II SA/Wa 1654/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Danuta Kania Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Związku [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę - Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. złożonym podstawie art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.; dalej: u.d.i.p.), pełnomocnik Związku [...] zwrócił się do Ministra Finansów o udostępnienie kserokopii wniosku o derogację dla Polski na podstawie art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, przedłożonego przez Ministra Finansów, przyjętego na posiedzeniu Rady Ministrów w dniu [...] czerwca 2013 r. Wnioskodawca argumentował, iż powyższy dokument jest informacją publiczną, ponieważ dotyczy on działalności organów reprezentujących Rzeczpospolitą Polską w zakresie wynikającym z art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE, a kwestia systemu podatku od towarów i usług przy sprzedaży nowych pojazdów w roku 2014 i latach następnych jest zagadnieniem dotyczącym kilku tysięcy przedsiębiorców zajmujących się sprzedażą takich pojazdów, jak również zagadnieniem dotyczącym kilkuset tysięcy potencjalnych nabywców takich pojazdów. Jednocześnie podniósł, że uzyskanie tej informacji w inny sposób nie jest możliwe. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oraz w związku z art. 4 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (dalej: Rozporządzenie), Minister Finansów odmówił udostępnienia żądanej we wniosku informacji w postaci wniosku o derogację. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że pomimo, iż niektóre kategorie informacji spełniają warunek bycia informacjami publicznymi, to jednak na mocy szczególnych przepisów może być wyłączone ich ujawnienie. Zaznaczono przy tym, że przepisy szczególne obejmują w tym wypadku również regulacje prawa Unii Europejskiej. Odnosząc powyższe rozważania do kwestii udostępnienia wnioskodawcy kserokopii wniosku o derogację, organ stwierdził że przedmiotowy wniosek dotyczy działalności publicznej i zamierzeń władzy wykonawczej w zakresie polityki wewnętrznej oraz został skierowany do Komisji Europejskiej. Udostępnianie dokumentów, które zostały skierowane do Komisji Europejskiej, następuje na podstawie przepisów Rozporządzenia, którego przepis art. 4 ust. 3 stanowi, że dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję do celów wewnętrznych lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została wydana przez instytucję, może nie zostać udzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny. Minister Finansów podniósł, że udostępnienie treści wniosku może mieć negatywny wpływ na trwającą procedurę derogacyjną objętą wnioskiem, informując jednocześnie, że kwestia możliwości udostępnienia treści wniosku o derogację była konsultowana z Komisją Europejską na podstawie art. 5 Rozporządzenia i w odpowiedzi Komisja Europejska zaznaczyła, że udostępnienie wniosku o derogację poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji. Wobec powyższego Minister odmówił udostępnienia wnioskowanego dokumentu. W związku z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik Związku [...] zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając decyzji Ministra Finansów naruszenie: – art. 4 ust. 3 Rozporządzenia, polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że udzielenie wnioskowanej informacji publicznej poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez Komisję Europejską, podczas gdy okoliczność taka nie może mieć w niniejszej sprawie miejsca; – art. 5 Rozporządzenia, polegające na jego zastosowaniu w sprawie, podczas gdy zgodnie z hipotezą tego przepisu ma on zastosowanie tylko wtedy, kiedy z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej występuje tylko "instytucja", określona w Rozporządzeniu jako Komisja Europejska, Rada lub Parlament Europejski, a nie zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej związek pracodawców jakim jest Związek [...]