II GSK 2181/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Kabat-Rembelska Joanna Sieńczyło - Chlabicz Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1721/13 w sprawie ze skargi M. A. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. A. na rzecz Ministra Gospodarki kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. A. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że M. A. -prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. we W. - złożył w dniu [...] października 2012 r. do Instytucji Wdrażającej (dalej: IW) - Banku Gospodarstwa Krajowego (dalej: BGK) wniosek o dofinansowanie projektu p.n. "[...]". Projekt został złożony w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Oś priorytetowa 4 – Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3 - Kredyt technologiczny. Po dokonaniu merytorycznej oceny wniosku, pismem z [...] lutego 2013 r. BGK zawiadomił wnioskodawcę o odmowie przyznania premii technologicznej ze względu na niezgodność projektu z przepisami ustawy z 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116 poz. 730 ze zm.), dalej: ustawa z 30 maja 2008 r. IW uznała, że projekt nie kwalifikuje się do wsparcia, ponieważ nie spełnia kryterium zgodności projektu z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z 30 maja 2008 r. oraz kryterium uzyskania przez wnioskodawcę opinii wystawionej przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, stwierdzającej, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Zdaniem oceniających informacje wskazane we wniosku i opinii wskazują, że technologia w nich opisana sprowadza się do właściwego doboru parametrów w zakupionym urządzeniu - linii produkcyjnej do obróbki szkła. Ponadto uznano, że opinia jako opis sposobu wdrożenia technologii przedstawia typowy, niezidywidualizowany proces inwestycyjny. Zarzucono, że opiniujący nie przedstawił, jakie działania podejmie wnioskodawca w celu jej wdrożenia i w jaki sposób wdrożenie technologii umożliwi produkcję nowych, ulepszonych produktów. Zakwestionowano też opinię wskazując, że jest niespójna z wydatkami wykazanymi w harmonogramie rzeczowo finansowym projektu, nadto koszty w części dotyczącej dokumentacji technicznej do uzyskania pozwolenia na budowę oraz część kosztów budowy hali (min. magazyn) produkcyjno magazynowej, jako niezwiązane bezpośrednio z wdrożeniem technologii, nie spełniają warunków określonych art. 10 ust. 5, ust. 6 i ust. 7 ustawy z 30 maja 2008 r. Rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z [...] czerwca 2013 r., wydanym na podstawie art. 30b ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej: u.z.p.p.r., Minister Gospodarki (Instytucja Pośrednicząca) poinformował M. A., że jego protest został uznany za niezasadny i wyjaśnił, że zaprezentowane przez wnioskodawcę rozwiązania mają charakter nieopatentowanej wiedzy technicznej, a wobec tego wnioskodawca powinien ściśle przestrzegać zapisów pkt 15 Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach PO IG, 2007-2013 Działanie 4.3 Kredyt technologiczny. Zgodnie z Instrukcją uzyskanie premii technologicznej na wdrożenie nowej technologii w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej, wymaga potwierdzenia w sposób niebudzący wątpliwości faktu posiadania nowej technologii, czego wnioskodawca nie uczynił. Jak podkreśliła IP wnioskodawca zamierza wykorzystać gotową maszynę firmy S. Ponadto, zdaniem IP, dokumentacja aplikacyjna nie zawiera informacji pozwalających na prawidłową ocenę projektu ze względu na brak istotnych szczegółów dotyczącej planowanej do wdrożenia technologii; wnioskodawca w sposób ogólnikowy określił parametry planowanej do zakupu linii technologicznej, które spełnione są przez standardowe urządzenia, produkowane m.in. przez firmę S. W związku z powyższym, IP uznała, że technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej została zastosowana w planowanych do nabycia urządzeniach. Odnośnie do niespójności treści opinii o nowej technologii z wydatkami wykazanymi w harmonogramie rzeczowo-finansowym projektu, IP podzieliła pogląd IW, że niektóre wydatki nie spełniają wymogów art. 10 ust. 5–7 ustawy z 30 maja 2008 