I SA/Lu 1163/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), WSA Małgorzata Fita, Protokolant Asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi G.P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę. Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2013 r. Gmina [...] wystąpiła do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny podała, że do zakresu jej działania należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, nie zastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. W szczególności, wykonuje zadania własne oraz zlecone z zakresu administracji rządowej nałożone ustawami, a także może wykonywać zadania z zakresu właściwości powiatu, województwa i administracji rządowej na podstawie porozumień z tymi jednostkami samorządu terytorialnego lub właściwym organem administracji rządowej. Jednocześnie Gmina wykonuje czynności (w tym w zakresie umów cywilnoprawnych) wpisujące się w definicję działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT i jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. W szczególności, w ramach działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT (działalności gospodarczej) świadczy usługi dzierżawy gruntów, wynajmu lokali komunalnych (wynajmu lokali użytkowych oraz mieszkalnych) oraz dokonuje m .in.: odpłatnego zbycia mienia komunalnego, stanowiącego środki trwałe (m.in. lokali mieszkalnych, budynków), odpłatnego zbycia gruntów, oddania gruntów w użytkowanie wieczyste. Gmina podała, że zbywane przez nią mienie komunalne, takie jak lokale, grunty czy prawa użytkowania wieczystego jest wykorzystywane do wykonywania działalności komercyjnej (np. najem/dzierżawa) i jest zaliczane przez wnioskodawcę do środków trwałych. W związku z powyższym skarżąca zapytała, czy: w świetle art. 90 ust. 5 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz.1054 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT"), dla celów kalkulacji wartości współczynnika struktury sprzedaży (dalej "WSS"), o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, powinna uwzględniać obrót z tytułu: a. odpłatnego zbycia mienia komunalnego (stanowiącego środki trwałe), takiego jak lokale mieszkalne, budynki etc., b. odpłatnego zbycia gruntów, c. oddania gruntów w użytkowanie wieczyste? Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 90 ust. 5 ustawy o VAT do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika (niezależnie, czy podlegają amortyzacji, czy też nie) - używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności. W tym stanie prawnym, zdaniem gminy, obrót z tytułu dostawy towarów, zaliczanych przez nią do środków trwałych, które są wykorzystywane do prowadzonej działalności (podlegającej opodatkowaniu VAT), nie powinien być uwzględniany przy kalkulacji wartości WSS, nawet jeżeli nie podlegają one po stronie wnioskodawcy amortyzacji dla celów CIT, gdyż w świetle regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wnioskodawca jest podmiotowo zwolniony z tego podatku i nie musi dokonywać odpisów amortyzacyjnych dla celów tego podatku. W ocenie skarżącej, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 90 ust. 5 ustawy o VAT, wyłączeniu z kalkulacji wartości współczynnika struktury sprzedaży podlega obrót z tytułu transakcji zbycia gruntów oraz praw wieczystego użytkowania, zaliczonych do środków trwałych, niezależnie od tego czy podlegały amortyzacji czy też nie, gdyż dla celów art. 90 ust. 5 ustawy o VAT nie jest istotne, czy grunty bądź prawa wieczystego użytkowania podlegają amortyzacji, lecz to, czy są zaliczane przez podatnika podatku VAT do aktywów trwałych. W ocenie skarżącej, organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy, w przypadku wykonywania działalności gospodarczej (o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT) na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych należy uznawać za takich samych podatników, jak "zwyczajnych przedsiębiorców", gdyż regulacje w zakresie podatku VAT nie przewidują specyficznych reguł, którymi powinny się kierować organy władzy publicznej w sytuacji zbywania posiadanego przez siebie majątku trwałego. Tym samym bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych i zalicza posiadane aktywa do środków trwałych jedynie dla celów przepisów o rachunkowości, a nie dla celów CIT. Minister Finansów zaskarżoną interpretacją z dnia [...] uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Przytaczając treść art. 90 ustawy o VAT zauważył, że na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, występuje obowiązek wyodrębnienia podatku naliczonego związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje. Natomiast w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do proporcjonalnego rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy. Podkreślił, że przepisy dotyczące zasad odliczania częściowego, zawarte w art. 90, znajdują zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy, a zatem dotyczą czynności podlegających opodatkowaniu. Natomiast nie dotyczą czynności, których wykonanie nie powoduje konsekwencji podatkowych, gdyż nie podlegają one przepisom ustawy. Uzasadniał, że obrót ustalony w oparciu o zasady wynikające z art. 90 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, zgodnie z ust. 5 i 6 tego artykułu, pomniejsza się o wartość: - obrotu z tytułu dostawy środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są one zaliczane do środków trwałych podatnika, używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności, - sporadycznych transakcji dotyczących nieruchomości, - sporadycznych usług dot. pośrednictwa finansowego. Zwrócił przy tym uwagę, że ograniczenie wynikające z art. 90 ust. 5 ustawy wskazuje, że nie jest wystarczające samo tylko posiadanie danego towaru, bowiem "użytkownikiem" w rozumieniu tego przepisu jest jedynie taki właściciel, który do momentu sprzedaży korzysta z towaru w ten sposób, że faktycznie go używa. Natomiast ograniczenie zawarte w ust. 6 powyższego artykułu wskazuje, że do obrotu nie wlicza się obrotu uzyskanego ze sporadycznych transakcji dotyczących nieruchomości oraz sporadycznych transakcji dotyczących usług pośrednictwa finansowego. Wskazał, że zarówno w ustawie, jak i w przepisach wykonawczych do ustawy nie zostało zdefiniowane pojęcie "sporadycznie", dlatego też sięgając do definicji słownikowych należy przyjąć, że sporadyczny to: "zjawiający się, występujący od czasu do czasu, nieregularnie, przypadkowy". Sporadyczność oznacza zatem występowanie danych zdarzeń w sposób incydentalny, lecz nie wyklucza ich powtarzalności. Zatem transakcje sporadyczne to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić czy dana czynność może być uznana za sporadyczną, należy wziąć pod uwagę nie tylko częstotliwość jej wykonywania, ale także to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności jednostki. Minister Finansów wskazał, że art. 90 ust. 5 ustawy o VAT, jest bezpośrednią implementacją regulacji wynikającej z art. 174 ust. 2 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z dnia 11.12.2006. –dalej: "Dyrektywa 112"), zgodnie z którą, w drodze odstępstwa od ust. 1 (sposób wyliczenia proporcji stosowanej przy odliczaniu podatku naliczonego), przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa. Pojęcie "dóbr inwestycyjnych", z których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie nie może obejmować tych dóbr, których sprzedaż ma dla danego podatnika charakter zwykłej działalności gospodarczej. Gdy sprzedaż ta stanowi zwykłą i podlegającą opodatkowaniu działalność podatnika, należy uwzględnić uzyskany z niej obrót przy obliczaniu części podlegającej odliczeniu. Tym samym, skoro w przedmiotowej sprawie z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że sprzedaż dóbr inwestycyjnych (mienia komunalnego stanowiącego środki trwałe oraz gruntów), jak również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste stanowi jedną ze zwykłych, a nie pobocznych (okazjonalnych) działalności gospodarczych gminy, to obrót uzyskany z odpłatnego zbycia mienia komunalnego stanowiącego środki trwałe, gruntów, jak również z oddania gruntów w użytkowanie wieczyste nie może być uważany za wchodzący w zakres pojęcia dóbr inwestycyjnych używanych przez gminę do potrzeb jej działalności. W ocenie organu, sformułowanie z art. 90 ust. 5 ustawy "używanych na potrzeby działalności podatnika" dotyczące środków trwałych należy rozumieć jako niebędących przedmiotem jego zwykłej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Ponadto przedmiotowych