. W treści uzasadnienia pełnomocnik wnioskodawców kwestionował możliwość zaistnienia jakiegokolwiek naruszenia procesu decyzyjnego Komisji Europejskiej w sprawie wniosku o derogację poprzez ujawnienie jego treści. Podkreślał, że Komisja jest niezależnym organem, podejmującym swoje decyzje w oparciu o przepisy prawa. Wskazano również, że pomimo, iż treść art. 4 ust. 3 Rozporządzenia została sformułowana w sposób pozwalający na jego zastosowanie do szerokiego wachlarza stanów faktycznych, to w niniejszej sprawie nie ma obawy, iż ujawnienie wnioskowanego dokumentu miałoby wpływ na inne okoliczności związane z postępowaniem Komisji. Wszystkie argumenty dotyczące wnioskowanej derogacji powinny zostać zamieszczone we wniosku i tylko na jego podstawie Komisja podejmie decyzję. Ponadto, zdaniem pełnomocnika, ujawnienie treści wniosku o derogację posiada uzasadnienie w interesie publicznym, albowiem opinia publiczna ma prawo znać argumentację stosowaną przez polski rząd w sprawie dotyczącej setek przedsiębiorców. Odnosząc się do zastosowania w sprawie procedury opisanej w art. 5 Rozporządzenia, pełnomocnik zakwestionował celowość jej użycia, gdyż jego zdaniem ma on zastosowanie, gdy z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej występuje instytucja określona w Rozporządzeniu jako Komisja Europejska, Rada lub Parlament Europejski, a w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i udostępnienie żądanej informacji. W odpowiedzi na powyższy wniosek Minister Finansów decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając ją, podtrzymał dotychczasowe zdanie, iż żądana przez wnioskodawców informacja jest informacją publiczną, jednakże jej ujawnienie podlega reżimom prawnym innym niż określone w u.d.i.p., w tym przypadku przepisom Rozporządzenia. Podkreślił, iż zgodnie z art. 19 Rozporządzenia wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Zaznaczył przy tym, że art. 2 ust. 3 Rozporządzenia stanowi, iż odnosi się ono do wszelkich dokumentów przechowywanych przez instytucie unijne, tj. dokumentów sporządzanych lub otrzymywanych przez nie i pozostających w ich posiadaniu, na wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej. Ponadto w art. 4, ustanawiającym listę wyjątków od zasady dostępu do dokumentów, w ust. 3 wskazano, że do dokumentu sporządzonego przez instytucję na użytek wewnętrzny lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została podjęta przez instytucję, dostęp nie zostaje udzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny. Z powyższego Minister wyciąga wniosek, że również dokumenty otrzymane przez instytucje europejskie mogą podlegać wyłączeniu od udostępniania, albowiem z chwilą ich otrzymania instytucje Unii Europejskiej – w tym przypadku Komisja – stają się ich dysponentami. Z uwagi na ten fakt zastosowana została procedura określona w art. 5 Rozporządzenia, a stanowisko Komisji głosi, że ujawnienie treści wniosku mogłoby zakłócić proces podejmowania decyzji. Dodatkowo wskazać należy, że regulacja zawarta w art. 395 dyrektywy 2006/112/WE1, na podstawie którego wystąpiono o derogację, określa poszczególne elementy procedury wprowadzenia środka specjalnego przez dane państwo członkowskie, tj. możliwość wystąpienia przez Komisję Europejską o dodatkowe wyjaśnienia, jeśli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich niezbędnych informacji. Treść wniosku o derogację może być konsultowana pomiędzy Komisją a zainteresowanym państwem członkowskim. W związku z tym Minister nie podziela zdania pełnomocnika wnioskodawców, że ujawnienie treści wniosku o derogację nie ma wpływu na toczące się przed Komisją postępowanie. Minister nie zgodził się również z twierdzeniem strony, że w niniejszej sprawie niesłusznie zwrócono się do Komisji o opinię w przedmiocie udostępnienia wniosku. Według Ministra, jeśli państwo członkowskie otrzyma od instytucji żądanie dotyczące dokumentu będącego w jego posiadaniu, o ile nie jest jednoznaczne, że dokument ten zostanie ujawniony lub nie, państwo członkowskie skonsultuje się z rzeczoną instytucją w celu podjęcia decyzji, która nie będzie naruszać realizacji celów niniejszego Rozporządzenia. Zatem w ocenie przepis ten odnosi się również do konsultacji z Komisją Europejską w kwestii co do możliwości udostępnienia treści tego dokumentu. Wobec wszystkich powyższych okoliczności organ nie znalazł podstaw do zmiany swojej poprzedniej decyzji. Na powyższą decyzję została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Decyzji zarzucono naruszenie: – art. 2 ust. 2 Rozporządzenia, polegające na niezasadnym przyjęciu, że Rozporządzenie to ma zastosowanie do wniosku Związku [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie dokumentu kierowanego do Ministra Finansów, podczas gdy z treści przywołanego przepisu wynika, że Rozporządzenie ma zastosowanie tylko do wniosków