II GSK 530/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. I. T. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1386/13 w sprawie ze skargi P.-D. S. z o.o. w K. na decyzję G. I. T. D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) oddala skargę; 3) zasądza od P.-D. Spółka z o.o. w K. na rzecz G. I. T. D. 1400 (tysiąc czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1386/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., po rozpoznaniu sprawy ze skargi P.-D. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] (pkt 1 wyroku); stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu (pkt 2 wyroku); oraz orzekł o kosztach postępowania (pkt 3 wyroku). Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. (dalej: WSA w G., Sąd I instancji) za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: W dniu [...] stycznia 2012 r. Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. (dalej zwany WITD) przesłał na adres P.-D. Sp. z o.o. w K. zawiadomienie o wszczęciu wobec spółki postępowania w zakresie naruszenia obowiązku ujętego pod lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.). Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w związku z uniemożliwieniem przeprowadzenia kontroli w siedzibie tego przedsiębiorcy w grudniu 2011 r. oraz styczniu 2012 r. Z uwagi na brak zwrotnego potwierdzenia odbioru tego zawiadomienia przez adresata organ ponownie skierował do spółki zawiadomienie w tej sprawie w dniu [...] lutego 2012 r. oraz w dniu [...] marca 2012 r. Ostatnie z wymienionych zawiadomień zostało odebrane przez Prezesa Spółki – A. C. w dniu [...] marca 2012 r. Następnie, pismem z dnia [...] marca 2012 r. WITD, działając w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomił spółkę o zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. W piśmie z dnia [...] marca 2012 r. pełnomocnik spółki, będący radcą prawnym, zakwestionował ustalenia organu dotyczące uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w siedzibie spółki, wskazując, że jego udział w innym postępowaniu prowadzonym przez WITD wobec spółki P.-D. (znak sprawy: [...]) dowodzi gołosłowności twierdzeń o utrudnianiu przez spółkę kontroli. Pełnomocnik wyjaśnił, że adres przy ul. B. [...] jest jedynie adresem korespondencyjnym, pod którym nikt nie przebywa. Dodał także, że spółka P.-D. nie prowadziła i nie prowadzi działalności z zakresu transportu drogowego, a potrzeby spółki w zakresie transportu są realizowane przez inne podmioty. Stwierdził, że spółka nie zatrudniała także i nie zatrudnia kierowców oraz nie jest posiadaczem ani właścicielem jakichkolwiek środków transportu drogowego, a dysponuje jedynie koparkami i ładowarkami. Pełnomocnik zażądał także kierowania na adres jego kancelarii wszelkiej korespondencji w sprawie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] WITD nałożył na P.-D. Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za naruszenie u.t.d., polegające na niepoddaniu się kontroli przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub części. W podstawie prawnej decyzji wskazany został art. 92a ust. 1 i ust. 3, art. 93 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy. W uzasadnieniu organ podał, że w dniach [...] grudnia i [...] grudnia 2011 r., a także w dniach [...] stycznia, [...] stycznia i [...] stycznia 2012 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. usiłowali doręczyć osobiście przedstawicielom spółki upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz podjąć kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy w K. przy ul. S. B. [...]. Pod adresem wskazanym w KRS-ie nie zastali jednak osób wchodzących w skład zarządu spółki, a także innych osób związanych w jakikolwiek sposób z tą spółką. Inspektorzy 3-krotnie udali się także na ul. [...] w K., gdzie zgodnie ze stroną internetową powinien znajdować się główny zakład spółki. Nie dostali się jednak na teren tego zakładu z uwagi na zamkniętą bramę. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w ww. piśmie z dnia [...] marca 2012 r. organ I instancji stwierdził, że zebrane w sprawie dowody w postaci faktur VAT z dnia [...] września, [...] października oraz [...] października 2011 r. dowodzą, że spółka P.-D. wykonywała usługi transportowe na rzecz innej firmy. Usługi te w okresie od[...] września 2011 r. do [...] października 2011 r. wykonywało kilku kierowców. W ocenie organu, zebrane dowody świadczą, że spółka wykonywała przewozy drogowe, korzystając ze środków transportu oraz kierowców zatrudnionych przez innego przedsiębiorcę (PHU "C.- T." A. C.), będącego Prezesem Zarządu P.