III SAB/Kr 33/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Starosty B w sprawie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków I. zobowiązuje Starostę B do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku B. B. z dnia 7 września 2010 r. w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych, II. stwierdza, że bezczynność Starosty B miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Starosty B na rzecz skarżącego kwotę 340,00 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. B. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty B w sprawie nr [...] dotyczącej zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla działki nr [...] położonej w miejscowości K. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 7 września 2010 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło podanie B. B. zawierające żądanie "doprowadzenia do zgodności obowiązującej mapy w odniesieniu do działki nr [...] położonej w K z istniejącym stanem prawnym". W odpowiedzi na wyżej wymienione podanie Starostwo Powiatowe zleciło jednostce wykonawstwa geodezyjnego sporządzenie odpowiedniej dokumentacji, pozwalającej na rozstrzygnięcie wyżej wymienionego wniosku. Z wykonanego na potrzeby postępowania opracowania geodezyjnego sporządzonego przez geodetę uprawnionego Panią J. D. wynika, iż działka ewidencyjna nr [...] stanowi działkę drogową zapewniającą dojazd do sąsiadujących z nią działek ewidencyjnych stanowiących własność prywatną. Działka ta nie ma założonej księgi wieczystej, stan hipoteczny gruntu został natomiast ujawniony w Iwh [...], Iwh [...], Iwh [...] oraz w KW nr [...] w odniesieniu do odpowiadających działce nr [...] parcel katastralnych (parcele nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]). W odpowiedzi udzielonej wnioskodawcy z dnia 1 marca 2011 r., znak: [...] Starosta - powołując się na przeprowadzone ustalenia w sprawie – poinformował, że aktualizacja operatu ewidencyjnego dla działki nr [...] wymaga uprzedniego uregulowania jej własności w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. W odpowiedzi tej zwrócono między innymi uwagę na brak ustalenia spadkobierców po ujawnionych w Iwh [...], zmarłych w późniejszym czasie właścicielach parceli gruntowej nr [...]. W dniu 1 czerwca 2011 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo M. B. - pełnomocnik B. B. - z wnioskiem o doprowadzenie do zgodności ewidencji gruntów w odniesieniu do działki nr [...] położonej w K. W piśmie tym zwrócono uwagę, że w ewidencji gruntów i budynków parcela gruntowa nr [...] została oznaczona jako część działki ewidencyjnej nr [...], stanowiącej drogę. Tymczasem w opinii pełnomocnik parcela ta stanowi część działki ewidencyjnej nr [...], której właścicielem jest B. B. Pełnomocnik podniosła, że z powyższego wynika konieczność wprowadzenia zmiany w operacie ewidencyjnym dla działki nr [...], ponieważ w chwili obecnej stan ewidencyjny nie odzwierciedla rzeczywistych granic i powierzchni wyżej wymienionej działki. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. Starosta poinformował, że przywoływana przez pełnomocnik, synchronizacja parceli nr [...] do działki nr [...] nosi znamiona błędu. Prawidłowo bowiem parcela nr [...] weszła w skład działki nr [...]. Ponadto w odpowiedzi zwrócono uwagę, że działka nr [...] posiada uregulowany stan prawny na podstawie AWZ nr [...] z dnia 23 lipca 1979 r. wydanego na rzecz J. B., która w protokole ustalenia stanu władania i w protokole ustalenia potrzeb i uprawnień uwłaszczeniowych nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń co do powierzchni i granic wyżej wymienionej działki. Jak ma to wynikać z aktu notarialnego nr [...] z dnia 15 lipca 2010 r., własność działki nr [...] przeszła w drodze umowy darowizny na rzecz B. B. Ponadto na podstawie synchronizacji z dnia 23 października 1997 r., złożonej przy zbiorze dokumentów księgi wieczystej nr [...] w skład działki nr [...] wchodzą parcele katastralne nr [...], nr [...] i nr [...] - objęte księgą wieczystą Iwh [...]