I OSK 1796/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia del. WSA Marzenna Glabas Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1386/13 w sprawie ze skargi G. W. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. W. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1386/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G.W. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji. Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: G. W. (dalej skarżący), funkcjonariusz Policji, w roku 2006 pełnił służbę na stanowisku specjalisty Zespołu Kontroli Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych i Archiwum KSP. Rozkazem personalnym z [...] września 2006 r. został powołany na stanowisko służbowe Zastępcy Komendanta Komisariatu Warszawa-Ursus. Rozkazem personalnym z [...] listopada 2007 r. powołano go na stanowisko Komendanta Komisariatu Warszawa-Wilanów. Rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2009 r. odwołano skarżącego ze stanowiska Komendanta Komisariatu Warszawa-Wilanów i przeniesiono do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II. Od tego momentu, zgodnie z art. 6e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm., dalej uPol bądź ustawa o Policji), przez okres sześciu miesięcy przysługiwało funkcjonariuszowi uprawnienie do pobierania uposażenia w wysokości należnej mu na stanowisku Komendanta Komisariatu. Rozkazem personalnym z [...] października 2009 r. skarżący został zwolniony z wykonywania zadań służbowych w związku z wyborem na członka władz związku zawodowego, w których to władzach strona działa do chwili obecnej. Rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II (dalej Komendant Rejonowy) z [...] marca 2013 r. (dalej rozkaz z [...] marca 2013 r.) funkcjonariusz został mianowany z dniem 25 marca 2013 r. na stanowisko specjalisty Wydziału do spraw Nieletnich i Patologii Komendy Rejonowej Policji Warszawa II. Jednocześnie Komendant Rejonowy Policji Warszawa II zwolnił funkcjonariusza od obowiązku świadczenia służby, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia na okres VI kadencji w Zarządzie Wojewódzkim Związku Zawodowego Policjantów, obejmującej lata 2013-2016, a także z dniem 26 marca 2013 r. zwolnił wymienionego z zajmowanego stanowiska i od dnia 27 marca 2013 r., do czasu zakończenia VI kadencji w Zarządzie Wojewódzkim Związku Zawodowego, przeniósł do swojej dyspozycji. Rozpoznając sprawę, wskutek wniesionego odwołania, Komendant Stołeczny Policji (dalej Komendant Stołeczny) rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy rozkaz z [...] marca 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślił, że organ pierwszej instancji skarżonym rozkazem nie naruszył prawa. Wprowadził jedynie w życie skutki prawne, wynikające z upływu sześciomiesięcznego terminu, oznaczonego w art. 6e uPol. W ocenie Komendanta Stołecznego, wydanie spornego rozkazu nie spowodowało pogorszenia warunków płacy funkcjonariusza. Stanowisko, na jakie został powołany i wynagrodzenie należne na tym stanowisku, są bowiem równorzędne stanowisku piastowanemu przez skarżącego przed powołaniem na funkcję Zastępcy Komendanta Komisariatu. Od powyższego rozkazu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł G. W., wnosząc o jego uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie normy art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, jak również niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwą interpretację art. 6e, 67 ust. 2 i 3 uPol oraz naruszenie art. 6, 7, 8, 77, 107 i 108 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że od dnia odwołania z funkcji Komendanta Komisariatu Warszawa-Wilanów, pozostawał w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II na podstawie art. 6d ust. 1 uPol, a od 3 listopada 2009 r. pozostawał w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na podstawie art. 37a pkt 2 uPol. Skarżony rozkaz personalny został wydany bez zgody i wiedzy związku zawodowego. W realiach sprawy, w ocenie funkcjonariusza, konieczna była zgoda związku na wydanie spornego rozstrzygnięcia, gdyż w jego wyniku doszło do pogorszenia warunków płacy strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu. Organ dodatkowo podkreślił, że w realiach faktycznych sprawy, ocena tego, czy doszło do pogorszenia warunków płacy funkcjonariusza winna być dokonywana w odniesieniu do stanowiska, jakie strona piastowała uprzednio w wyniku mianowania, a nie powołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według zgodności z prawem materialnym i procesowym, Sąd I instancji uznał, że nie narusza on prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy doszło do pogorszenia warunków płacy skarżącego wskutek wydania kwestionowanego rozkazu personalnego, a więc, czy w efekcie doszło do naruszenia normy art. 32 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 854 ze zm., dalej