II SA/Kr 1314/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie WSA Mirosław Bator / spr. / Renata Czeluśniak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J.H. na decyzję Wojewody z dnia 24 lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J.H. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22 czerwca 2012 r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla R.J. na zamierzenie budowlane dotyczące nadbudowy kamienicy mieszkalnej wielorodzinnej na cele mieszkalne wraz z rozbudową instalacji wewnętrznych: wod- kan, elektrycznej i ciepłowniczej z budową windy od strony podwórka oraz wykonaniem niezbędnych prac remontowych w budynku. Od decyzji tej w ustawowym terminie złożono odwołania. Współwłaściciel działki nr [...] H.P. , zarzucił, że inwentaryzacja jest niezgodna ze stanem prawnym budynku wpisanym do księgi wieczystej budynku [...] w zakresie służebności przytyku, nie rozpatrzono zastrzeżeń i uwarunkowań wniesionych w piśmie z 4 czerwca 2012 r., nieprawidłowo określono krąg stron postępowania. W swych odwołaniach współwłaścicielki działki nr [...] J.H. i D.Z., zarzuciły rozbieżność w ustalonej kategorii geotechnicznej w poszczególnych częściach projektu budowlanego, możliwość spowodowania przez nadbudową poważnych zakłóceń ciągu kominowego w kamienicy przy ul.[...] , nieprawidłowo określoną wysokość budynku, brak dostępności dla osób niepełnosprawnych, jak i wprowadzenie przez szyb windowy dodatkowych ograniczeń w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W odwołaniach zgłoszone zostały również obawy i wątpliwości związane z prawidłowością przyjętych rozwiązań w projekcie budowlanym pod względem bezpieczeństwa przeciwpożarowego w związku ze znajdującą się w opisie technicznym informacją, że ekspertyza w tym zakresie będzie dopiero sporządzana. W odwołaniach wskazano ponadto na możliwość zalewania wodami opadowymi sąsiedniej nieruchomości przy ul.[...] J.H. . zarzuciła ponadto, że kategoria geotechniczna została określona błędnie, w związku wpisaniem budynku do ewidencji obiektów zabytkowych, który jako obiekt zabytkowy winien być zaliczony do III kategorii geotechnicznej. Okoliczność ta winna skutkować uznaniem, że nie została dla tej inwestycji wykonana dokumentacja geologiczno-inżynierska. Wadliwa jest ponadto ekspertyza pożarowa, bowiem odnosi się ona do budynku średniowysokiego, w sytuacji gdy z wyliczeń skarżącej wynika, że wysokość budynku przekracza 25m i wynosi 25,29m. Również, w projekcie budowlanym nieprawidłowo zostało rozwiązane odwodnienie dachu, co spowoduje zalewanie budynku skarżącej, a ponadto projektowana nadbudowa spowoduje zakłócenie ciągu kominowego. Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Wojewoda decyzją z dnia 24 lipca 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zawartych w punkcie 1 na stronie 1 decyzji i w tym zakresie orzekł: 1/ określa się szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: a/ prace budowlane prowadzić ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa ludzi i mienia, b/ sporządzić plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, c/ prowadzić budowę w sposób zgodny z projektem, pozwoleniem na budowę, przepisami w tym techniczno – budowlanymi, przepisami bezpieczeństwa i higieny zdrowia oraz zasadami bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w tym również określonymi w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zasadami wiedzy technicznej; w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że jak wynika z projektu budowlanego, budynek podlegający nadbudowie posiada własne ściany i jest oddzielony zarówno od budynku przy ul. [...] jak i budynku przy ul. [...] szczeliną dylatacyjną. Wyjaśnienie w tym zakresie znajduje się w projekcie budowlanym wykonanym przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Jednocześnie inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do dziatki nr [...] Nie można się zgodzić z zarzutem dotyczącym nieprawidłowo określonego kręgu stron postępowania. Przepisy ustawy prawo budowlane w sposób inny aniżeli określone w art. 28 K.p.a. definiują pojęcie strony postępowania. Celem regulacji w ustawie Prawo budowlane było ograniczenie kręgu stron postępowania tylko do tych osób posiadających tytuł prawny do terenu, dla których inwestycja wprowadza ograniczenia w jego zagospodarowaniu jak i ograniczenia w ich uprawnieniu, które wynikają z odrębnych przepisów. Ograniczenie to, winno wynikać z przepisów odrębnych i musi ograniczać uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania własnej nieruchomości. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ustalając obszar oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, organ administracji musi zbadać czy istnieje przepis prawa materialnego, który uzasadniałby uznanie działki sąsiedniej lub innych, dalszych działek jako objętych wpływem danej inwestycji. W niniejszym postępowaniu, analizując ponownie ustalony przez organ I instancji obszar oddziaływania inwestycji organ odwoławczy uznał, że obszar ten obejmujący działki nr [...] (teren inwestycji),[...] ,[...] ,[...] (działki drogowe) jest ustalony prawidłowo. Uznać bowiem należy, że inwestycja ze względu na swój zakres (nadbudowa) jak i dotychczasową lokalizację budynku, nie wprowadza ograniczeń w możliwości zabudowy innych nieruchomości ani w dotychczasowym ich użytkowaniu. Dla przedmiotowej inwestycji opracowane zostały geotechniczne warunki posadowienia, w których ich autor zaleca zaliczyć obiekt do pierwszej kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych. Projektant przyjął dla tej inwestycji II kategorię geotechniczną w prostych warunkach gruntowych. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z § 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24.09.1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych - kategorię geotechniczna całego obiektu lub jego poszczególnych części określa projektant w uzgodnieniu z osobą upoważnioną na podstawie odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie projektant określił kategorię geotechniczną jako II. W projekcie budowlanym wprowadzone zostały korekty w tym zakresie. Budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków i tym samym brak jest podstaw do kwestionowania przyjętej przez projektanta kategorii geotechnicznej obiektu. Zgodnie z art. 5 ust. l Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając (...) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Inwestycja nie obejmuje budowy nowego budynku, ale nadbudowę już istniejącego i tym samym brak jest uprawnienia dla organu administracji do żądania od inwestora zastosowania w projekcie budowlanym rozwiązania umożliwiającego stosowanie tego przepisu w odniesieniu do istniejącej części budynku. Sytuowanie kominów od przeszkody regulowane jest w Polskiej Normie PN-89/B-10425 w zakresie wymogów dotyczących zasad usytuowania wylotów kominów i prawidłowego funkcjonowania przewodów kominowych. Jak wynika z projektu budowlanego, wyloty kominów znajdujących się na budynku przy ul. [...] , które są usytuowane w odległości od 3 m do 10 m od przeszkody, znajdują się powyżej płaszczyzny wyprowadzonej pod kątem 12° w dół, od poziomu najwyższej przeszkody. Dodać należy, że kąt 12° wyznaczony winien być od wylotu komina, a nie od innych jego elementów. Należy więc uznać, że planowana inwestycja nie powoduje naruszenia ww. normy. W decyzji o warunkach zabudowy z dnia 11 czerwca 2008 r. określona została wysokość elewacji frontowej jako niższa od wysokości elewacji budynku przy ul. [...] o różnicę pomiędzy wysokością gzymsów tych budynków. Należy stwierdzić, że zachowany jest ten wymóg decyzji o warunkach zabudowy. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straty Pożarnej wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny aniżeli podany w § 68 ust. l, § 237 ust. 10, § 239 ust. l i 4, § 240 ust. l oraz § 236 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, ich usytuowanie stosownie do wskazań ekspertyzy z grudnia 2012 r. potwierdził, że przyjęte rozwiązana są zgodne z ww. postanowieniem. Nie jest również słuszne stwierdzenie, iż budynek o wysokości ponad 25 m jest budynkiem, który należy zakwalifikować jako budynek wysoki. Zgodnie z § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury budynek mieszkalny należy zaliczyć do grupy wysokościowej jako średniowysoki w przypadku od 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie. Po nadbudowie budynek będzie miał 7 kondygnacji nadziemnych, a więc jest to budynek średniowysoki. Jak wynika z projektu budowlanego wody opadowe z dachu, częściowo za pośrednictwem ukształtowanego koryta równoległego do ściany granicznej, a częściowo za pośrednictwem przepustu rynnowego będą odprowadzone do zaprojektowanych rur spustowych, a następnie do przyłącza kanałowego w ulicy [...] . Badając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ II instancji uznał, że jest on wystarczający dla organu administracji właściwego w sprawie pozwolenia na budowę, do uznania, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Stwierdzić należy, że projekt budowlany nie narusza określonych w decyzji o warunkach zabudowy warunków, w szczególności w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu, warunków ochrony zdrowia, środowiska , przyrody i krajobrazu, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.H. wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o orzeczenie, że decyzje te nie podlegają wykonaniu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1/ art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego przedstawionego przez inwestora w sytuacji, gdy nie był on zgodny z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie zapewnienia przez inwestora odpowiedniej liczby miejsc parkingowych; 2/ art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego, a w szczególności okoliczności, czy przyjęte w projekcie rozwiązania dotyczące odprowadzania wód opadowych z dachu nadbudowywanej kamienicy nie spowodują naruszenia stanu wód na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 3/ art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. polegające na przyjęciu, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z Polską Normą PN-89/B-10425 w sytuacji, gdy przyjęty przez projektanta sposób pomiaru odległości wylotu kominów nieruchomości przy ul. [...] od poziomu najwyższej przeszkody znajdującej się na terenie inwestycji jest niezgodny z wyżej wymienioną normą. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że organ II instancji odniósł się wyłącznie do zarzutów zawartych w odwołaniach, zaniechał zaś samodzielnego rozpoznania sprawy w jej całym zakresie. W pkt II ust. 4 lit. e załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 17 czerwca 2008 r. zastrzeżono, że miejsca postojowe winien zapewnić inwestor na terenie inwestycji w ilości dostosowanej do jej programu. Uznając wymóg odpowiedniej ilości miejsc parkingowych za spełniony organ I instancji powołała się na przedłożenie przez inwestora umowy najmu miejsc parkingowych q niedalekiej odległości od inwestycji. Wskazać jednak należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych wymóg zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych przez inwestora nie może zostać uznany za spełniony, jeśli w tym celu wynajmie on od innego podmiotu działkę, która nie jest przy tym działką, na której realizowana jest inwestycja. Działka, na której wynajęto miejsca postojowe nie jest terenem inwestycji, a z umowy najmu nawet nie wynika aby była to działka budowlana, o jakiej mowa w § 18 pkt 1 rozporządzenia. W pkt II ust. 2 lit. a załącznika nr 1 do decyzji WZ, określającego warunki zabudowy, zastrzeżono, że zagospodarowanie wód opadowych na terenie inwestycji nie może naruszać stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Badając zgodność projektu z postanowieniami zawartymi w decyzji organy powinny zatem ustalić, czy przedstawiony przez inwestora projekt jest z zgodny z wskazanymi wymogami, zwłaszcza, że skarżąca zgłaszała w tym przedmiocie zastrzeżenia. Po nadbudowie kierunek spływu wód opadowych zostanie zmieniony, co może stanowić zagrożenie dla nieruchomości przy ul. [...]. Organ odwoławczy nie odniósł się także do pozostałych zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przez projektanta normy PN-89/B-10425, co stanowi naruszenie przepisów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazano, że wymóg zaprojektowania i urządzenia miejsc postojowych na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, mając na uwadze śródmiejski charakter zabudowy, jest zbyt restrykcyjny i nie znajduje podstaw w § 18 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. na treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Biorąc pod uwagę tak zakreślone granice kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepis ten zakreśla kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej które przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwoleń na budowę mają prawo i obowiązek dokonywania pełnej kontroli, w zakres której wchodzi badanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska, badanie zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe, w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy uprawnienia budowlane. Jak mowa o tym wyżej, organ ma obowiązek dokonania pełnej kontroli we wskazanym wyżej zakresie, a jego ustalenia winny znaleźć swoje odzwierciedlenie treści decyzji, przy czym nie wystarcza samo stwierdzenie, iż projekt budowlany spełnia wymogi określone w art.35 ustawy. Stwierdzenie takie muszą poprzedzać ustalenia dokonywane przez organ w postępowaniu dowodowym opisanym w sposób dostatecznie szczegółowy by z jednej strony przekonać strony postępowania o zasadności zajętego stanowiska, a z drugiej umożliwić sądowi (w przypadku zaskarżenia decyzji) dokonania kontroli, co do prawidłowości tych ustaleń. W końcu organ powinien dokonać subsumpcji tj. procesu przyporządkowania ustalonego stanu faktycznego do stosowanej normy prawa tj. art. 35 ustawy. Narusza obowiązujące przepisy organ, który opisuje jedynie opisuje przebieg postępowania wskazując na koniec, iż zachodzi zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska, projekt budowlany jest kompletny a projekt zagospodarowania działki lub terenu pozostaje w zgodzie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, że zostały złożone on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia a sam projekt jest sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Oceniając postępowanie organów obu instancji w niniejszym postępowaniu stwierdzić należy, iż nie wypełniły one obowiązku, o którym mowa wyżej. Decyzje organów obu instancji ograniczają się do opisu przebiegu postępowania i stwierdzeniu, iż zachodzi zgodności projektu budowlanego decyzją o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska, projekt budowlany jest kompletny a projekt zagospodarowania działki lub terenu pozostaje w zgodzie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, że zostały złożone on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia a sam projekt jest sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Jedynie co decyzje omawiają ponadto, to ustosunkowanie się do zarzutów zgłoszonych w trakcie postępowania (decyzja organu I instancji) oraz w odwołaniu (decyzja organu II instancji). Nie sposób też nie zauważyć, iż organy wadliwie przyjęły zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy, gdyż ta nakazywała inwestorowi zapewnić miejsca postojowe na terenie inwestycji w ilości dostoswanej do jej programu. Projekt budowlany oraz plan zagospodarowania działki lub terenu żadnych zaś miejsc parkingowych nie przewidywał. Co do samej istoty tej kwestii (zapewnienia przez inwestora miejsc parkingowych na terenie inwestycji) sąd podziela zarzuty skargi, iż brak zapewnienia tych miejsc narusza obowiązujące przepisy. Kwestia miejsc parkingowych urządzanych dla nowych inwestycji regulowana jest w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dz. U. Nr 75, poz. 690 (dalej: rozporządzenie) który w § 18. 1 wskazuje, iż zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2007 r. II OSK 1498/06, miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały. Podzielić należy pogląd wyrażony przez Wojewódzki sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 września 2013 r. II SA/Kr 515/13 w którym wskazano, iż wykładnia systemowa zacytowanego przepisu (§ 18 rozporządzenia), szczególnie zwrotu "zagospodarowując działkę budowlaną" prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w przepisie tym mowa o działce budowlanej, na której ma być realizowana inwestycja. Trudno bowiem przypuszczać aby przepisy Rozporządzenia miały dotyczyć terenu innego niż teren inwestycji. Ponadto wykładnia sformułowania "należy urządzić" prowadzi do wniosku, że miejsca te mają mieć charakter stały. Tymczasem w przedmiotowej sprawie inwestor zapewnił miejsca postojowe zawierając w tym celu na czas nieokreślony umowę najmu części nieruchomości, nie będącej terenem inwestycji i będącej własnością innego podmiotu. Uwzględniając postanowienia kodeksu cywilnego należy wskazać, że umowa ta w każdej chwili może być wypowiedziana, a zatem nie można w tym wypadku mówić o trwałości urządzenia i zapewnienia miejsc postojowych. Zorganizowanie miejsc postojowych w postaci wskazania parkingu zewnętrznego poza terenem inwestycji i będącej własnością innego podmiotu, z promesą zawarcia w przyszłości umowy na korzystanie z parkingu, oznacza bowiem w praktyce, iż miejsca te mogą nie zostać zorganizowane lub zostać w przyszłości zlikwidowane, a zatem nie można w tym wypadku mówić o trwałości urządzenia i zapewnienia miejsc postojowych. Podobnie orzekał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 8 września 2011 r. II SA/Kr 914/11 oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. VII SA/Wa 124/08. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż nie sposób podzielić stanowiska zajmowanego przez organ odwoławczy a wyrażonego w odpowiedzi na skargę, iż śródmiejski charakter inwestycji usprawiedliwia niestosowanie § 18 rozporządzenia i dopuszcza sytuowanie miejsc parkingowych poza terenem inwestycji. Poza argumentacja o którą wyżej a dotyczącą "nietrwałości" takich miejsc parkingowych wskazać należy, iż po pierwsze przepisy rozporządzenia nie uzależniają obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych na terenie inwestycji od tego gdzie jest ona sytuowana i nie zwalniają podmiotów inwestujących w śródmieściu z obowiązku o którym mowa wyżej. W ocenie sądu wręcz przeciwnie – w zabudowie śródmiejskiej z uwagi na liczbę pojazdów tam się przemieszczających i parkujących zachodzi konieczność restrykcyjnego przestrzegania przepisów w tym zakresie. Inwestycja zakładająca rozbudowę budynku na skutek której (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) powstanie kilkanaście nowych mieszkań musi w sposób trwały i w odpowiedniej liczbie zapewniać miejsca parkingowe dla przyszłych mieszkańców. Będący przedmiotem oceny sądu projekt budowlany warunku tego nie spełnia. Decyzje organów obu instancji należy uznać także z tego powodu za wadliwe. Ponownie rozpoznając sprawę, mając na uwadze powyższe wskazania, organ oceni projekt budowlany w oparciu o przesłanki z art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane, w szczególności mając na względzie zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisem § 18 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.