II SA/Ol 815/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy orzekł o czasowym odebraniu spółce A zwierząt w postaci 33 koni, 7 sztuk bydła i 3 psów, utrzymywanych na posesji w C., nad którymi Spółka sprawowała w dniu odebrania opiekę i przekazaniu ich Towarzystwu A, które następnie przekazało te zwierzęta współpracującym z nią fundacjom, gospodarstwom rolnym oraz osobom fizycznym. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 106, poz. 1002 ze zm.) zwanej dalej: u.o.z. W uzasadnieniu wyjaśniono, że na należącej do Spółki posesji w C. były utrzymywane zwierzęta, zgodnie z ustaleniami Towarzystwa A, w ilości: konie - 33 sztuki, bydło - 101 sztuk, kozy - 16 sztuk, owce - 6 sztuk, świnie - 2 sztuki, psy - 5 sztuk. W oparciu o informację przedłożoną przez Towarzystwo A stwierdzono, że na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. w dniu 3 kwietnia 2013 r. z terenu tej posesji dokonano odebrania 33 koni, 7 sztuk bydła oraz 3 psów. Odebrania zwierząt dokonano ze względu na przetrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania oraz długiego czasu nieleczenia chorób. Konie, krowy i psy były niedożywione, wychudzone i cierpiały na choroby pasożytnicze. Większość zwierząt miała świerzb i wszawicę, niektóre konie miały otwarte rany i otarcia na ciele, dwie krowy były w stanie krytycznym, jednej z nich nie było już możliwości udzielenia pomocy i konieczna była eutanazja. Psy trzymane były na łańcuchach, przy rozpadających się budach. Dwa z nich nie posiadały świeżej wody do picia, u trzeciego była ona zamarznięta, karmione były czymś w rodzaju paszy dla świń. Jeden z psów nie miał nawet obroży przy łańcuchu, jego kościec był wyraźnie wyczuwalny pod skórą, drugi z psów miał zanik mięśni kończyn tylnych i był wychudzony, trzeci z psów wykazywał skrajne odruchy lękowe na widok człowieka. Wskazano, że nie był to pierwszy przypadek ujawnienia rażących zaniedbań w tym gospodarstwie. Wyjaśniono, że chociaż niektóre z odebranych zwierząt były w lepszym stanie od pozostałych, to jednak niezbędne i konieczne było ich odebranie w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., aby nie zostały doprowadzone do stanu zbliżonego do pozostałych zwierząt. Organ podkreślił, że zabezpieczona przez organizację podejmującą interwencję dokumentacja została sporządzona w warunkach wykluczających jakąkolwiek manipulację co do stanu utrzymywania zwierząt ze strony ich opiekunów. Lekarz weterynarii stwierdził, że bydło wymaga zmiany żywienia, przeprowadzenia odrobaczenia, leczenia wszawicy i grzybicy, konie wymagają natychmiastowej profilaktyki polegającej na zmianie sposobu żywienia, odrobaczenia, leczenia chorób skóry, witaminizacji. Natomiast specjalista chorób koni, który określał kondycję poszczególnych zwierząt ocenił, że ponad połowa koni jest głównie w złej kondycji. Wskazano, że nie przeprowadzono rozmowy z Prezesem Spółki, bowiem nie stawił się on na wezwania organu, natomiast pełnomocnik Spółki poinformował, że zwierzęta w dniu [...] marca 2013 r. w ilości: 34 konie, 2 źrebaki, 10 sztuk bydła, 5 krów zostały przez Spółkę sprzedane G.H. Ponieważ jednak w dniu odebrania zwierząt z gospodarstwa znajdowały się one na posesji należącej do Spółki, która nadal sprawowała nad nimi opiekę i wystąpiły przesłanki do ich odebrania określone w art. 6 ust. 2 pkt 7, 10, 17 i 19 u.o.z., zasadne było ich niezwłoczne odebranie z uwagi na zagrożenie ich zdrowia i życia. Od tej decyzji Spółka A wniosła odwołanie podnosząc, że nie określono w decyzji podmiotu postępowania, czyli osoby będącej właścicielem zwierząt mimo, że organ otrzymał umowę sprzedaży zwierząt z dnia [...] marca 2013 r., z której wynikało, że zwierzęta zostały nabyte przez G.H. Nie dokonano także właściwej identyfikacji zwierząt, nie wskazano jaka ilość i jaki rodzaj zwierząt był w lepszym stanie i czy w tej sytuacji zaistniały przesłanki do ich odebrania. Poza tym oprócz 3 dorosłych psów odebrano jedno szczenię. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzja organu I instancji została wydana po otrzymaniu przez organ informacji o czasowym odebraniu zwierząt gospodarskich, które znajdowały się w miejscowości C. na terenie nieruchomości należącej do Spółki. Z uzasadnienia przedłożonej informacji wynikało, że zwierzęta utrzymywane były w stanie rażącego zaniedbania i długo nieleczonej choroby, były również niedożywione, wychudzone i cierpiały na choroby pasożytnicze. Do informacji zostały dołączone kopie protokołów dotyczące oceny stanu zdrowia każdego z 33 odebranych koni oraz 3 psów, a także materiał fotograficzny i filmowy dotyczący stanu krów i koni znajdujących się w gospodarstwie w czasie kontroli. Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji jako adresata decyzji i stronę tego postępowania uznał Spółkę A będącą właścicielem gospodarstwa, na terenie którego znajdowały się zwierzęta w chwili ich odebrania. Z przeprowadzonego postępowania wynika, że jeden z koni znajdujących się na terenie gospodarstwa w C. należy do S.D. - Prezesa Spółki, odnośnie pozostałych koni przebywających w tym gospodarstwie nie stwierdzono właściciela wpisanego do Centralnego Rejestru Koniowatych PZHK Związku Hodowców Koni w O. Na podstawie umowy przekazanej organowi przez Prezesa Spółki stwierdzono, że w dniu [...] marca 2013 r. została zawarta przez Prezesa Spółki z G.H. umowa sprzedaży zwierząt, dotycząca sprzedaży 34 koni i 2 źrebaków, 10 sztuk bydła i 5 krów. Sprzedaży dokonano w oparciu o oględziny zwierząt z dnia 24 lutego 2013 r., bez badania weterynaryjnego. Organ zauważył, że okoliczność dotycząca właściciela zwierząt nie ma istotnego znaczenia na tym etapie postępowania, bowiem zgodnie z art. 7 ust. 3 u.o.z. odebranie zwierząt może nastąpić zarówno od ich właściciela, jak też od opiekuna. Z protokołu odebrania zwierząt wynika, że w chwili dokonywania tej czynności zwierzęta znajdowały się w gospodarstwie należącym do Spółki. Zatem przedłożona przez Prezesa Spółki umowa sprzedaży nie wpływała w sposób istotny na treść podjętej decyzji. Zdaniem Kolegium, z materiału dowodowego sprawy wynika, że działanie podjęte przez przedstawicieli Towarzystwa A było w pełni zasadne z uwagi na stan zdrowia i kondycję zwierząt znajdujących się na terenie gospodarstwa w C. Szczegółowy, niekiedy drastyczny opis stanu poszczególnych zwierząt zawarty w informacji przedłożonej przez Towarzystwo A, jak również protokoły badań zwierząt oraz opis ich warunków bytowych wskazuje na ewidentne naruszenie przez opiekuna zwierząt przepisów art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 u.o.z. Zaniedbanie zwierząt opisane szczegółowo w załączonych dokumentach oraz przedstawione w materiale filmowym w pełni uzasadnia obawę Towarzystwa A co do sytuacji tej części zwierząt, których stan w chwili badania był dobry. Obawy te może potęgować sposób prowadzenia hodowli w gospodarstwie w C. (zwierzęta nie były prawidłowo karmione i pojone, co doprowadziło do krańcowego wyczerpania części z nich, nie dbano o ich higienę i stan skóry oraz kopyt, nie leczono zwierząt chorych, a padłe sztuki porzucano koło nieruchomości) i fakt, że Prezesowi Spółki udowodniono już wcześniej winę w postępowaniu o znęcanie się nad zwierzętami. Kolegium nie podzieliło zarzutów Spółki odnośnie braku dokładnego określenia przedmiotu decyzji. W załącznikach do decyzji organ I instancji podał liczbę odebranych koni, płeć, wiek, stan zdrowia oraz kondycję, podano liczbę odebranych psów oraz bydła. Poza tym organ I instancji dwukrotnie wzywał Prezesa Spółki do złożenia wyjaśnień w kwestii odebranych zwierząt, jednakże strona skarżąca nie dokonała tej czynności, jak również nie stawiła się w organie celem wyjaśnień w dniu 17 maja 2003 r., chociaż sama wskazała ten termin. Na powyższą decyzję Spółka A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, uzupełnioną pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r., domagając się stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 6 ust. 2 w związku z art. 7 u.o.z. poprzez błędne uznanie, że zachodziły przesłanki do orzeczenia czasowego odebrania zwierząt właścicielowi; - art. 7 ust. 4 u.o.z. poprzez wydanie decyzji niewykonalnej; - art. 28 i art. 156 § 1 ust. 