiązała się z ustawowo nałożonego na nią obowiązku. Bezskuteczne pozostało również wezwanie Wojewody L. z dnia [...] lutego 2013 r., wydane w trybie art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do podjęcia przez Radę Gminy S. uchwały w tej sprawie, w terminie 30 dni. Mając powyższe na uwadze wydanie zaskarżonego zarządzenia było w pełni uzasadnione. Mimo bowiem wygaśnięcia mandatu z mocy powołanego przepisu art. 190 ust. 1 pkt 2a Ordynacji, konieczne jest stwierdzenie tej okoliczności w drodze uchwały rady lub zarządzenia zastępczego organu nadzoru na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Uchwała rady lub zarządzenie zastępcze organu nadzoru mają jedynie charakter deklaratoryjny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 88 ustawy o samorządzie gminnym, przez niezażądanie niezbędnych informacji, a w konsekwencji błędne uznanie, że parking stanowi mienie komunalne, ponownie wyjaśnić należy, że zarzut wykorzystania mienia komunalnego nie dotyczy parkingu znajdującego się w pasie drogi powiatowej. Zarzut ten jest więc nieuzasadniony. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 24f ust. 1 i 1a poprzez dokonanie jego rozszerzającej i sprzecznej z Konstytucją oraz art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana - Dz. U. UE C z dnia 30 marca 2010 r., Nr 83, str. 13), polegającej na przyjęciu, że przepis ten ustanawia zakaz korzystania z mienia komunalnego dostępnego dla ogółu ludności. W zaskarżonym zarządzeniu zastępczym nie dokonano przedstawionej przez skarżącego interpretacji art. 24f. Organ ustalił natomiast, że mienie komunalne, z którego korzysta skarżący nie jest mieniem ogólnodostępnym. Dlatego art. 6 ust. 1 Traktatu, stanowiący, że Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 roku, w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 roku w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak Traktaty, nie mógł być zaskarżonym zarządzeniem naruszony. Zaskarżone zarządzenie nie narusza także wolności prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 16 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE C z dnia 14 grudnia 2007 r., Nr 303, str. 1). Zakaz wykorzystywania przez radnego mienia komunalnego w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej nie może być odczytywany jako ograniczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Przepis art. 24f nie wprowadza zakazu prowadzenia przez radnego działalności gospodarczej, ustanawia jedynie rozwiązania mające zapobiec wykorzystywaniu pełnionej funkcji w celu osiągnięcia określonych korzyści. Radny jako osoba publiczna musi liczyć się z określonymi ograniczeniami wynikającymi z pełnionej funkcji. W świetle powyższego brak podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych też względów i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.