II SA/Kr 1072/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [....] Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody [....] z dnia 5 czerwca 2013 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz strony skarżącej [....] Spółka z o.o. w W. kwotę 760 zł ( słownie: siedemset sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie: Decyzją z dnia 20 stycznia 2011 r. ([...]) na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 234, poz. 1623) oraz art. 104 kpa Starosta W. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia dla Sp. z o.o.[...] ul. T. na stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] w skład której wchodzić będą następujące elementy: wieża kratowa wraz z fundamentem, zespół anten nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych, infrastruktura techniczna w postaci szaf telekomunikacyjnych wraz z wewnętrzna linia zasilająca w miejscowości R. na działce [...]. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2011 r. ([...]) na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, oz. 1623 ze zm.) Wojewoda M. uchylił decyzję Starosty W. z dnia 20 stycznia 2011 r. Decyzją z dnia 27 czerwca 2011 r. ([...]) na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 234, poz. 1623) oraz art. 104 kpa Starosta W. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia dla Sp. z o.o. [...] ul. T. na stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] w skład której wchodzić będą następujące elementy: wieża kratowa wraz z fundamentem, zespół anten nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych, infrastruktura techniczna w postaci szaf telekomunikacyjnych wraz z wewnętrzna linia zasilająca w miejscowości R. na działce [...]. Decyzją z dnia 23 listopada 2011 r. ([...]) Wojewoda M. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 30 września 2011 r. (II SA/Kr 1118/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 kwietnia 2011 r. Wskazał sąd, że skoro organ odwoławczy doszedł do przekonania, że wbrew ocenie organu I instancji projekt ten jest kompletny, a nałożone na inwestora obowiązki sunięcia nieprawidłowości nie znajdują uzasadnienia i oparcia w przepisach prawa, to nie mógł uchylić się od wydania decyzji o charakterze merytorycznym. Uchylenie decyzji do ponownego rozpatrzenia, po to "by ponownie ocenić materiał dowodowy" nie znajduje odniesienia w przepisie art. 138 § 2 kpa. Dodał sąd, że z opracowania p. t. "Wyniki weryfikacji dla anten wg zmiany z dnia 21.08.2007 r. (Dz. U. z 2007 r., nr 158, poz. 1105) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 .11.2004 r. (dz. U. z 2004 r.m nr 257, poz. 2573)", wynika, że inwestycja oddziaływuje nie tylko na działkę jej lokalizacji, ale również na działki sąsiednie: nr [...],[...],[...]. Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do tej kwestii, a także nie rozważył dopuszczalności inwestycji w aspekcie § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.10.2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., nr 219, poz. 1864 ).Organ odwoławczy powinien te kwestię rozważyć w oparciu o powołane "wyniki weryfikacji" o ile uzna je za wystarczające. Decyzją z dnia 19 marca 2012 r. ([...]) na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1, pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) Wojewoda M. uchylił decyzję Starosty W. z dnia 20 stycznia 2011 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2012 r. ([...]) na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) Starosta W. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia w terminie do dnia 7 maja 2012 r. wskazanych nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym w zakresie kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, pozwoleń i sprawdzeń. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2013 r. ([...]) na podstawie art. 28 art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dz. U. z 2010 r, nr 243 poz. 1623 ze zm.) Starosta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Sp. z o.o. [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] w skład której wchodzić będzie: wieża kratowa o wysokości 49,95 m. wraz z fundamentem, zespół Anten nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych (3 anteny sektorowe Kathrein 800 10304, pasmo częstotliwości 900 MHz na azymutach 50°, 140° i 320° oraz 7 anten radioliniowych -5xØ0,6 m, 2xØ1,2 m), infrastruktura techniczna w postaci szaf telekomunikacyjnych wraz z wewnętrzną linią zasilającą w miejscowości R. - na działce [...] (kategoria obiektu XXIX). Organ przedstawił przebieg postępowania oraz podał co następuje: Wnioskowana inwestycja położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Tomice zatwierdzonym uchwałą nr XIX/115/2004 Rady Gminy Tomice z dnia 31 sierpnia 2004 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 14 października 2004r. Nr 306 poz. 3271 oraz uchwałą nr XIII/91/2008 Rady Gminy Tomice z dnia 28 marca 2008 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 5 czerwca 2008 r. Nr 379 poz. 2403. Zgodnie z jego zapisami stacja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem Rl- tereny rolne. W terenach tych dopuszczona została realizacja obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Stosownie do brzmienia art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U z 2004r Nr 171 poz. 1800 z późn. zm.) urządzenie telekomunikacyjne to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewnienia telekomunikacji. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które spełnia wymogi tej definicji, jest bowiem elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych (por. II OSK 811/05). Z kolei rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219 poz. 1864) definiuje telekomunikacyjny obiekt budowlany jako linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, oraz orzeczenia sądów administracyjnych (OSK 1865/04, II OSK 302/06 II OSK 339/06, VII SA/V 729/05), jako obszar oddziaływania skutkujący wyznaczeniem stron postępowania przyjęto obszar, w zasięgu którego występują ponadnormatywne gęstości pola elektromagnetycznych wyznaczone dla anten sektorowych. Jako strony postępowania zostali uznani więc właściciele działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]położonych w miejscowości R. W trakcie postępowania strony podniosły, że realizacja stacji bazowych telefonii komórkowych generuje szkodliwe promieniowanie elektromagnetyczna oddziaływujące negatywnie na organizmy żywe, oraz że realizacja przedsięwzięcia spowoduje obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich i utrudni uzyskanie pozwolenia na budowę dla nieruchomości znajdujących się w jej sąsiedztwie. Podniesiono, że zebrana dokumentacja jest niepełna i należy wezwać inwestora do przedłożenia zasięgu pól o wartościach normatywnych z uwzględnieniem kumulacji i dotyczącej wszystkich planowanych anten oraz innych źródeł znajdujących się w pobliżu; określenia metody obliczeniowej ze wskazaniem jej błędu; uwzględnienia w obliczeniach zjawiska odbić. Wskazano, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bowiem uciążliwości występują poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny. Odpowiadając na powyższe uwagi wskazać należy, że ze względu na emisję do otoczenia elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego urządzenia nadawcze mogą zostać zaliczone do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227). Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397) — kwalifikacja przedsięwzięć zostaje przeprowadzona na podstawie charakterystyki instalowanych anten sektorowych - w oparciu o dwa kryteria tj. równoważną moc promieniowania izotropowo (EIRP) oraz na podstawie wyznaczanej dla poszczególnych anten odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Projekt budowlany w części opisowej do projektu zagospodarowania terenu zawiera tabelaryczne zestawienie wyników obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych poziomach oddziaływań anten sektorowych, tj. gęstości pola powyżej 0,1 W/m² wynikające z opracowania "Wyniki weryfikacji dla anten dla stacji bazowej [...]". Z opracowania tego wynika również, że anteny sektorowe posiadają równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) 1419 W, zatem zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d i e ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. miejsca dostępne dla ludności powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W niniejszej sprawie wymagane odległości miejsc dostępnych dla ludność są zachowane, a z uwagi na konfigurację anten sektorowych inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowiska. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne określonych dla miejsc dostępnych dla ludności nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej spełnia też standardy jakości środowiska, a przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Co się tyczy zarzutu brak ustalenia rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia (poprzez m.in. niedokonanie oceny kumulacji pól elektromagnetycznych z uwzględnieniem wszystkich źródeł w środowisku; w tym nie zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych) wskazać należy, że z uwagi na treść przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. zarzut ten jest bezzasadny. Wskazać również należy, że § 3 ust 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Tomice stanowi, że prowadzenie działalności usługowej lub produkcyjnej nie może powodować powstawania uciążliwości wykraczających poza granice działki, do której użytkownik ma tytuł prawny, zwłaszcza odorów, hałasu, wibracji". Zgodnie z § 4 ust 2 pkt. 7 planu przez działalność nieuciążliwą rozumie się " (...) działalność nie wywołującą zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów". Przez uciążliwości należy rozumieć a contrario zjawiska lub stany utrudniające życie, a zwłaszcza hałas, wibrację, zanieczyszczenia powietrza, odory. Tymczasem, jak wynika z przedłożonego do zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wyjaśnień projektanta przedmiotowej inwestycji mgr inż. arch. A.B. przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne wytwarzane przez anteny sektorowe projektowanej stacji bazowej będzie występować: na wysokości 47,55m.n.p.t. nad działką ewidencyjną o numerze [...]; na wysokości 47,55m.n.p.t. nad działką ewidencyjną o numerze [...]; na wysokości 47,55m.n.p.t. nad działką ewidencyjną o numerze [...] na wysokości 47,55m.n.p.t nad działką ewidencyjną o numerze [...]; na wysokości 47,55m.n.p.t. nad działką ewidencyjną o numerze [...] na wysokości 47,55m.n.p.