-D. Sp. z o.o. Po rozpatrzeniu odwołania spółki od powyższej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej zwany GITD) decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W podstawie prawnej tego orzeczenia wskazany został art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 50, art. 55, art. 89c, art. 92a u.t.d., lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy, a także art. 79a i art. 80 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). Po omówieniu podstawy prawnej decyzji GITD stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego należy uznać, iż mimo skutecznego zawiadomienia strony o zamiarze wszczęcia kontroli, nie dopuściła ona do jej przeprowadzenia. Wskazał, że w piśmie zawiadamiającym o zamiarze wszczęcia kontroli pouczono przedsiębiorcę o obowiązku pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w razie jego nieobecności. Tymczasem inspektorzy WITD nie zastali w siedzibie przedsiębiorcy ani w zakładzie głównym osób związanych z tą firmą. Ustalenie to dowodzi zasadności nałożenia kary pieniężnej określonej w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. GITD podkreślił także, że zgromadzone w sprawie faktury VAT dowodzą, że skarżąca spółka sprzedawała usługi transportowe, a kontrola miała na celu m.in. weryfikację tych ustaleń. W skardze wniesionej do WSA w G., spółka domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła nieprawidłowe zastosowanie wobec niej sankcji określonej w art. 92a u.t.d. oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy. Skarżąca podkreśliła, że nie prowadzi działalności w zakresie transportu lecz jedynie kupuje usługi transportowe, a także, iż ustalenia faktyczne obejmują okres sprzed wejścia w życie przepisów pozwalających na nałożenie przedmiotowej kary, wreszcie także brak uwzględnienia wyjaśnień złożonych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. i zawartego w nim wniosku dowodowego. Strona zarzuciła ponadto, że organ nie wyznaczył jej 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca stwierdziła także, że zawiadomienie o wszczęciu kontroli było datowane nie na dzień [...] listopada 2011 r., lecz na dzień [...] lutego 2012 r. i zostało doręczone osobiście jej pełnomocnikowi. Na dowód tych twierdzeń do skargi zostało dołączone zawiadomienie z dnia [...] lutego 2013 r. skierowane do P.-D. Sp. z o.o. oznaczone znakiem: [...]. Spółka stwierdziła również, że organ II instancji nie zwrócił uwagi, że WITD przeprowadził kontrolę u skarżącego w lutym 2012 r., a zatem przed wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r., na dowód czego powołała się na akta postępowań oznaczonych sygnaturą[...]. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, wskazując, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ stwierdził także, że w aktach sprawy brak jest pisma skarżącej spółki z dnia [...] kwietnia 2012 r., a fakt przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa w późniejszym czasie nie może mieć wpływu na wynik niniejszego postępowania. WSA w G., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. natomiast w przedmiocie kosztów postępowania obejmujących zwrot wpisu od skargi na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Sąd I instancji uznał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organy oparły swoje decyzje na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, a w szczególności nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Sąd zauważył, że w tym samym okresie toczyły się przed organem równolegle dwa postępowania, przy czym jedno z nich zakończone zostało decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak:[...], którą nałożono na aktualnie skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Decyzja ta została oparta na wynikach kontroli przeprowadzonej przez inspektorów WITD w K. w siedzibie spółki P.-D.. Sąd I instancji dodał, że decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją GITD z dnia [...] listopada 2012 r. znak:[...], poddaną następnie kontroli przez WSA w G., który prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 275/13 oddalił skargę spółki P.-D. Według Sądu I instancji, uwzględniając wskazane wyżej okoliczności faktyczne należało uznać także, że orzekające w sprawie organy obu instancji naruszyły także przepisy prawa materialnego, a to art. 92a u.t.d. w zw. z lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy, uznając, że skarżąca spółka nie poddała się czy uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli przez co naruszyła obowiązki związane z wykonywaniem transportu drogowego. Sąd I instancji wskazał, że wykładnia językowa przepisu zawartego w załączniku nr 3 do u.t.d., oznaczonego lp. 1.5 dowodzi, że ustawodawca określając naruszenie obowiązków, o jakich mowa w tym przepisie, użył zwrotów "niepoddanie się" lub "uniemożliwienie" przeprowadzenia kontroli, nadając im mających formę imiesłowów czasownikowych odnoszących się do zdarzeń przeszłych dokonanych. Tym samym, zdaniem Sądu, przepisy te nie znajdą zastosowania do sytuacji, w których osoby działające w imieniu skarżącej spółki P.