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - zwanej dalej: kpa. poprzez wadliwe ustalenie stron postępowania i wydanie decyzji w stosunku do podmiotu niebędącego stroną w sprawie; - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa. poprzez brak przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego; - art. 8 i 11 kpa. poprzez naruszenie zasady zaufania oraz niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy; - art. 107 § 1 i 3 kpa. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów strony skarżącej; - art. 136 kpa. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu zdrowia zwierząt oraz prawidłowego ustalenia stron postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ zobowiązany był ustalić, kto jest właścicielem, opiekunem zwierząt. Organ bezpodstawnie uznał, że opiekunem zwierząt jest Spółka, tymczasem na podstawie umowy kupna-sprzedaży z dnia [...] marca 2013 r. właścicielem zwierząt została G.H. i to ona powinna być adresatem decyzji. Sam fakt pozostawania zwierząt na terenie gospodarstwa należącego do Spółki, nie czyni z tej Spółki opiekuna zwierząt. Poza tym w toku postępowania została zakwestionowana poprawność oceny w zakresie stanu zdrowia zwierząt, a ponieważ organ nie ma w tym zakresie wiadomości specjalnych, niezbędne było powołanie biegłego. Tymczasem organ oparł się wyłącznie na dowodach prywatnych przedstawiających stanowisko Towarzystwa A. Poza tym organ nie miał podstaw do odebrania zwierząt z uwagi na brak opinii lekarza weterynarii. Strona skarżąca podniosła również, że z zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie wynika, w jakiej wysokości została obciążona strona skarżąca kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt na podstawie art. 7 ust. 4 u.o.z. Zatem decyzje te są niewykonalne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji oraz wyjaśniając, że skoro odebrane zwierzęta znajdowały się na terenie gospodarstwa należącego do Spółki, to do osób zarządzających tych gospodarstwem i reprezentowanym przez Prezesa Spółki należała dbałość i troska o stan zwierząt. Odnośnie stanu zdrowia zwierząt to został on zbadany i opisany przez lekarzy weterynarii, czyli osoby uprawnione do wypowiadania się na temat stanu zdrowia oraz kondycji zwierząt. Odnośnie kosztów badania, transportu i utrzymania zwierząt organ wyjaśnił, że w chwili wydania decyzji orzekającej o czasowym zatrzymaniu zwierząt rzadko wiadomo o wszystkich kosztach związanych z działaniem w tym trybie. W tej sytuacji tylko odrębnie wydana decyzja dotycząca kosztów utrzymania zwierząt w miarę trwania okresu ich pozostawania pod opieką innych osób odzwierciedla rzeczywistą wysokość poniesionych kosztów z tym związanych. Na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wyjaśnił, że z umowy sprzedaży zwierząt wynika, iż miały być one przekazane nabywcy do dnia 30 kwietnia 2013 r., ale nie nastąpiło ich przekazanie, gdyż wcześniej zwierzęta zostały zabrane z gospodarstwa. Prezes Spółki wyjaśnił, że w okresie od zawarcia umowy sprzedaży do odebrania zwierząt opiekę nad nimi sprawowali pracownicy, gdyż on był w tym czasie nieobecny. Podkreślił, że podczas odebrania zwierząt nie był obecny ani on, ani nowa właścicielka zwierząt, ani też urzędowy lekarz weterynarii. Wskazał, że przedstawiony materiał filmowy i fotografie przedstawiają skrajne przypadki i nie z okresu kiedy przejęto zwierzęta z