uzz). W pierwszej kolejności podkreślić należy, że badania zaistnienia zarzucanego "pogorszenia", należało dokonywać przez pryzmat kryteriów obiektywnych. Należało przede wszystkim ustalić punkt odniesienia dla dokonywania powyższej oceny. Trzeba było ustalić, z jakim wynagrodzeniem (otrzymywanym na jakim stanowisku) należy porównywać to uposażenie, jakie wynika ze skarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie tutejszego Sądu, wynagrodzenie, do którego należy się odnosić, to takie wynagrodzenie, które ma przede wszystkim charakter stały a nie wyjątkowy, a zwłaszcza nie okresowy. Wynagrodzenie będące punktem odniesienia winno być pobierane na stanowisku piastowanym wskutek mianowania, a nie powołania. Wyżej określone kryteria umożliwią dokonanie obiektywnej oceny zaistnienia ewentualnego pogorszenia warunków płacy, wyłączając wpływ przypadku na efekty przedmiotowej oceny. Jako chybiony Wojewódzki Sąd uznał pogląd skarżącego, że punktem odniesienia winno być wynagrodzenie przysługujące mu na stanowisku Komendanta Komisariatu Warszawa-Wilanów. Okolicznością niesporną w sprawie było to, że w momencie, gdy skarżący został powołany do władz związkowych, nie piastował już funkcji Komendanta [Komisariatu]. Pobierał jedynie uposażenie w wysokości należnej Komendantowi [Komisariatu], korzystając z dobrodziejstwa art. 6e uPol. Norma prawna art. 6e uPol ma charakter wyjątkowy. Stanowi ona odstępstwo od generalnej reguły, że wynagrodzenie powiązane jest z aktualnie zajmowanym stanowiskiem. W sytuacji, gdy w okresie powołania do władz związku, skarżącemu przysługiwało wynagrodzenie należne Komendantowi Komisariatu, przez okres jedynie sześciu miesięcy, brak jest podstaw do przyjęcia, że piastowanie funkcji w związku zawodowym winno wpłynąć na wydłużenie tego ustawowego terminu. Datą graniczną, oznaczającą koniec możliwości korzystania z przywileju pobierania wynagrodzenia należnego Komendantowi Komisariatu, był moment upływu 6 miesięcy, liczonych od dnia odwołania z funkcji Komendanta [Komisariatu]. Koniec omawianego uprawnienia wynikał z mocy przepisów prawa. Stąd brak jest przesłanek, umożliwiających skuteczne przyjęcie, że w wyniku wydania skarżonego rozkazu doszło do pogorszenia warunków płacy funkcjonariusza. Skarżony rozkaz doprowadził jedynie do odzwierciedlenia w rzeczywistości faktycznej skutków prawnych upływu omawianego, ustawowego terminu. Konsekwencją powyższych rozważań jest to, że organ przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego nie musiał wszczynać trybu, o jakim mowa w art. 32 uzz, a więc nie musiał zwracać się do związku o wyrażenie zgody na wydanie rozstrzygnięcia. Stanowisko, na jakie powołano skarżącego, mocą kwestionowanego rozkazu personalnego, oraz wynagrodzenie z nim związane, są bowiem równorzędne stanowisku, jakie skarżący piastował przed powołaniem na funkcję Zastępcy Komendanta Komisariatu Warszawa-Ursus. Świadczy to o tym, że nie doszło do pogorszenia warunków płacy skarżącego, a w konsekwencji nie naruszono normy art. 32 uzz. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Skargę kasacyjną wywiódł G. W., reprezentowany przez radcę pr. K. G., zaskarżając ów wyrok w całości. Wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego przez: a. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez sąd przepisu prawa materialnego, polegające na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny zastosowania art. 6e ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 2 uPol przez przyjęcie, że właściwe organy Policji, podejmując decyzje kadrowe, nie są związane kryteriami ustawowymi oraz na przyjęciu, że zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne było uzasadnione istnieniem interesu społecznego tożsamego interesem Policji; b. niedostrzeżenie przez Sąd błędnego zastosowania przez organ administracji publicznej prawa materialnego art. 67 ust. 2 i 3 uPol w zw. z art. 32 ust. 2 uzz, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że zachodziły przesłanki do wydania przez Komendanta Stołecznego Policji decyzji z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji w trybie powołanych przepisów jako "odpowiednio" mających zastosowanie do osób zajmujących stanowisko z powołania oraz błędnym uznaniu, że nie doszło do naruszenia zasady określonej w art. 32 uzz; c. pominięcie art. 67 ust. 1, 2 i 3 uPol a także błędną wykładnię i zastosowanie art. 6e ust. 3 i art. 37a pkt 2 uPol w zw. z art. 32 uzz przez przyjęcie przez Sąd nadrzędności pragmatyki policyjnej nad ochroną związkową bez uwzględnienia negatywnych dla skarżącego konsekwencji prawnych wynikających z dwu różnych statusów oddelegowania, o którym mowa w powołanych przepisach, a zwłaszcza naruszenia zasady określonej w art. 121 ust. 1 uPol; 2. przepisów postępowania stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 134 § 1 ppsa polegające na niedokonaniu przez