Ł nad działką ewidencyjną o numerze [...] na wysokości 47,55m.n.p.t. nad działką ewidencyjną o numerze [...]. Działki te zlokalizowane są w jednostce oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] są to działki niezabudowane. W terenach tych dopuszczalna wysokość projektowanej zabudowy nie może być większa niż 9 m. Zatem prowadzenie działalności usługowej przy wykorzystaniu obiektu budowlanego, który ma powstać w wyniku realizacji planowanego zamierzenia budowlanego, nie będzie powodować powstawania uciążliwości wykraczających poza granice działki, do której [...] ma tytuł prawny. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne wytwarzane przez anteny sektorowe projektowanej stacji bazowej będą występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludności oraz w miejscach gdzie potencjalna zabudowa nie powstanie. Stacja nie będzie emitować do otoczenia zanieczyszczeń gazowych, pyłu ani hałasu. Zamierzenie budowlane jest dopuszczalne do realizacji w aspekcie wymagań wynikających z norm Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r., Nr 219, poz. 1864 r. ze zm.). Projektowane usytuowanie wieży kratowej zapewnia spełnienie wymagań w zakresie ochrony przed polami elektromagnetycznymi. Normy obowiązujące w tym zakresie wynikają z Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr. 192 poz. 1883 z późn. zm.) w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Zgodnie z załącznikiem numer 1 do rozporządzenia tabelą numer 2 przy zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego od 300 MHz do 300 GHz gęstość mocy pola w miejscach dostępnych dla ludności nie powinna przekraczać 0,1 W/m². Zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego generowanego przez przedmiotowe urządzenia będzie mieścił się w zakresie od 300 MHz do 300 GHz, a w miejscach dostępnych dla ludności gęstość mocy pola elektromagnetycznego nie przekroczy 0,1 W/m2. Wymogi bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne są również spełnione, bowiem stacja bazowa jest obiektem bezobsługowym. Jedynymi osobami mogącymi znaleźć się w strefie ponadnormatywne oddziaływania pola EM mogą być osoby doraźnie zajmujące się obsługą stacji (średnio 3 wizyty na rok).Kwestie dotyczące "obniżenia wartości nieruchomości" nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż przepisy w oparciu o które wydawane są pozwolenia na budowę nie zawierają takich unormowań. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany wykonany został i sprawdzony przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi oraz aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do projektu budowlanego projektant oraz sprawdzający dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialność karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sposób przewidziany przepisami prawa budowlanego. Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000, ponieważ nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisk i znajduje się poza wyznaczonymi obszarami Natura 2000. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła J. K. zarzucając naruszenie: § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ze zm.) poprzez jego nie uwzględnienie; art. 6 kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż organ architektoniczno-budowlany dokonuje kwalifikacji inwestycji do mogąco znacząco oddziaływać na środowisko bez wskazania podstawy prawnej, oraz pominięcie faktu, iż organ nie może wydać postanowienia o obowiązku przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 63 ust 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska; 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; art. 28 kpa w zw. z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt. 20 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 144 ust 1, 144 ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez niedokonanie własnych ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji, a w szczególności nie ustalenie mocy wszystkich anten w tym radioliniowych, niezsumowania ich mocy, niewskazania innych źródeł, nieokreślenia metody obliczeniowej ze wskazaniem jej maksymalnego błędu, nieuwzględnienia odbić w terenie; art. 63 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska poprzez odstąpienie od jego analizy w sytuacji, w której organ winien był jednoznacznie wyjaśnić czy w odległości wskazanej w rozporządzeniu wystąpią jakiekolwiek ograniczenia inwestycyjne dla terenów, co do których inwestor nie posiada tytułu prawnego; art. 5 ust 