gospodarstwa. Wyjaśnił, że od około 2010 r. pozostaje w konflikcie z przedstawicielami Towarzystwa A w związku z przekazaniem przez organizację trzech koni pod jego opiekę. W lutym 2013 r. gospodarstwo w C. było kontrolowane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, podczas kontroli było 4 lekarzy, którzy nie mieli większych zastrzeżeń do stanu zwierząt. Zwierzęta nie były w takim stanie, który zagrażałby ich życiu. Zdaniem Prezesa Spółki zwierzęta zostały zabrane bezprawnie, bowiem podczas odebrania powinien być obecny urzędowy lekarz weterynarii i powinny być zrobione zdjęcia z podjętych działań. Wymogi te nie zostały spełnione, zaś zabrane zwierzęta posiadają wartość około 400 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: ustawa ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 6 ust. 1a u.o.z., zabrania się znęcania nad zwierzętami. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć, w myśl art. 6 ust. 2 u.o.z., zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, w tym m.in.: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z.), a także wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (art. 6 ust. 2 pkt 17 u.o.z.) oraz utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (art. 6 ust. 2 pkt 19 u.o.z.). Równocześnie, jak wynika z art. 7 ust. 1 u.o.z. zwierzęta traktowane we wskazany wyżej sposób mogą być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierząt i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja w tym przedmiocie podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a u.o.z.). Natomiast w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Z przepisów powyższych wynika, że w sytuacji opisanej w art. 7 ust. 1 u.o.z. odebranie zwierząt następuje po wydaniu decyzji administracyjnej orzekającej o odebraniu czasowym zwierząt. Natomiast w sytuacji wskazanej w art. 7 ust. 3 u.o.z. w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagraża jego życiu, odebranie zwierząt jest działaniem poprzedzającym niejako podjęcie decyzji w przedmiocie odebrania zwierząt. Wydanie decyzji w trybie ust. 3 art. 7 u.o.z. musi zostać poprzedzone postępowaniem, w którym organ zbada następczo zasadność dokonania czynności odebrania zwierząt. Należy zauważyć również, że dla prawidłowości wydania decyzji w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. nie wystarczy spełnienie przesłanek o których mowa w art. 6 ust. 2 u.o.z., ale konieczne jest spełnienie dodatkowego warunku jakim jest zaistnienie przypadku niecierpiącego zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierząt u ich właściciela lub opiekuna zagraża ich życiu (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również podkreślić, że adresatem decyzji wydanej w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. może być zarówno właściciel zwierzęcia lub jego opiekun. Ustawa nie definiuje pojęcia "opiekun", co powoduje, że pojęcie powyższe należy rozumieć zgodnie ze znaczeniem potocznym, a więc jako troskę, dbałość, zajmowanie się (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 marca 2012 r., II SA/Po 1215/11, dostępny w CBOSA). W niniejszej sprawie w chwili odebrania zwierząt znajdowały się one w gospodarstwie należącym do skarżącej Spółki, jak również Prezes Spółki obecny na rozprawie przyznał, że jej pracownicy opiekowali się zwierzętami. Stąd też dla rozstrzygnięcia w sprawie nie miał znaczenia podnoszony zarzut, że Spółka nie była ich właścicielem w chwili odebrania zwierząt. Jako niewątpliwy opiekun zwierząt Spółka A prawidłowo została wskazana jako adresatem decyzji o czasowym odebraniu zwierząt wydanej w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. Dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego należy zgodzić się z organami orzekającymi obu instancji, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające czasowe odebranie zwierząt w trybie, o