sąd oceny decyzji w zakresie sądowej kontroli działania organu administracyjnego pod względem zgodności z prawem w rozumieniu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej pusa) poprzez całokształt tylko niektórych prawnych aspektów danej sprawy, objętej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tym samym niewykonania obowiązku kontroli należycie w rozumieniu art. 1 § 1 i 2 pusa; b. art. 141 § 4 ppsa polegające na niewykonaniu przez Sąd obowiązku, o którym mowa w art. 3 § 1 pusa przez nieskontrolowanie prawidłowości ustaleń faktycznych, ale także ich oceny pod względem zgodności z prawem; c. art. 141 § 4 ppsa polegające na nieuzasadnieniu wyroku pozwalającym na rzeczową ocene podniesionych w skardze zarzutów oraz niewskazanie, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za prawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia; d. błędnym przyjęciu przez Sąd, że organ administracji publicznej nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, 8, 9 kpa oraz zasady praworządności, wyrażonej w art. 4 i zasady obiektywności, o której mowa w art. 9 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i jego rozpoznanie zgodnie z żądaniem strony, ewentualnie; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Komendant Stołeczny Policji, reprezentowany przez r. pr. B. Ś, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie dnia 18 maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów Komendy Stołecznej Policji. Przewodniczący NSZZ Policjantów KSP Mirosław Bednarski poparł stanowisko skarżącego kasacyjnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, dalej uchwała I OPS 10/09). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 6e ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 2 uPol. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji był rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] (dalej rozkaz personalny z [...] kwietnia 2013 r.), którym Komendant Stołeczny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II (dalej rozkaz personalny z [...] marca 2013 r.). Rozkazem personalnym z [...] marca 2013 r. Komendant Rejonowy Policji Warszawa II na podstawie art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 37a pkt 2, art. 99 ust. 1 i art. 104 ust. 3 uPol oraz § 1 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2, § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm., dalej rozporządzenie z 2001 r.), art. 31 uzz oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 1996 r. w sprawie trybu udzielania urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy pracownikom pełniącym z wyboru funkcje w związkach zawodowych oraz zakresu uprawnień przysługujących pracownikom w czasie urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy (Dz. U. nr 71, poz. 366), z dniem 25 marca 2013 r. mianował skarżącego, pozostającego w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II, na stanowisko specjalisty (A 06 M) Wydziału do spraw Nieletnich i Patologii tejże Komendy w 6 (szóstej) grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.670 zł, z dodatkiem służbowym w kwocie 1.815 zł i z dodatkiem stołecznym; zwolnił z obowiązku świadczenia służby z zachowaniem prawa do wynagrodzenia na okres VI kadencji w Zarządzie Wojewódzkim NSZZ Policjantów Komendy Stołecznej Policji obejmującej lata 2013-2016; z dniem 26 marca 2013 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska specjalisty Wydziału do spraw Nieletnich i Patologii tejże Komendy i od dnia 27 marca 2013 r. do dnia zakończenia VI kadencji w Zarządzie Wojewódzkim NSZZ Policjantów Komendy Stołecznej Policji, przeniósł do swej dyspozycji (k. 240-243 akt osobowych). Trafnie Sąd I instancji wskazał, że kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy jest zagadnienie, czy z uwagi na kryteria obiektywne, doszło do pogorszenia warunków płacy skarżącego wskutek wydania rozkazu personalnego z [...] kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd wskazał, że dla dokonania tej oceny, konieczne jest porównanie wynagrodzenia otrzymywanego przez policjanta na stanowisku piastowanym na skutek mianowania, nie zaś powołania, a nadto wynagrodzenie o charakterze stałym, nie zaś wynagrodzenie otrzymywane wyjątkowo. Rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Komendant Rejonowy Policji Warszawa II na podstawie art. 6d ust. 1 i art. 6e ust. 1 i 3 uPol, odwołał skarżącego, komendanta komisariatu Policji (H 11 H) Komisariatu Policji Warszawa Wilanów w 11 grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 3.880 zł wynikającej z mnożnika 2,55 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym w wysokości 1.900 zł i z dodatkiem stołecznym, z dniem 4 maja 2009 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 5 maja 2009 r. przeniósł do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II; na podstawie art. 108 § 1 kpa nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (k. 185 akt osobowych). Ustawodawca w art. 6e ust. 3 uPol – w zakresie normatywnym istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy – postanowił, że policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska... Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Tym samym prawo skarżącego do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (określonej rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2009 r.) ustało dnia 4 listopada 2009 r. o północy – wobec upływu 6 miesięcy od dnia odwołania ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji Warszawa Wilanów. Dnia [...] października 2009 r. do Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II wpłynęło pismo adresowane do Komendanta Stołecznego Policji, informujące o wyborze skarżącego na członka Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Komendy Stołecznej Policji i Wiceprzewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Komendy Stołecznej Policji, z jednoczesnym wnioskiem o zwolnienie skarżącego z obowiązku świadczenia służby oraz zachowaniem prawa do wynagrodzenia w pełnym wymiarze czasu pracy (służby), zgodnie z art. 31 ust. 1 uzz, w trybie § 4 rozporządzenia z 1996 r. Do pisma załączono wyciąg z Protokołu Wojewódzkiej Konferencji Sprawozdawczo-Wyborczej NSZZ Policjantów KSP o wyborze skarżącego na Wiceprzewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów KSP w kadencji 2008-2012. Rozkazem personalnym z [...] października 2009 r. nr 163/II, Komendant Rejonowy Policji Warszawa II, na podstawie art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 2, art. 121 ust. 1 uPol, skarżącego, pozostającego w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II, po odwołaniu ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji Warszawa Wilanów – w 11 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,55 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.880 zł i dodatkiem funkcyjnym w wysokości 1.900 zł miesięcznie oraz z dodatkiem stołecznym – zwolnił skarżącego z obowiązku wykonywania zadań służbowych na okres od dnia 3 listopada 2009 r. do dnia 29 września 2010 r., [z] zachowaniem prawa do wynagrodzenia w pełnym wymiarze (k. 196-197 akt osobowych). Art. 32 ust. 1 uPol ma charakter kompetencyjny (P. Szustakiewicz, UPol. Komentarz, s. 210, nb 1). Zarzut naruszenia tego przepisu okazał się nieskuteczny – zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane w granicach kompetencji właściwych organów. Rozkazy personalne wskazane w uzasadnieniu zarzutu (nr [...], [...]i [...]; k. 196-197, 222-224, 240-243 akt osobowych; s. 8 skargi kasacyjnej), nie prowadzą do odmiennej oceny niż ta, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku. Zagadnienie podstawy prawnej w zakresie wydawania poszczególnych rozkazów w zakresie pozostawania skarżącego w dyspozycji przełożonego (art. 37a pkt 2 uPol), nie miała wpływu na właściwość organów ani ochronę prawa do uposażenia skarżącego. Rozkazy personalne, które stały się ostateczne przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu go poprzedzającego, wiązały organy w dalszym postępowaniu, a wobec braku podstaw do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego, nie mogły być wzruszone na podstawie art. 135 ppsa. Skarżący kasacyjnie nietrafnie upatruje naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 67 ust. 2 i 3 uPol w zw. z art. 32 ust. 2 uzz oraz art. 67 ust. 1, 2 i 3 uPol i art. 6e ust. 3, i art. 37a pkt 2 uPol w zw. z art. 32 uzz. Niezasadnie autor skargi kasacyjnej wskazuje, że "wewnętrzna sprzeczność przepisów nie może negatywnie wpływać na status prawny funkcjonariusza - członka związku" (s. 12 skargi kasacyjnej). Mimo że skarżący kasacyjnie nie pogłębia tego zarzutu, w istocie odwołuje się on wyłącznie do językowej wykładni wskazanych w zarzutach przepisów. U założenia tych zarzutów należy przyjąć odwołanie się skarżącego kasacyjnie do drugiej postaci premii clara non sunt interpretanda (antykontynuacyjnej - tożsamej z jedną z postaci paremii interpretatio cessat in claris), które w swej istocie nie jest przekonujące (M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, LexisNexis 2012, s. 56-57, nb 91, 92, s. 228, nb 412; dalej M. Zieliński, Wykładnia). We współczesnej nauce trafnie wskazuje się, że takie rozumienie przywołanej paremii clara non sunt interpretanda, gdy powszechnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego dopuszcza się przełamanie sensu językowego (O. Bogucki, Wykładnia funkcjonalna w orzecznictwie najwyższych organów władzy sądowniczej, Wyd. Wydziału Prawa Uniwersytetu Szczecińskiego 2001, s. 51-81, 159-174, 236-252), paremia ta pociąga za sobą prakseologiczną niezgodność. Z jednej strony żąda zakończenia procesu wykładni, z drugiej oczekuje kontynuowania go. We współczesnej nauce i praktyce sądów, zwyciężył pogląd, zgodnie z którym