I OSK 893/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Andrzej Góraj Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 970/13 w sprawie ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 970/13 oddalił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego. Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd wskazał, że Burmistrz Miasta P., decyzją z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...] odmówił Z. W. przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego specjalnego na pomoc w zakupie leków. Z. W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu 28 maja 2013 r. Z. W. wniosła o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej na pomoc w zakupie leków. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Kolegium ustaliło, że Z. W. wspólnie z mężem G. W. oraz dwoma synami zajmuje trzypokojowe mieszkanie w blokach w P.. Synowie prowadzą odrębne gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania Z. W. i jej męża jest renta inwalidzka G. W. w wysokości 717,35 zł oraz świadczenie przedemerytalne Z. W. w kwocie 856,44 zł. Syn W. W. nie partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania, drugi syn pomaga finansowo matce przekazując jej co miesiąc kwotę 250 zł na uregulowanie opłat za czynsz. Skarżąca i jej mąż G. W. legitymują się orzeczeniami o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Skarżąca choruje na cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, szumy w uszach, mąż natomiast leczy się na nadciśnienie, schorzenie uszu, leczy się u pulmonologa, czeka go operacja lewego ucha i nogi. W bieżącym roku Z. W. przebywała w szpitalu na oddziale ginekologicznym, a jej mąż przeszedł operację ucha. Skarżąca załączyła do akt sprawy kserokopie recept do zrealizowania wystawionych w maju 2013 r. oraz poniesione w miesiącu kwietniu 2013 r. wydatki na leki w wysokości 74,97 zł i w maju 2013r. w kwocie 68,65 zł. Kolegium wobec tego ustaliło, że łączny dochód rodziny z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wyniósł 1.823,79 zł, co daję kwotę 911,89 zł na osobę w rodzinie. Dochód ten jest wyższy od ustawowego progu warunkującego przyznanie pomocy społecznej, wynoszącego na osobę w rodzinie 456,00 zł. Wobec powyższego wskazano, że Z. W. nie kwalifikuje się do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej w świetle art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.). Kolegium podniosło, że z uzasadnienia kwestionowanej decyzji wynika, iż organ pierwszej instancji analizował sytuację skarżącej również pod kątem spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie specjalnego zasiłku celowego, o którym mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Kierownik Miejsko –Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., po przeanalizowaniu sytuacji wnioskodawczyni, nie znalazł jednak podstaw do przyznania rodzinie tej formy pomocy społecznej. Odmawiając przyznania pomocy organ wziął pod uwagę nie tylko sytuację bytową skarżącej, lecz również potrzebę zaspokojenia potrzeb bytowych wszystkich osób i rodzin z terenu miasta i gminy P. znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej wskazując, iż pomoc społeczna ma służyć zaspokajaniu tylko niezbędnych potrzeb osób i rodzin, a nie wszystkich, którzy się o taką pomoc zwracają. Organ zwrócił także uwagę na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego. Dodatkowo w piśmie z dnia 15 lipca 2013 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. wskazał, iż w 2013 r. na wypłatę zasiłków celowych, celowych specjalnych, okresowych w części finansowanej z budżetu gminy, sprawienie pogrzebu oraz opłacanie kosztów pobytu w placówkach dla osób bezdomnych Ośrodek dysponuje kwotą 150.000,00 zł. Miesięcznie dysponuje zatem kwotą 12.500,00 zł, która stanowi 1/12 planu rocznego. W miesiącach styczeń-czerwiec 2013 r. na w/w cele wydatkowano kwotę 76.961,94 zł. W miesiącu maju 2013 r. organ wypłacił 6 zasiłków celowych specjalnych ze względu na występujące w rodzinach bezrobocie, bezdomność, niepełnosprawność i długotrwałą chorobę. Najniższa kwota przyznanego świadczenia wynosiła 31,50 zł, natomiast najwyższe świadczenie wynosiło 100,00 zł. Ogółem na zasiłki celowe specjalne w miesiącu maju 2013 r. przeznaczono kwotę 382,36 zł. Dochód na osobę w tych rodzinach kształtował się w przedziale od kwoty 547,32 zł do kwoty 872,62 zł. Ponadto organ wypłacił 57 zasiłków celowych, najniższa kwota przyznanego zasiłku wyniosła 50,00 zł, a najwyższe świadczenie 300,00 zł i przyznane było rodzinie wielodzietnej, w której matka nie mogła podjąć pracy z uwagi na konieczność opiekowania się rocznym dzieckiem. W miesiącu czerwcu 2013 r. zasiłki celowe specjalne przyznano 11 rodzinom, wysokość najniższego świadczenia wynosiła 40,00 zł, a najwyższe świadczenie 150,00 zł. Na zasiłki celowe specjalne w tym miesiącu wydatkowano łącznie kwotę 1.293,84 zł. Pomoc została przyznana ze względu na chorobę alkoholową, chorobę nowotworową w rodzinie, bezrobocie i samotne wychowywanie dzieci. Dochód na osobę wynosił od kwoty 460,63 zł do kwoty 1.171,70 zł (ofiara przemocy domowej). Ponadto przyznano 52 zasiłki celowe na łączną kwotę 7.565,41 zł. Najniższy zasiłek celowy wyniósł 23,21 zł, zaś najwyższy 350,00 zł i został przyznany matce samotnie wychowującej ośmioro dzieci. Dodatkowo organ pierwszej instancji zaznaczył, iż rodzina Z. W. nie jest pozbawiona pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej. W 2012r. rodzina otrzymywała zasiłki celowe specjalne w łącznej wysokości 1.070,78 zł. W styczniu 2013r. Z. W. otrzymała zasiłek celowy specjalny w wysokości 210,82 zł z przeznaczeniem na leki i w miesiącu lutym 2013r. w kwocie 150,00 zł. Ponadto Z. W. objęta była pomocą w formie artykułów żywnościowych i taką formę wsparcia może nadal otrzymywać. Odnosząc się do powyższego, Kolegium zaznaczyło, że w realiach niniejszej sprawy nie można uznać, iż sytuacja finansowa i zdrowotna skarżącej nosi znamiona szczególnie uzasadnionego przepadku, który przemawiałby za koniecznością przyznania jej specjalnego zasiłku celowego. Skarżąca uzyskuje dochód i to w wysokości przekraczającej kryterium dochodowe określone w ustawie o pomocy społecznej, a pomoc społeczna, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Przyznanie skarżącej świadczenia specjalnego prowadziłoby do pokrzywdzenia innych osób ubiegających się o pomoc, a znajdujących się w gorszej sytuacji materialnej niż odwołująca. Biorąc zatem pod uwagę sytuację bytową skarżącej oraz brak środków finansowych w budżecie gminy na realizację wniosków o zasiłki celowe i zasiłki celowe specjalne, Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając skargę Z. W. na powyższą decyzję, uznał, że nie jest ona zasadna. Powołując się na treść art. 39 ustawy o pomocy społecznej oraz § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U z 2012r., poz. 823), Sąd wskazał, że analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego uzasadnia w pełni stanowisko organu, iż z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego dla osoby w rodzinie wnioskodawczyni, zasiłek celowy nie może być jej przyznany. Nie ma bowiem wątpliwości, iż strona przekracza wynikające z ustawy kryterium dochodowe na osobę w rodzinie. W ocenie Sądu, na uwzględnienie zasługuje również stanowisko organu wywiedzione po analizie przesłanek wynikających z art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie na podstawie przytoczonego przepisu zapada w ramach uznania administracyjnego, przy czym inaczej niż w przypadku zasiłku celowego, jego przyznanie nie jest uzależnione od spełnienia przez wnioskodawcę ustawowego kryterium dochodowego. Nie oznacza to jednak dowolności organu i przyznawania świadczenia w każdym przypadku, gdy dana osoba czy rodzina znajdzie się w trudnej sytuacji życiowej, czy wymaga zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Specjalny zasiłek celowy może być przyznany wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, co wymaga zaistnienia nietypowych okoliczności. Organ pomocy społecznej jest więc zobowiązany do badania sytuacji życiowej osoby ubiegającej się o pomoc, właśnie pod kątem wystąpienia "szczególnego przypadku", przez który rozumieć należy zdarzenia występujące okazjonalnie. W zakresie dokonywanej oceny organ winien przy tym mieć na uwadze także cele i zadania pomocy społecznej. Wprawdzie użyty przez ustawodawcę w przepisie art. 41 pkt 1 ustawy zwrot "szczególne przypadki" jest pojęciem nieostrym, jednakże nie ulega wątpliwości, że pod pojęciem tym należy rozumieć przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. Będzie to zatem sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że tak dotkliwe w skutkach lub tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych. Zdaniem Sądu, ocena sytuacji życiowej strony w kontekście przesłanki z art. 41 ustawy przeprowadzona w niniejszej sprawie jest prawidłowa, uwzględnia sytuację osobistą, rodzinną i materialną rodziny wnioskodawczyni, w tym stan zdrowia zarówno wnioskodawczyni, jak i jej męża. Niewątpliwie sytuacja ta jest trudna, niemniej słusznie organ uznał, że nie uzasadnia przyznania wnioskowanej pomocy. W ramach uznania administracyjnego organy decydują, biorąc pod uwagę nie tylko sytuację osoby wnioskującej, ale i własne możliwości finansowe a więc, czy i w jakim zakresie może zostać przyznany specjalny zasiłek celowy. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Szczegółowe wyliczenia kwot jakimi organ dysponował za dany okres, konkretne cele i sposób ich wydatkowania zostały w sprawie przedstawione. Organ przypomniał również, że w ostatnim okresie (wskazując kwoty) skarżącej była już przyznawana pomoc, co świadczy o tym, że nie została ona pozostawiona bez jakiegokolwiek wsparcia ze strony organów pomocowych. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że wydanie zaskarżonego aktu poprzedzone zostało wnikliwym i wszechstronnym zebraniem materiału dowodowego i jego dogłębną analizą przeprowadzoną z poszanowaniem obowiązujących zasad postępowania wynikających bezpośrednio z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Z. W., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 8 i 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo niewyjaśnienia w toku postępowania administracyjnego stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, w szczególności niewyjaśnienia okoliczności związanych ze stanem zdrowotnym skarżącej i jej męża oraz ich pobytem w szpitalu, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego ustalenia, iż sytuacja życiowa skarżącej nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, 2. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niezgodne z dyspozycją tego przepisu sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a polegające na braku wyjaśnienia, czemu - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – stan zdrowia skarżącej oraz jej małżonka nie uzasadniają zakwalifikowania sytuacji jako "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwołaczedgo w S. kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że mimo szczególowego przedstwienia przez skarżącą okoliczności dotyczących stanu zdrowia zarówno jej, jak i jej męża, nie zostały poczynione dokładne ustalenia, z jakiej przyczyny skarżąca przebywała w szpitalu, jakie wiązały się z tym pobytem koszty, czy była dalsza diagnostyka w tym kierunku, a nade wszystko - jak poważny był stan zdrowotny skarżącej w chwili wydawania decyzji oraz jakie są rokowania w tym zakresie. Podjęcie bliższych ustaleń w tym przedmiocie było tym bardziej uzasadnione, iż skarżąca przebywała wówczas na oddziale ginekologicznym. Jej pobyt w szpitalu nie był zatem związany ze stałymi dolegliwościami skarżącej takimi jak cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, czy szumy w uszach, lecz był zdarzeniem nadzwyczajnym, niecodziennym. Naczelny Sąd Administarcyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. na naruszeniu przepisów postępowania. W ramach tej podstawy zarzucono naruszenie art.7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art.107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej odnośnie podniesionych zarzutów wynika, że jej autor zarzuca organom administracji brak wnikliwej i wszechstronnej analizy materiału dowodowego dotyczącego stanu zdrowia skarżącej i jej męża, co przyczyniło się w konsekwencji do błędnej oceny dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji, iż sytuacja, w jakiej znalazła się skarżąca nie stanowi "szczególnie uzasadnionego wypadku" uzasadniającego przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, należy przypomnieć, że podstawę przyznania zasiłku celowego specjalnego stanowi art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Treść powołanego przepisu w sposób jednoznaczny wskazuje, że przyznawanie tego rodzaju formy pomocy społecznej ma charakter wyjątkowy, gdyż nie muszą zostać spełnione ogólne kryteria otrzymania pomocy. Nie wymaga on bowiem, aby dochód osób ubiegających się o te specjalne świadczenia nie przekroczył limitów określonych w art. 8 ustawy. O możliwości przyznania specjalnego zasiłku celowego decyduje natomiast sytuacja życiowa osoby ubiegającej się o pomoc rozpatrywana pod kątem wystąpienia "przypadku szczególnie uzasadnionego". Należy również zwrócić uwagę, że decyzja o przyznaniu pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego wydawana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym przesądza użyty w art. 41 pkt 1 ustawy zapis, że tego rodzaju zasiłek "może być przyznany" w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Uznanie administracyjne daje organowi prawo do załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny oraz możliwości organu związane z posiadanymi uprawnieniami i środkami. Uznanie administracyjne oznacza jednocześnie, że nie zawsze osoba spełniająca ustawowe kryteria do przyznania świadczenia, świadczenie takie otrzyma, a także, że otrzyma je w oczekiwanej formie i wysokości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uznanie administracyjne pozwala organowi administracyjnemu na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najbardziej właściwe przy uwzględnieniu celów pomocy społecznej, możliwości finansowych organu oraz liczby osób wnioskujących o udzielenie tej formy świadczenia. Organ nie ma obowiązku spełnienia każdego żądania osoby ubiegającej się o pomoc, gdyż uwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych oznacza z jednej strony uwzględnienie sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej świadczeniobiorcy, z drugiej zaś uwzględnienie możliwości finansowych organu pomocy (por. np. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 407/12, z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1442/15). Natomiast kontrola legalności rozstrzygnięcia opartego o uznanie administracyjne dokonywana przez Sąd powoduje obowiązek zbadania, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji właściwy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 115/12). Wbrew stanowisku i argumentacji autora skargi kasacyjnej, wynik przeprowadzonej w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji kontroli działalności organów administracji uprawniał do stwierdzenia, że organy obu instancji dokonały właściwych ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Przed podjęciem decyzji ustalono sytuację osobistą, zdrowotną i majątkową skarżącej, która wystąpiła o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, co potwierdza obszerny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Powyższe ustalenia zostały następnie uwzględnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z treści decyzji wynika bowiem, że organ szczegółowo przedstawił stan rodzinny i sytuację finansową skarżącej, wymienił schorzenia na które cierpi zarówno skarżąca, jak i jej mąż oraz powołał się na okoliczność przebywania skarżącej w szpitalu na oddziale ginekologicznym. W tej sytuacji nie można, jaki czyni to autor skargi kasacyjnej, zarzucić organom, iż zaniechały dokonania ustaleń w przedmiocie stanu zdrowia skarżącej i jej męża. Dokonując natomiast oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zasadności przyznania świadczenia, o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, organ uznał, że rozstrzygnięcie sprawy podejmowane w ramach uznania administracyjnego wymaga, oprócz oceny sytuacji bytowej i zdrowotnej wnioskodawczyni, odniesienia się do innych aspektów, w tym do możliwości finansowych gminy w zakresie realizacji wniosków pozostałych beneficjentów Ośrodka Pomocy Społecznej oraz okoliczności korzystania z pomocy Ośrodka przez samą skarżącą. Również odnośnie powyższego, Kolegium przedstawiło szczegółowe ustalenia dotyczące wielkości środków przeznaczonych na pomoc społeczną i sposobu ich rozdysponowania. Wskazało ponadto, że skarżąca nie jest pozbawiona pomocy, gdyż w latach 2012-2013 otrzymywała zarówno zasiłki celowe, jak i celowy zasiłek specjalny. Biorąc pod uwagę te wszystkie okoliczności – w tym sytuację zdrowotną skarżącej – Kolegium stwierdziło, że specjalny zasiłek celowy skarżącej nie przysługuje. Należy w tym miejscu zauważyć, że w okolicznościach niniejszej sprawy, z uwagi na możliwość podjęcia decyzji w ramach tzw. uznania administracyjnego, sytuacja zdrowotna skarżącej i jej męża nie mogła stanowić jedynej i samoistnej przesłanki przyznania skarżącej ww. świadczenia, co słusznie podkreślił zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do uznania, iż organy administracji prowadząc sprawę, naruszyły zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 8 i 77 § 1 i 80 k.p.a. Dokonały bowiem, jak wyżej wskazano, wnikliwej analizy i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z dyspozycją norm prawnych zawartą w powołanych przepisach. Zaskarżona decyzja zawiera również wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 1 k.p.a. W sposób szczegółowy, odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w uzasadnieniu swej decyzji przedstawiło także uzasadnienie faktyczne oraz wyjaśniło podstawę prawną zaskarżonej decyzji, w tym art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. W związku z tym zarzut naruszenia wskazanych wyżej przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. okazał się nieuzasadniony, co musiało skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. Wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu rozstrzyga zgodnie z właściwością wojewódzki sąd administracyjny.