II FZ 70/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. i P. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1422/13 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. B. i P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 12 sierpnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. postanawia odrzucić zażalenie. Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1422/13, mocą którego odrzucono skargę kasacyjną M. i P. B. (dalej: skarżący) na postanowienie tego Sądu z dnia 8 maja 2014 r. odrzucające skargę skarżących na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 12 sierpnia 2013 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym i od nieruchomości za 2013 r. W motywach orzeczenia Sąd podał, że 18 czerwca 2014 r. skarżący nadali w urzędzie pocztowym własnoręcznie sporządzoną i podpisaną skargę kasacyjną od orzeczenia z dnia 8 maja 2014 r. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie w sprawach obowiązków podatkowych przez doradcę podatkowego. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została sporządzona samodzielnie przez skarżących bez udziału profesjonalnego pełnomocnika. Skarga kasacyjna została więc sporządzona bez dochowania należytej formy przewidzianej dla tego rodzaju środka odwoławczego. Wobec powyższego Sąd odrzucił tę skargę jako niedopuszczalną. W sporządzonym przez skarżących zażaleniu na powyższe postanowienie wskazano, że nie stać ich na adwokata, dlatego napisali skargę kasacyjną osobiście. W punkcie 5 pouczenia załączonego skarżącym do odpisu postanowienia z dnia 2 lipca 2014 r. zawarto informację, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej musi być sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne, co musi skutkować jego odrzuceniem. Zgodnie z art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 P.p.s.a.). Ponadto, w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 P.p.s.a., zażalenie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy. Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 P.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2011 r., II OZ 970/11; z dnia 7 maja 2014 r., II FZ 543/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika jest brakiem nieusuwalnym (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 713/04). Z uwagi na fakt, że skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej osobiście, należało je odrzucić jako niedopuszczalne. Okoliczności związane z sytuacją materialną skarżących były przedmiotem oceny w postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy; na obecnym etapie postępowania nie mogą być wzięte pod uwagę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.