III SA/Wa 1553/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 28 listopada 2012 r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła do Ministra Finansów wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Opisując zdarzenie przyszłe wskazała, że działa w branży poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania węglowodorów. Celem prowadzonej w Polsce działalności jest uzyskanie dochodów ze sprzedaży wydobytego gazu. Wyjaśniła, że w branży naftowo-gazowej na całym świecie powszechne jest prowadzenie działalności poprzez uczestnictwo w szeroko rozumianych wspólnych przedsięwzięciach z innymi podmiotami z branży, w celu ograniczenia ryzyka ekonomicznego związanego z niepewnością dotyczącą opłacalności ekonomicznej wydobycia węglowodorów ze złóż. Podała, że Spółka razem z Kontrahentem rozważa zrealizowanie planowanej inwestycji poprzez spółkę celową. Spółka ta ma mieć formę spółki komandytowej, w której Skarżąca i Kontrahent będą w odpowiednich proporcjach komandytariuszami. Komplementariuszem będzie natomiast specjalnie utworzona spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w której Skarżąca i Kontrahent będą posiadali po 50% udziałów. W celu realizacji inwestycji w tej formie Skarżąca oraz Kontrahent zawarli wstępną, warunkową umowę inwestycyjną regulującą współpracę w zakresie poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania węglowodorów (dalej "Umowa") pomiędzy Skarżącą, Kontrahentem oraz przyszłą spółką z o.o. (komplementariusz w spółce celowej) i spółką celową W celu realizacji Projektu Kontrahent przeniesie w drodze aportu na spółkę celową określony majątek, w szczególności prawo użytkowania górniczego. Spółka celowa stanie się także stroną koncesji wydanych przez właściwe organy. Skarżąca podniosła, że celem zawarcia Umowy przez Skarżącą jest uzyskanie i zabezpieczenie przyszłych źródeł przychodów, które Skarżąca zamierza osiągać ze sprzedaży węglowodorów. Zgodnie z Umową - węglowodory będą wprawdzie pierwotnie wydobywane przez spółkę celową, niemniej komandytariuszom będzie przysługiwało prawo pierwokupu wydobytego gazu. W ten sposób Skarżąca zabezpieczyła swoje źródło przychodów. W chwili obecnej Kontrahent jest właścicielem stosownych koncesji na prowadzenie działalności w zakresie poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania kopalin ze złóż na obszarze planowanej inwestycji, wydanych przez właściwe polskie władze, oraz stroną umów o ustanowieniu użytkowania górniczego ze Skarbem Państwa i do tej pory, w związku z działalnością inwestycyjną na tym obszarze, podjął wiele czynności oraz poniósł szereg wydatków ukierunkowanych na rozpoznanie potencjału ekonomicznego złóż w celu ich późniejszej eksploatacji. W związku z tym, oraz mając na względzie, iż działalność poszukiwawcza i wydobywcza jest działalnością regulowaną, w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia w nowej formie (tj. za pośrednictwem spółki celowej, a nie konsorcjum) Kontrahent będzie zobowiązany do podjęcia szeregu czynności na rzecz Skarżącej (określanych dalej jako "usługi"). Usługi te będą obejmowały w szczególności podejmowanie przez Kontrahenta na rzecz Skarżącej różnych działań administracyjnych, zobowiązaniowych, technologicznych i organizacyjnych niezbędnych do osiągnięcia poszczególnych etapów, decyzji i celów, obejmujących w szczególności zgodę na uczestniczenie w Projekcie na warunkach przewidzianych w umowie, inne zgody, zatwierdzenia i wystąpienia, które będą wymagane od Kontrahenta do przedłożenia lub wystąpienia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Szczegółowy zakres czynności, które będą wchodziły w zakres Usług, może być także sprecyzowany w trakcie trwania projektu. Wszelkie czynności podejmowane w ramach świadczenia usług przez Kontrahenta będą miały na celu umożliwienie realizacji projektu w ramach biznesowych ustalonych pomiędzy Skarżącą a Kontrahentem w umowie. Wykonanie wszystkich usług oraz osiągnięcie poszczególnych etapów, decyzji i celów będzie skutkowało uzyskaniem przez Skarżącą prawa do pierwokupu węglowodorów w drodze realizacji prawa pierwokupu oraz ich późniejszej sprzedaży zgodnie z postanowieniami umowy. Skarżąca będzie nabywać Usługi w celu osiągnięcia w przyszłości przychodów ze sprzedaży węglowodorów nabytych dzięki uczestnictwu w projekcie. Za wykonanie usług zobowiązuje się zapłacić na rzecz Kontrahenta określone wynagrodzenie. Zgodnie z ustaleniami stron wynagrodzenie za usługi będzie płatne w różnych momentach w czasie, a część wynagrodzenia będzie warunkowa (zależna od wystąpienia określonych przesłanek lub sukcesu). Strony przyjęły taką formułę wynagrodzenia, m.in. dlatego, iż dla Skarżącej wartość usług wykonywanych przez kontrahenta rośnie wraz z powodzeniem kolejnych etapów przedsięwzięcia realizowanego dzięki wykonaniu usług przez kontrahenta na jej rzecz. Wynagrodzenie kontrahenta z tytułu świadczenia usług obejmie: a) ekwiwalent w złotych polskich określonej w umowie kwoty w USD, należny w momencie rozpoczęcia wykonywania umowy (rozumianego jako wdrożenie docelowej struktury współpracy, łącznie z utworzeniem spółki - komplementariusza i spółki celowej); b) ekwiwalent w złotych polskich określonej w umowie kwoty w USD, należny w ciągu 14 dni od dnia poinformowania przez Skarżącą Kontrahenta o podjęciu decyzji dotyczącej rozpoczęcia prac w ramach etapu "[...]" zgodnie z umową; c) ekwiwalent w złotych polskich określonej w Umowie kwoty w USD, należny w momencie podjęcia ostatecznej decyzji dotyczącej kontynuacji Projektu - tzw. Finał [...] zgodnie z Umową lub nie później niż wciągu 45 dni od poinformowania L. przez Skarżącą o decyzji kontynuacji dalszych prac we własnym zakresie przez Skarżącą; d) ekwiwalent 100% wydatków poniesionych przez Kontrahenta na zagospodarowanie sąsiedniego obszaru koncesyjnego (nieobjętego transakcją) należnego po wykonaniu tych prac przez kontrahenta; e) dodatkową, warunkową, roczną premię od sukcesu projektu należną w okresie pomiędzy osiągnięciem przez Skarżącą przychodów z tytułu sprzedaży gazu poprzez spółkę celową na poziomie równym poniesionym przez Skarżącą wydatkom związanym z udziałem w projekcie uwzględniającym także kwoty wynagrodzenia zapłaconego w ramach lit. a) - d) a momentem, w którym łączna wysokość wynagrodzenia osiągnie poziom równy kwocie wydatków poniesionych historycznie przez Kontrahenta na rozwój złoża. Premia za sukces będzie obliczona jako określony w Umowie procent od kwoty będącej ekwiwalentem zysku wypracowanego przez Skarżącą poprzez spółkę celową utworzoną do prowadzenia prac poszukiwawczych, rozpoznawczych i wydobywczych. Premia za sukces będzie obliczana odrębnie dla każdego kolejnego roku, w którym będzie należna. Wynagrodzenie płatne na rzecz kontrahenta nie będzie dotyczyło wytworzenia lub nabycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Usługi będą świadczone i fakturowane przez Kontrahenta na rzecz Skarżącej. Skarżąca dodatkowo wskazała, że wspólnie z Kontrahentem planuje zrealizować wspólne przedsięwzięcie polegające na poszukiwaniu i wydobywaniu gazu na morzu, na obszarach objętych koncesjami, które posiada L. W ramach Umowy Inwestycyjnej (dalej "Umowa") między nią a L. regulującej współpracę w zakresie poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania węglowodorów na morzu, na obszarach objętych koncesjami, które posiada Kontrahent, Strony ustaliły, iż inwestycja będzie realizowana przez spółkę celową. Projekt ten ma kluczowe znaczenie dla rozwoju krajowych źródeł gazu ponieważ może doprowadzić do zagospodarowania do 4 mld m3 gazu. Spółka Celowa ma mieć formę spółki komandytowej, w której Skarżąca i Kontrahent będą w odpowiednich proporcjach komandytariuszami. Komplementariuszem będzie natomiast specjalnie utworzona spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w której Skarżąca i Kontrahent będą posiadali po 50% udziałów. Umowa precyzuje i określa wkłady L. i Skarżącej do Spółki Celowej. Kontrahent w celu realizacji Projektu m.in. przeniesie w drodze aportu na Spółkę Celową określony majątek, w szczególności prawo użytkowania górniczego. Spółka Celowa stanie się także stroną koncesji wydanych przez właściwe organy. W świetle zapisów umowy również Skarżąca jest zobowiązana do dokonania wkładów na rzecz Spółki Celowej. Wkład Skarżącej będzie miał charakter pieniężny, szczegółowo określony kwotowo w odniesieniu do konkretnych etapów prac i działań wykonywanych przez Spółkę Celową w trakcie Projektu. Skarżąca będzie dokonywała wkładów pieniężnych, tj. będzie finansowała - w zależności od przebiegu Projektu na jego kolejnych etapach - w odpowiedniej części takie pozycje, jak np. koszty badań sejsmicznych. W ramach wkładów pieniężnych, których wysokość jest obecnie lub będzie ustalana kwotowo i uzależniona od przebiegu Projektu, Skarżąca będzie również finansowała w odpowiednich częściach inne, szczegółowo zdefiniowane w umowie prace, które należy wykonać przed budową jak i w okresie budowy odpowiedniej infrastruktury wydobywczej. W świetle umowy Skarżąca nie jest zobowiązana do wnoszenia wkładów niepieniężnych do Spółki Celowej. Ponadto ani nabywane przez nią, ani świadczone na jej rzecz usługi nie będą i nie mogą być przedmiotem wkładu do Spółki Celowej. Zakres nabywanych przez nią usług od L. jest przedmiotowo różny od działań finansowanych przez nią w ramach wkładów do Spółki Celowej. Skarżąca wyjaśniła, że będzie nabywała od L. usługi obejmujące, w szczególności, różne działania administracyjne, zobowiązaniowe, technologiczne i organizacyjne niezbędne do uzyskania lub osiągnięcia poszczególnych etapów, decyzji i celów. W zależności od tego, który z etapów przedsięwzięcia jest realizowany wskazane usługi (świadczenia) wykonywane przez Kontrahenta na rzecz Skarżącej stanowią połączenie usług, o których mowa poniżej, zaś udział określonych usług ulega zmianie odpowiednio do fazy rozwoju projektu i jego przebiegu. Spółka podkreśliła, że gdyby nie nabyła Usług i nie zobowiązała się do zapłaty Wynagrodzenia oraz poniesienia kosztów Usług, wówczas rozpoczęcie i kontynuowanie projektu byłoby niemożliwe. Jednocześnie, bez realizacji projektu w formie przewidzianej w Umowie, Skarżąca nie mogłaby osiągać przychodów ze sprzedaży gazu z obszaru koncesyjnego objętego Umową. Skarżąca wskazała, że polskie prawo nie wyodrębnia w kodeksie cywilnym typu umowy takiej jak zawarta przez Strony. Umowa jest więc umową nienazwaną. Umowa nie jest umową o charakterze wspólnego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, ze zm.) - powoływanej dalej jako: "u.p.d.o.p.". Skarżąca podkreśliła, że część projektu realizowana przez Spółkę Celową będzie rozliczana na zasadach określonych w art. 5 u.p.d.o.p. Umowa reguluje element konsorcjum/wspólnego przedsięwzięcia, który w całości jest zawarty w prawach, zobowiązaniach, wkładach i świadczeniach przewidzianych umową w odniesieniu do działalności Spółki Celowej (i który ostatecznie będzie uregulowany w umowie Spółki Celowej). Umowa, jako całość, zawiera jednak również element "niekonsorcjalny", określający wsparcie udzielane przez L. na rzecz Skarżącej. Bez tych świadczeń przystąpienie przez Spółkę do konsorcjum oraz skuteczny udział w działalności w formule wspólnego przedsięwzięcia nie byłoby możliwe. Nabywanie Usług stanowiące przedmiot zapytania Skarżącej obejmuje jedynie relację o charakterze stricte usługowym, tj. relację świadczący Usługi (L.) - nabywca usług (Spółka). Wnioskodawca podkreślił, że dla celów operacyjnej jasności i spójności, oba elementy (tj. konsorcjum - Spółka Celowa oraz świadczenia usługowe), tak jak i pozostałe elementy projektu (takie jak kwestie prawa do kupowania gazu od Spółki Celowej, kwestie działań i warunków zawieszających, okresu przejściowego bądź dostępu do urządzeń do przesyłu i przetwarzania gazu) zostały uregulowane w jednej umowie. Niemniej, nie istnieją żadne podstawy, by traktowanie podatkowe przewidywane przez art. 5 u.p.d.o.p. rozciągać na wszystkie obszary regulowane Umową, w szczególności na obszar dotyczący świadczenia usług, znajdujący się poza ustaleniami związanymi ze wspólnym przedsięwzięciem realizowanym w postaci i w ramach Spółki Celowej. W uzupełnieniu wniosku z 13 lutego 2013 r. Spółka uszczegółowiła wcześniej przedłożoną odpowiedź na wezwanie w zakresie zagadnienia sprecyzowania charakteru usług nabywanych przez Spółkę od Kontrahenta wskazując, iż we wniosku o interpretację Skarżąca wspólnie z kontrahentem L. S.A. planuje zrealizować wspólne przedsięwzięcie polegające na poszukiwaniu i wydobywaniu gazu na morzu, na obszarach objętych koncesjami, które posiada Kontrahent. Skarżąca będzie nabywała od Kontrahenta usługi doradztwa i wsparcia w zarządzaniu projektem, pozwalające na skuteczną realizację przedsięwzięcia i efektywny udział w projekcie. Ze względu na specyfikę polskich regulacji i procedur oraz szczególne warunki (w tym geologiczne) funkcjonowania przedsięwzięcia realizowanego razem z L. Skarżąca zidentyfikowała potrzebę zakupu usług doradztwa i wsparcia przy realizacji przedmiotowego projektu. Skarżąca zdecydowała się nabywać usługi doradztwa w prowadzeniu projektu od Kontrahenta. L. zdecydował się wesprzeć Skarżącą oferując swoje doradztwo i pomoc w zakresie realizacji przedsięwzięcia od strony administracyjnej, technologicznej i organizacyjnej. Usługi doradcze świadczone przez L. są zdaniem Spółki i Kontrahenta niezbędne do uzyskania lub realizacji poszczególnych etapów projektu. Celem sprawnego prowadzenia projektu L. podejmie również szereg zobowiązań względem Skarżącej ukierunkowanych na umożliwienie wspólnej realizacji przedsięwzięcia. Skarżąca nadmieniła, że zgodnie ze specyfiką sektora wydobywczego, wspólne przedsięwzięcie odbywa się etapowo, zaś strony podejmują autonomiczną decyzję o przystąpieniu do dalszego etapu na podstawie wyników i postępów uzyskanych w etapie poprzednim. W zależności od tego, który z etapów przedsięwzięcia jest realizowany, szczegółowy zakres usług doradztwa i wsparcia w zarządzaniu projektem wykonywanych przez Kontrahenta na rzecz Skarżącej będzie się zmieniał. Niemniej, bazując na doświadczeniu L., Skarżąca podkreśliła, że przez cały okres, w którym usługi doradcze będą świadczone, będą one zawierać elementy wymienione szczegółowo we wniosku. Usługi te stanowią elementy niezbędne dla przebiegu i sprawnego funkcjonowania projektu. W ocenie Skarżącej szereg złożonych czynności wykonywanych przez Kontrahenta ma z perspektywy całościowej natury tych świadczeń, charakter kompleksowej usługi doradztwa przy prowadzeniu i zarządzaniu projektem. W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytania: 1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz Skarżącej przez Kontrahenta, płatne wg formuły przedstawionej w opisanym zdarzeniu przyszłym (w lit. a - e), będzie stanowiło koszt uzyskania przychodu? 