II SA/Wa 1810/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Ewa Marcinkowska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. P. S. ukończył aplikację ogólną w dniu [...] listopada 2010 r. i w terminie ustawowym złożył wniosek o przyjęcie na aplikację sędziowską lub aplikację prokuratorską. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), zwanej dalej ustawą o KSSiP, oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., odmówił przyjęcia P. S. na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu organ wskazał, że o przyjęciu na aplikację sędziowską decyduje miejsce kandydata na liście klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o KSSiP, przy uwzględnieniu limitów miejsc na każdej z tych aplikacji. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację sędziowską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 10) oraz zarządzeniem z tej samej daty w sprawie zarządzenia naboru na aplikację prokuratorską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 11) wyznaczył limit 75 miejsc na powyższej aplikacji. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ustalił miejsce strony na [...] pozycji listy klasyfikacyjnej aplikantów i to spowodowało odmowę przyjęcia strony na aplikację sędziowską, bowiem zajął miejsce na liście klasyfikacyjnej aplikantów poza wymienionymi limitami. Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania P. S., decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Decyzja Ministra Sprawiedliwości stała się przedmiotem skargi P. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1034/11 oddalił skargę. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2246/11, uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2011 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepis art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy o KSSiP, w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz. U. Nr 203, poz. 1192), należy interpretować zgodnie z regułami wykładni językowej, w świetle których przepis ten stanowi, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i ze wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej. P. S. w piśmie z dnia [...] września 2012 r. podtrzymał swój wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub na aplikacji sędziowskiej, oświadczając, że nadal spełnia kryteria określone w art. 22 pkt 1-4 ustawy o KSSiP. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], na podstawie art. 23 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP, odmówił przyjęcia P. S. na aplikację sędziowską oraz na aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że aby wykonać wytyczne, zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r., należało sporządzić listę symulacyjną i w ten sposób ustalić miejsce, które strona mogłaby zająć na liście klasyfikacyjnej aplikantów, gdyby została ona sporządzona zgodnie z rozumieniem art. 26 ust. 3, zaprezentowanym przez Sąd. Opracowana w dniu [...] kwietnia 2012 r. symulacja listy klasyfikacyjnej aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej wykazała, że P. S. uzyskałaby łącznie [...] punktów i zająłby [...] miejsce. W oparciu o tak skonstruowaną listę klasyfikacyjną oraz wnioski aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej, złożone w trybie art. 28 ust. 1 przedmiotowej ustawy, zostały opracowane dwie listy kandydatów, którzy zostaliby przyjęci na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską. Na aplikację sędziowską mogłyby zostać przyjęte osoby, które na symulacji listy kwalifikacyjnej znalazły się na miejscach do 90 pozycji, natomiast na aplikację prokuratorską mogłyby zostać przyjęte osoby, które na symulacji listy kwalifikacyjnej znalazły się na miejscach do 159 pozycji. Osiągnięta przez stronę [...] pozycja na symulacji listy klasyfikacyjnej nie pozwoliła na umieszczenie jej na liście kandydatów przyjętych na pierwszy rocznik aplikacji sędziowskiej. Przyjęta metoda symulacji list pozwoliła na porównanie wyników osiągniętych przez P. S. z wynikami innych aplikantów aplikacji ogólnej i na tej podstawie pozwoliła stwierdzić, że zająłby pozycję niepozwalającą na zakwalifikowanie się na aplikację specjalistyczną. Od powyższej decyzji P. S. wniósł odwołanie, a Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o KSSiP w związku z art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] z dnia [...] października 2012 r. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi P. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 203/13, uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] z dnia [...] października 2012 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Sprawiedliwości. Skarga kasacyjna nie została do chwili obecnej rozpoznana, a tym samym wyrok WSA w Warszawie nie jest prawomocny. Niezależnie od powyższego w dniu [...] grudnia 2012 r. P. S., na podstawie art. 27 ustawy o KSSiP, złożył wniosek o umieszczenie go na liście klasyfikacyjnej aplikantów kolejnego rocznika. Równocześnie w dniu [...] marca 2013 r. nadesłał kserokopię zaświadczenia o poddaniu się badaniu psychologicznemu w dniu [...] grudnia 2010 r. oraz kserokopię wydanego w tym dniu zaświadczenia lekarskiego. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] odmówił przyjęcia wyżej wymienionego na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu decyzji podał, że Minister Sprawiedliwości zarządzeniami z dnia 5 października 2012 r. nr 196/12/DSO i nr 197/12/DSO zarządził nabór odpowiednio na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską i wyznaczył każdej z tych aplikacji limit 100 miejsc. Organ ustalił, że P. S. zajął [...] pozycję na liście kwalifikacyjnej aplikantów oraz że ww. nie przedłożył aktualnych oryginalnych zaświadczeń. Organ uznał, że wobec wyczerpania limitu miejsc na obu aplikacjach po przyjęciu osób umieszczonych wyżej na liście kwalifikacyjnej aplikantów oraz ze względu na brak aktualnych, złożonych w oryginale zaświadczeń przyjęcie P. S. na aplikację sędziowską lub prokuratorską jest niemożliwe. W odwołaniu skarżący postawił zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 27 ust. 1 ustawy o KSSiP przez jego wadliwe niezastosowanie, a w konsekwencji błędne ustalenie pozycji na liście klasyfikacyjnej aplikantów, w sytuacji gdy zgodnie z dyspozycją tego przepisu podstawą ustalenia kolejności umieszczenia na liście osoby, która ukończyła aplikację ogólną jest liczba punktów uzyskanych w trakcie ukończonej przez nią aplikacji ogólnej, w tym przypadku była to liczba [...] punktów. Zarzucił też organowi błąd w ocenie wykonania obowiązku złożenia dokumentów, o których mowa w art. 28 ustawy KSSiP, w sytuacji gdy oryginały wymaganych zaświadczeń skarżący złożył wraz z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2010 r., a dokumenty nie zostały mu zwrócone. Wskazał również, że zaświadczenie o zdolności do pełnienia obowiązków sędziego lub prokuratora jest bezterminowe, a zatem złożenie kserokopii tych badań spełnia wymagania zamieszczone w treści ww. przepisu. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o KSSiP, osoba, która ukończyła aplikację ogólną może złożyć wniosek o umieszczenie na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, także w kolejnych latach szkoleniowych, nie później niż w terminie 3 lat od dnia ukończenia przez nią aplikacji ogólnej. W takim zaś przypadku podstawą ustalenia kolejności umieszczenia na liście osób jest liczba punktów uzyskanych w trakcie ukończonej przez nią aplikacji ogólnej. Podkreślił, że skoro aplikację ogólną ukończył w 2010 r., to podstawą umieszczenia go na liście kwalifikacyjnej powinna być liczba punktów uzyskanych przez niego w trakcie aplikacji ogólnej, ustalona zgodnie z wydanym wyrokiem NSA z dnia 3 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 2228/12, według metody sumującej punkty ze wszystkich sprawdzianów oraz ze wszystkich praktyk. Skarżący wywiódł z powyższego, że aplikację ogólną ukończył z wynikiem [...] punktu, tzn. z praktyk uzyskał [...] punktów, zaś ze sprawdzianów [...] punktu. Minister Sprawiedliwości nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając taki kierunek rozstrzygnięcia sprawy, organ odwoławczy wyjaśnił, że rozpoznając sprawę przyjęcia P. S. na aplikację specjalistyczną kierował się aktualnym brzmieniem art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP, który to przepis wskazuje metodę obliczania punktów stanowiących podstawę do umieszczania aplikanta na liście kwalifikacyjnej. Przepis ten stanowi bowiem, że o kolejności miejsca na liście kwalifikacyjnej decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Przepis art. 18 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zestawiając treść powyższego przepisu z ustalonym w sprawie stanem faktycznym organ odwoławczy uznał, że pozycja skarżącego na liście kwalifikacyjnej została ustalona prawidłowo. Skarżący uzyskał [...]punktów, a taka liczba punktów była podstawą umieszczenia go na [...] pozycji. Ponadto Minister Sprawiedliwości nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego w części dotyczącej wykonania obowiązku złożenia zaświadczeń. W tym zakresie stwierdził, że z uwagi na charakter zaświadczenia wymienionego w art. 57 ustawy o ustroju sądów powszechnych, zaświadczenie takie potwierdza stan na daną chwilę określoną w tym zaświadczeniu. Stwierdził, że jakkolwiek ustawodawca nie uregulował terminu ważności zaświadczenia, to oczywiste jest, że zarówno zdrowie fizyczne, jak i psychiczne, nie są stanem trwałym i podlegają określonej dynamice. Decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2013 r. stała się przedmiotem skargi P. S. wniesionej do WSA w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Dyrektora KSSiP z dnia [...] marca 2013 r. Powtórzył zarzuty zamieszczone w odwołaniu od decyzji I instancji oraz uzupełnił je o zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób wadliwy i nierzetelny, bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezasadne powołanie się przez organ na okoliczność niezłożenia oryginałów zaświadczeń jako podstawy odmowy przyjęcia na aplikację specjalistyczną. Dodatkowo skarżący postawił zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że prawo działa wstecz, a tym samym, że dopuszczalna jest zmiana sposobu obliczania punktów w oparciu o zmieniony w tym zakresie przepis ustawy. Podniósł również, że orzekające organy pominęły przy określaniu pozycji skarżącego na liście kwalifikacyjnej aplikantów wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2228/11, w którym wskazano, że podstawą ustalenia pozycji na liście jest suma punktów ze wszystkich sprawdzianów i praktyk, co daje wynik [...] punktów, a w konsekwencji uprawnia do podjęcia aplikacji specjalistycznej. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W odniesieniu do dodatkowo podniesionych zarzutów stwierdził, że zmiana treści art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP weszła w życie z dniem 12 października 2011 r. i w dalszym ciągu obowiązuje, a sporządzona lista w oparciu o znowelizowany przepis została ogłoszona w dniu 19 lutego 2013 r., czyli już w oparciu o przepis obowiązujący w zmienionym brzmieniu. Natomiast powołany przez skarżącego wyrok NSA odnosił się do listy kwalifikacyjnej ogłoszonej w 2010 r. i do stanu prawnego, który w tym czasie obowiązywał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa skarżącego rozstrzygnięta nieprawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 203/13, jest sprawą odrębną w stosunku do niniejszej sprawy, ponieważ dotyczy odmowy przyjęcia skarżącego na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską w sprawie wszczętej jego wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. Niniejsza zaś sprawa dotyczy odmowy przyjęcia skarżącego na te aplikacje w postępowaniu zainicjowanym jego wnioskiem złożonym w dniu [...] grudnia 2012 r. o przyjęcie na kolejny rok aplikacji specjalistycznej. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że sprawa ta dotyczy tego samego stosunku administracyjnego łączącego skarżącego i KSSiP. Jej przedmiotem pozostaje bowiem kwestia uprawnień skarżącego, jako aplikanta aplikacji ogólnej, w zakresie przyjęcia na aplikację specjalistyczną. W tym zaś zakresie sytuację prawną skarżącego niewątpliwie ukształtował, wydany w jego sprawie, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2246/11. Wyrok ten ukształtował sytuację prawną skarżącego poprzez treść art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP. Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy o KSSiP, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską, a od decyzji tej przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Rozpoznanie odwołania następuje w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia (ust. 4). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący ukończył aplikację ogólną w dniu [...] listopada 2010 r., lecz na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. odmówiono mu przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską. Z kolei według art. 29 ust. 5 ustawy o KSSiP, od decyzji Ministra Sprawiedliwości, o której mowa w ust. 4, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, skarżący złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wyrokiem tego Sądu z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1034/11 skarga została oddalona. Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, skarżący złożył skargę kasacyjną i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2246/11 uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1034/11 oraz obie decyzje administracyjne poprzedzające, a opisane powyżej. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP, w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5, przepis art. 23 ust. 4 stosuje się odpowiednio. Wobec powyższego uznać należy, że – wbrew stanowisku organu – skarga P. S. od decyzji Ministra Sprawiedliwości, złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, została uwzględniona w rozumieniu art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP, bowiem sformułowanie to obejmuje także – co oczywiste – sądowy tok instancyjny. Gdyby racjonalny ustawodawca przewidział odstępstwo od tej zasady, sprowadzające się do uwzględnienia jedynie skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, to znalazłoby to stosowny zapis w ustawie. Zatem wykładnia leksykalna jest tu jednoznaczna i nie wymaga odwoływania się do wykładni celowościowej bądź systemowej. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie została wyczerpana – zdaniem Sądu – przesłanka "uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5", o czym stanowi cytowany już wyżej przepis art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP. Niezależnie od powyższego wymaga wyjaśnienia, że stosownie do treści § 156 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), jeżeli zachodzi potrzeba osiągnięcia skrótowości tekstu lub zapewnienia spójności regulowanych instytucji prawnych, w akcie prawnym można się posłużyć odesłaniem (ust. 1), a jeżeli odesłanie stosuje się tylko ze względu na potrzebę osiągnięcia skrótowości tekstu, w przepisie odsyłającym jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła (ust. 2). Natomiast, jeżeli odesłanie służy przede wszystkim zapewnieniu spójności regulowanych w tym akcie instytucji prawnych, w przepisie odsyłającym wskazuje się zakres spraw, dla których następuje odesłanie, oraz jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła (ust. 3). Reasumując, odesłanie "wprost" oznacza, że wskazane przepisy stosuje się bez żadnych zmian w ich dyspozycji, a odesłanie "odpowiednio" oznacza dokonanie stosownych zmian tak, żeby występowała adekwatność co do charakteru i rodzaju sprawy. Innymi słowy mówiąc, stosowanie "odpowiednie" wymaga odpowiedniej i niezbędnej – ale tylko i co należy szczególnie zaakcentować – adaptacji danej normy prawa do zasadniczych celów procedowania i wynikających stąd różnic w stosunku do regulacji, które mają być zastosowane. Jak wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 30 stycznia 2001 r., przeniesienie danej normy poza macierzysty zakres regulacji odbywa się z założonym przez ustawodawcę dostosowaniem do drugiego zakresu odniesienia, dopuszczonym formułą "odpowiedniego" stosowania przepisu. Przy ustalaniu sposobu dostosowania normy w drugim zakresie odniesienia niezbędne staje się wykorzystanie zasad wykładni systemowej i funkcjonalnej, te zaś skłaniają do przyjęcia, że stosowanie normy w drugim zakresie odniesienia, chociaż "odpowiednie", powinno nastąpić w sposób najbardziej zbliżony do tego, w jakim funkcjonuje ona w pierwszym zakresie (I KZP 50/00, OSNKW 2001, nr 3-4, poz. 16). Skoro tak, to fakt ów powoduje w dalszym procedowaniu stosowanie przepisu art. 23 ust. 4, przewidującego określony obowiązek organu przy aplikacji ogólnej, a mianowicie w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 3, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację specjalistyczną, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem szkolenia, ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W praktyce oznacza to, że "odpowiedniość" dotyczy jedynie kwestii "przeniesienia" regulacji dotyczącej aplikacji ogólnej zawartej w tym przepisie do aplikacji specjalistycznej