IV SA/Wa 736/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skarg M. S., H. D., P. M., R. W., M. J. i M. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - oddala skargi - Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "organ" lub "GDOŚ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: "k.p.a.") w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, ze zm.; dalej: "u.p.o.ś."), art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO (Dz.U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm.; dalej: "ustawa o EURO"), po rozpatrzeniu odwołania M. J. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. [...] orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Wojewoda [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia pn. [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., GDOŚ uchylił w całości ww. decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wniesioną na powyższą decyzję skargę P. S.A. wyrokiem z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1318/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił, jednakże wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. akt: II OSK 2501/11, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. NSA za zasadne uznał zarzuty koncentrujące się wokół nieuwzględnienia przez Sąd I instancji okoliczności, że przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem EURO 2012 oraz, że została zakończona tak faktycznie, jak i prawnie. W uzasadnieniu wskazał, iż regulacje ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w piłce nożnej UEFA EURO 2012 upoważniają do wydania rozstrzygnięcia bez oczekiwania na uostatecznienie się (rygor natychmiastowej wykonalności wynikający z mocy samej ustawy). NSA zauważył, że na tym właśnie, jak też na uproszczonym trybie powiadamiania stron o toczącym się postępowaniu, polega regulacja tej ustawy jako lex specialis do regulacji o charakterze ogólnym, iż ma ona zapewnić możliwie jak najszybsze osiągnięcie celu w postaci uzyskania przez inwestora stosownej decyzji, a następnie zrealizowania zgodnie z celem ustawy określonego przedsięwzięcia, które leży w sferze szczególnego zainteresowania Państwa. Dlatego też NSA uznał, iż istotnym jest rozważenie, czy przedmiotowe jest dalsze procedowanie w ramach postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, skoro nie jest sporne, że zamierzenie inwestycyjne zostało już zrealizowane i oddane do użytkowania. Podniósł, iż nie można wykluczyć oceny w zakresie oddziaływania na środowisko zrealizowanej inwestycji, jednakże już nie na takim etapie, jakiego dotyczyła niniejsza sprawa. Orzeczeniem z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt: IV SA/Wa 428/12 WSA w Warszawie uchylił decyzję GDOŚ z dnia [...] czerwca 2011 r. Uzasadniając wskazał, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach mogła być wydana jedynie na wniosek inwestora dla planowanego przedsięwzięcia, a więc przed jego zrealizowaniem. Zrealizowanie przedmiotowej inwestycji wyklucza zatem dopuszczalność wnioskowania wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tej inwestycji. Jakkolwiek wniosek o wydanie takiej decyzji inwestor złożył przed zrealizowaniem przedmiotowej inwestycji, to jednak odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało rozpatrzone po zrealizowaniu tej inwestycji. Sąd zauważył, iż z wykładni dokonanej przez NSA wynika zaś, że okolicznością konieczną do wyjaśnienia jest ustalenie, czy zrealizowanie inwestycji i w jej konsekwencji wyrażenie woli przez inwestora niepopierania już wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w kształcie złożonym organowi pierwszej instancji skutkuje bezprzedmiotowością postępowania odwoławczego lub też koniecznością rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy z wykluczeniem art. 138 § 2 k.p.a.. Sąd zobowiązał zatem organ do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na powyższą okoliczność. Dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy, GDOŚ wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Uzasadniając wskazał, iż kierując się wskazaniami wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2012 r. (IV SA/Wa 428/12), działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., wezwał inwestora P. S.A. do wyjaśnienia, czy nadal popiera wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skoro w czasie rozpatrywania odwołania inwestycja została już zrealizowana. W odpowiedzi inwestor podniósł, iż podtrzymuje wniosek o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie ustalonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Zważywszy jednak na treść wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r., inwestor wniósł o umorzenie postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. jako bezprzedmiotowego. GDOŚ stwierdził zatem, iż wobec faktu zrealizowania przedmiotowej inwestycji przed wydaniem kasatoryjnej decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego, brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem organu oznacza to, iż postępowanie odwoławcze od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stało się bezprzedmiotowe i niedopuszczalne jest jego dalsze prowadzenie w zaistniałym stanie faktycznym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną decyzję GDOŚ z dnia [...] stycznia 2013 r. złożyli R. W., M. S., M. J., H. D., P. M. i M. W. R.W., M. S., M. J., H. D. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 1 u.p.o.ś. w związku z art. 7 k.p.a., bowiem umarzając postępowanie odwoławcze GDOŚ zaakceptował fakt zrealizowania inwestycji w oparciu o decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. dotkniętą rażącymi wadami. P. M. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów Dyrektywy Rady 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, z uwagi na uznanie przez organ drugiej instancji za zgodne z prawem zrealizowanie inwestycji infrastrukturalnej mogącej znacząco oddziaływać na środowisko. M. W. wniosła o uchylenie zarówno decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., jak i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Skarżąca zarzuciła ww. decyzjom naruszenie: 1) art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i art. 52 ust. l pkt 2a u.p.o.ś. z uwagi na zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozpatrzenia sprawy zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt: IV SA/Wa 428/12, jak również z uwagi na błędy i braki wskazane w decyzji GDOŚ z dnia [...] czerwca 2011 r.; 2) art. 25 ust. 2 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o EURO, bowiem w świetle tej ustawy P. S.A. nie są podmiotem uprawnionym do realizacji przedmiotowej inwestycji, a realizowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją EURO 2012. Z tego względu, w opinii skarżącej, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie mógł być nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Dodatkowo nie można uznać, iż linia elektroenergetyczna została faktycznie i prawnie zrealizowana, bowiem prowadzone aktualnie postępowania mają w istocie na celu legalizację bezprawnie prowadzonej budowy; 3) art. 59, art. 61, art. 62, art. 63, art. 72, art. 73 oraz art. 77 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.; dalej: "u.o.o.ś.") oraz § 3 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) poprzez pominięcie obowiązku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko na podstawie aktualnego raportu o oddziaływaniu na środowisko, uwzględniającego informacje wynikające m.in. z projektu budowlanego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji pozwolenie na budowę, decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzew, niezapewnienie udziału społeczeństwa, odstąpienie od uzyskania uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego; 4) art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) z uwagi na niedopełnienie wymogów określonych w przywołanych przepisach. W decyzjach o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz pozwoleniu na budowę winna być uwzględniona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana na podstawie prawidłowo opracowanego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo M. W. podniosła, iż decyzja GDOŚ z dnia [...] stycznia 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto skarżąca skierowała pod adresem powyższej decyzji zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 15, art. 76a, art. 77 § 4, art. 80, art. 81, art. 107 § 3, art. 108, art. 138 § 1 pkt 3, art. 138 § 2, art. 127 § 2 k.p.a., art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz zasad Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. z uwagi na: – brak przesłanek umorzenia w treści art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., na który powołuje się organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu, wobec czego trzeba doszukiwać się ich w treści art. 105 k.p.a.; – niewycofanie przez M. J. odwołania, co nie dawało podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego jako bezprzedmiotowego; – umorzenie przez organ drugiej instancji postępowania odwoławczego w sprawie niezakończonej decyzją organu pierwszej instancji; – naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, bowiem organ odwoławczy winien był rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty, nie zaś ograniczać się jedynie do weryfikacji lub zmiany własnego rozstrzygnięcia; – niezastosowanie się przez GDOŚ do wytycznych WSA w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r. dotyczących konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i poczynienia ustaleń co do konieczności rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy z wykluczeniem art. 138 § 2 k.p.a.; – brak wskazania przepisów prawa materialnego oraz ustalonego stanu faktycznego, który stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji; – błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, bowiem wykładnia systemowa i celowościowa art. 59 ust. 1 i art. 72 ust. 1 u.o.o.ś. oraz przepisów ustawy Prawo budowlane dotyczących pozwolenia na budowę, pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, zmiany sposobu użytkowania obiektu czy też postępowań legalizacyjnych, nie wyklucza możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na etapie realizacji a nawet eksploatacji przedsięwzięcia. Dla organu odwoławczego nie powinno mieć znaczenia, że inwestycja jest zrealizowana, bowiem rolą organu administracji jest określenie "warunków środowiskowych dla zamierzenia wskazanego we wniosku a nie kontrola stanu zaawansowania inwestycji". W odpowiedziach na skargi GDOŚ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r., działając w oparciu o przepis art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt IV SA/Wa 736/13 do IV SA/Wa 740/13 oraz IV SA/Wa 948/13 i prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt IV SA/Wa 736/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Przedmiotem kontrolowanej sprawy jest ustalenie, czy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. [...]. Podkreślić należy również, że sprawa była już wcześniej rozpoznawana przez sądy administracyjne. Ponownie rozpoznając sprawę na skutek uchylenia przez NSA wyroku z dnia 14 września 2011 r. (IV SA/Wa 1318/11), WSA w Warszawie wyrokiem dnia 26 kwietnia 2012 r. (IV SA/Wa 428/12) uchylił decyzję GDOŚ z dnia [...] czerwca 2011 r. orzekającą o uchyleniu w całości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. [...]. Oznacza to, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy ma zastosowanie regulacja z art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98). Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Wolters Kluwer, Warszawa 2006, s. 325-326 i B. Adamiak, Glosa do wyroku SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSP 1999/5/101). Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10 (LEX nr 1104099), w którym stanął na stanowisku, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził naruszenie prawa procesowego oraz materialnego, które skutkowało by uwzględnieniem skarg. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r. (IV SA/Wa 428/12) Sąd zobowiązał organ do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ustalenia czy zrealizowanie inwestycji i w konsekwencji wyrażenie woli przez inwestora niepopierania już wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w kształcie złożonym organowi pierwszej instancji skutkuje bezprzedmiotowością postępowania odwoławczego lub też koniecznością rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy z wykluczeniem art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, GDOŚ wykonały wytyczne Sądu zawarte we wskazanym orzeczeniu. Należy wskazać, iż zarzuty podniesione przez skarżących nie niweczą podstawowego stwierdzenia i płynących z niego konsekwencji, że inwestycja, w odniesieniu do której została wydana zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, została zakończona tak faktycznie, jak i prawnie przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie specustawy z dnia 7 września 2007 r. jako przedsięwzięcie zrealizowane w ramach przygotowania do EURO 2012 r. Jednocześnie ze względu na bezsporne ustalenie przez organ, że inwestor wyraził wolę niepopierania wniosku o wydanie decyzji w kształcie złożonym organowi I instancji, zasadnie GDOŚ potwierdzając oceny i wskazania zawarte w wydanych w sprawie wyrokach NSA i WSA, stwierdził, że bezprzedmiotowe jest procesowanie w ramach postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie w ustalonym stanie faktycznym i prawnym tj. wobec zakończenia inwestycji i odstąpienia inwestora od popierania wniosku. W ocenie Sądu, konsekwencją powyższego było zasadne umorzenie postępowania odwoławczego, wobec braku sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego tak krajowego, jak i europejskiego tj. Dyrektywy 92/43/EWG i 2009/147/WE należy stwierdzić, że jak wskazały w wydanych rozstrzygnięciach sądy administracyjne nie można wykluczyć oceny w zakresie oddziaływania na środowisko zrealizowanej inwestycji, jednakże nie na takim etapie jakiego dotyczyła niniejsza sprawa. Wobec umorzenia postępowania odwoławczego nie jest możliwe odniesienie się do merytorycznych zarzutów naruszenia przepisów ww. Dyrektyw. W ocenie Sądu, z tegoż samego powodu, nie jest również możliwe odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 52 ust. 1 pkt 2a u.p.o.ś. Przepis ten wymienia bowiem jeden z elementów, jakie powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a zatem dotyczy merytorycznego aspektu sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej – M. W. przedmiotowa inwestycja została wyszczególniona jako przedsięwzięcie na Euro 2012 r. w załączniku "Wykaz przedsięwzięć Euro 2012" do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 8, poz. 52 ze zm.) — rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji wrocławskiej (pozycja 78 w tabeli). Z tego powodu za nietrafny należy uznać zarzut, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie podlegała natychmiastowemu wykonaniu, a nadanie jej rygoru skutkowało naruszeniem art. 34 ust. 1 ustawy o EURO. Z kolei zarzut, w którym skarżąca podnosi, iż doszło do naruszenia art. 25 ust. 2 ustawy o EURO oraz zarzut, w którym wskazuje, iż inwestor nie jest podmiotem uprawnionym do realizacji przedmiotowej inwestycji, wykraczają poza zakres przedmiotowy sprawy oraz określone w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska kompetencje organu w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Należy zauważyć, iż art. 72a u.o.o.ś. umożliwia przenoszenie uprawnień wynikających z decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych na inne podmioty. Odnosząc się do zarzutu naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na niedopełnienie obowiązku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko na podstawie aktualnego raportu o oddziaływaniu na środowisko, należy wskazać, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. została wydana w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, a zatem przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r., dotyczące ocen oddziaływania na środowisko nie mają zastosowania. Również przepisy ustawy Prawo budowlane nie mają tu zastosowania, bowiem nie dotyczą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Sądu zarzut dotyczący naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 33 i 34 ustawy Prawo budowlane wykracza poza zakres przedmiotowy sprawy oraz określone w przepisach Prawa ochrony środowiska kompetencje organu w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Również argumentacja skarżącej – M. W. odnosząca się do wadliwości wszystkich decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie oraz braku decyzji o pozwoleniu na użytkowanie także wykracza poza zakres przedmiotowy sprawy. Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie nie można również mówić o legalizacji samowoli budowlanej, bowiem przed rozpoczęciem realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast zrealizowanie inwestycji pomimo brak waloru ostateczności powyższej decyzji nie świadczy o dopuszczeniu się samowoli budowlanej. Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja GDOŚ z dnia [...] stycznia 2013 r. nie jest obarczona wadami, które wywołałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.