III SA/Kr 423/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 marca 2013 r. nr [....] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2012 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 207 § 1, art. 210 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 11, art. 243 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), odmówił wznowienia postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] 2010 r. umarzającą postępowanie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku postępowania zainicjowanego wnioskiem strony o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie, a po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] 2010 r. utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. Ostateczna decyzja w dniu [...] 2010 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Następnie w dniu 15 września 2011r. postanowieniem sygn. akt III SA/Kr 726/10 WSA w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w związku z pytaniem prawnym, jakie zostało skierowane do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10. W dniu 24 października 2012 r. do organu wpłynął wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w J, w którym Strona, w związku z publikacją w dniu 29 września 2012 r. wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. sprawy: C-213/11, działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej wniosła o wznowienie postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie podniesiono, że wskazane orzeczenie TSUE dotyczy wykładni w zakresie charakteru zaskarżonych norm prawa krajowego, a konkretnie przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w odniesieniu do dyrektywy 98/34/WE. Tym samym dotyczy udzielenia odpowiedzi przez TSUE na zapytanie skierowane przez polski sąd krajowy, czy przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami gry, a w szczególności, które zakazują, wydawania nowych zezwoleń, przedłużania zezwoleń lub zmiany lokalizacji prowadzonej działalności gier na automatach losowych poza kasynami gry, stanowią potencjalne przepisy techniczne w rozumieniu powołanej wyżej dyrektywy. TSUE wypowiedział się pozytywnie co do oceny technicznego charakteru wskazanej regulacji ustawy o grach hazardowych i przyznał "zaskarżonym" normom, a właściwie co do zasady przepisom ustawy o grach hazardowych, potencjalny charakter przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE. A Sp. z o.o. podkreśliła, że skutkiem niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest bezskuteczność takich przepisów technicznych, co oznacza, że nie można ich egzekwować i stosować w obrocie prawnym. W myśl dyrektywy 98/34/WE, sądy krajowe i jednostki administracji publicznej powinny zaniechać stosowania takich wewnętrznych przepisów technicznych, które nie zostały objęte procedurą notyfikacji. W ocenie Dyrektora Izby Celnej przesłanki wznowienia w postaci istnienia i publikacji wyroku ETS, terminu złożenia wniosku o wznowienie oraz tożsamości podmiotu będącego adresatem decyzji ostatecznej z dnia [...] 2010 i autora wniosku o wznowienie zostały spełnione. Jednakże, zdaniem Dyrektora, w sprawie wystąpiły też okoliczności stanowiące przeszkodę formalną uniemożliwiającą wznowienie postępowania. Dyrektor wskazał, że zasadnicze znaczenie ma fakt, iż WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 15 września 2011 r. zawiesił na wniosek Spółki postępowanie sądowe w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w związku z pytaniem prawnym, skierowanym do TSUE przez WSA w Gdańsku, a więc pytaniem, na które odpowiedział TSUE w cytowanym przez Spółkę we wniosku o wznowienie postępowania wyroku. Skoro zaś wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu podatkowego w dniu 24 października 2012 r., a więc w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, Dyrektor, powołując się na art. 56 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznał, że zachodziły podstawy do odmowy wszczęcia postępowania. Organ powołał się też na stanowisko prezentowane w doktrynie prawa oraz orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Zdaniem organu, celem regulacji zawartej w art. 56 p.p.s.a. jest uniknięcie kumulacji dwóch trybów rozpatrywania sprawy, natomiast każde rozstrzygnięcie merytoryczne dokonane przez organ podatkowy w czasie, gdy toczy się już postępowanie przed sądem administracyjnym, prowadziłoby do zbędnego mnożenia postępowań. W konsekwencji, z uwagi na zawisłe w tej samej sprawie postępowanie przed WSA w Krakowie, w celu niedopuszczenia do istnienia dwutorowości postępowań kontrolnych obejmujących ten sam przedmiot postępowania Dyrektor Izby Celnej odmówił wznowienia postępowania. Odwołanie od decyzji Dyrektora Dyrektor Izby Celnej wniosła A sp. z o.o. z siedzibą w J, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 240 § 1 i art. 241 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawną odmowę wznowienia postępowania, podczas gdy przepis ten obliguje organ do wznowienia postępowania na żądanie strony, nie pozostawiając mu w tym zakresie swobody wyboru, w każdym przypadku enumeratywnie wskazanym w art. 240 Ordynacji podatkowej, zaś strona w swoim wniosku o wznowienie postępowania szczegółowo oznaczyła podstawę prawną swojego żądania; 2) art. 240 § 1 i art. 241 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowi przeszkodę dla wznowienia postępowania, podczas, gdy art. 240 § 1 i art. 241 Ordynacji podatkowej zawierają wyczerpujące wyliczenie przeszkód, skutkujących niedopuszczalnością postępowania, wśród których nie znajduje się jednoczesna zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym ze skargi strony. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 4 marca 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w całości podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2012 r. Odnosząc się zaś do zarzutu odwołania, że odmowa wznowienia postępowania zgodnie z wnioskiem strony może mieć miejsce wyłącznie w przypadku enumeratywnie stwierdzonych przesłanek niedopuszczalności tego wznowienia, wymienionych w art. 240 i art. 241 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że art. 240 i art. 241 Ordynacji podatkowej określają przesłanki do wznowienia postępowania a nie do odmowy takiego wznowienia. Dyrektor podkreślił jednak, że uregulowania związane z nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji administracyjnych nie ograniczają się wyłącznie do powołanych przez pełnomocnika Spółki art. 240 i art. 241 Ordynacji podatkowej, ponieważ konieczność poszanowania zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wymaga szerszej analizy, która obejmować powinna także te regulacje prawne, które umiejscowione zostały poza Ordynacją podatkową oraz uwzględnienia dorobku literatury przedmiotu jak i orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie możliwości wyjątkowego eliminowania rozstrzygnięć administracyjnych z obrotu prawnego. Stąd też, zdaniem Dyrektora, zasadnym było wzięcie pod uwagę art. 56 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, niedopuszczalne było wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania o wznowienie po wniesieniu skargi w tej samej sprawie do sądu administracyjnego. Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej wniosła A sp. z o.o. z siedzibą w J, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 240 § 1 i art. 241 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawną odmowę wznowienia postępowania, podczas gdy przepis ten obliguje organ do wznowienia postępowania na żądanie strony, nie pozostawiając mu w tym zakresie swobody wyboru, w każdym przypadku enumeratywnie wskazanym w art. 240 Ordynacji podatkowej, zaś strona w swoim wniosku o wznowienie postępowania szczegółowo oznaczyła podstawę prawną swojego żądania; 2) art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 u Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 nie ma wpływu na treść zapadłej decyzji ostatecznej, podczas gdy stwierdzić należy, że przedmiotem postępowania przed TSUE były przepisy ustawy o grach hazardowych, stanowiące podstawę prawną wydanej decyzji ostatecznej; 3) art. 1 pkt 4 w związku z art. 1 pkt 11 oraz w związku z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie wobec skarżącej art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który powinien zostać uznany za bezskuteczny wobec niej w związku z brakiem jego notyfikacji jako przepisu technicznego, co potwierdzają Uwagi Komisji Europejskiej do sprawy zakończonej wyrokiem TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości i zasądzenie na kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Poza sporem pozostaje, że w dacie złożenia przez skarżącą A Sp. z o.o wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], oraz w dacie wydania decyzji podlegającej kontroli w niniejszym postępowaniu, toczyło się postępowanie sądowe mające na celu zbadanie – stosownie do regulacji wynikającej z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a.- legalności tej decyzji. Kwestią sporną jest natomiast, czy po skutecznym wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu administracji, dopuszczalne jest wznowienie postępowania w odniesieniu do przedmiotu objętego kontrolą sądową. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie reguluje wprost sytuacji, w której w toku postępowania sądowego uruchomionego wniesieniem skargi na ostateczne rozstrzygnięcie organu administracji, strona domaga się weryfikacji tego rozstrzygnięcia w trybie jednego z postępowań nadzwyczajnych, mających na celu wyeliminowanie lub zmianę tego rozstrzygnięcia. Wskazany przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 56 p.p.s.a. nie odnosi się bezpośrednio do sytuacji, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przepis ten bowiem obliguje sąd do zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy skarga do sądu wniesiona zostaje po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Ratio legis takiego rozwiązania wynika z konieczności uniknięcia zbiegu uprawnień do weryfikacji ostatecznej decyzji w dwóch postępowaniach – sądowym i nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym. Skoro cel, jakim jest weryfikacja ostatecznego rozstrzygnięcia może zostać osiągnięty na drodze postępowania administracyjnego, to zasadnym jest zawieszenie postępowania sądowego, które w wyniku takiej weryfikacji może stać się bezprzedmiotowe i podlegać będzie umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. Jak podkreśla się w literaturze, zbieg uprawnień do weryfikowania ostatecznej decyzji w dwóch rodzajach postępowań może wywołać niekorzystne skutki, tak z uwagi na zasady ekonomii postępowania organów państwowych jak i z uwagi na konieczność ochrony autorytetu orzeczeń tych organów. Względy te nie zezwalają na dopuszczenie możliwości zajmowania się tą samą sprawą, oraz wydanie w dwóch, ewentualnie rozbieżnych rozstrzygnięć, przez organ administracji publicznej i sąd administracyjny (tak T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. 4 , Komentarze LexisNexis, kom. do art. 56 ustawy). Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem organu, że celem tego przepisu jest zapobieżenie dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Stan faktyczny i prawny kontrolowanej sprawy wymaga jednak udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w sytuacji wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, która wcześniej tj. przed wniesieniem tego wniosku została zaskarżona do sądu administracyjnego i postępowanie sądowe jest w toku, należy uznać niedopuszczalność równoległego toczenia się postępowań – administracyjnego i sądowego. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, na pytanie to należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Zakaz dwutorowości postępowań w odniesieniu do tego samego przedmiotu jest uzasadniony po pierwsze - ochroną autorytetu orzeczeń sądowych nie zezwalającego na dopuszczenie możliwości zajmowania się tą samą sprawą przez organ administracji, po drugie - zakresem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego do sądu aktu, sprawowanej przez sądy administracyjne, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze ( art.134 i art.135 ppsa ), a po trzecie - skutkami orzeczeń wydanych przez sądy administracyjne (art.170 ppsa). Wniesienie skargi do sądu administracyjnego uruchamia postępowanie mające na celu badanie i ocenę legalności zaskarżonego aktu lub czynności, wraz z możliwością zastosowania środków przewidzianych prawem w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Jako jedyny przypadek dopuszczający możliwość dwutorowego prowadzenia postępowania określa art. 54 § 3 p.p.s.a. który stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z przepisu tego wynika, ze po wniesieniu skargi nie jest możliwe jakiekolwiek inne rozstrzygnięcie organu, jak tylko uwzględnienie skargi w całości, która to możliwość została ograniczona w czasie tj. do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zdaniem Sądu, data wniesienia skargi do sądu administracyjnego ma istotne znaczenie dla rozważań w kwestii dopuszczalności prowadzenia postępowań nadzwyczajnych przez organ administracji w stosunku do tych decyzji , które są przedmiotem skargi , gdyż data ta określa, który organ jest właściwy do rozstrzygania sprawy. Z chwilą bowiem wniesienia skargi do sądu, to sąd staje się "gospodarzem" postępowania a organ administracji staje się strona sporu o legalność podjętego przez siebie aktu lub dokonanej czynności (tak T. Woś, op. cit. str. 363). Wybór strony o poddaniu decyzji kontroli sądowej poprzez złożenie skargi do tego sądu, można powiedzieć wyłącza – co do zasady , z wyjątkiem o którym mowa w art. 54 § 3 ppsa - możliwość organu administracji ingerowania w przedmiot tego postępowania. Kontrola legalności zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny w sposób władczy wyłącza uprawnienie organu do " zajmowania się" tą sprawą. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został złożony po wniesieniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. i po wydaniu przez Sąd postanowienia o zawieszeniu postępowania w związku ze skierowaniem pytania prawnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez WSA w Gdańsku, w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10. Wskazana przez skarżącą Spółkę podstawa wznowienia postępowania administracyjnego tj. art. 240 §1 pkt.11 w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. wydanym w sprawach połączonych Fortuna i inni C-213/11 , C-214/11, C-217/11 jest tą okolicznością , którą sąd administracyjny zobowiązany jest uwzględnić z urzędu przy rozstrzyganiu skarg. Zgodnie z art.145 § 1 pkt.1 lit. b) p.p.s.a. , sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wobec powyższej regulacji, zbędne było w ustawie Ordynacja podatkowa zamieszczanie przepisu stanowiącego o niedopuszczalności wznowienia przez organ postępowania, w razie uprzedniego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na ostateczną decyzję kończącą to postępowanie. Wniosek taki można wyprowadzić z obowiązujących aktualnie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd dostrzegając rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych , podziela stanowisko tych sądów , zgodnie z którym prowadzenie postępowań w tej samej sprawie – administracyjnego i sądowoadministracyjnego – jest niepożądane ( wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2010r. , sygn. akt I SA/Ke 419/10 , postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2011r. , sygn. akt II OSK 185/11 ,wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2011r. , sygn. akt I SA/Bk 207/11 , wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2013r. , sygn. akt III SA/Gd 799/12 – wszystkie dostępne na stronach http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przedstawiona wyżej analiza procedury sądowoadministracyjnej w rozważanym zakresie prowadzi do wniosku, że racjonalny ustawodawca miał na celu uniknięcie kumulacji dwóch trybów rozpatrywania sprawy, gdyż każde rozstrzygnięcie merytoryczne dokonane przez organ administracji w trybie wznowienia postępowania prowadziłoby do zbędnego mnożenia postępowań i w praktyce mogłoby spowodować niepożądane komplikacje. Nie można przy tym nie dostrzec możliwości, czy konieczności zawieszenia przez organ postępowania administracyjnego po jego wznowieniu, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Skoro jednak sąd zobligowany jest do uwzględnienia z urzędu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i to niezależnie od tego , czy naruszenie to było przedmiotem zarzutu skargi ( art.145 § 1 pkt.1 b p.p.s.a.), postępowanie takie byłoby niecelowe. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, nieuzasadnione jest tamowanie takiego postępowania poprzez jego zawieszenie, lecz z uwagi na istniejącą przeszkodę – postępowanie sądowe w toku – należało odmówić jego wszczęcia .Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić , że w przypadku toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego organy administracji nie mają uprawnienia w ramach wznowienia postępowania, do oceny zgodności z prawem decyzji będącej przedmiotem skargi do sądu. Końcowo należy zauważyć , że przyjęcie odmiennego stanowiska opartego na analizie przepisów Ordynacji podatkowej i formułowanie wniosków o braku negatywnej przesłanki do odmowy wznowienia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne oparte jest na błędnym założeniu, że w takim przypadku to organ administracji , a nie sąd administracyjny jest tym organem , który może decydować o "losach" konkretnej sprawy. Jak wyżej podkreślono, z chwilą skutecznego wniesienia skargi organem właściwym do kontroli decyzji jest sąd administracyjny. Dlatego też zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa i z tego względu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 240 § 1 i art. 241 Ordynacji podatkowej nie mogły zostać uwzględnione. Natomiast pozostałe zarzuty, dotyczące naruszenia przez organ przepisów art. 1 pkt. 4 w zw. z art. 1 pkt. 11, w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., oraz art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, nie miały znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, której przedmiotem była wyłącznie odmowa wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. Wobec powyższego, należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzec jak w sentencji.