IV SA/Wa 1783/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie [...], gmina G. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do: 1. § 8 pkt 8 ppkt 1 w zakresie stwierdzenia "Na obszarze ww. stanowiska ustala się: a) obowiązek uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (przed uzyskaniem pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem inwestycji właściwemu organowi), wszelkich planowanych budów obiektów budowlanych, wiążących się z wykonywaniem prac ziemnych; b) obowiązek poprzedzenia robót ziemnych badaniami archeologiczno – wykopaliskowymi i wykonaniem ich dokumentacji (na koszt osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej zamierzającej finansować roboty budowlane); c) przed rozpoczęciem badań archeologicznych wymagane jest uzyskanie od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pozwolenia na ich prowadzenie; d) obowiązek uzgadniania z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania kopalin oraz budowy urządzeń wodnych i regulacji wód; 2. § 13 pkt 9 zdanie drugie; 3. § 15 pkt 4 zdanie drugie; 4. § 8 pkt 11; 5. § 9 pkt 6; 6. § 11 pkt 8; 7. § 11 pkt 20 zdanie drugie; 8. § 15 pkt 5 zdanie drugie, w zakresie sformułowania ["(...) w porozumieniu z właściwym zarządcą"]; 9. § 18 pkt 1, w zakresie sformułowania ["(...) po uzyskaniu zgody właściwego zarządcy lub właściciela drogi"]; 10. § 20 pkt 3 zdanie drugie; 11. § 20 pkt 6 zdanie pierwsze w zakresie sformułowania ["(...) w uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi i pod warunkiem zachowania innych ustaleń planu oraz przepisów odrębnych i zdanie drugie w zakresie sformułowania ["(...) po uprzednim uzyskaniu zgody i na warunkach ustalonych z właścicielem gruntu"]; 12. § 20 pkt 7 w zakresie sformułowania ["(...) w uzgodnieniu i na warunkach ustalonym z właściwym zarządcą sieci i urządzeń"]; 13. § 20 pkt 8 w zakresie sformułowania ["(...) na warunkach ustalonych z zarządcą sieci"]; 14. § 20 pkt 9 w zakresie sformułowania ["(...) na warunkach ustalonych z zarządcą sieci"]; 15. § 20 pkt 13 w zakresie sformułowania ["(...) należy uzgodnić na etapie projektu inwestycji z właściwymi służbami ochrony środowiska i ochrony sanitarnej (SANEPID), w porozumieniu z gminnymi służbami komunalnymi"]; 16. § 20 pkt 14 w zakresie sformułowania ["(...) na zasadach określonych indywidualnie przez gminne służby komunalne"]; 17. § 20 pkt 16 w zakresie sformułowania ["(...) zgodnie z indywidualnie warunkami właściwego zarządcy sieci (...) w porozumieniu z właściwym zarządcą drogi"]; 18. § 20 pkt 17 w zakresie sformułowania ["(...) na zasadach ustalonych z zarządcą sieci"]; 19. § 20 pkt 18 zdanie drugie; 20. § 21 I stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w pkt. 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wojewoda [...] złożył w dniu 27 czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie [...], gmina G. i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, w części dotyczącej ustaleń: I/ - § 8 ust. 8 pkt 1 w zakresie stwierdzenia "Na obszarze ww. stanowiska ustala się: a) obowiązek uzgodnienia z Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (przed uzyskaniem pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem inwestycji właściwemu organowi), wszelkich planowanych budów obiektów budowlanych, wiążących się z wykonywaniem prac ziemnych; b) obowiązek poprzedzenia robót ziemnych badaniami archeologiczno – wykopaliskowymi i wykonaniem ich dokumentacji (na koszt osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej zamierzającej finansować roboty budowlane); c) przed rozpoczęciem badań archeologicznych wymagane jest uzyskanie od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pozwolenia na ich prowadzenie; d) obowiązek uzgadniania z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania kopalin oraz budowy urządzeń wodnych i regulacji wód; - § 13 ust. 9 zdanie drugie; - § 15 pkt 4 zdanie drugie; II/ - § 8 ust. 11; - § 9 ust. 6; - § 11 ust. 8; - § 11 ust. 20 zdanie drugie; - § 15 ust. 5 zdanie drugie, w zakresie sformułowania ["(...) w porozumieniu z właściwym zarządcą"]; - § 18 ust. 1, w zakresie sformułowania ["(...) po uzyskaniu zgody właściwego zarządcy lub właściciela drogi"]; - § 20 ust. 3 zdanie drugie; - § 20 ust. 6 zdanie pierwsze w zakresie sformułowania ["(...) w uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi i pod warunkiem zachowania innych ustaleń planu oraz przepisów odrębnych i