transakcji nie można objąć wyłączeniem, o którym mowa w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, gdyż ww. transakcje nie stanowią transakcji sporadycznych. Pismem z dnia 18 lipca 2013 r. Gmina wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Gmina [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 90 ust. 5 w związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez uznanie w zaskarżonej interpretacji, że skarżąca powinna, dla celów kalkulacji wartości współczynnika struktury sprzedaży, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, w przedstawionym stanie faktycznym - uwzględnić obroty z tytułu odpłatnego zbycia mienia komunalnego (stanowiącego środki trwale), takiego jak lokale mieszkalne, budynki, nieruchomości etc., odpłatnego zbycia gruntów oraz oddania gruntów w użytkowanie wieczyste, 2. przepisów postępowania, tj.: art. 121 § 1 w związku z art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. po. 749 ze zm. - dalej: "op"), poprzez brak wystarczająco wnikliwej oceny stanowiska skarżącej zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz nie uwzględnienia stanowiska wyrażonego w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r. W ocenie skarżącej, organ błędnie uznał, że w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek wykorzystywania przez gminę środków trwałych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ za "używanie" nie uznaje się posiadania towaru, któremu nie towarzyszy faktyczne jego wykorzystanie, jak ma to miejsce chociażby w przypadku najmu, dzierżawy lub sprzedaży składników majątku w ramach działalności skarżącej. Regulacje ustawy o VAT nie zawierają precyzyjnej definicji pojęcia "używania". Dlatego też znaczenie tego terminu należy odnieść do potocznego jego rozumienia, a zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego , słowo "używać" oznacza w szczególności "zrobić z czegoś użytek, wykorzystać". Definicja słownikowa nie wskazuje przy tym, że za używanie należy rozumieć wyłącznie faktyczne wykorzystanie danej rzeczy. W związku z tym pojęcie używania powinno być rozumiane szeroko, jako każdy rodzaj wykorzystania środków trwałych, w tym także ich wynajem, dzierżawę lub sprzedaż. Zdaniem skarżącej tożsamy wniosek płynie z gramatycznej wykładni art. 90 ust. 5 ustawy o VAT. Regulacja ta nie przewiduje aby środki trwałe musiały być bezpośrednio używane przez podatnika, aby można je było uznać za "używane na potrzeby jego działalności". Wskazała, że stanowisko skarżącej znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie sądów administracyjnych i wydanych interpretacjach indywidualnych podając sygnatury spraw, a także w regulacji Dyrektywie 2006/112/WE, w jej art. 174 ust. 2 lit. , którego brzmienie w zakresie analizowanego uregulowania jest zatem niemal identyczne z regulacją art. 90 ust. 5 ustawy o VAT, stanowiącego jej bezpośrednią implementację. W tym stanie prawnym, w ocenie skarżącej, wykładnia zawężająca rozumienie pojęcia "używania" zaprezentowana przez organ prowadziłaby do skutków sprzecznych z rzeczywistym celem powołanego przepisu. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszej sparwie jest interpretacja art. 90 ust. 5 ustawy o VAT w przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym, dla celów kalkulacji wartości współczynnika sprzedaży, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT i ocena, czy strona skarżąca powinna uwzględniać obrót z tytułu: odpłatnego zbycia mienia komunalnego (stanowiącego środki trwałe), takiego jak lokale mieszkalne czy budynki oraz odpłatnego zbycia gruntów czy oddania gruntów w użytkowanie wieczyste. W ocenie strony skarżącej, obrót z tytułu dostawy towarów, zaliczanych przez gminę do środków trwałych, które są wykorzystywane przez nią do prowadzonej działalności (opodatkowanej podatkiem VAT), nie powinien być uwzględniany przy kalkulacji wartości współczynnika struktury sprzedaży (WSS). W ocenie organu, ze względu na to, że nie został spełniony warunek wykorzystywania w drodze używania przedmiotowych środków trwałych na potrzeby prowadzonej przez wnioskodawczynię działalności oraz że sprzedaż mienia komunalnego stanowiącego środki trwałe gruntów, jak również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, stanowi jedną ze