r., jako niezwiązane bezpośrednio z wdrożeniem technologii. Dokonując oceny rozstrzygnięcia protestu wskutek złożonej przez M. A. skargi, Sąd I instancji, oddalając ją na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r., wyjaśnił, że na mocy ustawy z 30 maja 2008 r., w ramach działania 4.3. POIG, wsparcie finansowe przeznaczone jest na realizację inwestycji technologicznych, mających na celu zakup i wdrożenie nowej technologii lub wdrożenie własnej nowej technologii stosowanej na świecie nie dłużej niż 5 lat oraz uruchomienie na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Technologia będąca przedmiotem wdrożenia musi mieć postać prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo-rozwojowej lub nieopatentowanej wiedzy technicznej. Kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została już wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej. WSA wskazał dalej, że skoro skarżący nie uzyskał jeszcze, jak twierdzi mimo przygotowań – patentu, miał obowiązek we wniosku o dofinansowanie opisać w sposób niebudzący wątpliwości i dający się zweryfikować fakt posiadania nowej technologii (zgodnie z pkt 15 Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach PO IG, 2007-2013 Działanie 4.3 Kredyt technologiczny). Za właściwie zidentyfikowane Sąd I instancji uznał informacje opisane lub utrwalone w zamkniętej i spójnej formie, umożliwiającej bieżące ustalenie ich treści i sprawdzenie m.in. czy informacje te umożliwią wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług oraz czy charakteryzują się nowością. W ocenie WSA, IP wskazała, z jakich powodów można uznać, że opis we wniosku oraz dołączona dokumentacja wymogów takich nie spełnia. IP miała również podstawy do uznania, że wnioskodawca zamierza wykorzystać gotową maszynę firmy S., wyjaśniając, że w dokumentacji aplikacyjnej nie przedstawiono żadnych danych, które uprawdopodobniłyby tezę, że planowana do zakupu linia do obróbki szkła nie jest standardowym urządzeniem produkowanym przez firmę S. Organ również prawidłowo uznał, że wnioskodawca w dokumentacji aplikacyjnej nie przedstawił żadnych informacji, z których by wynikało, jakie konkretnie parametry techniczne, związane z jego projektem racjonalizatorskim, zamierza zlecić do wbudowania w planowanym do zakupu urządzeniu firmy S. Jak podkreślił WSA, w rozstrzygnięciu protestu odniesiono się również do treści załączonego do protestu pisma włoskiej firmy S. prawidłowo wskazując, że wynika z niego, iż uwagi wnioskodawcy przyczyniły się do opracowania konstrukcji celem rozpoczęcia przez firmę S. produkcji nowego urządzenia, które pozwoli na bardziej efektywną obróbkę szkła. Powyższe uzasadniało według WSA stanowisko IP, że podmiotem, który powyższe koncepcje wdrożył jest producent linii, a nie wnioskodawca. Skoro wnioskodawca w dokumentacji aplikacyjnej nie uprawdopodobnił w sposób niebudzący wątpliwości faktu posiadania nowej technologii, postępowanie członków Komisji Konkursowej było prawidłowe i brak było podstaw do żądania przedłożenia dodatkowej dokumentacji czy wyjaśnień. Sąd podzielił też stanowisko organu, że opinia o nowej technologii przedstawia jedynie opis prac planowanych do podjęcia przy rozlokowaniu urządzeń, przygotowaniu niezbędnej infrastruktury oraz kadry, a nie opis sposobu wdrożenia technologii. Podzielając argumentację IP, że projekt nie spełnia warunku określonego w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy z 30 maja 2008 r., za niezasadne uznał WSA zarzuty wnioskodawcy, że oceniający nie mieli uprawnień do oceny nowej technologii. Zdaniem Sądu IP zasadnie uznała również, że niektóre wydatki nie spełniały wymogów art. 10 ust. 5 – 7 ustawy z 30 maja 2008 r., jako niezwiązane bezpośrednio z wdrożeniem technologii, jako że nie były związane bezpośrednio z projektem, czego wymaga Przewodnik po kryteriach wyboru. Ostatecznie WSA uznał, że Minister Gospodarki właściwie przyjął, iż w zakresie zakwestionowanych kryteriów ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo. IP nie naruszyła także zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, a podjęte rozstrzygnięcie wyczerpująco uzasadniła. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. A. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił: 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a.: naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające skarżącego informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów, 2. naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, tj. art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy z 30 maja 2008 r., poprzez uznanie, że projekt zawarty we wniosku nie był technologią nową oraz 3. naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, tj. § 9 pkt 2 i § 5 ust. 2 Procedury odwoławczej (Załącznik nr 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów PO IG) w zw. z art. 26 ust. 2 i art. 27 ust. 2 u.z.p.p.r., polegające na uznaniu, że Minister Gospodarki nie naruszył procedury odwoławczej i tym samym nie została naruszona zasada równości dostępu do środków publicznych. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że Minister Gospodarki nie odniósł się do zarzutów protestu, a w zamian przywołał inne, nowe argumenty, które nie były powodem odmowy przyznania premii technologicznej. Postępowanie takie jest niezgodne z § 9 pkt 2 Procedury odwoławczej. Sąd I instancji, z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. powielił ocenę IP. Odnosząc się do treści informacji o rozpoznaniu protestu kasator podkreślił, że art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy z 30 maja 2008 r. wskazuje jedynie jakie ogólne informacje powinna zawierać opinia o innowacyjności, nie wskazuje zaś szczegółowo jak powinna być opracowana informacja o sposobie wdrożenia technologii innowacyjnej. Minister Gospodarki nie wskazuje jednocześnie jakich elementów sposobu wdrożenia technologii w niej brakuje. Wnioskodawca dokonał uzasadnienia konieczności nabycia środka trwałego jako jednego z podstawowych narzędzi niezbędnych do wdrożenia technologii – nie musiał w ramach projektu kupować innych urządzeń, gdyż inne niezbędne elementy posiada w swoich zasobach. Konieczność zakupu linii technologicznej niezbędnej do wdrożenia nowatorskiej technologii nie świadczy o tym, że znajduje się ona w konstrukcji linii technologicznej, ale jest wyrazem świadomego i racjonalnego wydatkowania środków publicznych. Na dowód że nowa technologia jest technologią własną, nie zaś zakupioną w planowanym do nabycia środku trwałym, kasator załączył opinię producenta urządzenia. Na rozprawie przed NSA Minister Gospodarki złożył odpowiedź na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., znajdującego w sprawie zastosowanie na podstawie art. 30e u.z.p.p.r., należy stwierdzić, że uzasadnienie sporządzone przez Sąd I instancji prawidłowo, nie wykazuje żadnych cech, na które wskazuje kasacja – w szczególności nie jest ogólnikowe i lakoniczne - i daje pełną możliwość kontroli kasacyjnej. Postawione przez art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogi formalne co do sposobu sporządzania uzasadnienia wyroku zawierają się w dyspozycji, aby było ono zupełne, czytelne i dawało jasny obraz powodów określonej treści rozstrzygnięcia tak w warstwie prawnej jak też faktycznej. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, wskazany przepis można naruszyć wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego brak w sentencji (np. wyrok NSA z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 85/11). Sąd I instancji nie uchybił wymogom prawidłowego uzasadnienia, bowiem szczegółowo przedstawił przepisy prawne, jakie miały w sprawie zastosowanie, a więc przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz ustawy z 30 maja 2008 r. WSA uwzględnił także zasady określone w systemie realizacji programu operacyjnego określone przez instytucję zarządzającą na zasadzie art. 26 ust. 1 pkt 8 u.z.p.p.r. Również zaprezentowane przez Sąd rozumowanie co do przesłanek faktycznych rozstrzygnięcia pozwala jednoznacznie zrozumieć, jakie względy zadecydowały o tym, że skarga nie mogła zostać uwzględniona. Fakt, iż co do zasadniczych kwestii Sąd I instancji podzielił stanowisko organu rozpatrującego protest nie oznacza, jak sugeruje skarżący kasacyjnie, że Sąd "przyjął twierdzenia