zdanie drugie w zakresie sformułowania ["(...) po uprzednim uzyskaniu zgody i na warunkach ustalonych z właścicielem gruntu"]; - § 20 ust. 7 w zakresie sformułowania ["(...) w uzgodnieniu i na warunkach ustalonym z właściwym zarządcą sieci i urządzeń"]; - § 20 ust. 8 w zakresie sformułowania ["(...) na warunkach ustalonych z zarządcą sieci"]; - § 20 ust. 9 w zakresie sformułowania ["(...) na warunkach ustalonych z zarządcą sieci"]; - § 20 ust. 13 w zakresie sformułowania ["(...) należy uzgodnić na etapie projektu inwestycji z właściwymi służbami ochrony środowiska i ochrony sanitarnej (SANEPID), w porozumieniu z gminnymi służbami komunalnymi"]; - § 20 ust. 14 w zakresie sformułowania ["(...) na zasadach określonych indywidualnie przez gminne służby komunalne"]; - § 20 ust. 16 w zakresie sformułowania ["(...) zgodnie z indywidualnie warunkami właściwego zarządcy sieci (...) w porozumieniu z właściwym zarządcą drogi"]; - § 20 ust. 17 w zakresie sformułowania ["(...) na zasadach ustalonych z zarządcą sieci"]; - § 20 ust. 18 zdanie drugie; - § 21 (zarzut podniesiony na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r.) Przedmiotowej uchwale Wojewoda [...] zarzucił naruszenie przepisów: I/ art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647), w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) w związku z art. 7 Konstytucji RP, przez ustalenia zawarte w: § 8 ust. 8 pkt 1, § 13 ust. 9 zd. 2, § 15 ust. 4 zd. 2 uchwały ; II/ art. 15 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 7 Konstytucji RP, przez ustalenia zawarte w: § 8 ust. 11, § 9 ust. 6, § 11 ust. 8. § 11 ust. 20 zd. 2, § 15 ust. 5 zd. 2, § 18 ust. 1, § 20 ust. 3 zd. 2, § 20 ust. 6, 7, 9, 13, 14, 16 i 17 oraz § 20 ust. 8 zd. 1 i ust. 18 zd. 2 uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w G. wniosła o oddalenie skargi w całości. Wskazał, że zarzuty dotyczą zawarcia planie, w wyniku wprowadzonych zmian, zapisów, które przewidują zakazy, nakazy uzyskania uzgodnień, sporządzania dokumentacji, które wynikają wprost z ustaw. Organ nie kwestionuje, że taka sytuacja ma miejsce, jednak nie jest to działanie błędne, gdyż uchwała nie tworzy nowych zakazów, nakazów czy tez obowiązków uzyskiwania uzgodnień przez inwestorów, a jedynie wskazuje, jakie tego typu czynności zobowiązany jest wykonać inwestor, a do których to czynności zobowiązują go przepisy poszczególnych ustaw. Rada Miejska wprowadzając takie zapisy w planie nie przekroczyła swoich kompetencji. Odnosząc się do zarzutu braku określenia parametrów sieci infrastruktury technicznej, której możliwość sytuowania została przewidziana w planie to organ wskazał, że zapisy zawarte w uchwale są wystarczającymi i żaden przepis nie nakłada obowiązku określania parametrów i powiązań wskazanych przez Wojewodę [...]. Ponadto z uwagi na postęp i rozwój technologiczny, wprowadzenie ograniczenia rozwoju sieci poprzez wskazanie konkretnych parametrów może doprowadzić do sytuacji, kiedy to ze względu na zapisy planu nie będą mogły być wdrożone nowe technologie. Odnosząc się do zarzutu braku zawarcia na rysunku planu miejscowego wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego. Organ wskazał, że w § 7 pkt 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustawodawca wskazał, że projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego. W niniejszej sprawie ze względów praktycznych (czytelność rysunku planu) wyrys nie został umieszczony na rysunku planu, a znalazł się na oddzielnym arkuszu, dołączonym do dokumentacji planistycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 pkt 5, 6 i 7 powyższej ustawy kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 powyższej ustawy sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 ustawy. W myśl art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 ustawy organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powołany powyżej przepis art. 93 ust. 1 powyższej ustawy nie wprowadza ograniczenia konkretnym terminem prawa organu nadzoru do zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego. Skarga organu nadzoru na uchwałę organu gminy nie musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pogląd, iż organ nadzoru nie jest ograniczony żadnym terminem do wniesienia skargi w trybie art. 93 ust. 1 powyższej ustawy wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1575/04 (nie publikowany), z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05 (ONSAiWSA 2006/1/7) oraz w postanowieniu z dnia 29 listopada 2005 r., I OSK 572/05 (Lex Nr 196772). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podstawę do stwierdzenia nieważności uchwał rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Natomiast w art. 15 ust. 1 powyższej ustawy określono zasadę, zgodnie z którą, wójt, burmistrz albo prezydent miasta, sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną zgodnie przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem miejscowym. Sąd odnosząc się do każdego z przywołanych w skardze zarzutów stwierdza, co następuje. Ustalenia planu zawarte w § 8 pkt 10 ppkt 1, § 13 pkt 9 zd. 2, § 15 pkt 4 zd. 2 uchwały odnoszące się do stanowiska archeologicznego, nie spełniają zasad określonych w art. 1 ust 2 oraz art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ochrona zabytków poprzez ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wynikająca z art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) ma swoje odzwierciedlenie w art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z powołanym przepisem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Określenie zasad, na jakich poszczególne zabytki mają być chronione nie pozwalają na pełną dowolność i muszą odpowiadać powszechnie obowiązującym przepisom. Rada Gminy ustalając określone zasady ochrony zabytków w planie miejscowym przekroczyła swoje uprawnienia do określenia nakazów i zakazów, obowiązujących w strefie ochrony konserwatorskiej, zważywszy na fakt, że w planie nie wyznaczono takiej strefy, a jedynie stanowisko archeologiczne. Podkreślić należy, że skoro ustawodawca w przepisach rangi ustawowej określił zamknięty katalog działań wymagających uzyskania pozwolenia konserwatorskiego, a nadto w przepisie art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami określił, że zakres i rodzaj niezbędnych badań archeologicznych określa wojewódzki konserwator zabytków w drodze decyzji, to ani z przepisów ustawy o ochronie zabytków, ani też w szczególności z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można domniemywać kompetencji rady gminy do określania dodatkowych sytuacji, w których wymagane jest pozwolenie lub współdziałanie z organem nadzoru konserwatorskiego. Jeżeli kwestie związane ze współdziałaniem organów w administracyjnym procesie budowlanym związanym z zabytkiem zostały już kompleksowo uregulowane (np. ustawa Prawo budowlane oraz ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) to określenie tejże materii w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w sposób odmienny należy pojmować jako modyfikację materii ustawowej. Regulowanie tych kwestii inaczej niż to uczynił ustawodawca stanowi naruszenie prawa, gdyż działanie to jest sprzeczne z przyjętą zasadą tworzenia aktów prawa miejscowego na podstawie i w granicach prawa. Powtórzenie regulacji ustawowych lub ich modyfikacja w akcie prawa miejscowego jest niedopuszczalne, gdyż trzeba się liczyć z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2011 r., sygn.akt II SA/Wr 479/11). Faktem jest, że gmina jest upoważniona do ustalania zasad zabudowy na poddanym jej władztwu terenie. Takie uprawnienia wynikają z przepisów powołanej ustawy, m.in. z art. 1 ust. 1 pkt 2 zdanie końcowe, art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1, 2 i 6. Szczególnie wyraźnie takie uprawnienie zostało sformułowane w ostatnim z powołanych przepisów (art. 15 ust. 2 pkt 6), w którym nakłada się obowiązek umieszczenia w planie miejscowym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy. Jednakże uprawnienie to w przypadku realizowania zadań gminy wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w formie planu miejscowego należy do rady gminy, która - jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchwala plan miejscowy. Jeżeli jest uchwalany plan miejscowy, to jedynie rada gminy może określać zasady zabudowy i nie może przysługujących jej uprawnień scedować na inny organ gminy. Rada gminy, nawet kierując się troską o właściwy poziom architektoniczny nowej zabudowy, nie może innym podmiotom władzy publicznej przekazać przysługującej jej kompetencji do określenia zasad zabudowy. Nie może też upoważniać kogokolwiek do decydowania czy określone rozwiązania odpowiadają ustalonym przez nią w planie miejscowym zasadom. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Przepis ten nie daje podstaw do tego, aby właściwy organ gminy swoje uprawnienia przekazał innemu podmiotowi, w tym nawet podmiotowi funkcjonującemu w strukturach organizacyjnych gminy. To wszystko prowadzi do wniosku, że pozbawione podstawy prawnej i sprzeczne z art. 94 Konstytucji RP jest zamieszczenie w planie miejscowym przepisu, nakładającego obowiązek uzgadniania koncepcji nowej zabudowy i przebudowy oraz urządzenia terenu z innym podmiotem, nawet funkcjonującym w ramach organizacyjnych gminy. Z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Z kolei z art. 4 ust. 1 tejże ustawy wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 powyższej ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo: 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; 2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; 3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; 4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych; 6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów; 7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych; 8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym; 9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy; 10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; 11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów; 12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. 3. W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb: 1) granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości; 2) granice obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej; 3) granice obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji; 3a) granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko; 4) granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8; 4a) granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym; 4b) granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012; 5) granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych; 6) granice pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, a także ograniczenia dotyczące prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej, określone w ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady; 7) granice terenów zamkniętych, i granice stref ochronnych terenów zamkniętych; 8) sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do dróg i innych terenów publicznie dostępnych oraz do granic przyległych nieruchomości, kolorystykę obiektów budowlanych oraz pokrycie dachów; 9) zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane; 10) minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. Analiza treści przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie daje podstaw do przyjęcia, aby gmina uzależniała możliwość dokonania określonych czynności, przewidzianych w ustaleniach planu, od uzyskania zgody, dokonania uzgodnienia, zgodnie z warunkami i zasadami, udzielanymi przez podmioty takie jak: zarządca sieci, zarządca drogi, właściciel drogi, służba ochrony środowiska i ochrony sanitarnej czy służby komunalne. Ustawa ta określa ogólne ramy tworzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ramy te tworzą również definicje zawarte w tej ustawie. Gdyby wolą ustawodawcy było przyznanie organowi planistycznemu uprawnienia do modyfikacji definicji ustawowej w akcie prawa miejscowego, to uprawnienie takie zawarte zostałoby wyraźnie w ustawie lub rozporządzeniu wykonawczym. Słusznie wskazał Wojewoda [...], że w ustaleniach uchwały wprowadzono powtórzenia oraz modyfikację norm obowiązujących zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w innych aktach prawnych, np. odmiennie uregulowano definicję dostępu do drogi publicznej (choć zdefiniowana jest w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powtórzono regulację zawartą w art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, dotyczącą utrzymania i należytym stanie technicznym i estetycznym właściciela reklamy, powtórzono w § 21 uchwały regulację art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczącą zachowania ważności decyzji o warunkach zabudowy wydanych przed uchwaleniem miejscowego planu. Rada gminy nie została uprawniona do definiowania pojęć, którymi posługuje się ustawodawca (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09, niepubl.). Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z art. 147 § 1 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji. Orzeczenie w pkt II wyroku znajduje swoje uzasadnienie w brzmieniu art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym.