VII SA/Wa 818/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. K. i J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skargę oddala Wnioskiem z dnia 22 lutego 2008r. B. i J. K., wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r., znak: [...]. Jako podstawę wznowienia wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt 4 i 8 kpa, podnosząc m.in. brak udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym w/wym. decyzją. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wznowienia postępowania w sprawie wskazanej we wniosku, a po rozpoznaniu środka odwoławczego decyzją z dnia [...] lutego 2009r., znak [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi B. K. i J. K., wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 621/09 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2009r. oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008r. Ponownie rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2010r., znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010r., znak: [...]. Również B. K. i J. K. zaskarżyli decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2055/10 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2010r., decyzją z dnia [...] grudnia 2012r., znak: [...], uchylił w całości decyzję z dnia [...] czerwca 2010r. oraz na podstawie art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 8 kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r., znak [...] z przyczyny wskazanej w art. 146 § 1 kpa oraz stwierdził jej wydanie z naruszeniem prawa. W dniu 27 grudnia 2012 r. B. i J. K. wnieśli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku stwierdził jego niedopuszczalność. Organ wskazał, że kwestionowana wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r., jest rozstrzygnięciem wydanym w drugiej instancji. Zatem jest ona ostateczna w administracyjnym toku instancji, stosownie do art. 16 § 1 kpa i nie przysługuje od niej środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a jedynie skarga do sądu, o czym skarżący zostali poinformowani w pouczeniu kwestionowanej decyzji. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli B. i J. K., wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem skarżących organ błędnie potraktował ich pismo jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy winien był wiedząc, iż decyzja jest ostateczna potraktować to pismo jako skargę do WSA, tym bardziej, że ich pismo z dnia 27 grudnia 2012 r. spełniało wymogi przewidziane dla skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w dniu 27 grudnia 2012 r. wnieśli pismo adresowane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zatytułowane wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując jako przedmiot postępowania decyzję wydaną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] grudnia 2012 r., znak: [...], którą organ uchylił w całości decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. i orzekł w sprawie na nowo. Skarżący, jak podają – na skutek pomyłki, w odniesieniu do powyższej decyzji złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zamiast skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Powyższa pomyłka wynikała z wielości analogicznych spraw (dotyczących rozbudowy tartaku), które zostały zakończone przez organ w tym samym czasie. Skarżący podnoszą, iż pismo - wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, winien być potraktowany zgodnie z ich intencją, jako skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Na poparcie swojego stanowiska podają orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że dla oceny rodzaju wniosku nie ma znaczenia jego nazwa, wystarczy, że z treści pisma wynika, że dotychczasowe załatwienie sprawy nie satysfakcjonuje stron postępowania. (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 522/11, wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2010 r. sygn. I SA/Wa 2010/09). Skarżący stwierdzili, że w ich ocenie "jeśli strona niezadowolona z decyzji składa odwołanie, z którego w sposób jasny wynika, że nie zgadza się z wydaną decyzją, organ winien potraktować takie pismo strony jako odwołanie od decyzji niezależnie od tego jak strona nazwie składany środek zaskarżenia ( tu: skarżący odwołali się do wyroku NSA z 12 kwietnia 2012 r. sygn. II GSK 65/12). W pierwszej kolejności należy wskazać, że żadne z powołanych orzeczeń nie dotyczy analogicznego ani nawet zbliżonego stanu faktycznego, a zatem zawarte w nich tezy nie mogą być przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy. (Na marginesie należy zauważyć, że orzeczenie zatytułowane "wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2010 r. sygn. I SA/Wa 2010/09 – nie istnieje, dlatego Sąd nie mógł się do niego odnieść, natomiast orzeczenie zatytułowane wyrok NSA z 12 kwietnia 2012 r. sygn. II GSK 65/12 jest postanowieniem.) Odnosząc się do tezy sformułowanej powyżej należy stwierdzić, że jest ona prawdziwa. Orzecznictwo sądów administracyjnych rzeczywiście nakazuje organom w razie wątpliwości, co do środka zaskarżenia wniesionego przez stronę postępowania, ustalić istotę żądania strony. W rozpatrywanej sprawie, nie wystąpiły jednak wątpliwości, co do rodzaju środka zaskarżenia. Bezspornie bowiem z treści pisma – jego tytułu, wynikała nazwa środka - "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", nie było także wątpliwości co do adresata – "Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego". Treść wniosku także była właściwa dla tego środka. W świetle oświadczenia Skarżących do wniesienia właśnie takiego środka, a nie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, doszło na skutek pomyłki. W okolicznościach tej sprawy, w ocenie Sądu, organ nie miał podstaw, by badać rzeczywiste intencje Skarżących. Zwłaszcza, że w w/wym decyzji z [...] grudnia 2012 r. znajduje się prawidłowe pouczenie o sposobie jej zaskarżenia do sądu. W sprawie, co przyznaje Strona, doszło do pomyłki. Ingerencja organu w treść żądania zawartego na piśmie i ustalania, czy jest ono zgodne z interesem Skarżących mogłaby budzić wątpliwości co bezstronności organu administracji. Instytucje prawa cechuje pewien formalizm, do którego przestrzegania zobowiązane są zarówno organy Państwa jak i strony postępowania. Formalizm ten (łagodzony poprzez przepisy mówiące o możliwości uzupełnienia braków formalnych, przywróceniu terminu) jest także gwarancją praworządności. Wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest także aktem sformalizowanym. Wiąże się z koniecznością dochowania określonej formy pisma (art. 57 w zw. z art.46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z2012 r. poz.270) dalej "p.p.s.a.", zachowania trybu i terminu określonego dla jej wniesienia. W sprawie, jak przyznaje Strona doszło do pomyłki. Organ nie miał podstaw, by arbitralnie pomyłkę tę naprawić i uznać wniosek Strony za skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze. W rozpatrywanej sprawie decyzja, od której złożono środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydana została przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego działającego jako organ II –ej instancji. W takiej sytuacji od wydanej decyzji środek odwoławczy nie przysługiwał. Zasadnie, zatem organ zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził jego niedopuszczalność. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art.151 p.p.s.a orzekł o jej oddaleniu.