I SA/Kr 1011/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1011/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 listopada 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: st. referent Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r., sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "A" – J. A., K. A., D. A. s.c. z siedzibą w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 8 maja 2013r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 3.194 zł (trzy tysiące sto dziewięćdziesiąt cztery złote). Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 19 listopada 2012r. nr [...] określił "A" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe s.c. J. A., K. A., D.A.: - wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009r. w kwocie 1.145,00 zł, - podatek do zapłaty w kwocie 25.899,00 zł z tytułu wystawienia w IV kwartale 2009r. faktur VAT nie dokumentujących faktycznych zdarzeń gospodarczych zgodnie z art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011r.nr 177, póz. 1054 ze zm.), Organ pierwszej instancji dokonał weryfikacji rozliczenia Spółki za IV kwartał 2009r. z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości, będące konsekwencją: - odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z następujących faktur VAT: z dnia 12.10.2009r., nr 452/09, z dnia 19.11.2009r., nr 489/09, z dnia 27.11.2009r., nr 494/09, z dnia 21.12.2009r., nr 654/09, z dnia 28.12.2009r., nr 659/09 wystawionych przez Firmę Usługowo Produkcyjno Handlową "I" P.B. z B. z tytułu prac remontowo-budowlanych w budynku mieszkalnym w Tenczynku oraz prac tynkarsko-malarskich w Hotelu W.. Faktury te w ocenie organu nie potwierdzały opisanych w nich zdarzeń gospodarczych. - wystawienia na rzecz firmy A.W. A. W.-P. faktur VAT: z dnia 13.11.2009r., nr 1/D/09, z dnia 24.11.2009r., nr 2/D/09, z dnia 30.11.2009r., nr 3/D/09, z dnia 23.12.2009r., nr 4/D/09, z dnia 30.12.2009r., nr 5/D/09 z tytułu prac remontowo-budowlanych w budynku mieszkalnym w T. oraz prac tynkarsko-malarskich w Hotelu W. Faktury te nie potwierdzały opisanych w nich zdarzeń gospodarczych. Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podmiot który wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, zobowiązany jest do jego zapłaty. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 8 maja 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił , że w toku prowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że podatnik ujął w ewidencji zakupu VAT obejmującej IV kwartał 2009r. faktury nie odzwierciedlające faktycznych zdarzeń gospodarczych" (tzw. "puste faktury"), w których jako sprzedawca, wymieniony w tych fakturach, wskazana była Firma "I" B. P. Fakty te wynikają z włączonych do akt postępowania, postanowieniem z dnia 12.09.2012r. , materiałów przekazanych przez Prokuraturę Rejonową, z włączonego postanowieniem z dnia 27.09.2012r. protokołu przesłuchania oraz innych dokumentów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu. Jak ustalono w trakcie postępowania kontrolnego P.B. prowadził działalność gospodarczą, jednak nigdy nie wykonywał usług wymienionych w ww. fakturach oraz nigdy tych faktur nie wystawił. P.B., w toku przesłuchania w charakterze świadka w dniu 24.02.2011r., przeprowadzonego przez funkcjonariusza Komendy Głównej Policji Centralnego Biura Śledczego Zarządu w B., oświadczył, że prowadził działalność gospodarczą do dnia 16.10.2008 r. W ramach prowadzonej działalności zajmował się wyłącznie montażem skrzynek pocztowych na terenie T., B. i C. Na dowód tego przedłożył prowadzoną przez siebie dokumentację księgową, tj. książkę przychodów i rozchodów za 2007 i 2008, deklaracje VAT - 7, a także faktury zakupu i sprzedaży. Świadek oświadczył, że nigdy nie był w Krakowie, nie zna w ogóle firm dla których rzekomo wystawił faktury, wg. listy firm, którą to świadkowi podczas przesłuchania przedstawiono. Na liście tej wymieniono także kontrolowany podmiot "A" S.C. Świadek dodał także, że w ramach swojej firmy faktury wystawiał zawsze ręcznie - nigdy nie drukował faktur. Natomiast wszystkie faktury otrzymane przez "A" S.C., w których