1 pkt. 9 Prawa budowlanego w związku z art. 140,143,144 kc w zw. z art. 21, 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm) w zw. z art. 144 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, iż inwestycja wprowadzi trwale uciążliwości dla terenów sąsiednich; art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez niewłaściwe dokonanie oceny zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uciążliwości z uwagi na nieustalenie faktycznego obszaru oddziaływania inwestycji. Decyzją z dnia 5 czerwca 2013 r. ([...]na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 138 § 2 kpa Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy podniósł, że w chwili orzekania przez organ I instancji obowiązywało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ. u. Nr 213 poz. l ze zm.) jednak zgodnie z § 4 tego rozporządzenia do postępowań w sprawie decyzji o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro więc przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało w dniu 3 września 2010 r., to w niniejszej sprawie zastosowanie ma rozporządzenie z 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znaczące oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zarzuty odwołania zasługują więc na uwzględnienie w kwestii naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Oceny, czy objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie należy do znacząco oddziałujących na środowisko, należy dokonać mając na względzie postanowienia § 2 lub 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zastosowanie znajduje również przepis § 4 ww. rozporządzenia zgodnie z którym sumuje się parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych m terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych. Tymczasem Starosta W. nie dostrzegł, że w postępowaniu nie przedstawiono stosownego opracowania pozwalającego na ocenę czy spełnione zostały wymagania ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ I instancji nie dokonał też oceny, czy w przedmiotowym przypadku nie zachodzi konieczność zsumowania parametrów poszczególnych anten sektorowych, które miałyby zostać zrealizowane w ramach projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej (por. OSK 1306/11) Wedle organu odwoławczego organ I instancji naruszył przepis art. 7 kpa, gdyż w sposób niepełny przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, dlatego uchylić należało przedmiotową decyzję i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Na powyższe rozstrzygnięcie [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając decyzji naruszenie: art. 138 §2 w zw. z art. 136 kpa poprzez zastosowanie, podczas gdy nie było podstaw do uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji, gdyż istniała możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy; art. 11 w zw. z 107 § 1 i 3 kpa. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, zwłaszcza niewyjaśnienie, jaki jest konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy oraz z jakiego powodu organ uznał, że ma on istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, jak również niewskazanie jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy; art. 8 kpa albowiem pomimo spełnienia wszystkich wymagań określonych w przepisach prawa uchylono decyzję organu I instancji przez co naruszono zasadę zaufania do organów władzy publicznej; art. 15 kpa poprzez brak dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy i ograniczenie się do wskazania braków w zakresie ustaleń dokonanych przez organ I instancji; art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie skarżącej przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 153 ppsa poprzez niezastosowanie się do wskazań odnośnie dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjne w Krakowie wydanego w dniu 30 września 2011 roku sygn. akt II SA/Kr 1118/11; art. 63 ust. 1 pkt. 1b) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że organ administracji architektoniczno budowlanej miał obowiązek zastosowania jej dyspozycji nawet w sytuacji gdy planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko; § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 roku, nr 257 poz. 2573 ze zm.) poprzez zastosowanie, pomimo że przepis § 2 ust. 1 pkt. 3, ust. 1 pkt. 8 ww. rozporządzenia wyraźnie wskazuje na konieczność uwzględnienia równoważnej mocy "promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, jako podstawy zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych, nawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, do rzędu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają lub mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a ponadto na terenie zakładu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie nie ma zrealizowanego innego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, którego parametry charakteryzujące jego skalę należałoby z nim sumować. Strona skarżąca podniosła, że wykazanie kwestii, na którą wskazuje organ odwoławczy wymaga jedyne szczegółowej analizy dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, zwłaszcza dokumentu zat. "Wyniki weryfikacji dla anten wg zmiany z dnia 21 sierpnia 2007 r. (dz. U. z 2007 r., nr 158, poz. 1105) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. 