VII SA/Wa 1813/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]czerwca 2013r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 267) po rozpatrzeniu wniosku R. R., o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]kwietnia 2004r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia R. R. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego - cukierni na działce położonej przy [...] w [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia [...]maja 2006r., Wojewoda [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]kwietnia 2004r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia R. R. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego - cukierni na działce położonej przy [...] w [...]. Wnioskiem z dnia [...]maja 2012r. R. R. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006r., wskazując, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez "niezawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez właściwy organ postępowania dotyczącego zwrotu wnioskodawcy działki Nr [...]w obrębie [...], położonej przy ul. [...]". Po przeprowadzeniu postępowania nieważnościowego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006r. R. R., złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia[...]kwietnia 2013r. Rozpatrując ponownie sprawę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006r., została wydana po rozpatrzeniu, odwołania R. R. od decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]kwietnia 2004r. Zatem kontrolą w postępowaniu nieważnościowym zostały objęte czynności Wojewody [...]jako organu odwoławczego, obejmujące zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji (decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]kwietnia 2004r.), mogących polegać na niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad mogących polegać na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydając kontrolowaną decyzję z dnia [...]maja 2006r., organ wojewódzki nie uchybił rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania rozstrzygnięcia. Wojewoda [...]- jako organ odwoławczy - słusznie orzekał w oparciu o przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie złożenia przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...]października 1999r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r., o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 ., Nr 80, poz. 718), do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. Organ wojewódzki właściwie w analizowanym przypadku zastosował przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 1994r., Nr 89, poz. 414 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień złożenia wniosku z dnia [...]października 1999r. o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji), zgodnie z którym, pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Treść pojęcia "prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" została wyjaśniona przez ustawodawcę w definicji legalnej w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Jest to zatem tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, ograniczonych praw rzeczowych, zarządu, albo stosunku zobowiązaniowego, pod warunkiem, że przewiduje on uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Ze zgromadzonej dokumentacji wynikało, że projektowana inwestycja została zlokalizowana na działkach nr ew. [...]i [...], położonych przy [...] w [...]. Podstawą wydania kontrolowanej decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006r., było ustalenie przez organ wojewódzki, że inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania działką o nr ew. [...], na cele budowlane. Jak wskazał Wojewoda w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji z dnia [...]maja 2006r., umowa dzierżawy zawarta w dniu [...] października 2000r., pomiędzy Zarządem [...], a R. R. w zakresie dzierżawy działki nr ew. [...]z obrębu [...], położonej przy [...]w [...], obowiązywała na czas oznaczony tj. na okres 3 lat od dnia [...] października 2000r. do dnia [...]września 2003r., z możliwością przedłużenia (§ 3 umowy dzierżawy) i z dniem [...]września 2003r. wygasła. Ponadto Wojewoda [...]ustalił wówczas, że decyzją Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2005 r., stwierdzono nabycie przez Dzielnicę - Gminę [...] z mocy prawa, w dniu [...]maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości nr ew. [...]położonej przy [...] w [...]. Tym samym organ odwoławczy orzekając w owym czasie, winien był uwzględnić zmieniony stan faktyczny sprawy. Wobec powyższego zasadnie stwierdził, że R. R. nie dysponował prawem do działki o nr ew. [...]na cele budowlane. W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie ogranicza się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, lecz musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania. Mając powyższe na uwadze GINB stwierdził, że decyzja Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006r., nie narusza - a tym bardziej w stopniu rażącym - prawa. Chociaż inwestor powoływał się na uprawnienia w stosunku do działki nr ew. [...]i wskazywał na umowę dzierżawy nr [...], zawartą w dniu [...] października 2000r., pomiędzy nim a Zarządem [...], to jednak - jak słusznie ustalił Wojewoda [...]w kontrolowanej decyzji z dnia [...]maja 2006r. - umowa ta wygasła z dniem [...]września 2003r. W związku z powyższym w dniu wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006r., inwestor – R. R. nie wykazał się prawem do dysponowania działką o nr ew. [...]na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w związku z ww. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r., o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw - obowiązującymi w dniu złożenia przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę - w razie spełnienia wymagań, określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym, a contrario, skoro nie został spełniony wymóg określony w powyższym przepisie, właściwy organ nie mógł zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na budowę. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006r wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona także sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie była także dotknięta wadą, powodującą jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do argumentacji, zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Samo stwierdzenie, iż wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ, na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. W analizowanym przypadku wydanie decyzji - pozytywnej bądź negatywnej dla wnioskodawcy (inwestora) było z całą pewnością możliwe. Na interpretację pojęcia "zagadnienie wstępne" jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2164/07). Zarzut, jakoby w przedmiotowej sprawie należało, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiesić postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę do "czasu rozpoznania przez właściwy organ postępowania dotyczącego zwrotu wnioskodawcy działki o nr ew. [...]w obrębie [...], położonej przy ul. [...]", jest zarzutem chybionym, bowiem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym pod pojęciem ,,zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2006r., sygn. akt II OSK 1068/05 wskazał, że fakt iż skarżący wszczęli postępowanie przed sądem powszechnym o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym oraz o uzupełnienie postanowienia o dziale spadku, sam przez się nie powoduje konieczności obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę. Ponadto, organ nadzorczy dokonując kontroli pozwolenia na budowę w postępowaniu nieważnościowym badał stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji, tj. w dniu [...]maja 2006r. Przy stosowaniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nie można kierować się faktami mającymi miejsce po wydaniu decyzji poddawanej ocenie w trybie nieważnościowym, bowiem nie one decydują o tym czy doszło do rażącego naruszenia prawa (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 2033/12 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 887/06). Tym samym twierdzenie R. R., że obecnie posiada tytuł prawny do działki o nr ew. [...]w obrębie [...]w [...], pozostaje bez wpływu na przyjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, bowiem w dniu [...]maja 2006r. wnioskodawca nie posiadał żadnego tytułu prawnego do tej nieruchomości. R. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]czerwca 2013 r., zarzucając jej: - naruszenie przepisów postępowania - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006 r., podczas gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na wydaniu orzeczenia pomimo obowiązku zawieszenia postępowania tj. z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego są następstwem błędnego przyjęcia, iż organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie miał obowiązku zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten jako podstawy do obligatoryjnego zawieszenia postępowania wskazuje łączne wystąpienie trzech przesłanek: 1) postępowanie administracyjne jest w toku; 2) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; 3) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Instytucja zawieszenie postępowania nie jest natomiast - wbrew stanowisku GINB - w żaden sposób uwarunkowanego tym, czy na podstawie istniejącego materiału dowodowego można, czy nie można rozstrzygnąć sprawy. R. R. wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...]w obrębie [...] przy [...]złożył w dniu [...] maja 2002 roku, a prawomocna decyzja o zwrocie nieruchomości zapadła po 9 latach - w dniu [...]lutego 2011 roku. Tym samym wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy wydania pozwolenia na budowę było związane z przewlekłym działaniem innego organu administracji. Gdyby w postępowaniu o zwrot nieruchomości organ w terminach przewidzianych przez Kodeks postępowania administracyjnego wydał decyzję o zwrocie nieruchomości, orzeczenie w zakresie pozwolenia na budowę zostałoby wydane zgodnie z wnioskiem R. R.. Przyjęcie koncepcji rozstrzygania przez organ administracji na podstawie istniejącego materiału dowodowego, bez względu na toczące się inne postępowania sądowe lub administracyjne, godzi nie tylko w zasadę demokratycznego państwa prawa, ale także w zasadę równości. Celem instytucji zawieszenia postępowania jest zapewnienie obywatelowi możliwości ustalenia zakresu swoich praw lub obowiązków, które mają wpływ na toczące się postępowanie, a nie są bezpośrednim przedmiotem tego postępowania. Nie ma racji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując, iż skarżący kwestionuje prawidłowość wydania odmownej decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...]maja 2006 roku, poprzez przysługujące mu w chwili obecnej prawo do działki Nr [...]. Skarżący wskazywał, że gdyby organ rozpoznający w latach 2003-2006 jego wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, zastosował przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., którego to zastosowanie było obligatoryjne, pozwolenie na budowę zostałoby mu udzielone. Tym samym decyzje Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006 roku, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...]kwietnia 2004 roku, w sposób rażący naruszają przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skargę należało oddalić. Na wstępie przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej i stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Jedną z przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.). Na zaistnienie tej przesłanki skarżący powoływał się we wniosku, w tym zakresie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany był przede wszystkim rozpoznać sprawę. Ustalając zaistnienie ww. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zasadne jest odwołanie się do teorii gradacji wad decyzji i odróżnienie wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność, od takich wad, które powodują, przez samo swoje istnienie lub przez swoje skutki, nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Naruszenia prawa mają charakter rażący w przypadku wad o szczególnym ciężarze gatunkowym. Następuje to wówczas, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Ustalonym poglądem pozostaje także, że jako rażąco naruszającego prawo nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest bowiem z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. O takim naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Należy przy tym podkreślić, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. "Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Z powyższego wynika, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98, Baza Orzeczeń LEX nr 50195). Skarżący w niniejszej sprawie zrzucał, iż organ wojewódzki orzekając w roku 2006, w przedmiocie pozwolenia na budowę, miał obowiązek zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Gdyby bowiem zastosował przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to pozwolenie na budowę zostałoby udzielone, gdyż skarżący wobec wydania w dniu [...]lutego 2011 r. decyzji o zwrocie nieruchomości, uzyskał kwestionowane prawo do dysponowania terenem inwestycji. Zatem taki zarzut, był w istocie zarzutem procesowym, kwestionowaniem prawidłowości prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej. W tym kontekście wskazać należy, że za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. II SA/Gd 694/12 – Lex 1285281). Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zarzut, jakoby w przedmiotowej sprawie należało, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiesić postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę do "czasu rozpoznania przez właściwy organ postępowania dotyczącego zwrotu wnioskodawcy działki o nr ew. [...]w obrębie [...], położonej przy ul. [...]", jest chybiony. Stwierdzenie, iż wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ, na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. W analizowanym przypadku wydanie decyzji było z całą pewnością możliwe. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2006r., sygn. akt II OSK 1068/05 wskazał, że fakt iż skarżący wszczęli postępowanie przed sądem powszechnym o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym oraz o uzupełnienie postanowienia o dziale spadku, sam przez się nie powoduje konieczności obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę. Na interpretację pojęcia "zagadnienie wstępne" jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2164/07). Organ nadzorczy dokonując kontroli pozwolenia na budowę w postępowaniu nieważnościowym badał stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji Wojewody, tj. w dniu [...]maja 2006r. Przy stosowaniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ nadzoru nie mógł kierować się faktami mającymi miejsce po wydaniu decyzji poddawanej ocenie w trybie nieważnościowym, bowiem nie one decydują o tym czy doszło do rażącego naruszenia prawa (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2013r., sygn. akt: VII SA/Wa 2033/12 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 887/06). Tym samym twierdzenie R. R., że obecnie posiada tytuł prawny do działki o nr ew. [...]w obrębie [...]w [...], pozostawało bez wpływu na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, bowiem w dniu [...]maja 2006r. wnioskodawca nie posiadał żadnego tytułu prawnego do tej nieruchomości. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.