II SA/Kr 1323/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w K. na niewykonanie przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. II SA/Kr 1518/11. I. stwierdza bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. II SA/Kr 1518/11, uznając, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa II. wymierza Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. grzywnę w kwocie 1000,00 zł (tysiąc złotych); III. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia "[...] " z siedzibą w K. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W skardze z dnia 19 września 2013 r. skarżące Stowarzyszenie "[...]" zarzucało Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11.06.2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 1518/11 uchylającym decyzje o odmowie udzielenia informacji publicznej. W związku z powyższym Stowarzyszenie domagało się: stwierdzenia, że bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenia temu organowi maksymalnej grzywny w wysokości wynikającej z art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podano, że w dniu 10.03.2011 r. Stowarzyszenie złożyło wniosek do Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (dalej powoływany jako ZIKiT) o udostępnienie informacji publicznej. Dyrektor ZIKiT w zakresie pytań 2 i 4 zawartych we wniosku wydał w dniu 8 czerwca 2011 r. decyzję o odmowie dostępu do informacji publicznej, a następnie w dniu 4 sierpnia 2011 r. po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał tę decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1518/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu. Wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt l OSK 2875/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora ZIKiT w K.. Zdaniem skarżącego, pomimo tych wyroków i wezwania z dnia 20 czerwca 2013 r., Dyrektor ZIKiT w dalszym ciągu nie udzielił odpowiedzi na pytanie nr 2 i 4 zawarte we wniosku. Skarżące stowarzyszenie wskazało nadto, że w znajdującej się w aktach sprawy II SA/Kr 1518/11 odpowiedzi z dnia 21 września 2011 r. na skargę, Dyrektor ZIKiT w K. przyznaje, że dokumenty dotyczące zezwoleń na wjazd do strefy B są zamieszczane w aktach według kryterium przedmiotowego w różnych segregatorach odzwierciedlających wymogi w zakresie późniejszej archiwizacji dokumentów poszczególnych spraw. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że żądane informacje są bezspornie w posiadaniu Dyrektora ZIKiT w K.. Tymczasem Dyrektor ZIKiT w swojej odpowiedzi z dnia 29 lipca 2013 r. stwierdza, że nie posiada dokumentacji pozwalającej na sporządzenie wnioskowanych wykazów. Zdaniem Skarżącego skoro Dyrektor ZIKIT wcześniej wydał dwie decyzje o odmowie dostępu do informacji publicznej, to oznacza to, że żądane informacje posiadał. Równocześnie na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013r. strona skarżąca wniosła o dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentu tj. pisma ZiKIT z dnia 31 maja 2012r. znak ZIKiT [...] skierowanego do Komisariatu Policji I w K. przy ul. P., na okoliczność ustalenia, że podana przez organ w piśmie do skarżącego informacja, że nie jest w posiadaniu żądanych informacji, była nieprawdziwa. Na rozprawie przedstawiciel strony skarżącej potwierdził, że otrzymał decyzje Dyrektora ZIKiT z dnia 4 października 2013r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZIKiT w K. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 marca 2011 r. nie doszło do bezczynności organu. W zakresie żądania zamieszczonego w pkt 1skargi wskazania wymaga, iż rozpatrując wniosek Stowarzyszenia "[...]" z dnia 10 marca 2011 r. (pkt 2 oraz pkt 4), Dyrektor ZIKiT pismem znak: [...] z dnia 29 lipca 2013 r. poinformował Stowarzyszenie, że mimo przeprowadzenia w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego, w zasobach jednostki nie odnaleziono dokumentacji pozwalającej na sporządzenie wnioskowanych wykazów. W związku z powyższym, na dzień 29 lipca 2013 r. tj. na dzień realizacji obowiązku informacyjnego, jednostka poinformowała wnioskodawcę, iż nie pozostaje dysponentem informacji. W sprawie bezsporne jest, że organ dokonał czynności polegającej na powiadomieniu strony o braku żądanych informacji. W niniejszym przypadku Dyrektor ZIKiT zrealizował więc ciążący na nim obowiązek informacyjny. Ponadto wskazano, że aktualnie, po przeprowadzeniu kwerendy akt, zarządzonej w zasobach ZIKiT w związku ze zmianą personalną na stanowisku kierownika jednostki, w/w materiały objęte żądaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 marca 2011 r. zostały odnalezione. Jednakże ze względu na fakt, iż realizacja żądania wnioskodawcy prowadziłoby do niezgodnego z przepisami prawa ujawnienia danych dotyczących osób fizycznych, ZIKiT zobligowany był do wydania decyzji administracyjnej o odmowie dostępu do wnioskowanej informacji, zgodnie z treścią art. 16 u.d.i.p. Odnosząc się do żądania pkt 2 skargi wskazano, że działania ZIKiT nie stanowiły przejawu "ignorancji" jednostki wobec wyroku sądowego, a były jedynie wynikiem niemożności odnalezienia wnioskowanych materiałów. Ponadto, jednostka dążąc do realizacji wspomnianego orzeczenia, przeprowadziła przy użyciu możliwie jak największej liczby pracowników, kolejną kwerendę posiadanych akt, która doprowadziła do finalnego odnalezienia wnioskowanych materiałów. Zagadnieniem odrębnym jest niemożliwość ich udostępnienia, która wynika wprost z przepisów prawa. Konkludując należy więc przyjąć, iż wyrok został wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym (...) strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. (...) Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu (...) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Istotą skargi wszczynającej postępowanie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za bezczynność po wyroku sądu jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków mających na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie. Zastosowanie grzywny może mieć zatem miejsce, gdy po wyroku uchylającym decyzje, organ administracji pozostaje w bezczynności z przyczyn zależnych od tego organu. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, LEX nr 57180). W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ogranicza wniesienia skargi na niewykonanie wyroku żadnym terminem. Należy zatem przyjąć, że może to nastąpić w każdym czasie, jednakże nie później niż do dnia wykonania wyroku. Zdaniem doktryny oraz judykatury, za taką wykładnią przemawia a contrario treść art. 154 § 3 powołanej powyżej ustawy, zgodnie z którym wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Z przepisu tego wynika, iż w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd zobowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę chyba, że wniesienie skargi nastąpiło po wykonaniu wyroku lub załatwieniu sprawy (por. B. Dauter, Komentarz do art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Innymi słowy sąd administracyjny uwzględnia skargę wniesioną na niewykonanie swojego wyroku, jeżeli w dniu jej wniesienia organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności tj. nie wykonał prawomocnego wyroku sądu administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Go 726/10, LEX 753137; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Op 466/10, dostępny na stronach internetowych NSA -Baza orzeczeń)h. Konsekwentnie mieć należy na względzie, że ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonywana jest według stanu postępowania administracyjnego istniejącego w dacie jej wniesienia. Co istotne, wymierzenie grzywny jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy organ administracji publicznej, dysponując pełnymi aktami sprawy umożliwiającymi mu rozstrzygnięcie sprawy, sprawy nie załatwia. W postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zatem przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu oraz dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia powyższe winny przy tym uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wniesienia skargi o wymierzenie grzywny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 688/11, LEX 1134740). Jednocześnie z orzeczeniem grzywny Sad stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. W kontrolowanej sprawie wniesienie skargi, poprzedzone zostało pisemnym wezwaniem Dyrektora ZIKiT do wykonania wskazanego wyroku (pismo z dnia 20.06.2013 r.). Decyzja administracyjna w sprawie (o odmowie udostępnienia informacji publicznej) wydana została w dniu 4 października 2013r. a zatem już po wniesieniu skargi i po myśli powołanych wyżej przepisów nie ma znaczenia dla oceny pozostawania organu w bezczynności, której Sąd dokonuje według stanu na dzień wniesienia skargi. Stowarzyszenie "[...]" domaga się stwierdzenia, że bezczynność Dyrektora ZIKiT po wyroku WSA w Krakowie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia temu organowi grzywny - za niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 czerwca 2012r.; sygn. akt II SA/Kr 1518/11, którym sąd uchylił zaskarżone decyzje Dyrektora ZIKiT odmawiające udzielenia informacji publicznej. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej, NSA w wyroku z dnia 19 czerwca 2013r. sygn. I OSK 2875/12 podzielił zapatrywanie sądu I instancji oraz wskazał, że "zezwolenia których udostępnienia domaga się Stowarzyszenie "[...]" pozostają natomiast bezspornie w posiadaniu organu tj. Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.". Aby ocenić, czy organ pozostawał w bezczynności, wskazać należy na następujące daty. Akta administracyjne wraz z prawomocnym wyrokiem zostały zwrócone do organu przez WSA w Krakowie w dniu 15 maja 2013r. (k. 168 akt sadowych sygn. IISA/Kr 1518/11). Pismo na które powołuje się ZIKiT, które miałoby stanowić wykonanie wyroku pochodzi z dnia 29 lipca 2013r. Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 nr 112 poz.1198 ze zm.), co do zasady udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Oznacza to, że sprawa winna zostać załatwiona przez organ do końca maja 2013r. (14 dni od zwrotu akt wraz z równoczesnym przesłaniem wyroku z uzasadnieniem) ewentualnie bezzwłocznie organ winien skierować do Stowarzyszenia informację o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim informacja będzie udostępniona. Najdalszy (czyli dwumiesięczny) dopuszczalny termin załatwienia sprawy to 15 lipca 2013r. Pismo organu pochodzi jednak z 29 lipca 2013r. czyli wystosowane zostało po upływie dwóch miesięcy od daty, kiedy zgodnie z przepisami wniosek winien być załatwiony w terminie podstawowym , jak również po ponad miesiącu od daty wezwania organu do wykonania wyroku – licząc od daty zwrotu akt organowi. Niezależnie od samego opisanego wyżej terminu załatwienia sprawy, również sposób jej załatwienia – wbrew wyraźnemu wskazaniu zawartemu w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego –budzi uzasadnione wątpliwości, a to ze względu na lakoniczność pisma z dnia 29 lipca 2013r. Nawet jeśli powiadomienie takie jest do wnioskodawcy wysyłane, to powinno zawierać wskazanie dlaczego organ nie posiada żądanych informacji (mimo iż z zakresu jego kompetencji wynika, ze winien je posiadać), kwerendę jakich zbiorów dokumentów prowadził itd. W niniejszej sprawie te okoliczności są zresztą bez znaczenia i nie mogą podlegać zresztą dalszym sporom, a to wobec faktu, iż kwestię tę przesądził wiążąco w swym wyroku z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt lOSK 2875/12 Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie. Na marginesie tylko można wskazać, że treść decyzji wydanej przez organ już po wniesieniu skargi wskazuje, że ocena sądowa w tym zakresie była nieomylna. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Dyrektor ZIKiT w K. na dzień wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia z dnia 11czerwca 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 1518/11, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Fakt ten uzasadnia wymierzenie temu organowi grzywny w wysokości 1000 zł. o czym sąd orzekł w pkt II wyroku. Zgodne z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. (M.P. z 2013 poz.89), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012r. wyniosło 3.521,67 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 35.216,70 zł. Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie Sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną. O kosztach sąd orzekł pkt. III wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.