2004 r. nr 257, poz. 2573)" w którym podano w pkt. III opis przedsięwzięcia, dane które umożliwiają dokonanie sumowania parametrów tego samego rodzaju, charakteryzującego skale przedsięwzięcia. Tak więc na podstawie tego dokumentu organ winien był ocenić czy nie zachodzi konieczność zsumowania poszczególnych anten i w przypadku odpowiedzi pozytywnej dokonać tej czynności. Odmienna ocena prawna przedstawionego przez organ I instancji materiału dowodowego nie uprawnia bowiem organu odwoławczego do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zaś, aby organ odwoławczy miał wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i w związku z tym widział potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego. Aby móc zastosować przepis § 4 koniczne jest łączne zaistnienie następujących przesłanek: musi być mowa co najmniej o dwóch przedsięwzięciach, oba przedsięwzięcia muszą być tego samego rodzaju, oba przedsięwzięcia muszą być położone na terenie jednego zakładu lub obiektu. W stanie faktycznym sprawy nie został spełniony żaden z koniecznych warunków zastosowania tego przepisu. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 jak i §3 ust. 1 pkt 8 tego aktu podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającego sporządzenia raportu jak i mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu może być wymagane jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny z wyłączeniem radiolinii. Dla kwalifikacji tej nie ma więc znaczenia obecność w pobliżu innych anten, a zwłaszcza anten radioliniowych. W odpowiedzi na skrze organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Zaskarżona do Sądu decyzja jest decyzją kasacyjną, nie rozstrzyga więc merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Decyzja taka nie stanowi bezpośredniej konsekwencji stosowania norm prawa materialnego, a wydawana jest na podstawie przepisu formalnego tj. art. 138 § 2 kpa. Podjęcie takiej decyzji poprzedzone być musi oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu, a więc zmierzającą do ustalenia czy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji stanowi odstępstwo od reguły, wedle której organ odwoławczy rozpoznaje sprawę merytorycznie. Przesłanki zatem uprawniające organ odwoławczy do podjęcia decyzji kasacyjnej muszą być wykładane ściśle. Zaskarżona decyzja narusza prawo, bowiem została podjęta bez należytej podstawy. Organ odwoławczy nie zakwestionował poprawności postępowania w I instancji poza jednym tylko obszarem: wytknął mianowicie, że niedostatecznie wyjaśniona została kwestia zakwalifikowania zamierzonej inwestycji do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko w rozumieniu mającego w sprawie zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, bowiem w sprawie nie przedstawiono stosownego opracowania. Z takiego lakonicznego stwierdzenia organu odwoławczego nie wynika, czy i dlaczego organ ten uznał, że zgromadzony w sprawie materiał, w tym wskazywane w skardze opracowanie, jest niewystarczające dla dokonania prawidłowej kwalifikacji zamierzenia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy w ogóle dokument ten poddał analizie i aby podjął chociażby próbę wyjaśnienia we własnym zakresie ewentualnych wątpliwości związanych z jego treścią. Zarzucił organowi I instancji brak oceny "czy nie zachodzi konieczność zsumowania parametrów poszczególnych anten sektorowych, które miałyby zostać zrealizowane w ramach projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej", a taka ocena – to kwestia wykładni przepisów prawa materialnego, a nie ustaleń faktycznych. To właśnie organ odwoławczy uchylił się od wyrażenia własnego poglądu prawnego w omawianej kwestii, a przecież od tego poglądu zależeć może bieg dalszego postępowania. Powtórzony został zatem ten sam błąd, który stał się przyczyną uchylenia przez WSA w Krakowie poprzednio wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej. Sprawa nie może być przekazywana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji po to tylko, aby organ ten dokonał ponownej oceny prawnej. Takiej oceny musi dokonać organ odwoławczy po to, aby albo rozstrzygnąć sprawę we własnym zakresie, albo wykazać konieczność jej wyjaśnienia w zakresie przekraczającym własne możliwości. Sąd administracyjny nie zastępuje organów administracji, stąd też nie może odnieść się do merytorycznych poglądów wyrażonych w skardze dotyczących sposobu kwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kontroli sądowej podlega bowiem w pierwszej kolejności decyzja organu odwoławczego, a w tej pogląd prawny nie został wyrażony. Zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem art. 138 § 2 kpa i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało ją uchylić. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.