wykładnię należy kontynuować przy wykorzystaniu wszystkich trzech grup dyrektyw interpretacyjnych, bez względu na stopień jasności rezultatu wykładni otrzymanego w wyniku zastosowania dyrektyw chronologicznie wcześniejszych (dyrektyw językowych, systemowych, funkcjonalnych). Jednakowe rezultaty interpretacji otrzymane wg tych trzech typów dyrektyw niebywale wzmacniają uzyskany rezultat wykładni i taka sytuacja winna być typowa w każdym przypadku poprawnie przeprowadzonej legislacji. Różnice rezultatów wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej wymagają podjęcia decyzji o pierwszeństwie któregoś z nich (M. Zieliński, Clara non sunt interpretanda – mity i rzeczywistość, ZNSA 2012/6/18-21; M. Zieliński, Wykładnia, s. 238, nb 432). Wykładnia art. 6e ust. 3 uPol i art. 32 ust. 2 uzz, zaprezentowana w wyroku II SA/Wa 1386/13, okazała się być trafna, a argumenty zaprezentowane w skardze kasacyjnej, prowadzące do odmiennego rezultatu niż zaprezentowane przez Sąd I instancji, nieprzekonujące. Wbrew ocenie skarżącego, nie dochodzi do wewnętrznej sprzeczności, wskazanych jako wzorce kontroli, przepisów. Sytuację prawną policjanta, będącego działaczem związku zawodowego, regulują zarówno przepisy ustawy o Policji, jak i przepisy ustawy o związkach zawodowych. Ze względu na konieczność dekodowania wobec skarżącego prawidłowej normy prawnej na podstawie dwu różnych ustaw (o Policji i o związkach zawodowych), konieczne było dokonanie przez organy obu instancji, jak i Sąd I instancji, nie tylko wykładni językowej, lecz również wykładni systemowej i funkcjonalnej wskazanych jako wzorce kontroli przepisów obu ustaw. Podstawą orzekania przez organy stosujące prawo nie jest przepis prawny, lecz norma prawna, w praktyce wywiedziona w drodze wykładni prawa z szeregu przepisów prawnych - w tym częstokroć także z aktów prawnych o różnej randze. W punkcie V ppkcie 9 uzasadnienia wyroku z dnia 10 grudnia 2002 r., P 6/02, Trybunał Konstytucyjny trafnie wskazał, że normę prawną rekonstruuje się zawsze z całokształtu obowiązujących przepisów prawnych. Wykładnią prawa jest operacja myślowa nie ograniczająca się do wykładni dwu przepisów (zwłaszcza ograniczona jedynie do wykładni językowej, zawartych w jednej z ustaw), lecz operacja w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów. W kontrolowanej sprawie, w szczególności konieczne było dokonanie wykładni powołanych przepisów wskazanych ustaw, z uwzględnieniem norm hierarchicznie wyższych (A. Municzewski, Reguły interpretacyjne w działalności orzeczniczej Sądu Najwyższego, Wyd. Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego 2004, s. 103-104, 151-152, 217; M. Zieliński, Wykładnia, s. 57, nb 92). Rezultat wykładni prawa, aprobowanej zaskarżonym wyrokiem, okazał się prawidłowy. W doktrynie i w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że stosunki służbowe żołnierzy zawodowych (a także innych służb mundurowych) nie są stosunkami pracy, lecz mają charakter stosunków administracyjnoprawnych, powstających w drodze powołania, w związku z dobrowolnym zgłoszeniem się do służby (wyrok TK z: 24.12.1999 r., SK 14/98, OTK 1999/7/163; 27.1.2003 r., SK 27/02, OTK-A 2003/1/2; 19.10.2004 r., K 1/04, OTK-A 2004/9/93). Stosunki służbowe w formacjach zmilitaryzowanych są typowym przykładem stosunku administracyjnoprawnego. W stosunkach tego rodzaju zachodzi nierówność stron stosunku prawnego, bowiem to organy administracji publicznej kształtują jednostronnie, bez udziału zainteresowanego, sytuację prawną funkcjonariuszy. Jedna ze stron tego stosunku to przełożony będący organem administracji publicznej, a druga ze stron to obywatel będący funkcjonariuszem służby mundurowej. Obowiązki i uprawnienia, będące treścią stosunku administracyjnoprawnego, mogą polegać na działaniu, znoszeniu lub zaniechaniu, są ściśle określone przez przepisy materialnego prawa administracyjnego określonego w ustawach pragmatycznych, statuujących stosunki służbowe (P. Szustakiewicz, Stosunki służbowe funkcjonariuszy służb mundurowych i żołnierzy zawodowych jako sprawa administracyjna, Difin 2012, s. 45, 48-49). Z uwagi na charakter stosunku służbowego i uregulowania zawarte w ustawie o Policji, Wojewódzki Sąd trafnie uznał, że odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o związkach zawodowych (art. 67 ust. 2 uPol) nie pozwala na przedłużenie okresu ochronnego, w którym policjant przez okres 6 miesięcy od odwołania ze stanowiska, ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (art. 6e ust. 3 uPol). W literaturze powszechnie przyjmuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na zwykłym stosowaniu wprost określonych przepisów odniesienia, z tym jednak, że całkowicie nie mają zastosowania bądź też w pewnej części swej treści ulegają zmianie te (i tylko te) spośród nich, które ze względu na treść swych postanowień są bezprzedmiotowe lub całkowicie