organu bezkrytycznie", nie przeprowadzając żadnych rozważań i nie dokonując własnej oceny. Co zaś do twierdzenia, że z uzasadnienia nie wynika, że Sąd rozprawił się ze wszystkimi zarzutami, podkreślić należy, że w przypadku gdy argumentacja Sądu przesądza o bezzasadności skargi, odnoszenie się do wszystkich postawionych w skardze zarzutów nie jest konieczne (podobnie: wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1695/06). W dalszej kolejności kasacja zarzuca naruszenie przewidzianej art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu, a naruszenia tego upatruje w powoływaniu przez Instytucję Pośredniczącą nowych argumentów, które nie były powodem odmowy przyznania premii technologicznej, co zdaniem kasatora, narusza § 9 pkt 2 Procedury odwoławczej. Powyższy zarzut powiązany jest z zarzutem naruszenia prawa materialnego (błędnie określonym w kasacji jako naruszenie prawa procesowego), tj. art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy z 30 maja 2008 r. Zarzut jest niezasadny. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt cyt. ustawy kredyt technologiczny udzielany jest przez bank kredytujący i stanowi jedną z form wspierania działalności innowacyjnej udzielanej przedsiębiorcy na realizację inwestycji technologicznej; kredyt ten jest częściowo spłacany ze środków Funduszu Kredytu Technologicznego w formie premii technologicznej na zasadach określonych w ustawie. Stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy z 30 maja 2008 r. kredyt technologiczny nie może być udzielony na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym wdrożona została nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Odmowa przyznania skarżącemu premii technologicznej uzasadniona została niespełnieniem przez projekt dwóch kryteriów merytorycznych – po pierwsze, kryterium nr 2 zgodności z celami i zakresem działania 4.3. PO IG oraz ustawą z 30 maja 2008 r. i po drugie, kryterium nr 3 dotyczącego uzyskania opinii przez wymieniony w art. 5 ustawy podmiot, stwierdzającej, że technologia która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Zasadniczym powodem nieprzyznania skarżącemu premii technologicznej było niepotwierdzenie w sposób niewątpliwy faktu posiadania nowej technologii, co stanowiło niezgodność z pierwszym ze wskazanych kryteriów. Pojęcie nowej technologii objaśnia art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy i zgodnie z tym przepisem przez nową technologię należy rozumieć albo technologię w postaci prawa własności przemysłowej, albo usługi badawczo-rozwojowej (w rozumieniu PKWiU), albo nieopatentowanej wiedzy technicznej umożliwiającej wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i niestosowanej na świecie dłużej niż 5 lat. W skardze kasacyjnej nie kwestionuje się poglądu Sądu I instancji, że objęta projektem nowa technologia obróbki formatek szklanych stworzona została w ramach projektu racjonalizatorskiego i nie miała postaci prawa własności przemysłowej. Jeżeli zatem okoliczność powyższa nie jest kwestionowana w postępowaniu kasacyjnym, za prawidłową należało uznać ocenę Sądu, że skarżący składając wniosek zobowiązany był stosować zasady określone Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach PO IG Działanie 4.3., w tym m.in. pkt 15 tej Instrukcji wymagający potwierdzenia w sposób niebudzący wątpliwości faktu posiadania nowej technologii. Zważywszy na fakt, iż ustawa z 30 maja 2008 r. dopuszczała możliwość udzielenia kredytu technologicznego zarówno dla technologii chronionych prawem ochronnym prawa własności przemysłowej, jak też dla technologii prawem takim nieobjętych, oczywiste jest, że w tym drugim przypadku fakt posiadania nowej technologii należało wykazać. Zapis pkt 15 Instrukcji służył nie mniej ni więcej tylko stworzeniu dla wszystkich beneficjentów równych możliwości dostępu do pomocy przewidzianej ustawą z 30 maja 2008 r., a więc w tej kwestii stanowił zadośćuczynienie przepisowi art. 26 § 2 u.z.p.p.r. Zarzut odstąpienia przez organ rozpatrujący protest od określonej w § 9 Procedury odwoławczej zasady działania w granicach protestu i kryteriów nim objętych należy uznać za chybiony, bowiem kasator uzasadnia go posłużeniem się przez Instytucję Pośredniczącą odmienną od pierwotnej argumentacją. Tymczasem, stosownie do § 9 ust. 10 pkt 3 Procedury odwoławczej idzie o to, czy rozpatrujący protest organ ograniczył się wyłącznie do kryteriów nr 2 i 3, z którymi niezgodność projektu zarzuciła w określony sposób Instytucja Wdrażająca i które następnie zakwestionował w proteście skarżący. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w jego części opisowej oraz dokonanej przez sąd kasacyjny analizy treści zawiadomienia o odmowie przyznania premii technologicznej, protestu i zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu, rozstrzygnięcie to dotyczyło wyłącznie kwestii podniesionych w proteście i nie wykroczyło poza kryteria, których dotyczyła pierwotna ocena i protest. Rozbudowanie w rozstrzygnięciu protestu argumentacji na rzecz nieprzedstawienia w dokumentacji aplikacyjnej skarżącego faktu posiadania nowej technologii nie stanowi naruszenia zasad określonych Procedurą odwoławczą, a tym bardziej nie stanowi o naruszeniu wskazanych w kasacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Należy stwierdzić, że przewidziany w § 9 Procedury odwoławczej obowiązek dokonania ponownej oceny projektu nie może polegać, w razie nieuwzględnienia protestu i zaaprobowania oceny pierwotnej, na powtórzeniu przez rozpatrujący protest organ argumentacji z tej pierwotnej oceny, lecz polega przede wszystkim na rozprawieniu się ze stanowiskiem składającego protest. Rozstrzygnięcie protestu z założenia powinno przedstawiać rozszerzoną w stosunku do pierwotnej oceny argumentację, wynikającą nie tylko z tzw. własnej oceny projektu dokonanej przez organ rozpatrujący protest w granicach określonych protestem, lecz również, a może przede wszystkim z rozważenia zarzutów zgłoszonych w takim środku odwoławczym jakim jest protest. Niezależnie jednak od faktu rozszerzonej argumentacji, rozstrzygnięcie protestu uzasadnia niezgodność projektu z przepisami ustawy i kryterium nr 2 dotyczącym zgodności z celami i zakresem działania 4.3 PO IG, posługując się tym samym wiodącym argumentem, do którego w sposób skrótowy odwołała się Instytucja Wdrażająca w zawiadomieniu o odmowie przyznania premii technologicznej. Instytucja Pośrednicząca zgodziła się bowiem z oceną pierwotną, że przedstawiona przez skarżącego w projekcie technologia, nie daje się zweryfikować inaczej jak poprzez zakup i wykorzystanie maszyny firmy S., w której wykorzystano uwagi wnioskodawcy dla produkcji nowego urządzenia pozwalającego na bardziej efektywną obróbkę szkła. Sąd I instancji, zgadzając się ze stanowiskiem organu rozpatrującego protest co do braku zgodności projektu z kryterium nr 2, nie stawiał się jak twierdzi kasator w roli eksperta, lecz dokonał dostatecznie wnikliwej oceny zgodności zakwestionowanego protestem rozstrzygnięcia z prawem procesowym i materialnym, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wyroku. Sąd prześledził całe postępowanie, zapoznając się ze stanowiskiem obu organów oceniających i trafnie przywołał przepis art. 3 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym kredyt technologiczny nie może zostać udzielony na zakup środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia, a na taki stan rzeczy wskazywała analiza załączonej do akt sprawy dokumentacji m.in. opinia o nowej technologii. Należy zauważyć, że skarga kasacyjna w części uzasadnienia odnoszącej się do zarzutu naruszenia wskazanego przepisu, dość niekonsekwentnie i niefortunnie broni poglądu posiadania nowej technologii niezależnie od urządzenia firmy S., argumentując, iż konieczność zakupu jednej linii technologicznej jest niezbędna do wdrożenia nowej technologii, choć nie świadczy to o tym, że planowana do wdrożenia technologia znajduje się w zakupionej konstrukcji. W sytuacji, gdy dokumentacja projektowa w żaden dostatecznie czytelny sposób nie identyfikuje nowej technologii, o której mowa w projekcie, a jej uruchomienie jest w pełni uzależnione od zakupu określonej maszyny i to takiej, w której wykorzystano myśl techniczną wnioskodawcy, zaaprobowane przez WSA stanowisko organu rozpatrującego