-D. (Prezes Zarząd i pełnomocnik) wprawdzie utrudniały przeprowadzenie w jej siedzibie czynności kontrolnych, jednak w efekcie umożliwiły jej przeprowadzenie upoważnionym inspektorom WITD. Sąd dodał również, że z akt sprawy wynika, iż pierwsze pismo, z którego Prezes Zarządu Spółki powziął informację o wszczęciu przeciwko spółce postępowania w sprawie niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia w jej siedzibie kontroli, zostało skutecznie doręczone dopiero w dniu [...] marca 2012 r., a pierwsza kontrola w siedzibie spółki z udziałem jej pełnomocnika miała miejsce w dniu [...] lutego 2012 r., druga zaś w dniu [...] lutego 2012 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności w innym świetle należy odczytać pismo pełnomocnika spółki z dnia [...] marca 2012 r., w którym wyraża on zdziwienie w związku z wszczęciem przeciwko spółce kontrolowanego aktualnie postępowania. WSA w G. zwrócił również uwagę organowi odwoławczemu, że wbrew stwierdzeniu zamieszczonemu w odpowiedzi na skargę, skarżąca spółka w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniosła, że organ ten nie odniósł się w żaden sposób do jej pisma z dnia [...] kwietnia 2012 r. W przekazanych Sądowi aktach sprawy znajduje się natomiast wezwanie GITD z dnia [...] lipca 2012 r., w którym wzywa on WITD do nadesłania pisma strony z dnia [...] kwietnia 2012 r. i odpowiedź wezwanego organu z dnia [...] września 2012 r., że nie dysponuje on pismem spółki z tej daty. Przypuszczać zatem należy, konkluduje Sąd I instancji, że przedmiotowe pismo znajduje się w aktach sprawy zakończonych decyzją GITD z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] i było w tym czasie w posiadaniu organu odwoławczego. Formułując wskazania co do dalszego sposobu procedowania w sprawie, WSA w G. wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji, kierując się przeprowadzoną przez Sąd wykładnią przepisów ustawy o transporcie drogowym, umorzy postępowanie w sprawie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył GITD. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy orzekające oparły decyzje na wadliwie ustalonym stanie faktycznym i nie rozpatrzyły wyczerpująco całego materiału dowodowego, pomijając okoliczność, iż w tym samym okresie toczyły się przed organem dwa równoległe postępowania, przy czym jedno z nich zakończone zostało decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. (nie jak wskazał WSA [...] lipca) nr[...], którą nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji i decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją GITD z dnia [...] listopada 2012 r., a zapadła w tej sprawie decyzja organu II instancji była kontrolowana także przez WSA w G., który prawomocnym wyrokiem z dnia 4 lipca 2013 r. oddalił skargę strony, podczas gdy stwierdzenie powyższego naruszenia w odrębnym postępowaniu w wyniku odmiennej kontroli przeprowadzonej w dniach [...] lutego 2012 r., [...]marca 2013 r. nie stanowiło przeszkody dla nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w drodze odrębnej decyzji za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, wobec doręczenia stronie zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia [...] listopada 2011 r. wraz ze stosownym pouczeniem i brakiem wyznaczenia osoby upoważnionej do reprezentowania strony w razie jej nieobecności, w okoliczności wielokrotnie podejmowanych przez organa kontroli prób wszczęcia czynności kontrolnych, a niemożliwych do realizacji skutkiem uporczywego i wielokrotnego uniemożliwieniu dostępu do pomieszczeń, gdzie skarżąca spółka ma siedzibę oraz brakiem odbioru korespondencji kierowanej do strony, (co potwierdzają dowody w postaci rozlicznych notatek służbowych oraz dokumentacja fotograficzna); 2) naruszenie przepisów postępowania, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że z akt sprawy wynika, iż pierwsze pismo, z którego Prezes Zarządu spółki powziął informację o wszczęciu przeciwko spółce postępowania w sprawie niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia w jej siedzibie kontroli, zostało skutecznie doręczone dopiero w dniu [...] marca 2012 r., natomiast pierwsza kontrola w siedzibie spółki z udziałem jej pełnomocnika miała miejsce w dniu [...] lutego 2012 r., druga zaś w dniu [...] lutego 2012 r., podczas gdy analiza materiału dowodowego pozwala ustalić, iż stronie doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania po raz pierwszy pismem z dnia [...] listopada 2011 r. natomiast pierwszy raz kontrola została przeprowadzona w siedzibie spółki w dniu [...] lutego 2012 r., druga zaś w dniu [...] marca 2012 r. (nie [...] lutego 2012 r., jak wskazał WSA), kiedy to nastąpiło w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], którą nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, sporządzenie zawiadomienia o wszczęciu w sprawie ww. naruszenia postępowania administracyjnego przeciw stronie, następnie doręczonego pełnomocnikowi strony dnia [...] maja 2012 r.; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a u.t.d. a także lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy, polegające na ich błędnej wykładni, wyrażającej się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że przepisy te nie znajdują zastosowania do sytuacji, w której osoby działające w imieniu skarżącej spółki wprawdzie utrudniały przeprowadzenie w siedzibie przedsiębiorcy czynności kontrolnych, jednak w efekcie umożliwiły jej przeprowadzenie, podczas gdy działania strony mające za cel udaremnienie podjęcia i przeprowadzenia czynności kontrolnych polegające na wielokrotnym i uporczywym niweczeniu prób doręczenia jej korespondencji i przeprowadzenia czynności kontrolnych w siedzibie spółki, (co potwierdzają dowody w postaci rozlicznych notatek służbowych oraz dokumentacja fotograficzna) wyczerpały