II OSK 546/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska –Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Katarzyna Golat Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 432/13 w sprawie ze skargi [...] spółka z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia oddala skargę kasacyjną. II OSK 546 / 14 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] sp. z o.o. w Łodzi na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] marca 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Po złożeniu przez inwestora [...] sp. z o.o. wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przeprowadzona została obowiązkowa kontrola zakończenia budowy hali produkcyjno – magazynowej z budynkiem biurowo – socjalnym wybudowanej na podstawie decyzji Starosty Pabianickiego z dnia [...] listopada 2011r. W wyniku przeprowadzonej kontroli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pabianicach postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r. na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust. 1, art. 59g ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej zwanej Prawem budowlanym) i art. 123 K.p.a. nałożył na [...] sp. z o.o. jako inwestora karę w wysokości 125 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Zdaniem organu budynek został zrealizowany ze zmianami, które prawidłowo zostały przez projektanta zakwalifikowane na podstawie art. 36 a Prawa budowlanego jako nieistotne. Do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zostały dołączone wymagane art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego dokumenty co do, których organ nie wniósł uwag. Niemniej kontrola wykazała, iż część magazynowa hali produkcyjno – magazynowej była użytkowana, bowiem składowane były w niej surowce i półprodukty zgodnie z profilem produkcji. Na regałach wysokiego składowania ustawione były kartonowe pudła oraz plastikowe kosze z materiałami produkcyjnymi oznaczonymi logo firmy. Część produkcyjna nie była użytkowana. Fakt przystąpienia do użytkowania zobrazowano na fotografiach i w protokole, do którego inwestor nie zgłosił uwag. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...] sp. z o.o. w L. Po rozpatrzeniu zażalenia Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1, art. 59g Prawa budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż poza sporem pozostaje fakt, iż przedmiotowy budynek należy do kategorii XVIII obiektów budowlanych (obiekt produkcyjno-magazynowy) i zgodnie z art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego, aby przystąpić od jego użytkowania należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Warunek ten został zapisany w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2011r. W ocenie organu ustalenia kontroli obowiązkowej potwierdzają przystąpienie do użytkowania przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Skargę na powyższe postanowienie złożyła [...] sp. z o.o. w L., wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Oddalając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że strona skarżąca halę produkcyjno – magazynową wybudowała na podstawie decyzji Starosty Pabianickiego z dnia [...] listopada 2011r. gdzie widniał zapis, iż aby przystąpić do użytkowania zrealizowanego obiektu należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Obowiązek taki wynika także wprost z art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem przedmiotowy budynek należy do kategorii XVIII obiektów budowlanych. Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru budowlanego, który w toku obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu 26 listopada 2012 r. ustalił, iż strona skarżąca przystąpiła do użytkowania części magazynowej hali produkcyjno-magazynowej przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Ustalony w sprawie stan faktyczny, odzwierciedlony w protokole i dokumentacji fotograficznej, niewątpliwie uzasadniał wymierzenie stronie skarżącej kary za nielegalne użytkowanie przedmiotowego obiektu. W ocenie Sądu, wnioski wywiedzione przez organy nadzoru budowlanego w oparciu o sporządzony protokół kontrolny z dnia 26 listopada 2012 r. oraz dokumentację fotograficzną prawidłowo stały się podstawą wydania zaskarżonego postanowienia. Jak wynika z dokumentów, w trakcie kontroli stwierdzono, iż część magazynowa hali produkcyjno – magazynowej jest użytkowana, składowane są surowce i półprodukty zgodnie z profilem produkcji. Na regałach wysokiego składowania ustawione są kartonowe pudła oraz plastikowe kosze z materiałami do produkcji oznaczonymi logo firmy. Część produkcyjna nie była użytkowana. Jak podkreślił Sąd, do powyższych ustaleń spisanych do protokołu obecny w trakcie czynności kontrolnych przedstawiciel