II SA/Gd 615/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wykonanych robót budowlanych oddala skargę. Postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 149 § 3 i 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej w skrócie zwanej "k.p.a.", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku A. P. w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 20 grudnia 2012 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie placu zabaw położonego na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej A przy ul. P. [...] w T., działki nr [...], [...] i [...], zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia 20 grudnia 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - pismem z dnia 5 kwietnia 2013 r., przekazał mu pismo A. P., które wpłynęło dnia 20 marca 2013 r., a zostało uzupełnione dnia 2 kwietnia 2013 r., dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2012 r., nr [...] o braku podstaw do rozstrzygnięcia w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w sprawie placu zabaw położonego na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej A przy ul. P. [...] w T., działki nr [...], [...] i [...]. Zgodnie ze złożonym wnioskiem podstawą wznowienia postępowania jaką wskazał A. P. jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ wnioskodawca wskazuje, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Organ I instancji wyjaśnił, że rozstrzygając przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności zbadał formalne podstawy wznowienia tj. czy złożone podanie o wznowienie postępowania powołuje podstawy wznowieniowe wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania. Organ przytoczył treść art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 k.p.a. Wyjaśnił również, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ - analizując złożone podanie o wznowienie postępowania administracyjnego pod kątem ww. przepisów, stwierdził, że A. P. wskazał w swoim podaniu postawę wznowienia, a mianowicie, że jako strona nie brał czynnego udziału w postępowaniu. Jeżeli chodzi natomiast o termin złożenia podania organ stwierdził, że zostało one wniesione po terminie wynikającym z art. 148 § 2 k.p.a., co wynika z następujących dowodów: A. P. w swoim piśmie napisał, że o wydanej decyzji dowiedział się dopiero po upływie ośmiu tygodni od daty jej podjęcia; dla potwierdzenia tego faktu przedstawił wydruk z poczty elektronicznej wysłanej przez pracownika inspektoratu B. Ż. do J. D. z dnia 15 lutego 2013 r., na wydruku A. P. zamieścił opis, że J. D. jest jego żoną i posiada jego pełnomocnictwo do reprezentowania. Mając powyższe na uwadze oraz treść art. 57 § 3 k.p.a., organ uznał, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zaczął biec od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, w tym przypadku od dnia 15 lutego 2013 r. Samo zaś podanie zostało wysłane pocztą przez A. P. dnia 19 marca 2013 r. (co potwierdza koperta ze stemplem pocztowym z datą 19 marca 2013 r.), czyli po upływie jednego miesiąca od momentu dowiedzenia się o decyzji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił również, że podanie o przeprowadzenie interwencji w sprawie placu zabaw złożyła J. D., we własnym imieniu, nie będąc członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej. Kolejne pisma w sprawie kierowane do organu również były składane przez J. D.. Dopiero dnia 30 października 2012 r. A. P. złożył pismo, w którym przedstawił swoje stanowisko w sprawie i wniósł o uznanie argumentów swojej żony – J. D.. Pełnomocnictwo do reprezentowania A. P. przez J. D. zostało złożone dnia 25 lutego 2013 r. Organ wyjaśnił także, iż w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 20 grudnia 2012 roku kierował się zasadą, że w przypadku, gdy w budynku funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, która jest reprezentowana przez zarząd wybrany przez właścicieli, to zarząd wspólnoty ma uprawnienia do jej reprezentowania w stosunkach zewnętrznych, odnoszących się do nieruchomości wspólnych. Wobec czego w prowadzonym postępowaniu stroną była Wspólnota Mieszkaniowa przedmiotowej nieruchomości, a nie jej poszczególni członkowie. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. P. wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i umożliwienie mu czynnego w nim udziału. Jako właściciel lokalu i członek Wspólnoty Mieszkaniowej A w T., oświadczył, że zarząd Wspólnoty nie reprezentuje jego stanowiska w niniejszej sprawie. Wskazał na obowiązki organu wynikające z art. 7, art. 9 i art. 10 k.p.a., a także na treść art. 28 k.p.a., i zarzucił, że został przez organ I instancji pozbawiony przysługujących mu praw. Podkreślił przy tym, że jego stanowisko jest odrębne od stanowiska zarządu Wspólnoty, a mimo to nie dano mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, a tym samym pozbawiono go szansy występowania w charakterze strony i korzystania z przysługujących mu praw. Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie doręczył mu decyzji administracyjnej z dnia 20 grudnia 2012 roku. Informacja o jej podjęciu, otrzymana dnia 15 lutego 2013 roku przez żonę skarżącego pocztą elektroniczną, nie zawierała żadnego załącznika w postaci treści decyzji, jak również nie wskazywała na możliwość skorzystania z przysługujących im środków odwoławczych. Doręczenie kopii decyzji drogą pocztową też nie miało miejsca. W tej sytuacji terminem zapoznania się przez skarżącego z treścią decyzji nie jest dzień 15 lutego 2013 r., lecz dzień 25 lutego 2013 roku. W tym dniu bowiem umożliwiono skarżącemu i jego żonie dokonanie wglądu do akt sprawy i doręczono im kopię decyzji z dnia 20 grudnia 2012 roku. Zatem wniosek skarżącego z dnia 19 marca 2013 został złożony w terminie. Skarżacy zarzucił nadto, że organ I instancji niezasadnie twierdził, że nie posiadał wiedzy na temat tego, iż żona skarżącego od początku działała w jego imieniu i z jego pełnomocnictwa, reprezentując go we wszystkich sprawach administracyjno - prawnych związanych z ich nieruchomością. Dowodem posiadania tej wiedzy przez organ jest oświadczenie o zapoznaniu się z dowodami i materiałami zgromadzonymi w prowadzonym przez organ postępowaniu, podpisane przez członka zarządu Wspólnoty – R. W. z dnia 1 października 2012 roku, w którym ten własnoręcznym podpisem potwierdza że: "J. D. nie jest członkiem wspólnoty, posiada pełnomocnictwo do reprezentowania Pana A. P.". Skarżacy wyjaśnił również, że jego pismo do organu I instancji z dnia 30 października 2012 r. powyższe fakty potwierdziło. Natomiast złożenie dokumentu pełnomocnictwa w dniu 25 lutego 2013 roku zostało dokonane na żądanie pracownika organu – B. Ż. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - postanowieniem z dnia 24 czerwca 2013 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 149 § k.p.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, nie znajdując podstaw do jego uchylenia lub zmiany. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 145 § 1, art. 147 i art. 148 § 1 i 2 oraz art. 149 i art. 151 k.p.a. oraz podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie podstawę wniosku o wznowienie postępowania stanowiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ przytoczył również treść art. 57 § 3 k.p.a. i stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż A. P. o fakcie wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji nr [...] z dnia 20 grudnia 2012 r. dowiedział się w dniu 15 lutego 2013 r., o czym świadczy wiadomość przesłana drogą elektroniczną z adresu b., odebrana tego samego dnia przez J. D. - pełnomocnika A. P., a czego dowodem jest załącznik nr 1 do pisma A. P. z dnia 19 marca 2013 r. (data nadania znajdująca się na kopercie). Organ zaznaczył przy tym, że w ww. piśmie A. P. wspomina również, że "Dopiero po upływie 8-miu tygodni od podjęcia przez PINB decyzji administracyjnej zostałem o niej oficjalnie poinformowany. Z powyższego wynika, że świadomie i celowo uniemożliwiono mi dokonanie terminowego odwołania się od niej." Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 20 grudnia 2012 r. z uwagi na brak udziału strony w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) upływał w dniu 15 marca 2013 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego nadany został dnia 19 marca 2013 r., czyli z uchybieniem terminu wskazanego w przepisie art. 148 § 2 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie skarżący A. P. stwierdził, że bezzasadnie odmówiono mu wznowienia postępowania albowiem nie uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zarzucił, że błędnym jest twierdzenie, iż otrzymanie informacji o podjęciu decyzji równoznaczne jest z jej doręczeniem. Podkreślił, że organ I instancji nie doręczył mu podjętej w dniu 20 grudnia 2012 r. decyzji administracyjnej. Zaznaczył przy tym, że wysłania przez Inspektora PINB – B. Ż. w dniu 15 lutego 2013 roku informacji drogą elektroniczną o treści: "Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego informuje, że w sprawie placu zabaw przy ul P. [...] w T. dnia 20 grudnia 2012r. została wydana decyzja kończąca prowadzone postępowanie administracyjne. Decyzja nie nakłada na Wspólnotę Mieszkaniową żadnych obowiązków." nie można uznać za skuteczne doręczenie decyzji, ponieważ korespondencja nie zawierała treści decyzji w formie załącznika. W tej sytuacji otrzymanie informacji w żadnym wypadku nie pociąga za sobą skutku prawnego doręczenia decyzji administracyjnej. Kodeks postępowania administracyjnego jednoznacznie określa pojęcie urzędowego doręczenia korespondencji. Doręczenie urzędowe, czyli w najprostszej sytuacji wręczenie pisma, oznacza umożliwienie adresatowi