2. W którym momencie Wynagrodzenie za usługi będzie mogło zostać uznane za koszt uzyskania przychodu? Zdaniem Spółki Wynagrodzenie za usługi świadczone na jej rzecz przez Kontrahenta, płatne według formuły przedstawionej w opisanym zdarzeniu przyszłym (w lit. a - e) będzie stanowiło koszt uzyskania przychodu. Wynagrodzenie za usługi będzie stanowiło koszt uzyskania przychodu inny niż bezpośrednio związany z przychodami i będzie potrącalny w momencie jego poniesienia, tj. w dniu, na który zostaną ujęte (zaksięgowane) na podstawie wystawionej przez Kontrahenta faktury za usługi. Skarżąca w uzasadnieniu podniosła, że nabyte na podstawie Umowy usługi od Kontrahenta pozwolą jej na zabezpieczenie przyszłych źródeł przychodów oraz osiągnięcie przychodów w przyszłości w przypadku powodzenia projektu. W związku z tym, ww. wydatki będą stanowić dla niej koszty uzyskania przychodów, gdyż spełniają warunki przewidziane przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Jednocześnie, żaden przepis prawny, w szczególności art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. nie wyłącza możliwości rozpoznania wydatków tego rodzaju w kosztach uzyskania przychodu. W jej opinii, wydatki poniesione na nabycie od Kontrahenta usług będą stanowiły dla niej koszty uzyskania przychodu, gdyż będą spełniały następujące kryteria: - zakup usług będzie pokryty z zasobów majątkowych Skarżącej; - wydatki na zakup usług nie zostaną Skarżącej w żaden sposób zwrócone; - możliwość zaangażowania się w projekt poprzez zakup usług będzie związana z działalnością gospodarczą Skarżącej; - zakup usług będzie miał na celu zabezpieczenie źródeł przyszłych przychodów Skarżącej oraz osiąganie przez nią w przyszłości przychodów z wydobycia węglowodorów z obszaru koncesyjnego objętego umową; - wydatki na zakup usług będą właściwie udokumentowane, w szczególności odpowiednimi protokołami, uchwałami i pismami potwierdzającymi wykonanie poszczególnych działań w ramach usług przez Kontrahenta; - czynności, do których wykonania na rzecz Skarżącej zobowiązuje się Kontrahent w ramach świadczenia usług, nie zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. ani inną regulacją. Ponadto, zdaniem Skarżącej, istnieje niewątpliwy związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy poniesieniem wydatków na nabycie od Kontrahenta usług a osiągnięciem przez nią przychodów lub zabezpieczeniem albo zachowaniem ich źródła. Gdyby Skarżąca nie nabyła usług i nie zobowiązała się do zapłaty Wynagrodzenia poniesienia kosztów usług, rozpoczęcie i kontynuowanie projektu byłoby niemożliwe. Jednocześnie bez realizacji projektu w formie przewidzianej w umowie Spółka nie mogłaby osiągać przychodów ze sprzedaży gazu z obszaru koncesyjnego objętego umową. Oznacza to, że wydatki na nabycie usług ponoszone będą "w celu" osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania ich źródła. W opinii Skarżącej, poniesione przez nią wydatki na nabycie usług są gospodarczo i racjonalnie uzasadnione. Dane dotyczące złóż są obiecujące, co w branży wydobywczej stanowi główny czynnik decydujący o podjęciu prac. Jednocześnie, bez nabycia usług obejmujących szereg działań ze strony L. rozpoczęcie prac przez Skarżącą nie byłoby możliwe. W konsekwencji bez zobowiązania z jej strony do nabycia od Kontrahenta usług żadne przychody z związku z realizacją Projektu u niej nigdy by nie wystąpiły. Zdaniem Skarżącej, sam fakt nieosiągnięcia oczekiwanego efektu gospodarczego (uzyskania przychodu) nie dyskwalifikuje racjonalności poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu. Na możliwość zaliczenia Wynagrodzenia płatnego na rzecz Kontrahenta w żaden sposób nie będzie wpływać okoliczność, że formuła ceny stosowana przez Kontrahenta odnosi się do ekwiwalentów różnych wydatków ponoszonych przez Skarżącą lub Kontrahenta albo przychodów osiąganych przez Skarżącą z tytułu udział u w spółce osobowej. Jednocześnie, z tych samych powodów Wynagrodzenie ponoszone przez Spółkę nie stanowi i nie może stanowić jakiejkolwiek formy wkładu do spółki celowej (zarówno Spółka jak i Kontrahent zobowiązują się do finansowania spółki celowej w uzgodnionej proporcji, niezależnie od zobowiązania Spółki do zapłaty Wynagrodzenia na rzecz Kontrahenta). Wynagrodzenie płatne przez Spółkę na rzecz Kontrahenta będzie należne za usługi, których treścią będą działania Kontrahenta. Odnośnie pytania nr 2 Spółka stanęła na stanowisku, że koszty Wynagrodzenia z tytułu nabycia usług nie wiążą się bezpośrednio z konkretnymi przychodami, które będzie osiągała. Usługi będą nabywane przez Spółkę po to żeby w przyszłości mogła ona czerpać przychody z tytułu sprzedaży węglowodorów. W związku z tym, w jej opinii, wydatki z tytułu Wynagrodzenia będą stanowić koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami. Ponadto, wydatki na Wynagrodzenie nie będą dotyczyły okresu przekraczającego rok podatkowy. W konsekwencji powinny być potrącalne w dacie ich poniesienia. Wskazując na treść przepisu art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. stwierdziła, że wydatki z tytułu Wynagrodzenia za Usługi będą potrącalne w dniu, na który zostaną ujęte w księgach rachunkowych na podstawie faktury wystawionej przez Kontrahenta. W zaskarżone interpretacji indywidualnej z [...] lutego 2013 r. Minister Finansów stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu Minister Finansów z treści przepisu art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. wywiódł, że podstawą konstrukcyjną opodatkowania w ramach podatków dochodowych jest z jednej strony prawidłowe określenie wysokości przychodów z drugiej zaś wysokości kosztów służących do ich uzyskania. Przesłanki warunkujące zaliczenie konkretnych wydatków do kosztów uzyskania przychodów zawarte zostały w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Do warunków niezbędnych do uznania konkretnych wydatków (w tym przypadku usług świadczonych na rzecz Spółki przez Kontrahenta) niezbędne jest zatem wykazanie, iż wydatek został poniesiony przez podatnika, jest definitywny (rzeczywisty), pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła lub może mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów w tym w szczególności na ich zwiększenie, został właściwie udokumentowany, nie znajduje się w grupie wydatków wyłączonych z mocy ustawy na podstawie art. 16 ust. 1. W ocenie organu na drodze do uznania wydatków na świadczone przez Kontrahenta usługi, stoi brak wykazania związku pomiędzy tymi wydatkami z przychodem podatkowym otrzymywanym w związku z działalnością gospodarczą Spółki. Pozostałe warunki nie budzą wątpliwości organu. Organ stwierdził, iż związek przyczynowy jaki musi występować pomiędzy wydatkiem a przychodem należy w istocie do głównych przesłanek zawartych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., które dla konstrukcji kosztów uzyskania przychodów ma kluczowe znaczenie. Podniósł, że w orzeczeniach sądów administracyjnych podkreśla się, iż zwrot "w celu", oznacza iż nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek który pozostaje w związku przyczynowo- skutkowym, że poniesienie go ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Podniósł, że w orzecznictwie sądowym akcentowany jest też warunek związany z racjonalnością działań podatnika. Organ przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazał, że dla kwalifikacji wydatków do kosztów uzyskania przychodów nie jest konieczne uzyskanie rzeczywistego przychodu podatkowego związanego z wydobyciem węglowodorów. Niemniej jednak, nie wyłącza to obowiązku podatnika wykazania wystąpienia związku pomiędzy kosztem i przychodem uwzględniając fakt, iż związek ten nie musi mieć charakteru bezpośredniego. W konsekwencji, wydatki poczynione przez Spółkę muszą wpływać na przychód podatkowy poprzez stworzenie źródła przychodów, zwiększenie jego możliwości, czy też jego zachowanie lub zabezpieczenie. Oceniając możliwość wpływu wydatków na przychód podatkowy (związek przyczynowy), w pierwszej kolejności organ odniósł się do kwestii związanej ze związkiem wydatków na zabezpieczenie przychodów, w dalszej kolejności do związku dotyczącego ich uzyskania. Wskazał, iż koszty ponoszone w związku z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, to koszty ponoszone w celu utrzymania w sprawności źródła przychodów, jego uchowania i uchronienia tak, aby mogło funkcjonować i dawać przychody w przyszłości. To także koszty ponoszone w celu podtrzymania istnienia źródła przychodów: skutecznej realizacji przedsięwzięć, uczynienia źródła przychodów mocnym i trwałym, odpornym na działanie czynników obniżających jego sprawność. Tym samym zabezpieczenie, czy też zachowanie musi odnosić się do już istniejącego źródła przychodów nie zaś do źródła, które powstanie w przyszłości. Zachowanie, czy też zabezpieczenie nie może być bowiem utożsamiane ze stworzeniem źródła przychodów. Poczynienie wydatków na powstanie źródła przychodów w przyszłości może być rozpatrywane jedynie na gruncie związku przyczynowego rozumianego jako poniesienie wydatku w celu osiągnięcia przychodów. Owo osiągnięcie przychodów jest bowiem z jednej strony równoznaczne ze stworzeniem źródła przychodów, z drugiej zaś ze zwiększeniem jego możliwości tak, ażeby przychód generowany z istniejącego już źródła był większy od tego jaki jest przed poczynieniem określonych wydatków. W konsekwencji organ nie zgodził się ze stwierdzeniem, iż wydatki na usługi stanowią koszty związane z zabezpieczeniem źródła przychodów, z uwagi na fakt, iż Spółka jako komandytariusz spółki celowej uzyska prawo pierwokupu wydobytego gazu. Z opisu zdarzenia przyszłego, jasno bowiem wynika, iż na obecnym etapie inwestycji nie jest osiągany przychód podatkowy, a tym samym ewentualne źródło przychodów z wydobycia węglowodorów w ramach spółki celowej nie istnieje. Trudno jest zatem uznać, iż wydatek może być poniesiony na zabezpieczenie źródła przychodów nieistniejącego. Mając powyższe na uwadze Minister Finansów stwierdził, iż rozpatrywanie związku przyczynowego pomiędzy wydatkiem a przychodem podatkowym, w realiach niniejszej sprawy może nastąpić jedynie poprzez wykazanie, iż wydatek wpłynie na powstanie źródła przychodów i to niezależnie od ostatecznego rezultatu działań podejmowanych przez Spółkę, tj. bez względu na fakt, czy w konsekwencji powstanie przychód podatkowy. Niemniej jednak ważna jest ocena racjonalności podejmowanych przez Spółkę działań, które zakładać winny, iż wydatki te są na tyle uzasadnione, iż przyczynią się do powstania źródła przychodów. O ile kwestia racjonalności działań nie budzi zastrzeżeń organu, w tym sensie, iż wydatki te stanowią warunek sine qua non powstania ewentualnego przychodu, to jednak zastrzeżenia skutkujące uznaniem stanowiska Spółki za nieprawidłowe, sprowadzają się