II OSK 1392/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej O. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2486/13 w sprawie ze skargi O.D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2014r., sygn. akt IV SA/Wa 2486/13, oddalił skargę O. D. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE i przyznał na rzecz pełnomocnika skarżącego zwrot kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 10 grudnia 2012 r. O. D. D. wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE z uwagi na wieloletni pobyt oraz pracę na terytorium Polski. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Wojewoda Mazowiecki orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, stwierdzając, że nie wykazał on posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce. Organ I instancji stwierdził natomiast, że zainteresowany spełnia przesłankę dotyczącą legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski przez okres 5 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE oraz posiada ubezpieczenie zdrowotne na terytorium RP. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że O. D. D. przebywa w Polsce legalnie i nieprzerwanie od 2004 r. na podstawie następujących tytułów pobytowych: tymczasowych zaświadczeń tożsamości cudzoziemca w okresie od dnia 11.10.2004 r. do dnia 27.07.2011 r. w związku ze złożeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy; zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w okresie od dnia 27.07.2011 r. do dnia 24.06.2012 r. udzielone z uwagi na wykonywaną pracę; w dniu 10.05.2012 r. cudzoziemiec złożył w ustawowym terminie kolejny wniosek o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności od dnia 13.07.2012 r. do dnia 25.06. 2014 r. udzielonego z uwagi na pracę. Cudzoziemiec od dnia 23 maja 2011 r. do chwili obecnej zatrudniony jest na podstawie umowy zlecenia na stanowisku kucharza w firmie "P.", a jego miesięczne wynagrodzenie brutto wynosi od dnia 29.04.2013 r. – [...] zł, tj. [...] zł netto. Ponadto posiada ubezpieczenie zdrowotne, ponosi koszty związane z wynajmem mieszkania w wysokości 200 zł miesięcznie (wcześniej do dnia 27.05.2013 r. płacił 300 zł miesięcznie). Organ odwoławczy podkreślił, że ze zgromadzonych dokumentów, m.in. zeznań podatkowych PIT – 37 za rok 2010 i 2011, informacji o dochodach oraz pobranych zaliczek na podatek dochodowy PIT – 11 za rok 2012 wynika, że miesięczny dochód cudzoziemca w ciągu ostatnich trzech lat kształtował się nieraz poniżej ustawowego minimum (np. w roku 2011 cudzoziemiec uzyskał dochody w wysokości [...] zł netto z umowy zlecenia, po odjęciu kosztów związanych z wynajmem mieszkania dochód cudzoziemca wynosił [...] zł netto). Natomiast w roku 2012 cudzoziemiec uzyskał miesięczny dochód netto po odliczeniu kosztów związanych z wynajmem mieszkania [...] zł netto. Organ wskazał, że wziął pod uwagę rodzaj i charakter dochodu cudzoziemca oraz okres wykonywanej pracy. Podniósł, że umowa zlecenia nie ma trwałego charakteru, a z jej treści można domniemywać, że w dowolnym czasie może zostać rozwiązana przez każdą ze stron, a także bez większych trudności można zmienić wysokość wynagrodzenia zleceniobiorcy. W ocenie organu odwoławczego rodzaj posiadanej przez cudzoziemca umowy nie zapewnia mu stabilności finansowej w przyszłości, że względu na to, że umowa zlecenia nie ma charakteru trwałego, a dochód uzyskiwany na jej podstawie jest niższy niż wysokość dochodu określona w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Z uwagi na fakt, że cudzoziemiec nie udokumentował, że spełnia przesłankę z art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, organ odwoławczy stwierdził, że wobec strony zachodzi przesłanka z art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 67 pkt 1 powyższej ustawy podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia było zdaniem organu obligatoryjne. Skargą O. D. D. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: przepisów prawa materialnego przez błędną interpretację i błędne zastosowanie art. 65 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie posiada stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu; przepisów prawa materialnego przez błędną interpretację i błędne zastosowanie art. 65 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne przyjęcie, że umowa zlecenia, którą zawarł skarżący w 2011 r. i która jest kontynuowana do dnia dzisiejszego nie jest umową zapewniającą stabilność zatrudnienia; przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony; przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zebranie materiału dowodowego i rozstrzygnięcie sprawy w sposób dowolny. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga jest niezasadna. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił spełnienie przez skarżącego przesłanki 5-letniego, nieprzerwanego legalnego pobytu w Polsce oraz posiadania przez skarżącego ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, co stanowi spełnienie przez niego wymogów określonych w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Za słuszne uznał również stanowisko, iż skarżący nie spełnił wymogu jakim jest posiadanie stabilnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania. Sąd wskazał, iż oceniając stabilność i regularność posiadanego przez cudzoziemca źródła dochodu w kontekście zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE należy uwzględnić jego legalność, niezmienność przez dłuższy okres czasu, poziom na jakim dochody kształtowały się w dłuższej perspektywie czasowej oraz powtarzalność w określonych odstępach czasu. Nie jest wystarczające wykazanie, że strona będzie posiadała stabilne i regularne źródło dochodu w krótszej perspektywie czasowej, co wystarczałoby, gdyby ubiegano się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, w przypadku zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego bowiem trzeba wziąć pod uwagę bezterminowość udzielanego zezwolenia. W ocenie Sądu, organy przeanalizowały szczegółowo dochody osiągane przez skarżącego od maja 2011 r. Analizując jednak stabilność podawanego źródła dochodów Wojewoda Mazowiecki ustalił dochody skarżącego, które wynosiły miesięcznie: - za 2011 r., [...] zł; - za 2012 r., [...]zł; Zgodnie natomiast z treścią art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. (Dz. U. Nr 135 poz. 950) w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł. Wobec powyższych danych, wynikających bezpośrednio z informacji Urzędu Skarbowego, nie można zdaniem Sądu przyjąć, aby skarżący posiadał stabilny dochód, o którym mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Sąd stwierdził, iż wobec powyższych danych zasadne jest stanowisko organów, iż wysokość dochodów skarżącego pozbawiona jest cech stabilności. W tym też kontekście uwzględniając wcześniej wskazane założenia, jakie powinno spełniać stabilne i regularne źródło dochodu w przypadku rezydenta długoterminowego, przedstawione przez skarżącego umowy zlecenia tych warunków nie spełniają. Ponadto cudzoziemiec przez znaczny okres zatrudnienia utrzymywał się na poziomie niższym niż określone w ustawie o pomocy społecznej kryterium dochodowe. O braku stabilności zatrudnienia świadczy też fakt przerwy w zatrudnieniu w 2011 r. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów. Z tych też powodów Sąd uznał, że ocena dokonana przez organ, iż przedwczesnym byłoby stwierdzenie, że wskazane przez skarżącego źródło dochodu można uznać za stabilne i regularne, w kontekście bezterminowości zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE jest prawidłowa. Sąd podniósł ponadto, że ocenia legalność decyzji na dzień jej wydania przez organ, toteż bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji są karty podatkowe złożone przez skarżącego, a wskazujące na wysokość jego wynagrodzenia uzyskanego po dniu [...] lipca 2013 r. Skargą kasacyjną O. D. D. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody, pomimo nierozpatrzenia przez organy całości materiału dowodowego, niedokonania oceny istotnych w sprawie okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz braku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody wskazania przyczyn, z powodu których odmówiono mocy dowodowej dowodom, które świadczyły, iż skarżący posiada stabilne i regularne źródło dochodów wystarczające do pokrycia kosztów utrzymania, co w rezultacie spowodowało niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a w konsekwencji odmowę udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE; 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi; 3) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów ze złożonych na rozprawie dokumentów, podczas gdy dane w nich zawarte miały istotne znaczenie w niniejszej sprawie; a w konsekwencji naruszenie 4) prawa materialnego tj. art. 65 ust 1 ustawy o cudzoziemcach, polegające na jego błędnym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodów wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania, co stanowi jeden z warunków udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, a w konsekwencji naruszenie 5) prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, polegające na jego błędnym zastosowaniu poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zachodziła przesłanka do odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 141 § 4 i art. 106 § 3 p.p.s.a. i powiązany z nim zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 65 ust. 1 i art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zarzuty te zmierzają do wykazania, że wbrew zaakceptowanym przez Sąd I instancji ustaleniom organów skarżący spełnia określoną w art. 65 ust. 1 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach przesłankę posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów swojego utrzymania, w związku z czym brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach skutkującego odmową udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie, czy skarżący spełnia przesłankę przewidzianą w art. 65 ust.1 pkt 1 ustawy, tj czy w dacie składania wniosku posiadał stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów swojego utrzymania. Przesłanka ta jest niezbędna do udzielenia wnioskowanego zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, który zaaprobował ocenę organów orzekających w sprawie, że wymaganych warunków skarżący nie spełnia. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu, że ustalenia faktyczne w tym zakresie zostały dokonane z pełnym poszanowaniem wymogów procesowych, ustanowionych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Należy zgodzić się z oceną, że warunki te zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, bez naruszenia przepisów o postępowaniu, a dokonując oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w ramach swobodnej oceny dowodów, wyprowadziły prawidłowe wnioski. Analizując przedstawione przez skarżącego dokumenty, organy miały podstawy do ustalenia, że skarżący nie wykazał, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i ewentualnych członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Za trafne należy więc uznać stanowisko organów, że skarżący nie wykazał, aby spełniał przesłankę do uzyskania żądanego zezwolenia, określoną w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. aby posiadał stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. W odniesieniu do kwestii oceny, czy skarżący posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu podkreślić należy, że w art. 65 ust. 3 ustawa wskazuje ścisłe kryteria odnośnie wysokości dochodu, jakim musi się legitymować cudzoziemiec wnioskujący o udzielanie zezwolenia. Co do zasady zatem dochód ten, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 182 z późn. zmianami). Mając na uwadze fakt, że zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. poz. 823 z późn. zmianami) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, (z zastrzeżeniami nie mającymi zastosowania w niniejszej sprawie) przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł oraz osobie w rodzinie, której dochód nie przekracza kwoty 456 zł, uznać należy, że skarżący, będący osobą samotnie gospodarującą, zobowiązany był do wykazania, że osiąga dochód, przekraczający - po odliczeniu kosztów zamieszkania - kwotę 542 zł. Do 30.09.2012 r. kwota ta wynosiła 477 zł. W świetle powyższego nie może ulegać wątpliwości, że warunek uzyskiwania przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny, pozostających na utrzymaniu cudzoziemca, jest spełniony tylko wtedy, gdy cudzoziemiec może się wylegitymować faktycznym uzyskiwaniem takiego dochodu w wysokości wynikającej z art. 65 ust.3 ustawy. O spełnieniu przez skarżącego przedmiotowego warunku nie może zatem przesądzać sam fakt, że cudzoziemiec od połowy 2011 r. jest zatrudniony u jednego pracodawcy na podstawie umów zlecenia i że wynagrodzenie z tych umów ma tendencję wzrostową. Jest bowiem niesporne, że w badanym okresie poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego cudzoziemiec uzyskiwał dochody w wysokości niższej niż wynikająca z art. 65 ust. 3 ustawy kwota 542 zł ( uprzednio 477 zł) . Za 2011 r. dochody te wynosiły 236,47 zł, a za 2012 r. - 428,24 zł . Brak jest zatem podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy uzasadnia prawidłowość oceny organów, że skarżący nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu w wymaganej wysokości, pomimo, że jest zatrudniony u jednego pracodawcy na podstawie umów zlecenia. Zasadnie natomiast podnosi skarżący kasacyjnie, że sama okoliczność zatrudnienia na podstawie umów zlecenia nie przekreśla możliwości uznania, że może stanowić to stabilne i regularne źródło dochodu. Stanowisko organów w tym zakresie – wskazujące, że sam rodzaj posiadanej przez cudzoziemca umowy nie zapewnia mu stabilności finansowej w przyszłości ze względu na to, że umowa zlecenia nie ma charakteru stałego - nie jest trafne. Ustawa o cudzoziemcach nie formułuje katalogu źródeł dochodów branych pod uwagę przy ocenie zdolności cudzoziemca do pokrywania kosztów utrzymania siebie i swojej rodziny, w tym w szczególności nie ustanawia wymogu uzyskiwania dochodów z wynagrodzenia za pracę, ewentualnie z działalności gospodarczej. Nakazuje jedynie zbadanie, czy dochody uzyskiwane przez cudzoziemca spełniają wymogi określone w przepisie art. 65 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 3 ustawy. Organy są zatem obowiązane do oceny charakteru otrzymywanych przez cudzoziemca dochodów, a więc ustalenia czy cechuje je stabilność i regularność oraz czy kształtują się na odpowiednim poziomie, a nie do oceny rodzaju umowy łączącej cudzoziemca z pracodawcą. Trafne jest przy tym stanowisko Sądu I instancji, że oceniając w świetle art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stabilność i regularność posiadanego przez cudzoziemca źródła dochodu w kontekście zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE należy uwzględnić jego legalność, niezmienność przez dłuższy okres czasu, poziom na jakim dochody kształtowały się w dłuższej perspektywie czasowej oraz powtarzalność w określonych odstępach czasu. Nie jest wystarczające wykazanie, że strona będzie posiadała stabilne i regularne źródło dochodu w krótszej perspektywie czasowej, co wystarczałoby, gdyby ubiegano się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, w przypadku zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego bowiem trzeba wziąć pod uwagę bezterminowość udzielanego zezwolenia. W świetle powyższego nie może ulegać wątpliwości, że określony w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy warunek uzyskiwania przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny, pozostających na utrzymaniu cudzoziemca, jest spełniony wtedy, gdy cudzoziemiec w dacie złożenia wniosku może się wylegitymować faktycznym uzyskiwaniem takiego dochodu w dłuższej perspektywie czasowej w wysokości wynikającej z art. 65 ust. 3 ustawy. W badanej sprawie cudzoziemiec okoliczności tej nie wykazał, a niezakwestionowane przez niego ustalenia organów wskazują jednoznacznie, że skarżący w badanym okresie 2011 i 2012 r. uzyskiwał dochody w wysokości niższej niż wynikająca z art. 65 ust. 3 ustawy kwota 542 zł. Nie została więc spełniona przesłanka z art. 65 ust. pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach i zasadnie w oparciu o przepis art. 67 pkt 1 tej ustawy odmówiono skarżącemu udzielenia wnioskowanego zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Z powyższych względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej ( art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 2 k.p.a. ) w powiązaniu z przepisami procedury sądowoadministracyjnej, jak również naruszenia prawa materialnego ( art. 65 ust. 1 i art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach) należało oddalić jako nieuzasadnione. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., co skarżący wiąże z nieprzeprowadzeniem przez Sąd I instancji dowodów z dokumentów złożonych na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że istotą sądowoadministracyjnej kontroli jest badanie legalności zaskarżonej do Sądu decyzji według stanu prawnego i faktycznego z daty podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a zatem na podstawie materiału dowodowego zebranego w chwili wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 p.p.s.a). Oceniając legalność zaskarżonych orzeczeń Sąd, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dopuszczalność przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających z dokumentów ma charakter wyjątkowy, a zatem podlega ścisłej wykładni. Uzupełniające postępowanie dowodowe może przeprowadzić wówczas, gdy sam poweźmie istotne wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez organy. Zakres postępowania dowodowego jest wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji, tj. ocenę z punktu widzenia legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Postępowanie dowodowe przeprowadzone na podstawie tego przepisu nie może prowadzić do dokonywania ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwianej decyzją administracyjną (por. wyroki NSA z dnia 1 lutego 2006 r., II OSK 482/05, Lex nr 196690, z dnia 9 lutego 2007 r., II FSK173/06, Lex nr 307365). Celem uzupełniającego postępowania dowodowego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, lecz ocena, czy organ ten stan ustalił zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy do poczynionych ustaleń prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego (por. wyroki NSA z dnia 24 marca 2009 r. , I OSK 441/08, Lex nr 530416, z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, Lex nr 558886). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym przepisami art. 258 - 261 p.p.s.a.