. Z powyższych ustaleń Starosta wywiódł, że działka nr [...] posiada uregulowany stan prawny ujawniony w księdze wieczystej, który jest zgodny ze stanem ujawnionym w operacie ewidencji gruntów i budynków. W kolejnym piśmie z 11 lipca 2011 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała swój wniosek o wprowadzenie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków, kwestionując jednocześnie wyjaśnienia Starosty udzielone w odpowiedzi z dnia 27 czerwca 2011 r. Jej zdaniem, nie sposób przyjąć, że działka ewidencyjna nr [...] posiada uregulowany stan prawny, zgodny ze stanem ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków. W szczególności błędne jest twierdzenie, że parcela gruntowa nr [...] weszła w skład działki nr [...] i została błędnie zsynchronizowana. Konfiguracja działki nr [...] wskazuje na to, że nie obejmuje ona dawnej parceli katastralnej nr [...], działka ta powstała bowiem z parceli nr [...], która w pobliżu parceli nr [...] posiada zupełnie odmienny przebieg. W kolejnej pisemnej odpowiedzi z dnia 10 sierpnia 2011 r. Starosta podtrzymał swoje dotychczasowe odmowne stanowisko w sprawie. Starosta zwrócił uwagę, że rozstrzyganie o tytule prawnym do nieruchomości wykracza poza zakres jego kompetencji, w związku z czym wniosek pełnomocnik M. B. nie może zostać załatwiony w trybie administracyjnym. Pismem z dnia 2 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniosła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenie na bezczynność Starosty w sprawie. W treści zażalenia zwrócono uwagę, że pomimo prowadzonej z organem administracji publicznej korespondencji, wniosek strony z 1 czerwca 2011 r. nie doczekał się rozstrzygnięcia. Powołując się na treść art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie k.p.a.), zażądano wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy, a w razie potrzeby -podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2011 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi I instancji dodatkowy termin załatwienia sprawy na dzień 31 stycznia 2012 r. W jego uzasadnieniu organ wskazał m.in., że wniosek strony powinien zostać przez Starostę rozpatrzony zgodnie z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, tj. w ramach sformalizowanego postępowania rozstrzygającego wniosek w drodze decyzji. Dotyczy to również sytuacji, w której organ administracji pubIicznej zajmuje wobec wniosku strony stanowisko odmowne, wskazując - jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie - na konieczność przeprowadzenia w pierwszej kolejności postępowania sądowego służącego rozstrzygnięciu o tytule prawnym do gruntu. W tym ostatnim przypadku decyzyjna forma rozstrzygnięcia przedstawia dla strony szczególnie istotny walor ochronny, umożliwiając jego weryfikację w postępowaniu odwoławczym przed organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 127 § 2 k.p.a. Organ I instancji powinien był zatem zastosować art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn., Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), tj. wezwać wnioskodawcę do przedłożenia opracowania, z którego wynika zasadność wprowadzenia żądanej przez niego zmiany, a w razie jego przedłożenia -ustalić pozostałe strony postępowania i umożliwić im zapoznanie się z aktami sprawy na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., a następnie zakończyć postępowanie w drodze decyzji rozstrzygającej żądanie strony. Pismem z dnia 4 stycznia 2012 r. Starosta wezwał wnioskodawcę do przedłożenia opracowania, z którego wynika zasadność wprowadzenia żądanej zmiany w ewidencji gruntów i budynków pod rygorem określonym w art. 64 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik złożyła pismem z dnia 10 stycznia 2012 r. wniosek o przedłużenie terminu na przedłożenie opracowania, dołączając wypis z wykazu synchronizacyjnego oraz protokół ustalenia stanu władania gruntami w związku z wykonywaniem nowego pomiaru. Pismem z dnia 26 marca 2012 r. Starosta przedłużył termin przedłożenia opracowania do dnia 31 maja 2012 r. W dniu 29 kwietnia 2013 r. B. B., działając przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty w sprawie nr [...] dotyczącej zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla działki nr [...] położonej w miejscowości K. Skarżący domaga się zobowiązania przez sąd Starosty do wydania stosownej decyzji w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz dokonania oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które będą wiązać organ. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że od czasu przedłużenia terminu do przedłożenia opracowania organ nie podjął żadnych kroków w sprawie, w szczególności nie poinformował skarżącego o wartości dowodowej, jaką przypisał dokumentom złożonym przez niego przy piśmie z dnia 10 stycznia 2012 r. W związku z powyższym, skarżący nie przedłożył dodatkowego opracowania, z którego wynikałaby zasadność żądania zmiany w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie skarżącego, opartej na przywołanych orzeczeniach sądowoadministracyjnych ( o sygn. akt : I SAB/Wa 316/10, II SA/Wr 186/10, II OSK 2100/10), skoro organ uznał przedłożony przez skarżącego materiał dowodowy za niewystarczający, powinien był podjąć kroki w celu wyjaśnienia sprawy z własnej inicjatywy, a nie przerzucać ciężar uzupełnienia na stronę. Starosta nie odniósł się także do dokumentów dostarczonych przez stronę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że brak dokładnego sprecyzowania, na czym miałaby polegać żądana przez skarżącego zmiana w ewidencji gruntów i budynków oraz brak przedłożenia stosownej dokumentacji, na podstawie której organ mógłby ustalić zarówno przedmiot, jak i uczestników postępowania, uniemożliwiło organowi ocenę podnoszonej niezgodności. Organ zauważył ponadto, że przekazane przez skarżącego dokumenty były już organowi znane, a ich analizy i oceny dokonał już w dacie 27 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a § 2 art. 3 P.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił w skardze Staroście, że pozostaje on w stanie bezczynności w załatwieniu jego wniosku w przedmiocie doprowadzenia do zgodności ewidencji gruntów w odniesieniu do działki nr [...] w miejscowości K. Wskazać należy, że stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., sygn. akt IV SAB/Wa 109/07 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego możliwe jest natomiast tylko w takim zakresie, w jakim możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1-4a P.p.s.a.). Przepisy te bowiem określają przedmioty zaskarżenia, wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot. Sąd rozpatrując skargę na bezczynność ogranicza się więc do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa i czy przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji strona wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie k.p.a.). W niniejszym przypadku, w ocenie Sądu, skarga na bezczynność jest dopuszczalna. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości okoliczność, że skarżący przed jej wniesieniem skorzystał z przysługujących mu środków zaskarżenia, wnosząc uprzednio zażalenie na niezałatwienie przez Starostę sprawy w ustawowym terminie, które to, jak wynika z akt sprawy, zostało uznane za uzasadnione postanowieniem z dnia 13 grudnia 2011 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego; nr [...] (k. 56 akt administracyjnych). Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn., Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 zezm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów jest starosta (art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego określono rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt 1), oraz ich właścicielach (ust. 2 pkt 1), które obejmuje ewidencja gruntów. Powyższe informacje o gruntach, budynkach i lokalach, zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe, zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów (art. 24 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą zatem ich położenia, granic, rodzaju użytków gruntowych i klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub rodzaju dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Informacje podmiotowe dotyczą natomiast wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych lub samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Dane podmiotowe służyć mają wyłącznie odzwierciedleniu aktualnego stanu prawnego nieruchomości. Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian regulują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Z przepisów ustawy oraz rozdziału 3 wskazanego rozporządzenia wynika, że zawarte w ewidencji dane podlegają aktualizacji w dwojaki sposób: 1. w trybie czynności materialno-technicznej z urzędu - § 46 ust. 2. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, lub na wniosek zobowiązanego - art. 22 ust. 2 i 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, 2. w drodze decyzji administracyjnej kończącej postępowanie wszczęte w trybie § 47 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przy czym decyzja może mieć charakter merytoryczny, tj. rozstrzygać o wprowadzeniu zmiany lub odmowie jej uwidocznienia, bądź proceduralny - w przypadku umorzenia wszczętego z urzędu postępowania w sprawie. Z powyższego wynika również, ze zmiany w zapisach ewidencji mające za przedmiot aktualizację ewidencji wprowadzane są z urzędu lub na wniosek. § 46 ust. 2 wskazanego rozporządzenia precyzuje, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: 1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3) dokumentacji architektoniczne - budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Analiza przedstawionych powyżej regulacji nie pozostawia wątpliwości, że inicjatywa wszczęcia postępowania w sprawie zmiany danych ewidencyjnych należy do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, tj. do starosty, bądź do podmiotów posiadających interes prawny we wszczęciu i prowadzeniu postępowania w przedmiocie aktualizacji danych ewidencyjnych. Skoro więc w tym konkretnym przypadku skarżący zgłosił w piśmie z dnia 7 września 2010 r. żądanie " doprowadzenia do zgodności obowiązującej mapy w odniesieniu do wskazanej działki (...) z istniejącym stanem prawnym", to w pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że powstał stosunek administracyjnoprawny pomiędzy skarżącym jako wnioskodawcą a Starostą jako ustawowo zobowiązanym organem ewidencyjno – geodezyjnym, który powinien ulec konkretyzacji w przewidzianej przepisami formie. Starosta, mając jednakże jakiekolwiek wątpliwości co do treści zgłoszonego żądania, powinien najpierw wyjaśnić zakres żądania skarżącego, wzywając go uprzednio do jego sprecyzowania, tj., do wskazania na czym ta zmiana miałaby zdaniem skarżącego polegać lub innymi słowy, czego domaga się od organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków skarżący. Taki zresztą prawidłowy kierunek działań Staroście został wskazany we wspomnianym już postanowieniu z dnia 13 grudnia 2011 r. uznającym zażalenie skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie za zasadne. Po drugie, w sytuacji nawet, gdy pomimo wezwania przez organ skarżący nie udokumentował konieczności wprowadzenia w operacie zmian danych ewidencyjnych, co eksponuje organ, a kwestia ta wymagała uprzednich wyjaśnień, co też czynił Starosta, to sprawa ta winna zakończyć się wydaniem odpowiedniego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej o charakterze merytorycznym. (zob. uzasadnienie wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2008 r., III SA/Kr 119/08, LEX nr 510289). Nie jest więc, zdaniem Sądu, zasadna argumentacja organu, że skoro skarżący nie przedstawił dokumentacji przemawiającej za koniecznością wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, to Starosta Bocheński, był "zwolniony" od rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego w formie władczej (w drodze decyzji administracyjnej). W żaden sposób nie przesądza o tym pouczenie skarżącego o skutkach nieuzupełnienia wniosku w postaci pozostawienia go bez rozpoznania, gdyż w istocie nie doszło do takiej czynności procesowej organu. A nawet gdyby doszło, to w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie 7 sędziów z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, "Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...)" Wobec powyższego, skoro Starosta nie załatwił wniosku skarżącego w drodze decyzji administracyjnej, to należało uznać za zasadne stanowisko skarżącego, że pozostaje on w stanie bezczynności. Jednocześnie postanowienia art. 149 § 1 in fine P.p.s.a. zobowiązują sąd administracyjny do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy nie załatwienie wniosku skarżącego złożonego jeszcze w 2010 r. musiała być oceniona nie inaczej, jak tylko w kategoriach bezczynności noszącej znamiona rażącego naruszenia prawa. Sprawa ta nie była szczególnie skomplikowana i nie wymagała przeprowadzania wnikliwych i obszernych co do zakresu ustaleń. Starosta zatem w sytuacji, gdy minął termin zakreślony pełnomocnikowi skarżącego do wykazania konieczności dokonania zmian w operacie ewidencyjnych, powinien był zakończyć tę sprawę w formie decyzji, czego nie uczynił. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, zobowiązując Starostę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku skarżącego w terminie 1 miesiąca od zwrotu akt administracyjnych. W punkcie II sentencji wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, zgodnie z art. 149 § 1 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł natomiast, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jak w punkcie III sentencji wyroku.