dyspozycję z lp. 1.5 załącznika nr 3 u.t.d, a późniejszy fakt przeprowadzenia kolejnej odmiennej kontroli wobec strony nie pozbawia organu możliwości stwierdzenia powyższego naruszenia, wobec zaistnienia dla jego bytu stosownych przesłanek, chociażby z uwagi na okoliczność, iż skarżąca przez swe zachowanie (uwzględniając okres obowiązku przechowania przez stronę dokumentacji czasu pracy kierowców w wymiarze jednego roku zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym) w rzeczywistości uniemożliwiła organowi przeprowadzenie kontroli, co do części tego rocznego okresu, jaki organ byłby uprawniony skontrolować, a strona udokumentować, gdyby skarżąca spółka nie popełniła ww. naruszenia. W dalszej części skargi kasacyjnej uzasadniono poszczególne zarzuty. Podnosząc powyższe zarzuty, GITD wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi spółki P.-D., ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. a także zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając niniejszą kasację w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Skarżący kasacyjnie organ oparł przedmiotowy środek odwoławczy zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, podnosząc, że WSA w G. wadliwie przyjął, iż postępowanie dowodowe w tej sprawie przeprowadzono nieprawidłowo, co z kolei skutkowało wadliwym zastosowaniem art. 92a u.t.d w zw. z l.p.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił również błędną wykładnię powyższego przepisu, dokonaną przez Sąd I instancji, wedle której późniejszy fakt wszczęcia i przeprowadzenia czynności kontrolnych w siedzibie spółki P.-D. i nałożenie kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone podczas tej kolejnej kontroli pozbawiło organ możliwości nałożenia na stronę kary pieniężnej za naruszenie polegające na niepoddaniu się /utrudnieniu kontroli wszczętej zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2011 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia faktyczne organów obu instancji dokonane w tej sprawie, wbrew stanowisku Sądu I instancji, były prawidłowe. Organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, zgromadziły kompletny, wystarczający i adekwatny na potrzeby rozstrzygnięcia, materiał dowodowy, którego wymowa jest jednoznaczna. Także wykładnię art. 92a u.t.d w zw. z l.p.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. dokonaną przez organy na tle stanu faktycznego sprawy, należało uznać za prawidłową. Należy przypomnieć, że organ skutecznie doręczył spółce P.-D. zawiadomienie z dnia [...] listopada 2011 r. o zamiarze wszczęcia kontroli w ww. przedsiębiorstwie w przedmiocie naruszeń dotyczących m.in. czasu pracy kierowców. Doręczenie to miało miejsce w dniu [...] grudnia 2011 r., o czym świadczy znajdujące się aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru pokwitowane przez Prezesa spółki Pana A. C. (k. 29 verte akt adm.). W tym zawiadomieniu, jak słusznie zwraca uwagę autor skargi kasacyjnej, pouczono spółkę o konieczności wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania strony podczas czynności kontrolnych. Następnie, kilkukrotnie, poczynając od [...] grudnia 2011 r. aż do [...] stycznia 2012 r., organ usiłował przeprowadzić czynności kontrolne w spółce, co okazało się niemożliwe, gdyż albo nie zastano osób upoważnionych do reprezentowania spółki albo wręcz nie zastano żadnych osób (drzwi zamknięte). Powyższe potwierdzono notatkami urzędowymi oraz dokumentacją fotograficzną. Organ podejmował także próby nawiązania kontaktu telefonicznego ze skarżącą, które jednakże okazały się bezskuteczne, co również jest udokumentowane. Z uwagi na przedmiot planowanej kontroli (m.in. kontrola czasu pracy kierowców) należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r.) przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Niewątpliwie zatem opisane wyżej działania spółki uniemożliwiły organom inspekcji, przeprowadzenie kontroli w zakresie czasu pracy kierowców, co najmniej w odniesieniu do części okresu, jaki organy te byłyby uprawnione skontrolować (a kontrolowana spółka udokumentować). Uwzględniając powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać za prawidłowe stanowisko organów, co do tego, że istniały przesłanki do wszczęcia postępowania a następnie obciążenia skarżącej spółki karą pieniężną na podstawie art. 92a u.t.d w zw. z l.p.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Wszczęcie (w lutym 2012 r.) i prowadzenie wobec spółki P.-D. odrębnego postępowania kontrolnego zakończonego decyzją GITD z dnia [...] listopada 2012 r. znak:[...], poddaną następnie kontroli przez WSA w G. (prawomocny wyrok z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 275/13), wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie stanowiło przeszkody do procedowania organu w niniejszej sprawie. Kara nałożona w niniejszej sprawie dotyczyła bowiem uniemożliwienia przeprowadzenia innego postępowania kontrolnego niż to, które było przedmiotem sprawy zakończonej wyrokiem z dnia [...] lipca 2013 r. Biorąc to wszystko pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 151 w związku z art. 193 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 490).