którym mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. Zarówno opinia lekarza weterynarii, który stwierdził, że bydło wymaga zmiany żywienia, przeprowadzenia odrobaczenia, leczenia wszawicy i grzybicy, konie wymagają natychmiastowej profilaktyki polegającej na zmianie sposobu żywienia, odrobaczenia, leczenia chorób skóry, witaminizacji (zaświadczenia z dnia 21 marca 2013 r.), jak również ocena kondycji poszczególnych zwierząt dokonana przez specjalistę chorób koni, z której wynika, że ponad połowa koni jest głównie w złej kondycji, a także informacja z interwencji przedłożona przez Towarzystwo A organowi I instancji, uzupełniona fotografiami, pozwalają stwierdzić, że skarżącego działania a raczej zaniechania odpowiadają dyspozycji określonej w art. 6 ust. 2 u.o.z. i z tego też powodu zwierzęta znajdywały się w stanie zagrażającym ich życiu i zdrowiu. Konie, krowy i psy były niedożywione, wychudzone i cierpiały na choroby pasożytnicze. Większość zwierząt miała świerzb i wszawicę, niektóre konie miały otwarte rany i otarcia na ciele, dwie krowy były w stanie krytycznym - jednej z nich nie było możliwe udzielenie pomocy i konieczna stała się eutanazja. Psy trzymane były na łańcuchach, przy rozpadających się budach. Dwa z nich nie posiadały świeżej wody do picia, u trzeciego była ona zamarznięta, psy karmione były czymś w rodzaju paszy dla świń. Jeden z psów nie miał nawet obroży przy łańcuchu, jego kościec był wyraźnie wyczuwalny pod skórą, drugi z psów miał zanik mięśni kończyn tylnych i był wychudzony, trzeci z psów wykazywał skrajne odruchy lękowe na widok człowieka. Opisany stan tych zwierząt nie pozwalał na przyjęcie, że działania organizacji, której celem statutowym jest ochrona zwierząt, która w trybie nagłym odebrała wskazane zwierzęta, było działaniem niezasadnym i przedwczesnym. Za nietrafny należy również uznać zarzut niezamieszczenia przez organ w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia o kosztach transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt, co czyni tą decyzję niewykonalną w ocenie skarżącej Spółki. Na podstawie art. 7 ust. 4 u.o.z., w przypadku wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 7 ust. 1 i 3 u.o.z., kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Przepis art. 7 ust. 4 u.o.z. w sposób jednoznaczny obowiązkiem tym obciążą dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Zatem z decyzji wydanej w trybie art. 7 ust. 4 u.o.z. powinna wynikać wysokość rzeczywiście poniesionych kosztów transportu, koniecznego utrzymania i leczenia zwierzęcia. Mając jednak na względzie fakt, iż w chwili decydowania o odbiorze zwierzęcia nie zawsze jest znana całkowita wysokość tych kosztów za dopuszczalne i nie pozostające w sprzeczności z art. 7 ust. 4 u.o.z. należy uznać wydanie decyzji w tym przedmiocie w terminie późniejszym. Koniecznym wymogiem jest uprzednie wydanie decyzji o czasowym odbiorze (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2009 r., II OSK 148/08, dostępny w CBOSA). W rzeczonej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa. poprzez brak przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego oraz art. 136 kpa. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu zdrowia zwierząt. W sprawie został zebrany obszerny materiał dowodowy odnośnie stanu zwierząt, które zostały czasowo odebrane. W aktach znajdują się protokoły z opisem kondycji zwierząt, materiał filmowy i fotograficzny. Nie doszło również do naruszenia art. 8 i 11 kpa. poprzez naruszenie zasady zaufania oraz niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. W uzasadnieniach swoich decyzji organy obu instancji dokładnie opisały stan faktyczny sprawy, przytoczyły treść przepisów prawa i wyjaśniły dlaczego w sprawie podjęto decyzję o czasowym odebraniu skarżącej Spółce zwierząt. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.