strony nie wniósł uwag. Przywołane dokumenty obrazują bezsprzecznie, iż w istocie większa część hali została wypełniona różnego rodzajem towarem, zarówno na regałach, jak i na podłodze. W aktach znajduje się protokół prób technologicznych przeprowadzanych w dniach 14 - 29.11.2013 r. Niemniej jednak przeprowadzenie tych prób nie ma wpływu na ocenę ustalonego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu przeprowadzenie tych prób technologicznych nie jest niezbędną przesłanką uzyskania pozwolenia na użytkowanie, zatem ustalenie terminu ich przeprowadzenia pozostaje jedynie w gestii inwestora, co oznacza, iż powinien był liczyć się z kontrolą. Natomiast z zażalenia wywieść można, iż strona skarżąca była przekonana, iż uzyska pozytywną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, gdyż jak wyjaśnia, termin kontroli organu nadzoru budowlanego zbiegł się z próbami technologicznymi, ponieważ te z kolei uzależnione były od terminu dostawy. Nie wydaje się jednocześnie, aby inwestor pozwolił sobie na realizację obiektu magazynowego bez wykorzystania profesjonalnie wykonanych regałów magazynowych, posiadających odpowiednie certyfikaty, opisy czy też gwarancje ich wytrzymałości. Zupełnie nie dają się też wytłumaczyć postawione na podłodze kartony z materiałami. Podłoże nie wymagało prób obciążeniowych. Podobnie wygląda sytuacja, jeśli chodzi o próby objętościowe części magazynowej, która to objętość jest parametrem możliwym do wyliczenia matematycznego. Nadto kubatura obiektu wynika z projektu budowlanego. Jak zauważył Sąd, wspomniane już protokoły prób technologicznych strona przedłożyła dopiero wraz ze skargą. Wywodząc swe racje w zażaleniu oraz we wcześniejszym piśmie z dnia 30 listopada 2012r., gdzie już wspominała o próbach technologicznych nie udokumentowała ich w żaden sposób. Organ, zatem nie miał podstaw, aby wątpić w ustalenia kontrolne, które w ocenie Sądu są prawidłowe. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie ar. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o. w L., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 59g ust. 1 i 5 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy ustalony w sprawie stan faktyczny nie wskazuje w sposób niewątpliwy, iż inwestor przystąpił do nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, poprzez błędną wykładnię objawiającą się w uznaniu, że przechowywanie w obszarze części magazynowej obiektu przedmiotów celem przeprowadzania prób technologicznych oraz próbnego rozruchu przedsiębiorstwa stanowi przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego, 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego oraz art. 31 Konstytucji RP poprzez błędną interpretację pojęcia "przystąpienia do użytkowania obiektu" tj. zastosowanie wykładni rozszerzającej i rozumienia ww. pojęcia w języku potocznym, jak również uznanie, że użytkowanie obiektu w rozumieniu ww. przepisu nie musi mieć charakteru trwałego i nie musi być zgodne z przeznaczeniem obiektu jako całości, 4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 141 § 4 i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. wobec nie zgromadzenia przez organ II instancji pełnego materiału dowodowego, podjęcia rozstrzygnięcia w sytuacji nie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, zaniechania podjęcia dodatkowych czynności dowodowych w celu uzupełnienia niepełnego materiału dowodowego, niewłaściwą, sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i uproszczoną ocenę zebranego materiału dowodowego, jak również dokonanie rozszerzającej wykładni niejasnych przepisów na niekorzyść strony, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a objawiając się w: braku ustalenia celu w jakim umieszczono w obiekcie kartonowe pudła oraz plastikowe kosze z materiałami, a tym samym zamiaru inwestora przystąpienia do nielegalnego użytkowania obiektu, brak ustalenia jak długo kartony oraz plastikowe kosze z materiałami znajdowały się w obiekcie i czy ich składowanie miało charakter trwały, nieprawidłowa ocenę dowodów w postaci zdjęć części magazynowej obiektu - wywodząc z nich, iż miało miejsce użytkowania obiektu, gdy tymczasem wynika z nich jedynie, iż w dniu 26.11.2012 materiały te znajdowały się na terenie obiektu; brak wzięcia pod uwagę faktu przeprowadzenia próbnego rozruchu przedsiębiorstwa przez inwestora i potrzeby składowania materiałów w tym celu w obszarze obiektu; odmowę wiarygodności wyjaśnieniom inwestora w zakresie przeprowadzanego próbnego rozruchu przedsiębiorstwa oraz prób technologicznych, pomimo iż rodzaj obiektu tj. produkcyjno- magazynowy może uzasadniać potrzebę przeprowadzenia takiego rozruchu oraz prób technologicznych; nieprawidłowym ustaleniu, że część obiektu była użytkowana zgodnie z przeznaczeniem, które to ustalenie zostało dokonane z pomięciem funkcji obiektu jako całości wynikającej z projektu oraz pozwolenia na budowę tj. produkcyjno-magazynowej. 5. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie "art. 133 § 1, art. 141 § 4" poprzez niewłaściwą, uproszczoną i sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego ocenę zebranego materiału dowodowego prowadząca do błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, a objawiające się w: a. odmowie dania wiarygodności protokołom z dnia 16.11.2012 oraz 29.11,2012 pomimo iż znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym m.in. w wyjaśnieniach inwestora oraz znajdującym się w aktach sprawy zgłoszeniu próbnego rozruchu przedsiębiorstwa, b. przyjęciu, iż przeprowadzenie próbnego rozruchu przedsiębiorstwa oraz prób technologicznych nie miało znaczenia dla ustalenia faktu nielegalnego użytkowania obiektu i nałożenia kary na inwestora, podczas gdy ww. okoliczności mogą świadczyć o braku nielegalnego korzystania z obiektu, c. przyjęciu, iż fakt braku obowiązku przeprowadzenia prób technologicznych i rozruchu próbnego powoduje, że nie są one dopuszczalne przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu, d. bezpodstawne ustalenie, że inwestor nie musiał przeprowadzać prób technologicznych części magazynowej, prób obciążeniowych, prawidłowości montażu i rodzaju użytych elementów przed przystąpieniem do użytkowania obiektu, pomimo iż zasadny doświadczenia życiowego świadczą o potrzebie przeprowadzenia takich prób zwłaszcza biorąc pod uwagę rodzaj i skalę przedsięwzięcia budowlanego oraz niebezpieczeństwo dla pracowników w razie ewentualnych nieprawidłowości, e. nie znajdujące oparcia w materiale dowodowy ustalenie, że organy nie były w staniu ustalić jak długo danego rodzaju przedmioty znajdowały się w części magazynowej oraz jaki był cel ich składowania oraz nieuzasadnione wywiedzenie z ww. faktów potwierdzenia naruszenia przez inwestora art. 57 ust, 7 prawa budowlanego 6. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych oraz art. 133§1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego nie znajdującego odzwierciedlenie w aktach sprawy, a mianowicie ustalenie, że nawet krótkotrwałego korzystanie z części obiektu produkcyjno-magazynowe go w celu przeprowadzenia prób technologicznych maszyn wtryskowych z peryferiami oraz systemu podawania tworzywa jak również prób technicznych oraz pojemnościowych infrastruktury magazynowej i składowanie w tym celu materiałów w części magazynowej obiektu stanowiło - przystąpienie do użytkowania obiektu w rozumieniu przepisu art. 57 ust 7 Prawa budowlanego. Wskazując na powyższe podstawy kasacji, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić trzeba, iż podstawowy problem ujawniony na tle niniejszej sprawy odnosił się do ustalenia, czy inwestor przystąpił do użytkowania części magazynowej przedmiotowego obiektu budowlanego, czy jak chce tego strona skarżąca kasacyjnie, podjął on tylko pewne czynności przygotowawcze. Zauważyć trzeba, iż przedstawiając w rozpoznawanej kasacji zarzuty tak naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, jej autor w uzasadnieniu wprost przyznawał, że w trakcie przeprowadzonej przez organ kontroli w części magazynowej obiektu znajdowały się opakowania. Tym samym spornym pozostawał jedynie wpływ ich przechowywania, składowania na ustalenie czy doszło do przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Inwestor starał się wykazać na każdym etapie postępowania, że był to tzw. rozruch technologiczny lub próbny rozruch, który nie prowadził jednak do rozpoczęcia użytkowania obiektu budowlanego. Analizując tak przedstawione zagadnienie, zauważyć trzeba, iż termin "przystąpienie do użytkowania" – jak słusznie zauważa Sąd pierwszej instancji – nie posiada definicji legalnej, chociaż w drodze jego wykładni przez orzecznictwo nabrało niebudzącego wątpliwości znaczenia. Przez przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego rozumie się wystąpienie określonego stanu faktycznego polegającego na rozpoczęciu korzystania z obiektu lub jego części zgodnie z jego przeznaczeniem. Przystąpić do użytkowania można tylko raz, późniejszy stan faktyczny w zakresie użytkowania należy ocenić już jako trwające użytkowanie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1494/09, z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 368/10; z dnia 19 stycznia 2012 sygn. akt II OSK 2087/10 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). Jak zwracano uwagę w judykaturze, właściwe funkcjonowanie niektórych urządzeń musi być niekiedy poprzedzone czynnościami sprawdzającymi lub rozruchem technologicznym, a działania takie nie muszą być równoznaczne z przystąpieniem do użytkowania rozumianego jako eksploatacja danego urządzenia zgodnie z jego funkcją. Użytkowanie powinno natomiast odbyć się zgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego, czyli w sposób określony w pozwoleniu na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 413/12 – CBOSA). Kluczowa, zatem pozostaje funkcja magazynowa tej części przedmiotowego obiektu budowlanego. Konsekwentnie, umieszczenie maszyn czy urządzeń w obiekcie budowlanym, nawet jeżeli wiąże się to z przytwierdzeniem ich do obiektu, czy podłogi hali magazynowej samo w sobie nie uzasadnia jeszcze stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu. Można wtedy mówić o ewentualnym podjęciu czynności polegających na przygotowaniu do przystąpienia do użytkowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 499/09 – CBOSA). Nie będzie jednak jej odpowiadać sytuacja, gdy inwestor przystąpił do składowania rzeczy tym bardziej zgodnych z profilem produkcyjnym całego przedsięwzięcia (hala produkcyjno – magazynowa). Zgodnie ze słownikowym znaczeniem słowo "magazynować" oznacza tyle, co "1. «składać, przechowywać coś w jakimś pomieszczeniu lub pojemniku», 2. «gromadzić, odkładać coś w celu późniejszego wykorzystania»" (Słownik języka polskiego PWN – wydanie elektroniczne dostępne pod adresem internetowym: sjp.pwn.pl). Tym samym pod pojęciem magazynowania objęte są wszelkie sytuacje, zarówno takie jak przechowywanie przez dłuższy okres, w tym przypadku do przyszłej produkcji, jak i przechowywanie krótkotrwałe, tylko do prób technologicznych (rozruchu). Wskazując na powyższe rozważania, za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 151P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. Skarżący nie zdołał wykazać, aby zgromadzony przez organ odwoławczy materiał dowodowy był niepełny, a przez to, aby kontrola przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji była wadliwa. Ustalenia takie jak cel, dla którego umieszczono w obiekcie kartonowe pudła, okres na jaki je umieszczono, ustalenie że nie prowadzono działalności produkcyjnej pozostawało bez znaczenia dla ustalenia, iż w przedmiotowej części obiektu budowlanego przystąpiono do użytkowania zgodnie z jego funkcją. Potwierdza to również dokumentacja zdjęciowa sporządzona przez organ nadzoru budowlanego obrazująca jak szeroki był zakres owego składowania przedmiotów w magazynie. Odnośnie natomiast kwestii obowiązku przeprowadzenia przez inwestora prób technologicznych i rozruchowych, którą eksponuje skarżąca stawiając zarzut "art. 133 § 1 i art. 144", stwierdzić trzeba, iż kwestia przygotowania obiektu do działalności, która będzie w nim prowadzona, nie może uchybiać przepisom Prawa budowlanego, a więc obowiązkowi uzyskania pozwolenia na użytkowanie, który to został nałożony na inwestora w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak słusznie przy tym podkreślał Sąd pierwszej instancji, przeprowadzenie prób technologicznych nie jest warunkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie tym bardziej, iż inwestor przekroczył zakres czynności, które w tym przypadku można by określić jako rozruch. Podobnie, ponieważ w świetle powyższych rozważań nie ma znaczenia okres, na jaki były składowane w magazynie kartonowe pudła i plastikowe kosze, bezzasadnym pozostawał zarzut naruszenia art. 141 oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. Nie zasługiwały na uwzględnienie wreszcie zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 1 i 5 Prawa budowlanego oraz art. 57 ust. 7 tej ustawy również w związku z art. 31 Konstytucji RP. Przedstawiona, bowiem przez Sąd pierwszej instancji wykładnia pojęcia "przystąpienia do użytkowania" jest prawidłowa, podobnie jak ocena, iż taka sytuacja miała miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Podkreślić też należy, iż przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego był już trzykrotnie kontrolowany przez Trybunał Konstytucyjny pod względem jego zgodności z Konstytucją RP. W wyroku z dnia 15 stycznia 2007 r., (sygn. akt P 19/06, OTK-A 2007, nr 1, poz. 2), Trybunał orzekł o jego zgodności z art. 10 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, w wyroku z dnia 5 maja 2009 r. (sygn. akt P 64/07, OTK-A 2009, nr 5, poz. 64), orzekł z kolei o jego zgodności z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, zaś w wyroku z dnia 22 września 2009 r., (sygn. akt SK 3/08, OTK-A 2009, nr 8, poz. 125) Trybunał orzekł, że art. 57 ust. 7 jest zgodny z art. 45 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 42 Konstytucji RP. Zważywszy na treść art. 31 Konstytucji RP trudno dopatrzeć uchybienia tej normie w regulacji zawartej w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.