do kwestii podmiotu, u którego te potencjalne przychody podatkowe powstaną. Mianowicie w ocenie organu, ewentualny przychód podatkowy nie powstanie u Spółki lecz u spółki celowej, która jako spółka komandytowa, będzie następnie w oparciu o normę art. 5 u.p.d.o.p. rozdysponowywać ten przychód pomiędzy swoich wspólników (tj. pomiędzy Spółkę i Kontrahenta). Spółka nie otrzyma od Kontrahenta ekwiwalentu świadczonych usług, który mógłby zostać przełożony następnie na przychód podatkowy. W rezultacie, poniesione wydatki nie doprowadzą do powstania źródła przychodów u Spółki, lecz będą jedynie uprawniać do partycypacji Spółki we wspólnym przedsięwzięciu jakim jest wydobycie węglowodorów w ramach spółki celowej. Organ przyjął jako element stanu faktycznego, okoliczność, iż wydatki ponoszone na sfinansowanie usług nie są wydatkami czynionymi w ramach wspólnego przedsięwzięcia w rozumieniu u.p.d.o.p. i tym samym nie podlegają normie z art. 5 tejże ustawy. Fakt, ten nie pozwala jednak mu uznać, iż wydatki te wykreują źródło przychodów Spółki. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się zaś, że aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodu, musi on być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu, przy czym przychód ten powinien wynikać z prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej. Działalność ta (mogąca generować przychód) musi być wykonywana przez podatnika, nie może być więc prowadzona przez inny podmiot. Organ, odwołując się do treści art. 102 Kodeksu spółek handlowych, stwierdził, że to spółka komandytowa prowadzi przedsiębiorstwo, a co więcej na podstawie art. 8 tej ustawy, przyznana jest jej zdolność prawna. W konsekwencji, spółka komandytowa stanowi odrębny od wspólników byt prawny i tym samym to ona, nie zaś wspólnicy, uzyskuje przychód podatkowy. Fakt partycypowania w przychodach i kosztach podatkowych na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. nie powoduje, iż wspólnicy prowadzą przedsiębiorstwo i to oni uzyskują przychód podatkowy. Przychód ten uzyskuje spółka komandytowa. Wydatki czynione na sfinansowanie usług świadczonych przez Kontrahenta na rzecz Spółki, celem uzyskania możliwości do partycypowania we wspólnym przedsięwzięciu urzeczywistnionym poprzez spółkę celową są neutralne podatkowo, albowiem nie powodują po stronie Spółki uzyskania przychodu, który pod względem prawnym stanowiłby przychód Spółki, nie zaś spółki celowej (spółki komandytowej). Wydatki czynione na rzecz Kontrahenta, jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego - de facto przyczyniają się do uzyskania pozycji z jednej strony komandytariusza, z drugiej komplementariusza (spółki z o.o.) poprzez status wspólnika tejże spółki z o.o. Przyjęcie, iż przedmiotowe wydatki nie dotyczą nabycia praw i obowiązków wspólnika (komandytariusza) w spółce komandytowej, przeczyłoby istnieniu jakiegokolwiek związku nawet w sensie ekonomicznym z uzyskaniem przysporzenia majątkowego. Organ reasumując wskazał, że z uwagi na brak wypełnienia przez wydatki na usługi świadczone przez Kontrahenta na rzecz Spółki przesłanki celowości nakierowanej na uzyskanie przychodu podatkowego w związku z prowadzoną przez samą Spółkę działalnością gospodarczą przyjął, iż wydatki te nie stanowią w sensie podatkowym, zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztów uzyskania przychodów. W tym stanie rzeczy, za bezprzedmiotowe uznał udzielanie interpretacji odnośnie momentu, w którym wynagrodzenie za usługi będzie mogło zostać uznane za koszt uzyskania przychodów. Skarżąca nie zgadzając się z powyższą interpretacją wniosła do Ministra Finansów wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...] kwietnia 2013 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji. Pismem z 21 maja 2013 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niniejszą interpretację indywidualną zarzucając jej naruszenie: - art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., przez uznanie, że w opisanym zdarzeniu przyszłym wydatki na Wynagrodzenie należne Kontrahentowi na podstawie Umowy Inwestycyjnej nie będą podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów Skarżącej, pomimo że spełnione są wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie; - art. 14c § 2, w związku z art. 14b § 1 i § 3 ustawy Ordynacji podatkowej, przez błędne zrozumienie opisu zdarzenia przyszłego oraz wskazanie stanowiska Ministra Finansów wraz z jego uzasadnieniem prawym co do tego błędnie zrozumianego opisu zdarzenia przyszłego, a nie opisu zdarzenia przyszłego, który został przedstawiony przez Skarżącą. Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), które stanowią, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), wskazywanej dalej jako "p.p.s.a", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na wynagrodzenie należne kontrahentowi Spółki na podstawie umowy inwestycyjnej dotyczącej w szczególności usług doradztwa w zakresie planowego wydobywania kopalin ze złóż. Drugie pytanie zadane przez Spółkę dotyczyło określenia momentu, w którym wynagrodzenie za usługi będzie mogło zostać uznane za koszt uzyskania przychodu. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do odmiennej kwalifikacji tych wydatków. Zdaniem spółki można je zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.d.o.p., podczas gdy w ocenie organu wydatki te nie mogą być zaliczone w poczet kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W piśmiennictwie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym użyty w tym przepisie zwrot "w celu" oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów, albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów (por. m. in. A. Gomułowicz, [w:] S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wrocław 2010, s. 415 i n.). Moment zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów określa art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p., zgodnie z którym koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W przedstawionej definicji akcent położony został na związek między poniesionym kosztem a przychodami. Uzyskanie przychodu stanowi bowiem cel wydatku, mimo iż w gestii podatnika pozostaje decyzja o celowości takich, a nie innych wydatków. Poniesienie wydatku powinno zatem dać się uzasadnić jako środek osiągnięcia określonego przychodu. Związek ten może być bezpośredni lub pośredni. Koszty pośrednio związane z osiąganymi przychodami są to takie koszty, których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia. Ponadto wydatek powinien być racjonalny co do zasady. Obowiązek racjonalnego ponoszenia wydatków wywodzi się ze sformułowania "w celu uzyskania przychodu". Wydatek celowy powinien być wydatkiem racjonalnym, gospodarczo uzasadnionym. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować, bądź co najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia (por. B. Dauter, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz., Wrocław 2003, s. 263, por. też. D. Strzelec, Komentarzu do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - pod red. W. Nykiela i A. Mariańskiego, Gdańsk 2008, s. 319). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie tego źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy ocenić jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów - w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości. Należy również podkreślić, że warunkiem zakwalifikowania wydatków jako koszty jest ich celowe poniesienie przez podatnika, ale w celu osiągnięcia przychodów. Ustawodawca nieprzypadkowo posłużył się pojęciem "przychodów", a nie "przychodu". Liczba mnoga, w której użyto tego słowa wskazuje, że aby wydatek można było uznać za koszt w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., nie jest konieczne wykazanie zależności między nim, a powstaniem lub powiększeniem konkretnego, mierzalnego przychodu (por. uchwała 7 sędziów NSA z 18 czerwca 2007 r., sygn. akt II FPS 8/06, CBOSA). Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie stawia żadnych dodatkowych warunków do zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, w szczególności przepisy nie rozróżniają czy wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu z istniejącego źródła przychodów, czy też z przyszłego źródła przychodów. W myśl dominującego w orzecznictwie sądowym poglądu, który to pogląd skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, zmierzającą nie tylko do zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów, ale również do jego stworzenia (por. m.in. wyrok NSA z 24 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1789/09, CBOSA). Tymczasem w motywach interpretacji organ przytoczył stanowisko, wywodzone z konieczności wystąpienia - dla zakwalifikowania jako koszty uzyskania przychodu - związku przyczynowego, że zabezpieczenie czy też zachowanie źródła przychodów musi odnosić się do już istniejącego źródła przychodów, nie zaś do źródła które powstanie w przyszłości (str. 16 zaskarżonej interpretacji). Tego typu zawężenie rozumienia pojęcia kosztów uzyskania przychodów nie jest uprawnione na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako niepoparte ani wynikiem wykładni literalnej, ani celowościowej. Oparcie zakwestionowania stanowiska podatnika na tym błędnym założeniu powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej interpretacji. Ponadto należy odnieść się do kwestii czy Skarżąca uzyska w zamian za wynagrodzenie ekwiwalent od kontrahenta, zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o udzielenie interpretacji. W ocenie organu wydatki ponoszone na sfinansowanie opisanych szczegółowo we wniosku usług nie wykreują źródła przychodów u Wnioskodawcy. W tym miejscu wskazać należy, że ekonomiczna alokacja kosztów określonej operacji gospodarczej jest czym innym od prawnopodatkowej kwalifikacji przychodów i kosztów każdego z podmiotów (podatników), w operacji tej biorących udział. Kwalifikacja ta opierać się musi wyłącznie na zasadach wynikających z przepisów prawa podatkowego, dokonując oceny skutków czynności cywilnoprawnych podatników z punktu widzenia prawa podatkowego. Jej istotą jest wyodrębnianie kosztów poniesionych przez każdy z podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym w powiązaniu z przychodami