protest jawi się jako w pełni uzasadnione. Odnośnie do zaaprobowanego przez Sąd stanowiska IP co do braku zgodności projektu z kryterium nr 3 dotyczącym opinii wymienionego w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z 30 maja 2008 r. podmiotu, stwierdzającej, że technologia będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji, skarżący kasacyjnie zarzucił, że rozpoznanie protestu dokonało się niezgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy, podnosząc iż załączona do dokumentacji opinia w zakresie opisu wdrożenia technologii nie powinna być oceniona negatywnie, bo została opracowana w sposób, który nie jest sprzeczny z ustawą, bowiem ta nie precyzuje jak szczegółowo ma być opracowana informacja o sposobie wdrożenia. Kasator twierdzi, że w rozstrzygnięciu protestu zabrakło wskazania, jakich elementów informacji o sposobie wdrożenia technologii zabrakło dla przyjęcia, że informacja ta miałaby charakter merytoryczny. Dla porządku należy przypomnieć, że zgodnie z obowiązującą wszystkich potencjalnych beneficjentów procedurą, aby wniosek mógł zostać rekomendowany do wsparcia, musi spełniać wszystkie kryteria merytoryczne (§ 7 ust. 2 pkt 10) Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG dla Działania 4.3. Zatem ocena, że niezgodność projektu z jednym z kryteriów merytorycznych była zgodna z prawem, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, czyni dalsze badanie co do zgodności projektu z pozostałymi kryteriami niecelowym. Niemniej jednak zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy z 30 maja 2008 r., wymaga jego rozpatrzenia, mimo niepołączenia go z kolejnym kryterium nr 3, z którym projekt, w ocenie Sądu I instancji, nie jest zgodny. Wskazany przepis stanowi, że do wniosku o przyznanie premii technologicznej przedsiębiorca musi dołączyć m.in. informacje opracowane w porozumieniu z przedsiębiorcą przez podmiot, który sporządził opinię na podstawie pkt 1 zawierającą opis sposobu wdrożenia technologii do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług mających być wynikiem realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Ustawowy wymóg podania opisu wdrożenia został wpisany również do kryteriów przyznania premii technologicznej Przewodnika po kryteriach PO IG 2007 – 2013 i stanowi jeden z punktów opisu kryterium nr 3. Sąd I instancji podzielił dokonaną w rozstrzygnięciu protestu ocenę, że opis sposobu wdrożenia technologii jest niewłaściwy stanowi jedynie opis prac planowanych do podjęcia przy rozlokowaniu urządzeń, przygotowaniu niezbędnej infrastruktury oraz kadry, a nie opis wdrożenia technologii. Tym samym Sąd stwierdził, że projekt nie spełnia warunku z art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy z 30 maja 2008 r. i taką ocenę należy uznać za uzasadnioną. Należy uznać za oczywiste, że określony wskazanym przepisem wymóg opisu sposobu wdrożenia wskazanej w projekcie do wsparcia technologii musi mieć zindywidualizowany charakter. Opis taki musi odnosić się do konkretnej technologii, umożliwiając oceniającym projekt merytoryczną ocenę prawidłowości sporządzenia opisu i zestawienia tego opisu z samą charakterystyką danej technologii oraz właściwościami świadczącymi o możliwości wdrożenia. Jak pokazuje lektura Opisu sposobu wdrożenia zawarta w Opinii o nowej technologii, kolejne etapy wdrożenia nie wykazują żadnych właściwych dla konkretnej technologii szczególnych działań. Należało zgodzić się z Instytucją Pośredniczącą, że nieprzedstawienie przez skarżącego szczegółowych informacji o planowanej do wdrożenia technologii, co skarżący uzasadniał tajemnicą przedsiębiorstwa, miało wpływ na wadliwe sporządzenie opisu wdrożenia technologii i niemerytoryczny jego charakter. Innymi słowy brak dostatecznych informacji co do samej technologii znalazł odbicie w sposobie jej wdrożenia. Prawidłowa zatem jest ocena Sądu, że projekt nie jest zgodny z kryterium nr 3. W konsekwencji prawidłowa jest ocena końcowa, że ocena wniosku przeprowadzona został prawidłowo, a protest był niezasadny. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 30e u.z.p.p.r. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.