II SA/Ke 839/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oddala skargę. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2013 r. nr 7 Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 8 lipca 2013 r. nr [...] o odmowie przywrócenia M. M. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną – rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji z dnia 29 maja 2008 r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy ww. decyzją z dnia 29 maja 2008 r. Komendant Powiatowy Policji zwolnił ówczesnego policjanta M. M. z zajmowanego stanowiska referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego w Sekcji Prewencji i mianował na równorzędne stanowisko referenta Ogniwa Ochronnego w Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji. Decyzję tę doręczono policjantowi w dniu 6 czerwca 2008 r. W dniu 17 czerwca 2013 r. wpłynęło do Komendy Powiatowej Policji podanie, w którym M. M. zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 maja 2008 r. W uzasadnieniu powołał się na nieznajomość i zawiłość prawa administracyjnego. Do podania załączył wniosek o wznowienie postępowania, w którym wskazał, że dopiero z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie II SA/Wa [...], doręczonego w dniu 13 czerwca 2013 r., dowiedział się, że brak jego czynnego udziału w postępowaniu w sprawie zwolnienia i mianowania na inne stanowisko oraz powierzenia obowiązków zastępcy dyżurnego daje podstawę do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu organ I instancji wydał opisane na wstępie postanowienie z dnia 8 lipca 2013 r. W zażaleniu M. M. zarzucił organowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i zakwestionował zasadność decyzji z dnia 29 maja 2008 r. Organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie wyjaśnił, że umożliwiający przywrócenie terminu przepis art. 58 § 1 i 2 k.p.a. wymaga od wnioskodawcy wskazania przyczyny uchybienia i uprawdopodobnienia okoliczności, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa wyklucza zastosowanie tej instytucji. M. M. powinien zatem w sposób przekonujący wskazać przyczynę uchybienia terminu i wykazać, że przyczyna ta istniała cały czas aż do wniesienia podania o przywrócenie terminu. Nieznajomość i zawiłość prawa administracyjnego nie stanowi zdaniem organu okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. M. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji zarzucając im naruszenie zasady dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia sprawy, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, a w konsekwencji art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a. Wskazał ponadto na uchylenie się organu od kontroli postępowań zmierzających do wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej, a także brak pouczenia co do ośrodków zaskarżenia w tych postępowaniach. Dodatkowo podniósł zarzut naruszenia art. 58 k.p.a. poprzez zastąpienie wymogu uprawdopodobnienia ciężarem udowodnienia braku winy. Wniósł o uwzględnienie przy orzekaniu wyroku NSA wydanego w sprawie I OSK 818/09, a nadto wyroków WSA w Kielcach w sprawach II SA/Ke 250/09 i II SA/Ke 583/12, wyroku WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa 2315/12 oraz postanowienia WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 786/10. W uzasadnieniu skarżący opisał szereg okoliczności świadczących jego zdaniem o wadliwości decyzji ostatecznej – rozkazu personalnego z dnia 29 maja 2008 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wskazał, że skarżący był obecny na rozprawie przed WSA w Warszawie w dniu 24.04.2013r. w sprawie II SA/Wa [...] i już wówczas dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Przewidziany w art. 58 § 2 k.p.a. siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął mu zatem w dniu 1.05.2013r. Podanie o przywrócenie należy zatem uznać za spóźnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na wstępie należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie zadaniem Sądu jest kontrola pod kątem legalności tylko i wyłącznie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12 sierpnia 2013 r. utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 maja 2008 r. Z tego powodu Sąd nie mógł ustosunkować się do zawartych w skardze merytorycznych zarzutów dotyczących wadliwości ww. decyzji z dnia 29 maja 2008 r. (rozkazu personalnego nr [...]). Kwestie te wychodzą bowiem poza granice rozpoznawanej sprawy, w której chodzi o zbadanie, czy organy Policji odmawiając przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania prawidłowo zastosowały przepis art. 58 k.p.a. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania podał, że dopiero z wyroku WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa [...] dowiedział się, iż brak jego czynnego udziału w postępowaniu w sprawie zwolnienia i mianowania na inne stanowisko oraz powierzenia obowiązków zastępcy dyżurnego daje podstawę do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego. Jako podstawę wznowieniową podał zatem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. niezawiniony brak udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 29 maja 2008 r. Przepis art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Zgodnie zaś z art. 58 § 1 k.p.a. uchybiony termin przywraca się na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Prośbę taką należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, wraz z dopełnieniem czynności dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Decyzję – rozkaz personalny z dnia 29 maja 2008 r. nr [...] otrzymał w dniu 6 czerwca 2008 r. Od decyzji tej, mimo stosownego pouczenia, nie wniósł odwołania, co oznacza, że stała się ona ostateczna z dniem 21 czerwca 2008 r. Następnie dopiero w dniu 17 czerwca 2013 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zastosowanie przez organ instytucji przewidzianej w art. 58 k.p.a. wymagało więc od skarżącego uprawdopodobnienia, że w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. nie z własnej winy nie mógł wnieść podania o wznowienie postępowania, a przeszkoda ta trwała cały czas, do chwili złożenia wniosku z dnia 17 czerwca 2013 r. W ocenie Sądu skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że w ogóle istniała jakakolwiek niezawiniona przez niego przeszkoda uniemożliwiająca mu złożenie w terminie wniosku o wznowienie postępowania. Za taką w szczególności nie można uznać nieznajomości i zawiłości prawa administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że nieznajomość prawa nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienia NSA z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 153/97, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 99/12). Przywrócenie terminu jest dopuszczalne jedynie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie tej czynności w terminie (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. II OSK 1096/11). Skarżący istnienia takich okoliczności nie uprawdopodobnił. Co więcej żadnych takich okoliczności nawet nie wskazał, poza powołaniem się na nieznajomość i zawiłości prawa administracyjnego. Z uzasadnienia znajdującego się w aktach sprawy wyroku WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa [...] wynika, że już w postępowaniu przed tym Sądem skarżący podnosił zarzut uniemożliwienia mu czynnego udziału w postępowaniu zakończonym rozkazem personalnym nr [...]. W tej sytuacji, nawet gdyby przyjąć, że nieznajomość prawa uzasadnia przywrócenie uchybionego terminu, nieprzekonująco brzmi jego twierdzenie, że dopiero po otrzymaniu wyroku WSA w Warszawie dowiedział się o możliwości wznowienia przedmiotowego postępowania. W świetle powyższego chybiony jest zarzut naruszania przez organ art. 58 § 1 i 2 k.p.a. W szczególności Sąd nie stwierdził aby organ wymagał od skarżącego udowodnienia, zamiast uprawdopodobnienia, braku winy w uchybieniu terminu. Sąd nie dopatrzył się także naruszenie art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a. polegającego na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.