jako sprzedawca wskazana jest firma "I" B.P., są fakturami wydrukowanymi komputerowo wraz z podpisami lub z naniesionymi faksymilami podpisu. Wynika z tego, że P. B. nie mógł wystawić tych faktur, a to z kolei doprowadziło organ do tezy, że dokumenty te są fałszywe i zostały wygenerowane przez inne osoby. Ponadto Prokuratura Rejonowa w B. przekazała, do wykorzystania w postępowaniu kontrolnym, liczne dowody zgromadzone w toku prowadzonego śledztwa, w tym także protokół przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie, złożonego przez świadka G.T.. Świadek w swoich zeznaniach opisał szczegółowo proceder zakładania fikcyjnych firm, których rolą było wystawianie fikcyjnych faktur. W procederze tym świadek brał czynny udział. Do złożonych zeznań świadek G. T. dołączył płytę i pamięć przenośną zawierające wykaz firm i nazwiska właścicieli firm wystawiających fikcyjne faktury oraz podmiotów, dla których faktury te były wystawiane. W wykazie tym była również firma "I" B.P. (wskazana jako rzekomy wystawca ww. faktur) oraz "A" S.C., mający być beneficjentem tych faktur. Na dodatek, dla poparcia faktów które niosą ze sobą te dowody, wszystkie dane faktur objętych ww. wykazem przedłożonym przez świadka G.T. są tożsame z fakturami okazanymi do postępowania przez kontrolowany podmiot "A" S.C. Prokuratura Rejonowa w B. przekazała także pisemne oświadczenie M. N. - właścicielki Biura Rachunkowo-Informatycznego w B., złożone do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w sprawie P. B.. W oświadczeniu tym, M.N. poinformowała, że P. B. osiągał przychody z działalności gospodarczej w okresie styczeń-kwiecień 2008r. Po tym okresie nie osiągał już żadnych przychodów z działalności. Został oszukany przez swojego znajomego i jego księgową, którzy posługując się jego dokumentami rejestrowymi, kontynuowali bez jego wiedzy w jego imieniu działalność gospodarczą do chwili, kiedy P. B. wyrejestrował działalność gospodarczą w dniu 16.10.2008r. Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia 30.10.2008r., nr [...] Pan P. B. został wykreślony z dniem 16.10.2008r. z ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto, z pisma Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 3.10.2012r., nr [...] wynika, że Pan P. B. był zarejestrowany w zakresie podatku VAT w okresie od 13.11.2007r. do 16.10.2008r. Organ nadmienił , że w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego "A" S.C. nie przedłożyła też żadnych wiarygodnych dowodów na to, że usługi opisane na ww. fakturach faktycznie miały miejsce, w kształcie w tych fakturach opisanym. J. A. jeden ze wspólników , który jako jedyny posiadał wiedze na ten temat przesłuchany w charakterze strony zeznał że firmę "I" B. P. jako podwykonawcę wskazał mu dyrektor reprezentujący firmę A.W., A. W.-P. - K. M.. J. A. nie potrafił jednak udzielić wiarygodnej odpowiedzi, dlaczego firma A.W. A.W.-P. potrzebowała pośrednictwa jego" firmy "A" S.C., skoro rzekomy "faktyczny podwykonawca" miał być firmie znany poprzez jej dyrektora – K.M. Wedle bowiem wszelkich prawideł logiki, zdrowego rozsądku, a przede wszystkim zasad ekonomii w ocenie organu jest mało prawdopodobnym , aby korzystać z usług firmy ( mając bezpośredni kontakt i możliwość zawarcia bezpośredniej umowy ) za pośrednictwem innego podmiotu , gdy wiadomym jest , że podmiot ten nie jest w stanie wykonać zleconych mu usług be podwykonawcy. Dlatego też organ nie dał wiary zeznaniom złożonym przez J. A. w tym zakresie i uznał, że usługi, wymienione na zakwestionowanych fakturach, pomimo że zostały wykonane, to jednak nie przez podmiot wskazany w nich jako sprzedawca. (czyli "I" B. P.). Do protokołu z ww. przesłuchania z dnia 17 kwietnia 2012 r. J. A. zeznał również, że faktury za przedmiotowe usługi (w których jako sprzedawca figuruje firma "I." B. P.) otrzymywał gotowe, nie bezpośrednio od właściciela tej firmy tylko rzekomo od osób, które miały dla niej pracować. Taki sam schemat miał występować również w przypadku dokumentów kasowych. W jego obecności nie były podpisywane żadne dokumenty, nie tylko faktury ale i dokumenty kasowe KP, których nie