zwykłych, a nie pobocznych (okazjonalnych, sporadycznych) czynności w jej działalności, to przy kalkulacji WSS gmina powinna uwzględniać obrót z tytułu odpłatnego zbycia mienia komunalnego, takiego jak lokale mieszkalne użytkowe, budynki oraz odpłatnego zbycia gruntów, a także oddania gruntów w użytkowanie wieczyste, które są zaliczane do środków trwałych zainteresowanej. W ocenie Sądu, o ile wskazane przez organ rozumienie terminu "używanie" jako faktyczne wykorzystywanie, a nie samo posiadanie towaru nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa podatkowego, zarówno na płaszczyźnie prawa krajowego, jak i prawa unijnego, co słusznie podniosła strona skarżąca w uzasadnieniu skargi, o tyle prawidłowo wywodzi organ (a to ma istotne znaczenie w świetle regulacji art. 90 ust. 5 i 6 ustawy o VAT), że w sytuacji, gdy wskazane przez gminę czynności stanowią zwykłą i podlegającą opodatkowaniu działalność gospodarczą wnioskodawcy, to uzyskany z niej obrót podlega uwzględnieniu przy obliczeniu części podlegającej odliczeniu. Zważyć w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10 (ust. 2) . Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo (ust. 3). Art. 90 ust. 5 ustawy o VAT nakazuje natomiast wyłączyć dla celów obliczenia współczynnika sprzedaży dostawy środków trwałych, które były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika. Jest to wyłączenie wynikające z ust. 2 lit. a art. 174 Dyrektywy 112 (zgodnie z którym przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa) i ma na celu uniknięcie wypaczania współczynnika sprzedaży przez transakcje, które nie powinny mieć wpływu na wysokość odliczenia podatku naliczonego. Współczynnik sprzedaży ma na celu możliwie precyzyjne określenie udziału działalności, która daje prawo do odliczenia w wykorzystywanych przez podatnika zasobach przedsiębiorstwa. Powinien on więc jak najwierniej odzwierciedlać charakter działalności gospodarczej podatnika z punktu widzenia czynności dających prawo do odliczenia oraz tych, które tego prawa nie dają. Uwzględnienie sprzedaży dóbr inwestycyjnych deformowałoby te proporcje wówczas, gdy sprzedaż ta nie wchodzi w zakres działalności gospodarczej podatnika sensu stricte, lecz stanowi jedynie jego działalność poboczną (okazjonalną). Zgodnie z art. 90 ust. 6 ustawy o VAT do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości lub usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 37-41, w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie. Odczytując treść art. 174 ust. 2 lit. a Dyrektywy 112 oraz art. 90 ust. 5 i 6 ustawy o VAT, z odwołaniem do wyroku WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 1046/12 (cbois.nsa.gov.pl), którego stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, wskazać należy, że podstawowym kryterium wyłączającym obrót uzyskany z dostawy środków trwałych z mianownika WSS, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT- jest użycie tych dóbr inwestycyjnych przez podatnika na potrzeby jego działalności gospodarczej (przedsiębiorstwa). Kryterium to, obok konieczności zaliczenia towarów do środków trwałych podatnika oraz ubocznego (okazjonalnego) charakteru dostawy tych dóbr w ramach podejmowanej przez niego działalności, ma kluczowe znaczenie dla zakwalifikowania obrotu do zakresu stosowania wspomnianych norm podatkowych i systemu VAT. Oczywistym też jest, jak słusznie wskazał organ podatkowy, że transakcje sporadyczne to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Ustawodawca krajowy i prawodawca unijny nie przewidział w tym wypadku żadnego innego kryterium, które mogłoby stanowić o zastosowaniu wspomnianego odstępstwa przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu. Dlatego właśnie na gruncie niniejszej sprawy za błędne uznać należy stanowisko organu polegające na stworzeniu dodatkowego kryterium uznania danej transakcji dotyczącej środka trwałego za "używany" przez podatnika na potrzeby jego działalności, jakie miałoby stanowić jego faktyczne wykorzystywanie w tym celu, rozumiane wręcz jako jego fizyczne posiadanie. W ocenie Sądu, taka interpretacja, posługująca się cywilistycznymi konwencjami terminologicznymi, jest w płaszczyźnie normatywnej systemu VAT niedopuszczalna. Podkreślić należy, że pojęcia przejęte z prawa