i w żadnym wypadku nie nakazuje – jak przyjął to organ – "nowego" procedowania i ustalania miejsca kandydata według tych nowych obliczeń i symulacji listy klasyfikacyjnej. Z tego mianowicie powodu, że odpowiednie stosowanie przepisu prawa oznacza jego uwzględnienie do danej sytuacji z modyfikacjami wynikającymi z odrębności odnoszonej normy prawa. Innymi słowy mówiąc, sformułowanie "aplikację ogólną" w analizie spornych przepisów, zastępuje się określeniem "aplikację sędziowską albo prokuratorską". W konsekwencji Dyrektor Krajowej Szkoły jest zobowiązany i – co też należy dodać – bez żadnych dodatkowych wniosków ze strony kandydata, do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Zauważyć ponadto należy, że tryb ten różni się od "zwykłego" trybu kwalifikacyjnego chociażby i z tego powodu, że aplikacje te odbywają się zgodnie z indywidualnym programem szkolenia, ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. Niezależnie od powyższego dodać należy, że sformułowanie "wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację" jest jednoznaczne i w żadnym wypadku nie dopuszcza wykładni wydania decyzji "w sprawie" przyjęcia na aplikację, tak jak stanowi się w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy o KSSiP i jak podnosi organ w odpowiedzi na skargę. Stwierdzić ponadto trzeba, że organ dokonał swoistej nadinterpretacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem w jego uzasadnieniu nie zawarto żadnych wskazań co do dalszego postępowania w rozpoznawanej sprawie, a jedynie wyrażono stanowisko co do wystawionej oceny. Stąd też nie do zaakceptowania jest stanowisko Ministra Sprawiedliwości, zawarte w odpowiedzi na skargę, a sprowadzające się do tezy, że "powyższa ocena prawna oraz wskazania co do zastosowania art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP wymusiły konieczność poczynienia na użytek tylko tej sprawy nowych ustaleń faktycznych, dostosowanych do tej oceny". Takie bowiem brzmienie przepisu nie pozwala organowi na jakikolwiek luz decyzyjny bądź uznaniowość w podjęciu decyzji o przyjęciu na aplikację, poza ustaleniem o uwzględnieniu skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wobec powyższego, bez jakiegokolwiek znaczenia pozostaje argumentacja Ministra Sprawiedliwości, zawarta w odpowiedzi na skargę, o podstawach prawnych uwzględnienia skargi. Na marginesie wskazać tylko należy na podobny, co do zasady, obowiązek zawarty np. w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o referendum lokalnym (Dz. U. Nr 88, poz. 985). Reasumując, tryb określony w art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP jest odrębnym trybem przyjmowania na aplikację specjalistyczną w porównaniu do trybu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o KSSiP, a pogląd przytoczony w odpowiedzi na skargę, o niezwiązaniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajduje również jakiegokolwiek potwierdzenia w treści. I tak, w opisanym wyroku Sąd II instancji, uchylając wyrok Sądu I instancji, wyraźnie stwierdził, że przeciwko ocenie prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przemawia także uzasadnienie projektu ustawy o Krajowej Szkole, jak i względy wykładni historycznej. W ocenie NSA, nie ulegało bowiem najmniejszej wątpliwości, że przyczyną nowelizacji tej ustawy była chęć zmiany kryteriów decydujących o kolejności miejsc na liście klasyfikacyjnej aplikantów. Gdyby zasady liczenia punktów przyjęte przez Sąd I instancji, jak stwierdził dalej NSA, wynikały z pierwotnego brzmienia art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy, to nie byłoby potrzeby nowelizowania tego przepisu. Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepis art. 29 ust. 6 ustawy nie uległ zmianom w stosunku do jego pierwotnego brzmienia, a wyrok NSA z dnia 3 lipca 2012 r. jest wiążący dla Sądu I instancji, jak też organu w oparciu o przepis art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 152 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ponieważ zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d ostatnio powołanej ustawy jest ona zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z akt sądowych sprawy nie wynika zaś, aby w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżący poniósł koszty postępowania, o których mowa w art. 205 § 1 ustawy.