uzyskanymi (spodziewanymi) przez ten podmiot. Dopiero bowiem takie powiązanie kosztów z przychodami u każdego z podatników uczestniczących w wielostronnym kontrakcie o celu gospodarczym może doprowadzić do prawidłowego określenia uzyskanego przez każdego z nich dochodu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych (art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p.), a w konsekwencji - do prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego (art. 5 O.p.) każdego z tych podmiotów (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r" sygn. akt II FSK 2161/11, CBOSA). Zdaniem Sądu, zasadne są podniesione w skardze zastrzeżenia pod adresem zaskarżonej interpretacji i przytaczane w związku z tym argumenty Spółki, iż przy analizowaniu w kontekście art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poczynionych przez Spółkę wydatków i rozważaniu możliwości uznania ich za służące zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów, nie można podjętych przez Spółkę działań traktować jako oddzielnego zjawiska, odseparowanego od całokształtu działalności gospodarczej Spółki. W wyroku z 28 listopada 1997 r. (sygn. akt I SA/Gd 513/96, CBOSA) NSA stwierdził, iż o tym, co jest celowe w prowadzonej działalności gospodarczej i może mieć wpływ na uzyskanie przychodu decyduje podatnik prowadzący na własne ryzyko i rachunek działalność gospodarczą. W zaskarżonej interpretacji organ uznał, że zastrzeżenia skutkujące uznaniem stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe sprowadzają się do kwestii podmiotu, u którego potencjalnie przychody podatkowe powstaną. W ocenie organu ewentualny przychód podatkowy nie powstanie u wnioskodawcy, lecz u spółki celowej, w związku z czym przedmiotowe wydatki nie wpłyną na powstanie przychodu o Wnioskodawcy. Takie twierdzenie organu nie jest spójne w wnioskiem o udzielenie interpretacji, bowiem Skarżąca wyjaśniała, że wydatek w postaci wynagrodzenia za świadczone usługi przez kontrahenta wpłynie na powstanie źródła przychodów Skarżącej, którym będzie sprzedaż węglowodorów przez Skarżącą. Spółka podkreślała, że będzie realizować własny cel gospodarczy, a dokonane przez nią wydatki umożliwią uzyskanie tego celu. Podnosiła, że usługi zakupiła na potrzeby własnej działalności gospodarczej. Nie podnosiła, że wypłaty dokonywane na rzecz innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą realizują inne cele niż opisane w art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej. Interpretacja narusza zatem przepisy Ordynacji podatkowej, bowiem podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (A. Kabat w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 105). Okoliczności faktyczne, które w zwykłym postępowaniu podatkowym podlegałyby ustaleniu, organ udzielający interpretacji obowiązany jest przyjąć zgodnie z ich opisem przedstawionym przez wnioskodawcę. Wnioskodawca nie musi wykazywać, iż podany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym. Jednocześnie organ udzielający interpretacji nie ustala samodzielnie stanu faktycznego lub uzupełnia jego opis w oparciu o dowody załączone do wniosku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 20/08; Lex nr 458884). Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego, ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, LEX nr 1123044). Organ podatkowy udzielający interpretacji indywidualnej nie przeprowadza więc postępowania dowodowego ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do podanych przez wnioskodawcę okoliczności wyraża swoje stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Ponadto dokonana przez organ ocena o braku podstaw do uznania za wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów nie wynikała z zasad ukształtowanych w omówionych przepisach prawa materialnego (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.). Nieuznanie wskazanych wydatków za koszt uzyskania przychodów oznacza w konsekwencji, że Spółka ponosiła tego rodzaju wydatki za inny podmiot (tj. podmiot, dla którego wydatki te posłużyły do wygenerowania źródła przychodu). Wówczas wydatki te według reguł określonych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. mogłyby być rozważane wyłącznie jako koszty uzyskania przychodów kontrahenta, a nie Spółki na rzecz której świadczone były usługi. Jednak - jak wyżej podniesiono - z wniosku Skarżącej nie wynika, by miało dojść do "przerzucenia" kosztów uzyskania przychodów. Wskazane wyżej uchybienie przepisom prawa materialnego (w postaci art. 15 u.p.d.o.p.) oraz procesowego, tj. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej skutkuje uwzględnieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności, o czym stanowi art. 146 § 1 p.p.s.a. Ponownie wydając interpretację Organ uwzględni przedstawione wyżej wskazania prawne. Sąd, na podstawie powołanych przepisów prawa orzekł zatem jak w sentencji. W razie uwzględnienia skargi przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Z tych przyczyn Sąd zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącego wskazaną kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania.