II SA/Go 953/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej J Spółki z o.o. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił J Spółce z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa na okres 6 lat. Wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r. J Spółka z o.o. - powołując się na przepisy art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 24 ust 1a w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o przedłużenie opisanego wyżej zezwolenia. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( Dz. U. nr 201, poz. 1540, ze zm.) odmówił J Spółce z o.o. wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2007r., wskazując, iż zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed wejściem w życie ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń. Z kolei zgodnie z art. 138 ust.1 tej ustawy zezwolenia te nie mogą być przedłużane. Po rozpoznaniu zażalenia strony Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. J Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w efekcie której, wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. - wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 951/12 - uchylono zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu tego orzeczenia sąd odwołując się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w połączonych sprawach o sygnaturach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, wskazał, że ustawa o grach hazardowych w takiej części, w jakiej zawiera ona przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. Do przepisów takich należy art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Wobec bezspornego faktu braku procedury notyfikacyjnej przepis art. 138 ust. 1 ustawy stanowiący materialnoprawną podstawę odmowy wszczęcia postępowania dokonanej zaskarżonym postanowieniem, nie mógł zatem być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych ubiegających się o przedłużenie posiadanych 6 letnich zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Sąd powołał się na wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gorzowie Wlkp z dnia 2 stycznia 2013 roku w sprawie II SA/Go 789/12 i z dnia 3 stycznia 2013 roku w sprawie II SA/Go 787/12, w Opolu z dnia 28 grudnia 2012 roku w sprawie II SA/Op 539/12 i 553/12). W konsekwencji Sąd uznał, że wydanie orzeczenia na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych było co najmniej przedwczesne. Skoro bowiem kwestionowany przepis art. 138 ust. 1 ustawy jako sprzeczny z przepisami wspólnotowymi nie może być potraktowany jako obowiązujący, nie mógł on stanowić podstawy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie. Tym samym wydanie zaskarżonego orzeczenia z powołaniem się na wyżej wymieniony art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowiło o naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a.). Czyniąc uwagi co do dalszego postępowania organów, Sąd wskazał, iż skutkiem uznania za przepis techniczny unormowania prowadzącego do zakazu przedłużania wydanych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, będzie obowiązek organu pominięcia przy rozpoznawaniu wniosku o przedłużenie zezwolenia, uznanego za techniczny przepisu art. 14 i 138 ust.1, ale także przepisu art. 144 ustawy o grach hazardowych, który pozbawia mocy poprzednio obowiązującą ustawę o grach i zakładach wzajemnych w zakresie, w jakim regulowała ona zasady i tryb przedłużania zezwoleń na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. Odstąpienie od zastosowania wyłącznie przepisu art. 138 ust. 1 ustawy hazardowej nie zmieniłoby bowiem sytuacji w zakresie skutków właściwych dla przepisów technicznych w świetle przedstawionych wyżej rozważań o tyle, że wobec braku w nowej ustawie o grach hazardowych przepisów prawa materialnego, pozwalających na przedłużenie tego rodzaju zezwoleń, nie byłoby możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku. Prowadziłoby to zaś do skutku sprzecznego z zasadą niestosowania przepisów technicznych, wydanych z pominięciem trybu obowiązkowej notyfikacji . Jednocześnie sąd wskazał, że skarżąca spółka wniosek o przedłużenie zezwolenia - udzielonego pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych - złożyła w dniu 11 maja 2012 roku. Skoro obowiązujące w dniu złożenia wniosku przepisy ustawy o grach hazardowych, mające charakter przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, uniemożliwiły merytoryczne rozważenie zasadności jej wniosku, to ich niestosowanie w stosunku do wnioskującej spółki powinno skutkować rozpatrzeniem wniosku o przedłużenie zezwolenia w oparciu o przepisy prawa materialnego obowiązujące poprzednio. Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem 7 maja 2013 r. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], powołując się na przepis art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), odmówił przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielonego decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Organ wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż spółka J pismem z dnia [...] maja 2012r. wniosła o przedłużenie ważności - udzielonego jej przez Dyrektora Izby Skarbowej - zezwolenia na urządzanie i prowadzenie na terenie województwa działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Zezwolenie powyższe udzielone zostało decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007r., która została doręczona spółce w dniu 26 lutego 2007r. Z treści przedmiotowego wniosku wynika, że jego podstawą jest art. 24 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Tymczasem zdaniem organu z dniem 26 lutego 2013r, wygasło zezwolenie, o którego przedłużenie ważności występowała strona, co stanowi przeszkodę do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż brak jest podstaw prawnych do przedłużenia terminu ważności zezwolenia, którego termin już upłynął. Spółka J wniosła odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu. Spółka podkreśliła, że wygaśnięcie ważności zezwolenia było spowodowane działaniem organu. Dyrektor Izby Celnej nie rozpoznał wniosku w odpowiednim ustawowym terminie tj. w terminie do 2 miesięcy od jego złożenia ( wniosek złożono w maju 2012 r. ). Ponadto spółka wskazała, iż wniosek o przedłużenie zezwolenia składa się najpóźniej na 6 miesięcy przed wygaśnięciem tego zezwalania i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu ( art. 36 ustawy o grach i zakładach wzajemnych ). Wygaśnięcie zezwolenia natomiast zgodnie z przedmiotowym przepisem następuje jeżeli w terminie jednego roku od dnia udzielania zezwolenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Biorąc pod uwagę, iż wniosek o przedłużenie zezwolenia został złożony w odpowiednim terminie, zaś urząd co do samej treści merytorycznej wniosku nie miał jakichkolwiek zastrzeżeń, to bezzasadnym jest "umarzanie postępowania", albowiem w tej sytuacji należało przedłużyć zezwolenie na okres kolejnych 6 lat, licząc od daty wydania przedłużającego zezwolenia. Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu wyżej wskazanego odwołania, decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 117 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Ponadto stwierdził, iż organ pierwszej instancji - z uwagi na fakt, iż z dniem 26 lutego 2013 r. wygasło zezwolenie, o którego przedłużenie ważności występowała strona - zasadnie przyjął w swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2013r., że niemożliwym jest wydanie w tym dniu pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do przedłużenia terminu ważności zezwolenia, którego termin już upłynął. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zezwolenie o przedłużenie, którego wnioskowała strona wygasło z dniem 26 lutego 2013 r., a więc w okresie przed zapadnięciem wyroku w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gorzowie Wlkp., tj. przed 13 marca 2013 r. i do wygaśnięcia tego zezwolenia nie doszło na skutek jakichkolwiek działań tutejszego organu, ale w związku z upływem okresu czasu na jaki udzielono tego zezwolenia. Przy tym organ podkreślił, że pierwotne rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w ciągu 6 dni od wpływu wniosku strony, a ponowne jego rozpatrzenie po zwrocie akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nastąpiło w ciągu 30 dni, czyli zarówno zgodnie z normą art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, jak i art. 36 ust. 3 w związku z art. 34 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, na którą powołuje się strona. Jednocześnie zdaniem organu nierozstrzygnięcie wniosku w ustawowym terminie na korzyść strony, nie może stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia obecnego odwołania, gdyż jak wskazano wcześniej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa w 48 punktach gier na automatach o niskich wygranych wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. na okres 6 lat utraciło swoją ważność z dniem 26 lutego 2013 r. Tym samym skoro zezwolenie - o przedłużenie którego wnioskowała strona - wygasło, to w chwili obecnej brak jest przedmiotu sporu, tak więc zasadnym stało się odmówienie przedłużenia spornego zezwolenia na okres kolejnych 6 łat. W dniu 31 października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga J Sp. z o.o. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej. Strona zarzuciła organowi naruszenie prawa m.in. z uwagi na fakt, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie mogą stanowić podstawy decyzji wydawanych przez organ administracji, gdyż ustawa ta nie została notyfikowana przez Komisję Europejską, pomimo tego, że zawierała przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm. zwanej dalej dyrektywą nr 98/34) . Ograniczenia na rynku gier na automatach o niskich wygranych, które wynikają z tej ustawy prowadzą do faktycznego zamarcia wewnątrzwspólnotowego obrotu tymi automatami z udziałem polskich przedsiębiorców. Ustawa o grach hazardowych ustanowiła zakaz urządzania gier na automatach poza kasynami gry, który w sposób znaczący ogranicza swobodny przepływ towarów. W następstwie czego doszło do naruszenia art. 34 i 36, 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. EU.C. 10.83.47). Zdaniem skarżącej ustawa o grach hazardowych została uchwalona w sposób niezgodny z unijnym prawem. Skarżąca w tym zakresie powołała się na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. wydane w połączonych sprawach o sygnaturach C-214/11 , C-213/11 oraz C-217/11. Jednocześnie skarżąca wskazała, że w zakresie wpływu tego orzeczenia na wydaną decyzję należy wziąć pod uwagę wyrok WSA w Gdańsku, w którym uchylono decyzje organów I i II instancji i tym samym potwierdzono rację skarżącej, a także uznano, iż ustawa o grach hazardowych jest wadliwa, albowiem zawiera przepisy techniczne, które nie zostały zgłoszone do notyfikacji (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 listopada 2012 w sprawie III SA/Gd 556/12, wyrok WSA w Opolu II SA/Op 439/12 i inne ). Nadto strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów ustawy Ordynacji podatkowa m.in. naruszenie przez organ zasady szybkości działania w postępowaniu, co doprowadziło do wygaśnięcia ważności zezwolenia. Spółka powtórzyła w tym zakresie przytoczone powyżej argumenty zawarte w uzasadnieniu swego odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymujac jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarzonej decyzji. Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. powołał się na pogląd Sądu Najwyższego - zawarty w uzasadnieniach postanowień z dnia 28 listopada 2013 r. wydanych w sprawach o sygnaturach I KZP 14/13 i I KZP 15/13 - iż sądy nie mogą odmawiać zastosowania przepisów ustawy o grach hazardowych dopóki Trybunał Konstytucyjny nie stwierdzi niekonstytucyjności tych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., Nr 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a,), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Na wstępie rozważań należy przypomnieć, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji zapadły w sprawie, w której uprzednio podlegały już kontroli sądu administracyjnego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. Mianowicie - jak wskazano powyżej – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim prawomocnym wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 951/12 uchylił powyższe postanowienia. Ma to istotne znaczenie, gdyż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy ( por wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSP 1999, z. 5, poz. 101, z glosą B. Adamiak, tamże, s. 263). Podobnie rzecz się ma ze związaniem organu i dotyczy to nie tylko organu , którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd nieaktualnym ( por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129 ) . W niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana stanu prawnego po wydaniu wspomnianego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 marca 2013 r. , tym samym w całej rozciągłości pozostała aktualna ocena prawna zawarta w uzasadnieniu tego orzeczenia i wskazania co do dalszego postępowania. Dlatego też nie zachodzi konieczność odnoszenie się do zarzutów zawartych w skardze, dotyczących zakresu obowiązywania ustawy o grach hazardowych i odnoszenie się do poglądu Sądu Najwyższego wyrażonego w postanowieniach powołanych przez Dyrektora Izby Celnej na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. Z oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wynika jednoznacznie, iż w niniejszej sprawie do wniosku skarżącej spółki o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych powinna mieć zastosowanie ustawa o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z art. 36 ust. 3 tej ustawy podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Natomiast w myśl art. 36 ust. 4 tej ustawy wniosek o przedłużenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, składa się nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu. Przepis art. 32 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, iż warunkiem przedłużenia zezwolenia jest złożenie tego wniosku w terminie określonym w powołanym powyżej przepisie . W niniejszej sprawie skarżąca spółka złożyła wniosek o przedłużenie zezwolenia z zachowaniem tego terminu. Prawnie indyferentna dla możliwości przedłużenia zezwolenia – w przypadku złożenia wniosku w terminie określonym w art. 36 ust. 4 o grach i zakładach wzajemnych - pozostaje zatem kwestia, czy w dacie wydawania decyzji doszło już do wygaśnie zezwolenia ze względu upływ 6 letniego terminu, na który zostało udzielone zezwolenie. Strona nie może bowiem ponosić konsekwencji tego, iż organ nie wydał decyzji przed upływem terminu wygaśnięcia zezwolenia albo ją wydał , ale została ona następnie uchylona przez sąd w związku ze stwierdzeniem, iż przy jej wydaniu doszło do naruszenia obowiązującego prawa, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Stąd nie do zaakceptowania jest przyjęta przez Dyrektora Izby Celnej wykładnia zawarta w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2013r. Pozostaje ona w sprzeczności z art. 2 Konstytucji, który stanowi, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości. Z pojęcia demokratycznego państwa prawa wyprowadza się bowiem z jednej strony zasadę zaufania obywatela do państwa oraz stanowionego prawa, z drugiej strony również zasadę lojalności państwa do obywatela, która wyznacza minimum reguł uczciwości. W ramach konstytucyjnej zasady państwa prawnego zarówno proces stanowienia prawa, jak i proces stosowania prawa powszechnie obowiązującego nie może być pułapką dla obywateli. Z kolei obywatel musi mieć możność układania swoich spraw w zaufaniu, iż nie narazi go to na niekorzystne skutki prawne swoich działań ( por. K. Celińska-Grzegorczak, Zasada pogłębiania zaufania obywateli organów państwa w orzecznictwie sądów administracyjnych / w/ J. Niczyporuk (red), Kodyfikacja postępowania administracyjnego na 50- lecie KPA , Lublin 2010, s. 61 ) . Nawet gdyby podzielić argumenty Dyrektora Izby Celnej, to decyzja organ I instancji jest wadliwa. Organ bowiem wydał decyzję merytoryczną, rozstrzygającą co do istoty sprawy, odmówił bowiem przedłużenia zezwolenia powołując się na art. 207§1 Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy w istocie merytorycznie nie rozpoznał sprawy, nie zbadał bowiem przesłanek do przedłużenia zezwolenia, a jedynie powołał się na bezprzedmiotowość dalszego postępowania (brak przedmiotu postępowania) w związku z wygaśnięciem zezwolenia, które nastąpiło w toku postępowania. W takim przypadku organ powinien był umorzyć postępowanie na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym sentencja decyzji jest nieadekwatna do uzasadnienia i przyczyn rozstrzygnięcia, które miały charakter formalny. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik postępowania, co uzasadniało - na podstawie art. 145 §1 pkt 1 a i c p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2013 r Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Izby Celnej powinien zastosować się do wskazań co do dalszego toku postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 marca 2013 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Go 951/12 . Jednocześnie - zgodnie z art. 152 p.p.s.a. - sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Przepis ten stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Jako, iż skarga została uwzględniona, należało - na podstawie art. 200 p.p.s.a. - zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, które sprowadzają się do wpisu w wysokości 500, zł , ustalonego zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.)