zapoznanie się z treścią pisma do niego skierowanego. Doręczenie jest zatem momentem, od którego decyzja trafia do obrotu prawnego. Brak doręczenia treści decyzji administracyjnej nie rozpoczyna biegu terminów odwołań, zażaleń i terminów procesowych. Skarżący stwierdził, że nie mógł zapoznać się z treścią decyzji, ponieważ nie została mu ona doręczona w formie załącznika do otrzymanej w dniu 15 lutego 2013 roku informacji. Natomiast dopiero od daty doręczenia pisma biegną terminy postępowania. Skarżący zaznaczył przy tym, że decyzję otrzymała dopiero w dniu 25 lutego 2013 roku jego żona, będąca jego pełnomocnikiem. Dopiero zatem od tego dnia należało liczyć termin skutecznego doręczenia skarżącemu przez pracownika organu decyzji administracyjnej (art. 42 § 2 k.p.a.) Z tych przyczyn, zdaniem skarżącego, wniosek o wznowienie został złożony bez naruszenia terminu wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. W piśmie z dnia 28 października 2013 roku skarżący zawarł zarzuty merytoryczne dotyczące postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 20 grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest legalność postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 czerwca 2013 roku, utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 maja 2013 roku, którym organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną z dnia 20 grudnia 2012 r., nr [...] o braku podstaw do rozstrzygnięcia w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w sprawie placu zabaw położonego na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej A przy ul. P. [...] w T., działki nr [...], [...] i [...]. Rozważając zarzuty podniesione w skardze Sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie bowiem, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Na wstępie należy zaznaczyć, że postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch kolejnych etapach. Pierwszy z nich inicjuje złożenie podania o wznowienie postępowania i w jego ramach organ dokonuje wstępnej oceny wniosku, badając czy jest on oparty na wymienionych w art. 145 § 1 lub art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", przesłankach wznowienia postępowania, jak również czy został wniesiony z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a. Przepis art. 148 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). W przypadku ustalenia przez organ, że wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na przesłankach wymienionych w art. 145 § 1 lub art. 145 a k.p.a. oraz, że został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a., organ wznawia postępowania w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Takie postępowania kończy się wydaniem jednej z decyzji określonych w art. 151 k.p.a. W sytuacji, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku organ I instancji stwierdzi, że został on złożony z uchybieniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a., wydaje - na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. - postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Nie dochodzi wówczas do wznowienia postępowania, a w konsekwencji nie ma podstaw do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Również organ II instancji - jako organ ponownie rozpoznający sprawę, musi najpierw zbadać czy wniosek został złożony w terminie. W wyroku z dnia 8 grudnia 1995 r., wydanym w sprawie o sygn. SA/Wr 1164/95 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił: "Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2). Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji (w obecnym brzmieniu art. 149 § 3 k.p.a. – postanowienia /przyp. Sądu/) o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.)". Przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiera przesłankę wznowienia postępowania w związku z brakiem udziału strony w postępowaniu bez jej winy. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 20 grudnia 2012 r. o braku podstaw do rozstrzygnięcia w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w sprawie placu zabaw położonego na terenie Wspólnoty Mieszkaniowej A przy ul. P. [...] w T., działki nr [...], [...] i [...], został oparty na tej podstawie. Zastosowanie zatem znajdował w sprawie art. 148 § 2 k.p.a., zgodnie z którym, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W ocenie Sądu, błędnie skarżący wywodzi, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. winien być liczony od daty doręczenia decyzji. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie zawiera takiej regulacji, stanowi bowiem, że termin do złożenia podania biegnie od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o decyzji kończącej postępowanie będące przedmiotem wniosku. Bieg określonego w tym przepisie terminu rozpoczyna się zatem w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Słusznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 1998 r., wydanym w sprawie o sygn. I SA 769/97 (Baza Orzeczeń Lex nr 45129) podkreśla, że w art. 148 § 2 k.p.a. mowa jest o powzięciu wiadomości o istnieniu decyzji, a nie o doręczeniu decyzji. Również w wyroku z dnia 27 czerwca 1996 r., sygn. I SA 570/95 (ONSA z 1997 r., nr 2, poz. 100) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że "w świetle art. 148 § 2 k.p.a. bez znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania jest ocena prawidłowości lub wiarygodności decyzji, o której strona została poinformowana. Istotne jest jedynie to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu". Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy zatem rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Przy czym - jeśli chodzi o tę ostatnią informację, nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest bowiem tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może mieć miejsce dopiero po jej doręczaniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2012r. sygn. akt VIII SA/Wa 1025/11, Baza Orzeczeń LEX nr 1121800). Należy przy tym zwrócić uwagę, że w wyroku z dnia 26 lipca 2013 roku, wydanym w sprawie o sygn. I OSK 2348/12 (niepubl.), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wręcz, że: "Pojęcie "strona dowiedziała się o decyzji" użyte w art. 148 § 2 k.p.a. oznacza uzyskanie przez stronę informacji o samym fakcie istnienia decyzji administracyjnej. Nie oznacza natomiast zapoznania się z jej treścią. Zapoznanie to ma charakter subiektywny, dlatego może być rozumiane w różnoraki sposób. Nie można zatem ustawowemu pojęciu "dowiedzenia się o decyzji" przypisywać innego znaczenia, aniżeli wynikające z literalnej treści art. 148 § 2 k.p.a." W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należy zatem przyjąć, że z treści art. 148 § 2 k.p.a. wynika, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna bieg wówczas, gdy strona dowiaduje się o fakcie wydania decyzji i jest w stanie stwierdzić jakiej konkretnie sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. W przedmiotowej sprawie prawidłowo zatem organy obu instancji przyjęły, że A. P. o decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 20 grudnia 2012 r. dowiedział się w dniu 15 lutego 2013 roku. Jest bowiem bezsporne, że w dniu 15 lutego 2013 roku pełnomocnik A. P. – J. D. otrzymała drogą elektroniczną z adresu b. informację następującej treści: "Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego informuje, że w sprawie placu zabaw przy ul P. [...] w T. dnia 20 grudnia 2012r. została wydana decyzja kończąca prowadzone postępowanie administracyjne. Decyzja nie nakłada na Wspólnotę Mieszkaniową żadnych obowiązków." Należy przy tym podkreślić, że w toku całego postępowania administracyjnego, podobnie jak i postępowania sądowego, skarżący nie kwestionował, że również on w tej dacie zapoznał się z treścią tej wiadomości. Przeciwnie, na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 roku oświadczył, że: "15 lutego 2013 roku otrzymał jedynie bardzo ogólną informację (...) oświadczenie organu bez załącznika". Również we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 19 marca 2013 roku (data nadania pisma w polskim urzędzie pocztowym) oświadczył, że "Dopiero po upływie 8-miu tygodni od podjęcia przez PINB decyzji administracyjnej zostałem o niej oficjalnie poinformowany. Z powyższego wynika, że świadomie i celowo uniemożliwiono mi dokonanie terminowego odwołania się od niej. (zał. nr 1)" i na dowód tego powiadomienia przedstawił (jako załącznik nr 1) wydruk ww. wiadomości, z zaznaczoną datą wiadomości (15 lutego 2013 r.) oraz odręczną adnotacją skarżącego: "Pani J. D. jest moją żoną posiadającą moje pełnomocnictwo do reprezentowania mnie i mojej woli". Skarżący wielokrotnie wyjaśniał, że J. D. jest jego pełnomocnikiem, działa bowiem od początku w przedmiotowej sprawie w jego imieniu i z jego pełnomocnictwa, reprezentując go we wszystkich sprawach administracyjno - prawnych związanych z ich nieruchomością, co pełnomocnictwo z dnia 25 lutego 2013 roku, złożone do akt administracyjnych, jedynie potwierdza. Należy również zważyć, że skarżący doskonale wiedział w jakiej sprawie decyzję o jakiem mowa w ww. powiadomieniu z dnia 15 lutego 2013 roku wydano. Z akt organu I instancji wynika bowiem, że postępowanie zakończone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 20 grudnia 2012 r. zostało wszczęte wprawdzie z urzędu, jednak na skutek licznych pism J. D., składanych do organu I instancji (vide pisma z 8 i 29 sierpnia oraz 4 i 12 września 2012 roku), w których wskazywała m. in., że zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej A przy ul. P. [...] w T. wybudował wprawdzie plac zabaw na podstawie dokonanego zgłoszenia robót budowlanych, jednak plac ten powstał na terenie, który "nie jest odpowiednio obszerny", bez zgody wszystkich współwłaścicieli, generuje hałas, zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia, nie posiada publicznych toalet dla dzieci korzystających z placu zabaw, które nie mieszkają na osiedlu. Kontrola placu zabaw przeprowadzona przez organ I instancji w dniu 11 września 2012 roku odbyła się z udziałem skarżącego A. P. i J. D., a także członków zarządu ww. Wspólnoty Mieszkaniowej. Po wszczęciu postępowania, organ zawiadomił J. D., że wszczął postępowanie w sprawie przedmiotowego placu zabaw, jednak o poszczególnych jego etapach będzie informował zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej, ponieważ dotyczy ono części wspólnych (pismo organu z dnia 24 września 2012 roku). Z pisma skarżącego z dnia 30 października 2012 roku wynika, że A. P. został poinformowany przez jednego z członków zarządu, że organ I instancji zamierza wydać decyzję w tej sprawie. Skarżący stwierdził również w tym piśmie, że wszelkie oświadczenia w tej sprawie J. D. składała z jego pełnomocnictwa, w jego imieniu, jako współwłaściciela nieruchomości. Pismem z dnia 6 listopada 2012 roku organ powiadomił skarżącego, że rozstrzygając sprawę dotyczącą przedmiotowego placu zabaw weźmie pod uwagę przy wydawaniu decyzji wszelkie zgłoszone przez skarżącego i jego żonę J. D. argumenty i oświadczenia. Następnie, drogą elektroniczną, organ poinformował J. D. (odpowiadając na jej pytanie z dnia 20 listopada 2012 roku, czy decyzja w przedmiotowej sprawie została już wydana), że decyzja zostanie wydana w sprawie po dostarczeniu przez Wspólnotę żądanych dokumentów, a także o tym, że termin dostarczenia dokumentów mija dnia 23 listopada 2012 roku. W wiadomości elektronicznej z dnia 22 listopada 2012 roku J. D. – oświadczając, że działa w imieniu własnym i skarżącego, poprosiła o powiadomienie ich o treści podjętej decyzji. Przedstawiony powyżej tok wydarzeń wraz z treścią wiadomości otrzymanej przez skarżącego w dniu 15 lutego 2013 roku pozwala – zdaniem Sądu, uznać, że niewątpliwie w tej dacie tj. w dniu 15 lutego 2013 roku A. P. dowiedział się o decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 20 grudnia 2012 r. w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Zgodnie zatem z tym przepisem, od tej daty zaczął mu biec miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego jej wydaniem. Z art. 57 § 3 k.p.a. wynika, że terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Termin uważa się przy tym za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.). Skoro A. P. o fakcie wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2012 r. dowiedział się w dniu 15 lutego 2013 r., zatem – w świetle ww. przepisów, termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął mu w dniu 15 marca 2013 roku. Natomiast skarżący wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego nadał w polskim urzędzie pocztowym w dniu 19 marca 2013 r., czyli po terminie określonym w art. 148 § 2 w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. Prawidłowo zatem organ I instancji stwierdził, że wniosek skarżącego jest spóźniony i z tej przyczyny, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. - postanowieniem odmówił wznowienia postępowania. Zasadnie również organ II instancji to rozstrzygnięcie w pełni zaaprobował. Należy bowiem przypomnieć, że przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2010 roku, sygn. II OSK 773/09, Baza Orzeczeń LEX nr 597851 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 lutego 2011 roku, sygn. II SA/Kr 1502/10, Baza Orzeczeń LEX nr 993253). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 20 grudnia 2012 r. weszła do obrotu i stała się ostateczna. Jak wynika bowiem ze zwrotnych poświadczeń odbioru ww. decyzji, znajdujących się w aktach organu I instancji, decyzja ta została doręczona członkom zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej – ostatniemu z nich w dniu 27 grudnia 2012 roku. Jedynie na marginesie należy wyjaśnić skarżącemu, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek, dokonać oceny zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze, jednak zawsze związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swymi ocenami prawnymi objąć sprawy innej od tej, która stanowi przedmiot zaskarżenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania. Rozpoznając skargę na to postanowienie Sąd - mając na uwadze treść cyt. powyżej art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – musiał ograniczyć się zatem jedynie do zbadania prawnych przesłanek jego wydania. Wbrew oczekiwaniu skarżącego, nie był natomiast uprawniony do oceny legalności ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2012 r., nr [...]. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ją oddalił.