cywilnego mają znaczenie w prawie podatkowym wyłącznie z woli ustawodawcy podatkowego, Ma to istotne znaczenie, gdyż art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w sposób autonomiczny definiuje pojęcie działalności gospodarczej. Po pierwsze zatem, w przypadku, gdy w analizowanym zakresie gmina wykonuje działalność gospodarczą, odliczenie podatku naliczonego z tych transakcji dopuszczalne jest tylko w zakresie, w jakim transakcje te można przyporządkować działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu wskazanego przepisu. Po drugie zaś, przy obliczaniu proporcji z art. 90 ust. 3 ustawy VAT, nie uwzględnia się dostawy środków trwałych (dóbr inwestycyjnych), które były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika. Jak bowiem wyjaśnił Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie C-98/07 Nordania Finans A/S and BG Factoring A/S przeciwko Skatteministeriet (pkt. 25-26, LEX nr 370833), pojęcie "dóbr inwestycyjnych", z których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie ("używanych przez podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa" - art. 174 ust. 2 lit. a Dyrektywy 112) nie może obejmować tych dóbr, których sprzedaż ma dla danego podatnika charakter zwykłej działalności gospodarczej. Zatem dla zainteresowanego nabycie, a następnie sprzedaż tych dóbr wymaga bieżącego wykorzystywania towarów i usług do użytku mieszanego (za wyrokiem I SA/Po 1046/12). Tymczasem, jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, sprzedaż mienia komunalnego wchodzi w zakres zwykłej działalności gospodarczej skarżącej, o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Mając zatem na względzie powyższe wskazać należy, że obrót uzyskany z dostawy, czyli ze sprzedaży przez gminę nieruchomości komunalnych i oddawanie przez nią gruntów w użytkowanie wieczyste, będący przejawem jej zwykłej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, wlicza się do obrotu, o którym stanowi art. 90 ust. 3 tej ustawy. Bez znaczenia jest już przy tym to czy są one, czy też nie zaliczane do środków trwałych oraz to, czy znajdowały się one przed dostawą (sprzedażą) w posiadaniu gminy, czy też zostały oddane w posiadanie zależne na podstawie umów cywilnoprawnych jak najem lub dzierżawa. Za pozbawiony słuszności należy uznać zarzut naruszenia art. 121 § 1 w związku z art. 14c § 1 op. Należy wskazać, że zgodnie z art. 120 op mającym odpowiednie zastosowanie w interpretacjach podatkowych (art. 14h op) organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z art. 14c interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi organu na zadane we wniosku pytanie (pytania) oraz wskazaniu, w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak go należy stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Uzasadnienie prawne organu powinno przy tym zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie własnego stanowiska w sprawie, ale również wskazywać, przy użyciu również argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, zaskarżona interpretacja te elementy zawiera. Ponadto zauważyć należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane na podstawie art. 14b § 1 op mają ze swej istoty charakter indywidualny i jednostkowy. Każdy ma prawo wystąpić o taką interpretację w swojej indywidualnej sprawie i uzyskać stosowną do przedstawionego stanu faktycznego informację o jego sytuacji prawnej. Jednakże z interpretacji wydanej na rzecz innego podatnika nie można wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych, jeżeli pozostają one w sprzeczności z prawidłową wykładnią prawa materialnego. Poza tym należy wskazać, że przepisy op w szczególnych przypadkach przewidują tryb weryfikowania i zmiany już udzielonych interpretacji prawa podatkowego. Dlatego też nieuwzględnienie stanowiska wyrażonego w interpretacji indywidualnej wydanej na wniosek innego podatnika nie może przemawiać o naruszeniu przez organ zasady zaufania do organów podatkowych z art. 121 § 1 op. Wymaga również podkreślenia, że zasada zaufania z art. 121 § 1 op nie może być rozumiana jako konieczność wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających błędy innych organów podatkowych, w zakresie wykładni przepisów. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.