sprzeczne z przepisami normującymi dane stosunki, do których mają być one zastosowane (J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, Państwo i Prawo 1964/3/372-373). Przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów – w razie wątpliwości co do tego, który przepis trzeba zmodyfikować – modyfikacji winny podlegać przepisy odpowiednio stosowane, a nie te, które są przez nie uzupełniane (J. Nowacki, Analogia legis, Warszawa 1966, s. 143, 145–146). Zawsze należy wybierać rozwiązanie bliższe naturze stosunków podstawowych oraz specyfice i celom regulacji podstawowej. W procesie tym trzeba także brać pod uwagę aktualne orzecznictwo i poglądy doktryny odnoszące się do danego zagadnienia (M. Hauser, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa – uwagi porządkujące, Przegląd Prawa i Administracji, 2005, t. LXV, s. 161-162). Przy dokonywaniu wykładni przepisów odpowiednio stosowanych konieczne jest zachowanie odpowiedniej sekwencji; w pierwszej kolejności przepisy odniesienia winny być stosowane wprost, w dalszej - gdy ich stosowanie in extenso nie jest możliwe czy celowe - mają one zastosowanie z niezbędnymi modyfikacjami dostosowującymi je do przepisów odesłania, a dopiero gdy stosowanie przepisów odniesienia byłoby całkowicie niemożliwe lub bezcelowe - nie mają one zastosowania (odpowiednio - S. Gajewski, A. Jakubowski, Odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego do postępowania nadzorczego prowadzonego przez wojewodę, Przegląd Prawa Publicznego 2012/6/56-57). Ponieważ ustawa o Policji nie gwarantuje funkcjonariuszowi Policji po upływie kadencji w organach związku zawodowego powrotu na stanowisko z powołania, odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o związkach zawodowych czyni nieuprawnionym oczekiwanie, że po upływie 6 miesięcy, funkcjonariusz Policji będzie mógł oczekiwać ochrony uposażenia po upływie okresu, o którym mowa w art. 6e ust. 3 uPol, w wysokości innej, niż na ostatnim przed powołaniem, stanowisku z mianowania. Przemawia za tym wykładnia systemowa. Skoro można odwołać w każdym czasie powołanego funkcjonariusza Policji z wymienionych art. 6e ust. 1 uPol stanowisk i nie może ów funkcjonariusz Policji oczekiwać ochrony z art. 32 ust. 1 pkt 1 uzz (odpowiednio – wyrok NSA z: 5.7.2001 r., II SA 345/01; 11. 7.2001 r., II SA 1563/01, aprobowane przez M. Rogalskiego w: B. Opaliński, M. Rogalski, P. Szustakiewicz, Ustawa o Policji. Komentarz, C.H. Beck 2015, dalej UPol. Komentarz, s. 259-260, nb 3, 4), to nie może on również oczekiwać ochrony wynagrodzenia na podstawie art. 32 ust. 2 uzz, ponad okres, o którym mowa w art. 6e ust. 3 uPol. Uregulowania dotyczące ochrony wynagrodzenia, zawarte w ustawie o Policji, stanowią lex specialis w stosunku do uregulowań ochronnych, zawartych w ustawie o związkach zawodowych. W doktrynie trafnie wskazuje się, że z uwagi na specyfikę regulacji prawnej służbowego stosunku funkcjonariusza Policji zwrot "przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio" oznacza, że art. 32 ust. 1-4 uzz ma zastosowanie we wszystkich tych przypadkach, w których organ Policji może, a nie musi zwolnić policjanta ze służby. Art. 32 ust. 1 i 2 uzz nie pozwalają na pozbawienie funkcjonariusza Policji części pobieranego dodatku służbowego w okresie ochronnym po zakończeniu kadencji w zarządzie organizacji związkowej, nawet jeśli wysokość tego dodatku pozostawiona jest uznaniu organu, a jego obniżenie następuje w celu dostosowania wynagrodzenia do stawek obowiązujących na stanowisku, na które powraca funkcjonariusz po wygaśnięciu mandatu członka zarządu organizacji związkowej (wyrok WSA w Opolu z 13.10.2005 r., II SA/Op 8/05, ONSAiWSA 2006/4/116, aprobowany przez M. Rogalskiego, UPol. Komentarz, s. 259-260, nb 3, 5). Ochrona ta nie obejmuje dodatku funkcyjnego, ponad okres, o którym mowa w art. 6e ust. 3 uPol. Ustawodawca w art. 31 ust. 1 in princ. uzz wskazał, że prawo do zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy dotyczy kadencji pracownika we władzach związkowych. Nie przekłada się to na szczegółowe uregulowania w zakresie ochrony prawa do uposażenia, zawarte w ustawie o Policji. Możliwość zachowania dodatku służbowego, związanego z mianowaniem, nie dotyczy uposażenia policjanta w zakresie wynikającym z powołania funkcjonariusza Policji na stanowisko kierownicze, z którym wiąże się prawo do dodatku funkcyjnego. Dodatek służbowy przyznany być może wyłącznie funkcjonariuszom pełniącym służbę na innych stanowiskach niż wymienione w ust. 2 (art. 104 ust. 2 i 3 uPol; podział rozłączny). Ustawa o Policja zawiera odrębne uregulowania związane z prawem do dodatku funkcyjnego. W orzecznictwie i doktrynie trafnie wskazuje się, że dodatek funkcyjny przysługuje tylko w okresie pełnienia funkcji na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym, bowiem przyjęto założenie, że zajmowanie przez policjanta wysokiego stanowiska związanego z kierowaniem nie jest zasadą. Przeciwnie – dodatek funkcyjny przysługuje zamiast dodatku służbowego w drodze wyjątku, tylko w takim okresie, w jakim stanowisko zostaje zmienione na inne związane z kierowaniem (W. Maciejko, A. Korcz-Maciejko, Postępowanie w sprawach osobowych w Policji, Wrocław 2010, s. 136). Policjant zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony na równorzędne stanowisko służbowe zachowuje prawo do wcześniej posiadanej stawki uposażenia, pobieranego na uprzednio zajmowanym stanowisku. Oznacza to, że policjant przeniesiony na stanowisko równorzędne, zachowuje prawo do wcześniej posiadanej stawki zaszeregowania zasadniczego, a nie także do dodatków posiadanych w poprzednio ustalonej wysokości (wyrok WSA w Olsztynie z 27.6.2006 r., II SA/Ol 493/06) a zatem dodatek funkcyjny nie przysługuje (P. Szustakiewicz, UPol. Komentarz, op. cit., s. 308, nb 3). Tym samym wszelkie argumenty dotyczące pozbawienia funkcjonariusza Policji części pobieranego dodatku służbowego w okresie ochronnym po zakończeniu kadencji w zarządzie organizacji związkowej bądź zmniejszenia dodatku służbowego (s. 11, 14 skargi kasacyjnej) nie są relewantne. Nietrafnie skarżący kasacyjnie przywołuje argumenty dotyczące "powołania" z art. 8 ustawy [z dnia 30 czerwca 1970 r.] o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych [Dz. U. z 1997 r. nr 10, poz. 55 ze zm., dalej dawna uswżz]. W art. 8 ust. 1 dawnej uswżz ustawodawca wskazał, że stosunek służbowy żołnierza zawodowego w służbie stałej powstaje w drodze powołania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do tej służby. Tym samym powołanie, o którym mowa w art. 8 ust. 1 dawnej uswżz, stanowi odpowiednik mianowania w obecnej ustawie o Policji, na podstawie którego nastąpiło nawiązanie stosunku służbowego. Brak jakiegokolwiek powodu, dla którego powołanie na stanowisko kierownicze w Policji, odpowiadać miało powołaniu w dawnej uswżz. Autor skargi kasacyjnej wyprowadza błędne wnioski z postanowienia SN z 8.5.1992 r. III ARN 29/92, Lex 1671473 (s. 15 skargi kasacyjnej). Zaskarżony wyrok nie narusza art. 121 ust. 1 uPol. Unormowanie zawarte w art. 6e ust. 3 uPol ma wobec art. 121 uPol ma charakter szczególny (B. Opaliński, UPol. Komentarz, s. 30, nb 4). To, że skarżący powołany został na stanowisko zastępcy Komendanta [Komisariatu] w Ursusie, nie wpływa na treść rozstrzygnięcia. Skoro bowiem układem odniesienia było wynagrodzenie właściwe dla zajmowania stanowiska z mianowania, nie zaś z powołania (takimi były zarówno stanowisko Komendanta Komisariatu w Wilanowie, jak i zastępcy Komendanta Komisariatu w Ursusie), to podstawą oceny zachowania wymogów z art. 6e ust. 3 uPol nie mogło być także wynagrodzenie osiągane na stanowisku zastępcy Komendanta Komisariatu w Ursusie. W tym zakresie stanowisko autora skargi kasacyjnej jest niekonsekwentne – jako zastępca Komendanta Komisariatu w Ursusie skarżący otrzymywał wynagrodzenie niższe (zarówno w zakresie wynagrodzenia zasadniczego – w grupie 12 uposażenia zasadniczego 2.480 zł, z mnożnikiem 1,70 kwoty bazowej; jak i w zakresie dodatku funkcyjnego – 1500 zł) niż wynagrodzenie podlegające ochronie na podstawie art. 6e ust. 3 uPol, otrzymywane w dniu odwołania ze stanowiska Komendanta Komisariatu w Wilanowie (rozkaz personalny z: [...] października 2007 r. nr [...] Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III; [...] listopada 2007 r. nr [...] Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II; [...] października 2009 r. nr [...] Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II; k. 162, 169, 185 akt osobowych). Jedynie na marginesie należy zauważyć, że skarżący nie wykorzystał całego okresu ochronnego z art. 6e ust. 3 uPol po wydaniu rozkazu personalnego z [...] października 2007 r. nr [...] , bowiem między odwołaniem ze stanowiska zastępcy Komendanta Komisariatu w Ursusie a powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu w Wilanowie minęło tylko 14 dni. Także i ten argument przemawia za przyjęciem poglądu, że odpowiednie stosowanie ustawy o związkach zawodowych przemawiało przeciwko stosowaniu wprost art. 32 ust. 1 i 2 uzz, która co do zasady reguluje zobowiązaniowe stosunki pracy. Jest rzeczą oczywistą, że kierownik zakładu nie mógłby być wybrany członkiem zarządu związku zawodowego pracowników tego zakładu. Tym samym to art. 6e ustawy pragmatycznej, nie zaś art. 32 ust. 1 i 2 uzz, stanowi o zakresie ochrony wynagrodzenia funkcjonariusza Policji w stanie faktycznym, istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa i art. 1 § 1 i 2 pusa nie zasługiwał na uznanie. Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji odniósł się do wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy (wyrok NSA z 7.6.2011 r., II OSK 533/11, akceptowany przez M. Jagielską, J. Jagielskiego, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 570, nb 3). Uzasadnienie skarżącego wyroku mogłoby zawierać pełniejsze argumenty dla poparcia stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku. Jednakże uzasadnienie spełnia wymogi art. 141 § 4 ppsa (zarówno wskazywanego jako wzorzec kontroli samoistnie, jak i w zw. z art. 3 § 1 pusa). W szczególności Wojewódzki Sąd dokonał oceny zaskarżonego rozkazu personalnego z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym, uznając że nie narusza on prawa. Wskazał także na kluczowe dla rozstrzygnięcia fakty – w tym na niesporną okoliczność, że w dacie wyboru skarżącego do władz związkowych, skarżący nie piastował już funkcji Komendanta Komisariatu, a jedynie pobierał uposażenie w wysokości chronionej art. 6e ust. 3 zd. 2 uPol (s. 4 uzasadnienia wyroku II SA/Wa 1386/13). Sąd I instancji skontrolował ustalenia faktyczne w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonaną przez organy obu instancji ocenę zebranego materiału dowodowego. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest postawienie określonych zarzutów wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazanie art. 7, 8 i 9 kpa jako norm dopełnienia, wymaga podniesienia naruszenia norm odniesienia - art. 145-151 ppsa (W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wolters Kluwer 2011 s. 378, 290; wyrok NSA z 9.3.2006 r., I OSK 569/05, akceptowany przez J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 461 uw. 23; s. 448 uw. 7). Zarzut w tym zakresie nie został skonstruowany prawidłowo, bowiem autor skargi kasacyjnej wskazał jedynie normy dopełnienia, nie wskazując norm odniesienia. Kierując się uchwałą I OPS 10/09, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że mimo tej wady, zarzut ów nadawał się do merytorycznego rozpatrzenia. Wskazany zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 6, 7, 9 kpa, stanowi wyłącznie pochodną zarzutów naruszenia prawa materialnego, stąd ocena zarzutów prawa materialnego determinowała ocenę zarzutu procesowego, czyniąc go nieusprawiedliwionym. Skarżący kasacyjnie nie przedkłada żadnych dowodów, mogących prowadzić do odmiennych ustaleń, niż akceptowane zaskarżonym wyrokiem. Zaskarżony wyrok nie narusza także zasady praworządności ani zasady obiektywności, wyrażonych w art. 4 i 9 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. Zarzutu tego autor skargi kasacyjnej nie uzasadnia; nie wskazuje także na naruszenie art. 7 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483, sprost. Dz. U. z 2001 r., nr 28, poz. 319; zm. z 2006 r., nr 200, poz. 1471; z 2009 r., nr 14, poz. 946) ani art. 6 kpa – relewantnych w sprawie; nie wskazuje w skardze kasacyjnej, jakie okoliczności nie należące do sprawy organy obu instancji miałyby uwzględnić w toku postępowania (J. Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji, Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich 2007, s. 19-21; s. 27). Akta osobowe wskazują, że skarżący cieszy się uznaniem przełożonych, skoro kolejne raporty skarżącego o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowej pracy w charakterze wykładowcy na Wydziale: Inżynierii Produkcji a następnie Zarządzania Politechniki Warszawskiej bądź w charakterze koordynatora projektu "Równość szans w Policji – projekt pilotażowy i wdrożeniowy", skutkowały rozkazami personalnymi Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II, wyrażającego zgodę na podjęcie zajęcia zarobkowego w czasie wolnym od służby i poza miejscem jej pełnienia (k. 156, 198, 199, 200, 201, 230, 232 akt osobowych). Zebrane dokumenty nie wskazują na "niepewność policjanta co do dalszych losów w służbie" (s. 16 skargi kasacyjnej), skoro zaskarżonym rozkazem personalnym utrzymano w mocy rozkaz personalny z [...] marca 2013 r., którym w szczególności chroni się wysoki dodatek służbowy skarżącego w kwocie 1.815 zł (znacząco wyższy niż: dodatek służbowy w kwocie 450 zł, określony rozkazem personalnym z [...] lipca 2006 r. nr [...]; dodatek funkcyjny w kwocie 1.300 zł, określony rozkazem personalnym z [...] września 2006 r. nr [...]; 1.400 zł, określony rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] ; 1.500 zł, określony rozkazem personalnym z [...] lipca 2007 r. nr [...] ; nieznacznie wyższy niż dodatek funkcyjny w kwocie 1.800 zł, określony rozkazem personalnym z: [...] listopada 2007 r. nr [...] i z [...] marca 2008 r. nr [...] ; niewiele niższy niż dodatek funkcyjny w kwocie 1.900 zł, określony rozkazem personalnym z: [...] lipca 2008 r. nr [...] i [...] kwietnia 2009 r. nr [...]; podwyższony do kwoty 1.915 zł rozkazem personalnym z [...] marca 2015 r. nr [...]; k. 131, 148, 153, 158, 162, 169, 178, 180, 185, 245, 248 akt osobowych). Mimo zatem krótkości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wyrok ów odpowiada prawu, a uchybienia natury proceduralnej nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.