podpisywała osoba, która miałaby przyjmować gotówkę. Wynika z tego, że obrót gotówkowy miał być dokumentowany w sposób nieprawidłowy, a tego typu otrzymywane dokumenty kasowe są nierzetelne. Dodatkowo stwierdzono , że na fakturach oraz dowodach wpłaty KP, otrzymanych przez "A" S.C., w których jako sprzedawca wskazana jest firma "I." B. P., w miejscu wystawcy faktury lub dokumentu KP, we wszystkich przypadkach, nie znajdują się oryginalne (odręczne) podpisy lecz ich faksymile. Zdaniem organu fakty te potwierdzają posługiwanie się firmą P. B. i generowanie dokumentów (faktur i dokumentów kasowych) bez jego wiedzy i zgody. Ponadto J. A. zeznał , że nie znał osobiście podwykonawców, widział jedynie segregator okazany przez K.M., który miał dotyczyć firmy P. B.. Pieniądze przekazywał bez bezpośredniego pokwitowania ich odbioru przedstawicielowi formy na miejscu. Nie widział aby ktokolwiek w jego obecności podpisywał faktury i dokumenty KP. Zebrany w toku kontroli materiał dowodowy dał podstawę do uznania, że ww. faktury, w których jako sprzedawca widnieje firma "I." B. P., a otrzymane przez "A" S.C., nie odzwierciedlają faktycznie wykonanych usług. Wobec tego podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wykazanego w tych fakturach VAT. Jednocześnie, stwierdzono, że "A" S.C. w IV kwartale 2009 r. wystawiła dla firmy A.W. A. W. P faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. W oparciu o zeznania J. A. organ przyjął , że wystawione faktury stanowią w całości refaktury faktur, w których jako sprzedawca wskazana jest firma "I." B. P.. Z treści tych zeznań wynika, że ww. faktury wystawione przez "A" S.C. na rzecz firmy A.W., A. W.-P. stanowią w całości "czyste" refaktury faktur, w których jako sprzedawca wskazana jest firma "I." B. P. co strona dwukrotnie podkreśliła . Zauważono przy tym , że co prawda J. A., w treści protokołu z przesłuchania z dnia 20 marca 2012 r. (włączonego do niniejszego postępowania kontrolnego Postanowieniem z dnia 30 października 2012 r.) w charakterze świadka w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec firmy A.W. A. W.-P., zeznał że w stosunku do prac wykonywanych przez "A" S.C. na rzecz firmy A.W. A. W.-P. w T. (dotyczy faktur nr: .l/D/09; 2./D/09; 4./D/09) stosunek wykonanych prac przez podwykonawców w stosunku do wykonanych prac przez firmę "A" S.C. wynosi 3/4 na korzyść podwykonawców, to jednak zeznania te w konfrontacji z kolejnymi dwoma przesłuchaniami, doprowadziły organ do przyjęcia twierdzenia, że całość tych prac (prace remontowo-budowlane w Tenczynku) miała być rzekomo wykonana przez firmę "I." B. P.. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, organ uznał, że opisane wyżej faktury wystawione przez "A" S.C. dla firmy A.W. A. W. -P. nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych, a jedynie pozorowały ich istnienie. Faktury, które nie dokumentują faktycznej sprzedaży nie mogą potwierdzać legalnego, czyli zgodnego z prawem obrotu, są bezskuteczne prawnie i tym samym nie mogą wywołać skutków podatkowych, ponieważ nierzetelna faktura to zarówno faktura nie odzwierciedlająca rzeczywistego przebiegu zdarzenia jak i faktura fikcyjna dokumentująca czynność nieistniejącą. Organ wykluczył również dobrą wolę kontrolowanego podmiotu i nieświadomość jego współwłaścicieli, co do wiarygodności podmiotu rzekomo wykonującego, we wskazanych w fikcyjnych fakturach usługi. Zatem, nie ma wątpliwości, że wszystkie omawiane faktury nie" dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych. Zgodnie bowiem z zasadami logiki, nie preparuje się fikcyjnych dokumentów takich jak faktury, dokumenty KP, aby dokumentować faktyczne i rzeczywiste czynności. Zebrany materiał jednoznacznie wskazuje, że faktury te były celowo wystawiane na zamówienie, w celu uzyskania korzyści polegających na zaniżeniu zobowiązań podatkowych. Z materiałów tych wynika, że organizatorzy procederu wystawiania fikcyjnych faktur posiadali wiedzę dotyczącą treści omawianych faktur, a zwłaszcza - gdzie miały być wykonane usługi. Takie informacje mogli posiadać jedynie od beneficjantów tych faktur. Prokuratura dokonała porównania zabezpieczonego pendrive'a i zawartych w nim danych z właściwymi, zabezpieczonymi fakturami u beneficjentów fikcyjnych faktur, w tym u kontrolowanego podmiotu. Wszystkie dane są zgodne, treści faktur i pozostałych dokumentów z zabezpieczonymi katalogami nie są sprzeczne. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania mający wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie : - art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych ( przyjęcie od samego początku tezy , że faktury wystawione przez P. B. to faktury " puste " i nie podjęcie próby wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy , - art.122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie podejmowanie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego ( nie zweryfikowanie materiałów uzyskanych z Prokuratury Rejonowej B. , brak oceny dokumentów przedłożonych przez skarżących) - art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie dopuszczenie jako dowodów w prawie zeznań świadków oraz informacji od firmy A.W. A. W. -P. , protokołu zeznań J. A. z dnia 08.05.2012r wskazanych w zastrzeżeniach do protokołu kontroli oraz piśmie pełnomocnika skarżącego z daty 05.11.2012r. - art. 187 § 1 oraz 188 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącego - 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego , i przyjęcie , że faktury VAT wystawione przez firmę I. -T P. B. nie dokumentują faktycznej sprzedaży. - art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji w zakresie wskazania przyczyn, dla których organ nie przeprowadził wnioskowanych dowodów i w jaki sposób ocenił dowody przedstawione przez skarżącego a włączone w poczet materiału dowodowego postanowieniem z dnia 30.10.2012r - art. 233 § 2 ustawy ordynacja podatkowa poprzez jego nie zastosowanie co skutkowało brakiem uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji - art. 200 a § 1 pkt. l ustawy ordynacja podatkowa poprzez jego nie zastosowanie i nie przeprowadzenie rozprawy przy udziale świadków. W uzasadnieniu skargi podnieśli , że organ bezzasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z akt dokumentów rejestracyjnych firmy "I"P. B. znajdujących się w posiadaniu firmy "A W." , oraz z przesłuchania K. M. i A.W. na okoliczność , że kontrolowany podmiot wykonywał prace budowlane na działce 447/1 w T.. Ponadto podniesiono , że organy dokonały błędnych ustaleń faktycznych przyjmując , że wszystkie prowadzone prace na budowie były refakturowane, gdyż faktury wystawiane przez skarżącego dla firmy A.W. były wyższe niż te wystawione przez "I"P. B. dla skarżącego i uwzględniały różnicę faktycznych kosztów wynikających z: - z przyjęcia zlecenia zapoznanie się z dokumentacją i dokonaniem wizji lokalnej obiektu - z przyjęcia w dniu 02.11.2009 r. pracownika K.I. i wypłaceniem mu pensji za listopad-grudzień 2009r.; - prowadzenie robót i pełnienie nadzoru z tytułu uprawnień budowlanych; - rozliczania wykonanych robót przez ekipę firmy I. P. B.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, że skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się na dwóch płaszczyznach . Pierwsza dotyczy prawidłowości ustaleń organów skarbowych w zakresie podważenia faktur wystawionych przez Firmę Usługowo Produkcyjno Handlową "I"P. B.. Druga natomiast dotycz y zasadności zakwestionowania faktur wystawionych przez "A" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe s.c. J. A., K. A., D.A. na rzecz firmy A.W., A. W.-P.. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił ustalenia organów odnośnie pierwszej kwestii , natomiast w drugiej uznał je za wadliwe. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz przeprowadzona przez organy ocena dawały podstawy do zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez "I"P. B. z B. z tytułu prac remontowo-budowlanych w budynku mieszkalnym w T. oraz prac tynkarsko-malarskich w Hotelu W.. W tym zakresie organy podatkowe prawidłowo dokonały analizy sprawy, wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, a stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Twierdzenia i zarzuty Skarżących zawarte w treści skargi, a uprzednio w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji sprowadzają się do podważania ustaleń i dowodów zebranych w toku postępowania kontrolnego. W toku postępowania Skarżący nie przedstawili żadnych dowodów na potwierdzenie stawianych twierdzeń. Przy tym takiego charakteru nie mają okoliczności związane z tym, że roboty budowlane zostały wykonane. Organy prowadzące postępowanie w obu instancjach nie kwestionowały faktu wykonania robót budowlanych, a w treści rozstrzygnięć podważyły innymi dowodami wiarygodność zarzutów Skarżących oraz potwierdziły, że robót tych nie mogła wykonać firma P. B. – wystawcy faktur. Skarżący nie podważyli skutecznie dokonanej na tej podstawie oceny poszczególnych dowodów , w szczególności zeznań świadków, oraz pozostałych dokumentów a nade wszystko kwestionując ich wymowę nie przedstawili skutecznie wniosków dowodowych wskazujących na to, że - wobec ustaleń dokonanych przez organy – kontestowane zdarzenia nie miały miejsca. Skarżąca - negując ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych, w toku postępowania kontrolnego oraz podatkowego - nie przedstawiła w istocie żadnych konkretnych przeciwdowodów, które zmierzałyby do podważenia tych ustaleń. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez wykazywanie czy też sugerowanie , że P. B. pomimo , że osobiście nie potwierdził prowadzenia działalności gospodarczej prawdopodobnie dał pełnomocnictwo do jej prowadzenie jakiemuś mężczyźnie o imieniu D. Stanowisko to nie znajduje potwierdzenia w treści zeznania P. B. . Pomimo jego stwierdzenia " wydaje mi się , że ja tego ( pełnomocnictwa) nie podpisałem" treść zeznania jest jasna i kategoryczna . Świadek bowiem ostatecznie pootwierdził , że pomimo wielokrotnych prób odmówił podpisania pełnomocnictwa. Nie można również uznać za zasadne stanowisko skarżącego , że P. B. , pomimo że przyznał się do wystawienia pustych faktur nie wskazał jako podmiotu , który miał otrzymać takie faktury, Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A". Organy podatkowe wykazały bowiem okoliczności odmienne , a mianowicie to , że P. B. nie prowadził w tym czasie żadnej działalności gospodarczej, nie wykonywał usług udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami , które zostały wystawione w ramach działalności przestępczej potwierdzonej przez oraz informację zawartą na płycie DVD i w pamięci elektronicznej , których wydruki znajdują się w aktach sprawy (k. 239.-299). Natomiast na karcie 239 znajdują się dane faktur wystawionych ponoć przez Firmę Usługowo Produkcyjno Handlową "I"P. B. na rzecz "A" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe s.c. . Faktury te nie zostały P. B. okazane niemniej jednak w sposób jednoznaczny zaprzeczył aby utrzymywał kontakty z firmą "A". Z analizy jego zeznania wynika natomiast , że świadek poza działalnością polegająca na montażu skrzynek pocztowych, innej działalności nie prowadził jak również nie wystawiał faktur na rzecz firmy "A" . W ocenie Sądu zasadnie odmówiono przeprowadzenia dowodu z dokumentów rejestracyjnych firmy "I" P. B. znajdujących się w posiadaniu firmy "W.". Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Żądanie strony należy uwzględnić jeżeli zachodzą przesłanki z ww. przepisu ale organy podatkowe nie są jednak zobowiązane do poszukiwania intencji strony tylko dlatego , że zgłosiła swoje niezadowolenie z prowadzonego postępowania. Strona natomiast zgłaszając wniosek dowodowy winna sprecyzować przede wszystkim żądanie , w sposób jasny i precyzyjny określić jakiego konkretnego dowodu domaga się przeprowadzenia a następnie wykazać jakiej okoliczności dany środek dowodowy ma służyć oraz tę okoliczność choćby w pewien sposób uprawdopodobnić. Wniosek winien zawierać uzasadnienie, czyli wskazywać, że jego przeprowadzenie ma znaczenie dla sprawy. Żądanie przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu musi zawierać wskazanie tezy dowodowej i wspierającej ją argumentacji, tak by zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, można było ocenić, czy przedmiotem dowodu są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy. Zdaniem Sądu analizowany wniosek dowodowy przesłanek tych nie spełniał . Skarżący nie wykazali bowiem w jaki sposób dokumentacja rejestrowa firmy "I" P. B. znajdujących się w posiadaniu firmy "W." może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy tym bardziej , że organy nie kwestionowały , iż taka dokumentacja może istnieć a jedynie wykazywały , że usługi wykazane na zakwestionowanych fakturach nie zostały wykonane przez osobę widniejąca na nich jako wystawca . Okoliczność tę należy podkreślić . Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w decyzji z dnia 19 listopada 2012 r. uznał , że usługi wymienione na zakwestionowanych fakturach , pomimo że zostały wykonane , to jednak nie przez podmiot wskazany w nich jako sprzedawca czyli wystawca "I"P. B.. Ustalenia te zaakceptował również organ odwoławczy . W tym kontekście okoliczność braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania K.M. i A.W. na okoliczność , że kontrolowany podmiot wykonywał prace budowlane na działce w T. nie ma znaczenia prawnego. W pełni zatem należy podzielić argumentację organów , że faktura wystawiona przez podmiot, który w rzeczywistości nie wykonał czynności wymienionych na fakturze, nie może być traktowany, w odniesieniu do tych czynności, jako podatnik podatku od towarów i usług. W konsekwencji faktura taka nie może być uznana za dokument uprawniający do odliczenia podatku naliczonego. Faktura stanowiąca podstawę do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować rzeczywiste zdarzenie, a nie tylko ma być prawidłowa z formalnego punktu widzenia. Prawidłowość materialno - prawna faktury oznacza, że nie można uznać za dokument księgowy faktury, która sprzecznie z jej treścią, wykazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innych rozmiarach albo zaistniało między innymi podmiotami. Takie stanowisko utrwalone jest już w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2005 r. , sygn. akt I FSK 301/05, LEX nr 187707; z 13 marca 1998 r. , sygn. akt I SA/Lu 1240/96, LEX nr 33533, LEX nr 29937; wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2006 r., sygn. akt IIISA/Wa 1695/05, LEX nr 196822). Jednocześnie należy zwrócić uwagę , że organy zakwestionowały faktury dokumentujące sprzedaż usług budowlanych opisanych w fakturach wystawionych przez firmę "A" na rzecz firmy A W. . Tym razem organy podatkowe uznały , że faktury te nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych, gdyż zostały wystawione jako efekt refakturowania usług wykonanych przez P. B.. Skoro nie zostały przez niego wykonane, to nie mogły być przedmiotem refakturowania. Sąd podzielając tę ostatnią konstatację nie zgadza się jednak z konsekwencjami jakie zdaniem organów wypływają dla podatnika . Zwrócić bowiem należy uwagę , że zastosowany mechanizm zakwestionowania podatku należnego wykazanego przez Spółkę w spornych fakturach , oraz określenia podatku do zapłaty w trybie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa . Sam fakt niemożności zakwalifikowania spornych faktur jako faktur tzw. refakturowanych nie oznacza jednocześnie możliwości zakwestionowania tych faktur jako dokumentów będących podstawą do rozliczenia podatku VAT , w sytuacji gdy faktury te zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym, odpowiadają rzeczywistemu zdarzeniu gospodarczemu. Z kolei art. 108 cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług, ma zastosowanie w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że sam fakt wystawienia przez podatnika faktury i wykazania podatku należnego, powoduje powstanie obowiązku jego zapłaty, albowiem zdarzeniem rodzącym obowiązek jego zapłaty nie jest wykonanie określonej czynności, ale sam fakt wystawienia faktury, w której została wykazana kwota podatku. W konsekwencji, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji również istnieje obowiązek zapłaty podatku. Taka regulacja wynika ze szczególnej roli faktury w systemie VAT, a mianowicie z faktu, że dla podatnika otrzymującego fakturę staje się ona zwykle podstawą do obniżenia podatku należnego, czyli własnego zobowiązania podatkowego, czy