o udostępnienie kierowanych do "instytucji", które są enumeratywnie wymienione w Rozporządzeniu jako Komisja Europejska, Rada i Parlament Europejski; – art. 4 ust. 3 Rozporządzenia, polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że udzielenie wnioskowanej informacji publicznej poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez Komisję Europejską, podczas gdy okoliczność taka nie może mieć w niniejszej sprawie miejsca; – art. 5 Rozporządzenia, polegające na jego zastosowaniu w sprawie, podczas gdy zgodnie z hipotezą tego przepisu ma on zastosowanie tylko wtedy, kiedy z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej występuje tylko "instytucja", która jest określona w Rozporządzeniu jako Komisja Europejska, Rada lub Parlament Europejski, którą tym samym nie jest mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej związek pracodawców jakim jest Związek [...]. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących przedstawił stan faktyczny sprawy. Argumentując za uchyleniem zaskarżonych decyzji, w pierwszej kolejności zakwestionował zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów Rozporządzenia, jako odnoszącego się jedynie do instytucji Unii Europejskiej, czyli Komisji Europejskiej, Rady Unii Europejskiej oraz Parlamentu Europejskiego. Powołano się przy tym na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. II SA/Wa 716/13. Opierając się na jego treści, wskazano, że Minister niesłusznie uchylił się od rozpatrzenia wniosku w niniejszej sprawie na podstawie u.d.i.p. W dalszej kolejności pełnomocnik skarżących ponownie przytoczył argumenty powołane już na etapie wniosku o ponowne rozstrzygnięcie, w postaci braku wpływu ujawnienia treści żądanego wniosku na proces decyzyjny Komisji Europejskiej, a także interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem treści wniosku. Dodatkowo ponowiony został argument o niezasadnym zastosowaniu procedury konsultacji uregulowanej w art. 5 Rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i argumentację je popierającą. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 2 Rozporządzenia, Minister powołał się na treść art. 2 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia i ocenił, że zakres spraw objętych Rozporządzeniem nr 1049/2001 jest znacznie szerszy niż wynika to z opinii skarżącego. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ww. Rozporządzenie ma zastosowanie m. in. do określonych kategorii dokumentów przechowywanych przez określone w Rozporządzeniu instytucje. Oznacza to, że jeżeli określony dokument jest w posiadaniu wymienionych instytucji, udzielenie dostępu do takiego dokumentu powinno odbywać się z uwzględnieniem przepisów tego Rozporządzenia, niezależnie od podmiotu, który takie postępowanie prowadzi. Podkreślono też, że zgodnie z art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej Rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie jest zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na terytorium Unii Europejskiej, wiąże zarówno same państwa członkowskie jak i podmioty, w tym osoby fizyczne i prawne. W pozostałym zakresie Minister Finansów podtrzymuje swoje dotychczasowe twierdzenia, nie zgadzając się z tezami przedstawionymi w powołanym przez stronę skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 716/13 i przeciwstawiając mu tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I OSK 1868/12 z dnia 22 listopada 2012 r. Ponadto, opierając się na treści uzasadnienia tego wyroku, Minister formułuje kolejną przesłankę odmowy udostępnienia żądanego wniosku, a mianowicie zastosowanie art. 4 ust.1 lit. a tiret 4 Rozporządzenia, z którego można wywodzić jako podstawę odmowy interes ekonomiczny Rzeczpospolitej Polskiej jako państwa członkowskiego UE, przejawiający się w potencjalnym ograniczeniu swobody dysponowania narzędziami, za pomocą których realizowana być mogła polityka finansowa państwa. Uznając zarzuty skargi za bezzasadne, Minister wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na wstępie wskazać należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją zaś tego prawa zajmuje się m. in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, bezspornym jest, że Minister Finansów jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Bezspornym jest również, że żądana informacja jest informacją publiczną. Wniosek bowiem o derogację dla Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej dotyczy niewątpliwie działalności publicznej i zamierzeń władzy wykonawczej w zakresie polityki wewnętrznej, w tym finansowej i polityki zagranicznej. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, w myśl którego, informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, Lex nr 291 357). W wyroku z dnia 7 stycznia 2004 r. (sygn. akt K 14/03), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej, a tylko wyjątkowo w sytuacjach określonych w przepisach art. 14 ust. 2 (umorzenie postępowania) i art. 16 ust. 1 (odmowa udostępnienia informacji), wymagana jest forma decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 312/12). W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o kserokopię wniosku o derogację dla Polski na podstawie art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, przedłożonego przez Ministra Finansów, przyjętego na posiedzeniu Rady Ministrów w dniu [...] czerwca 2013 r. Wniosek ten stanowi informację publiczną, albowiem dotyczy efektów działalności władzy, w tym przypadku administracji kontroli skarbowej. Przypomnieć należy, że z podobnym wnioskiem skarżący wystąpił już dnia [...] stycznia 2013 r., który skierował do Prezesa Rady Ministrów. W odpowiedzi Kancelaria Prezesa Rady Ministrów poinformowała wnioskodawcę, że dysponentem informacji jest Minister Finansów. Wnioskodawca zwrócił się zatem do Ministra Finansów, który decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] marca 2013 r., odmówił udostępnienia żądanej informacji. Decyzja ta była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 716/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] lutego 2013 r. Wskazać należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela zawartego w tym wyroku stanowiska. Następnie, jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] czerwca 2013 r. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów – Centrum Informacyjne Rządu poinformowała, że na posiedzeniu Rady Ministrów w tym dniu został przyjęty drugi wniosek o derogację dla Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE, w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, przygotowany przez Ministra Finansów. Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie to ten drugi wniosek był przedmiotem żądania przez stronę skarżącą. Tak więc w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi tożsamość wniosków z rozpoznawaną przez Sąd sprawą o sygnaturze akt II SA/Wa 716/13. W obecnie rozpoznawanej sprawie Minister Finansów decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oraz w związku z art. 4 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, odmówił udostępnienia żądanej we wniosku informacji w postaci wniosku o derogację. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd organu, że wprawdzie żądana przez wnioskodawców informacja jest informacją publiczną, jednakże jej ujawnienie podlega reżimom prawnym innym niż określone w u.d.i.p., w tym przypadku przepisom Rozporządzenia(WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Wskazać bowiem należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie dotyczy udostępniania wszelkiego typu informacji publicznych. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pow. ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że określonego rodzaju informacje mogą być udostępniane tylko w specjalnym trybie bądź na odmiennych szczególnych zasadach. Wskazać należy, że pod pojęciem przepisów szczególnych należy również rozumieć przepisy prawa wspólnotowego, wiążące Polskę jako członka Unii Europejskiej, a dotyczące udostępniania pewnych kategorii informacji publicznych. Ponadto wskazać też należy, że zgodnie z art. 19 Rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Tak więc pow. Rozporządzenie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na terytorium Unii Europejskiej i wiąże zarówno same państwa członkowskie jak i podmioty, w tym osoby fizyczne i prawne, a to oznacza, że przepisy powołanego Rozporządzenia mogą stanowić przepisy szczególne, o których mowa w art. 1 ust. 2 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następną kwestią, którą należy zbadać jest ustalenie, czy organ, który wprawdzie wytworzył żądane przez skarżącego dokumenty, będące informacją publiczną, a następnie je przekazał do instytucji unijnych na potrzeby prowadzonego postępowania, w tym wypadku wniosku o derogację dla Polski na podstawie art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, przedłożonego przez Ministra Finansów, przyjętego na posiedzeniu Rady Ministrów w dniu [...] czerwca 2013 r., zobowiązany był do ich udostępnienia czy też mógł udzielić odpowiedzi negatywnej, wydając zaskarżoną na wstępie decyzję. Odpowiadając na tak postawione pytanie Sąd uznał, że stanowisko organu odmawiające udzielenia żądanej informacji, jest prawidłowe. Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 każdy obywatel Unii, każda osoba fizyczna lub prawna zamieszkała lub mająca siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, z zastrzeżeniem zasad, warunków i ograniczeń określonych w niniejszym Rozporządzeniu. Z kolei przepis art. 2 ust. 3 pow. Rozporządzenia stanowi, że odnosi się ono do wszelkich dokumentów przechowywanych przez instytucie unijne, tj. dokumentów sporządzanych lub otrzymywanych przez nie i pozostających w ich posiadaniu, na wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej. Oznacza to zatem, że również dokumenty otrzymane przez instytucje europejskie mogą podlegać wyłączeniu od udostępniania, albowiem z chwilą ich otrzymania instytucje Unii Europejskiej – w tym przypadku Komisja – stają się ich dysponentami. Wskazać ponadto należy, że w art. 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia nr 1049/2001 przewidziano wyjątki od prawa dostępu do dokumentów unijnych. Przepis ten stanowi, że instytucja odmówi dostępu do dokumentu, jeśli ujawnienie go naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do: bezpieczeństwa publicznego, kwestii obronnych i wojskowych, stosunków międzynarodowych, finansowej, monetarnej czy ekonomicznej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego. Tak więc przepis art. 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U.UE.L.2010.271.20) stanowi niewątpliwie lex specialis w stosunku do art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym miejscu powołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 1868/12, z dnia 22 listopada 2012 r. Sąd w tym wyroku wskazał, że "...dokumenty wytworzone przez Ministra Finansów na potrzeby prowadzonego przed komisją postępowania pozostają w gestii tej komisji, co oznacza, że Minister Finansów nie jest ich dysponentem i nie może ujawnić ich treści, choć jest mu ona znana, z tego względu, że jest ich autorem...". Stwierdzić należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela zaprezentowany powyżej pogląd. Przypomnieć należy, że Związek [...] zwrócił się do Ministra Finansów o udostępnienie kserokopii wniosku o derogację dla Polski na podstawie art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, przedłożonego przez Ministra Finansów, przyjętego na posiedzeniu Rady Ministrów w dniu [...] czerwca 2013 r. Niewątpliwie wniosek ten dotyczył spraw finansowych czy też pieniężnych. Dokumenty dotyczące spraw finansowych, pieniężnych, jak wynika to z cytowanego wyżej art. 4 ust. 1 Rozporządzenia, nie podlegają generalnej zasadzie jawności, gdyż ich ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do finansowej, ekonomicznych polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego. Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 3 pow. Rozporządzenia, dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję na użytek wewnętrzny lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku, których decyzja nie została podjęta przez instytucję, nie zostaje udzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny. Podkreślić należy, że Minister Finansów, odmawiając udzielenia skarżącemu żądanej informacji i odnosząc się do pow. art. 4 ust. 3 Rozporządzenia, uznał, że udostępnienie treści żądanego wniosku może mieć negatywny wpływ na toczącą się procedurę derogacyjną objętą przedmiotowym wnioskiem. Oznacza to zatem, że Minister Finansów był uprawniony do odmowy ujawnienia żądanych dokumentów, uznając i słusznie, że chroni w ten sposób interes publiczny w odniesieniu do finansowej, pieniężnej lub gospodarczej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego. Wskazać ponadto należy, że Minister Finansów przed wydaniem decyzji konsultował kwestię udzielenia skarżącemu żądanej przez niego treści wniosku w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, przedłożonego przez Ministra Finansów, przyjętego na posiedzeniu Rady Ministrów w dniu [...] czerwca 2013 r., z Komisją Europejską, która w odpowiedzi uznała, że ujawnienie treści tego wniosku poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję. Wskazać ponadto należy, że regulacja zawarta w art. 395 dyrektywy 2006/112/WE1, na podstawie którego wystąpiono o derogację, określa poszczególne elementy procedury wprowadzenia środka specjalnego przez dane państwo członkowskie, tj. możliwość wystąpienia przez Komisję Europejską o dodatkowe wyjaśnienia, jeśli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich niezbędnych informacji. Treść wniosku o derogację może być konsultowana pomiędzy Komisją a zainteresowanym państwem członkowskim. Nie można zatem czynić zarzutu organowi, że kwestię tak ważną zarówno dla Wspólnoty, jak i strony polskiej, jako państwa członkowskiego, konsultował z Komisją Europejską, szczególnie w sytuacji, gdy odmawiając udzielenia informacji uznał, że zachodzą w sprawie przesłanki, o jakich mowa w art. 4 ust. 3 pow. Rozporządzenia. Wskazać należy, że skarżący, kwestionując odmowną decyzję organu, zarzucił mu posłużenie się przez ten organ, m. in. art. 5 Rozporządzenia, zgodnie z którym, w przypadku gdy państwo członkowskie otrzyma wniosek dotyczący pochodzącego od instytucji dokumentu będącego w jego posiadaniu, państwo członkowskie konsultuje się z zainteresowaną instytucją w celu podjęcia decyzji, która nie zagrozi realizacji celów niniejszego Rozporządzenia, chyba że nie ma wątpliwości, że dokument ten podlega ujawnieniu. Zdaniem Sądu, istotnie z przepisu tego nie wynika obowiązek dla organu konsultowania się z instytucją w kwestii udostępnienia treści żądanego wniosku. Podobne stanowisko wyrażone zostało w odpowiedzi na interpelację z dnia 9 sierpnia 2013 r., udzieloną przez komisarza A. S. w imieniu Komisji, który stwierdził, że "w ramach konsultacji z polskim Ministerstwem Finansów służby Komisji odpowiedziały w dniu [...] lutego 2013 r., że stoją na stanowisku, iż udostępnienie przedmiotowego polskiego wniosku o derogację z dnia [...] grudnia 2012 r., naruszyłoby ochronę procesu podejmowania decyzji przez Komisję, zgodnie z art. 4 ust. 3 akapit pierwszy Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Powodem takiego stanowiska służb Komisji był fakt, że polski wniosek o derogację był analizowany przez Komisję. Komisja nie podjęła jeszcze decyzji w tej sprawie, a udostępnienie tego dokumentu na obecnym etapie miałoby negatywny wpływ na odpowiednie dyskusje i oceny, a tym samym poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji. Równocześnie należy zauważyć, że wniosek o derogację jest dokumentem pochodzącym od władz polskich, dlatego też nie są one prawnie zobowiązane do konsultowania się ze służbami Komisji w sprawie jego ewentualnego udostępnienia. Służby Komisji nie są uprawnione do wydawania polskim władzom instrukcji w tej sprawie i wraziły tylko swoją opinię, która nie jest wiążąca dla władz polskich". Wprawdzie stanowisko Komisarza A. S. wyrażone było na tle wniosku skarżącego z grudnia 2012 r. jednakże wskazać należy, że na etapie wydawania decyzji przez organ, Komisja nie podjęła jeszcze stanowiska w sprawie wniosku złożonego przez stronę polską. Fakt, że w rozpoznawanej sprawie nie wynikał dla Ministra Finansów obowiązek konsultacji z instytucją, na podstawie art. 5 pow. Rozporządzenia nie powoduje konieczności uznania badanej decyzji za błędną i to w sposób powodujący obowiązek jej eliminacji z obrotu prawnego. Skoro zatem dokumenty przekazane do organów Unii Europejskiej przez Ministra Finansów były w posiadaniu instytucji a Minister Finansów był zobowiązany rozważyć, czy ujawnienie treści żądanego przez skarżącego wniosku strony polskiej o derogację, na podstawie art. 395 pow. dyrektywy, poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, to uzasadnione było przekonsultowanie tej sprawy z instytucją i z żadnego przepisu nie wynikał zakaz przeprowadzenia takich konsultacji przez państwo członkowskie z Komisją Europejską. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego są nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził również w postępowaniu Ministra Finansów naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7 i 77 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu organ dokonał właściwej oceny przedstawionego wniosku pod kątem unormowań wynikających z przepisów pow. Rozporządzenia, zaś ocena ta znalazła należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.