wręcz do żądania zwrotu podatku. Innymi słowy, ponieważ w przypadku wystawienia faktury zawierającej wykazaną kwotę podatku, nawet jeżeli faktura taka nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym, istnieje istotne ryzyko, że adresat takiej faktury potraktuje wykazany w niej podatek jako podatek naliczony podlegający odliczeniu, a władze skarbowe nie wykryją tej nieprawidłowości, zobowiązanie wystawcy faktury do zapłaty podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną stanowi swego rodzaju ograniczenie możliwości dokonywania nadużyć prawa do odliczenia podatku (J. Fornalik, (w:) Dyrektywa VAT, pod red. K. Sachsa, s. 519). Z powyższego wynika, że podstawowym elementem, który decyduje o zapłacie VAT wykazanego na fakturze jest istnienie ryzyka jakichkolwiek strat wpływów dla budżetu państwa, wynikającego z faktu, że podatek, który został wykazany na fakturze wprowadzonej do obrotu gospodarczego może być następnie odliczony przez jej odbiorcę. Ponadto przepis ten ma również na celu zapobieganie oszustwom podatkowym i nakłada konieczność zapłaty podatku na podmioty, które wystawiły fikcyjną fakturę i działały w złej wierze. W ocenie Sądu na tle niniejszej sprawy brak jest podstaw prawnych do zastosowania art. 108 ust 1 ustawy o podatku od towarów im usług. Jak już wspomniano wyżej, organy nie kwestionowały , że usługa udokumentowana fakturami wystawionymi na rzecz A.W. A. W.-P. została wykonana. Nie zanegowały również , że faktury zostały wystawione przez zarejestrowanego, czynnego podatnika VAT, a podatek należny odprowadzony na konto urzędu skarbowego . Warunkiem zastosowania art. 108 ust. 1 i 2 u.p.t.u. jest między innymi ustalenie, że faktura, w której wykazana jest kwota podatku, w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji. (wyrok NSA z 5.11. 2012r. sygn.. akt I FSK 63/1) Swoje stanowisko oparły natomiast na zeznaniach strony twierdzącej , że wystawione faktury stanowią refaktury usług , natomiast nie odniosły się w ogóle do jej twierdzeń , że koszt usług opisanych w fakturach obejmował również wydatki związane z zatrudnieniem pracownika K.I. i wypłaceniem mu pensji za listopad-grudzień 2009r., oraz z nadzorem z tytułu uprawnień budowlanych. Podkreślić należy , że zeznania strony są jednym z dowodów i podlegają ocenie w powiązania z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie . Nie można przypisywać szczególnej mocy dowodowej wyjaśnieniom stron tylko dlatego , że złożone wyjaśnienia są dla niej obciążające . Okoliczność ta nie zwalnia organu od obowiązku kompleksowej analizy wszelkich posiadanych i zgromadzonych danych i informacji w zakresie ustalenia wysokości wydatków oraz wartości zgromadzonego przez podatnika mienia. Z zasady prawdy materialnej wynika bowiem obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Stanowisko organów tym bardziej jest niezrozumiałe , że został przeprowadzony dowód z przesłuchania K.I., uzupełniony dokumentacją zdjęciową , z której wynika , że roboty budowlane były wykonywane , co potwierdził świadek opisując swój udział w realizowanych pracach. Dowody te nie zostały przez organ zakwestionowane. W świetle poczynionych ustaleń nie można zatem się zgodzić z organami , że zakwestionowane faktury wystawione przez spółkę "A" na rzecz A.W. A. W.-P. nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych, a jedynie pozorowały ich istnienie. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy uwzględni poczynione wyżej rozważania co do prawidłowości zastosowania art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług oraz dokona prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za IV kwartał z uwzględnieniem podatku należnego wynikającego z faktur wystawionych przez Spółkę "A" na rzecz A.W. A. W.-P. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Działając zaś na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji organu I instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. Na mocy art. 152 Sąd orzekł o niewykonywaniu decyzji w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowaniu orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.