VII SA/Wa 1970/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej: kpa) po rozpatrzeniu wniosku J. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...]. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w N. przy ul. W., na działce nr [...],[...], obręb [...] S.. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania S. i J.G. od ww. decyzji. Wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 693/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] Po rozpoznaniu wniosku inwestora PINB w K. decyzją z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie spornej stacji bazowej telefonii komórkowej. W związku z wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 5 maja 2009 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] uchylił w całości decyzję Starosty K. z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] r. Starosta K. umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w N. przy ul. W., na działce nr [...], zaś decyzją z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy przedmiotowe rozstrzygnięcie. Następnie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...][...] WINB stwierdził nieważność decyzji PINB w K. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym organ powiatowy decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w N. przy ul. W., na działce nr [...]. Jednocześnie PINB w K. wszczął postępowanie w sprawie rozpoczęcia budowy ww. stacji bazowej telefonii komórkowej przed uprawomocnieniem się decyzji o pozwoleniu na budowę. Po dokonaniu ustaleń pod kątem zastosowania w sprawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, PINB w K. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., [...] umorzył wszczęte postępowanie. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...]. Odnosząc się do wniosku o stwierdzenie nieważności GINB zwrócił uwagę na nadzwyczajny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji i wskazał, że decyzja [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. WINB Nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja PINB w K. z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] nie są obarczone żadną z wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. GINB wskazał, że zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę winno podlegać procedurze określonej w art. 51 ustawy Prawo budowlane, a zatem w rozpatrywanej sprawie należało rozważyć wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 albo 2 ww. ustawy. Jednocześnie w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, albowiem dotyczy on przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, a więc sytuacji, gdy pozwolenie na budowę pozostaje w obrocie prawnym. Organ zauważył, że wprawdzie zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, "rozpoczęcie albo wznowienie budowy, w przypadkach określonych w ust. 1, art. 36a ust. 2 albo w razie stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4", jednakże art. 51 ust. 4, stanowiący podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, jest systemowo powiązany z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie GINB brak jest podstaw do władczej ingerencji organów nadzoru budowlanego w stosunku do stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wybudowanej w N. przy ul. W., na działce nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 albo 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że pod względem technicznym budowa przedmiotowej stacji została wykonana w sposób prawidłowy, zaś dokonana w dniu 23 września 2009 r., na etapie oddawania do użytkowania stacji, kontrola obowiązkowa wykazała zgodność budowy z projektem budowlanym. Brak było tym samym podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ podniósł, że w postępowaniu jurysdykcyjnym wyjaśniono również kwestię oddziaływania stacji na środowisko, w sposób nie pozwalający uznać, że decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania obarczona jest wadą nieważności. W sprawozdaniu z dnia 19 grudnia 2008 r., Nr [...] z pomiarów pól elektomagnetycznych wykonanych po zakończeniu spornej inwestycji stwierdzono, że nie występuje potrzeba wprowadzania jakichkolwiek ograniczeń do użytkowania środowiska w otoczeniu obiektu. Organ uznał zatem, że wobec niestwierdzenia przesłanek z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, brak było podstaw do przeprowadzenia postępowania naprawczego, w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. GINB podniósł, że wprawdzie można by było rozważyć możliwość wydania w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego o braku podstaw do nałożenia obowiązków, to jednak skutek takiego rozstrzygnięcia byłby identyczny, jak w przypadku decyzji o umorzeniu postępowania. W konsekwencji umorzenie postępowania administracyjnego - jak miało to miejsce w omawianym przypadku - nie może być traktowane jako rażące naruszenie art. 105 § 1 kpa. Powyższa decyzja GINB z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. B., który zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt.2 kpa w związku z: 1. Art. 105 § 1 kpa z uwagi na nie wskazanie, których z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt. 1 kpa odpadł, a więc sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru, 2. Art. 6 kpa w związku z art. 105 § 1 kpaw powiązaniu z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż rozpoczęcie robót budowlanych oraz wybudowanie obiektu na podstawie decyzji nieostatecznej uchylonej przez organ II instancji skutkuje bezprzedmiotowością jakiegokolwiek postępowania administracyjnego w odniesieniu do inwestycji, 3. Art. 28 ust 1 w związku z art. 51 ust 4 w związku z art. 51 ust 1 pkt. 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie miał on zastosowania, ponieważ warunkiem pozwolenia na budowę nie było rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji, 4. Art. 8, 107 § 3 kpa w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez nie odniesienie się do podniesionych zarzutów przez strony, pomimo że wykazywały one, że w niniejszej sprawie istnieje sprawa administracyjna podlegająca rozstrzygnięciu oraz podnosiły konkretne zarzuty naruszenia prawą materialnego, 5. Art. 32 ust 1 pkt. 1 oraz 35 ust 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie nieostatecznej decyzji zwalnia inwestora z obowiązku zbadania zgodności inwestycji z ww. przepisami, w tym w zakresie wymagań dotyczących środowiska, 6. Art. 55 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie nie ostatecznej decyzji znosi obligatoryjny obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu kategorii XXIX. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie organ nie mógł uznać, że dopuszczalne było umorzenie postępowania administracyjnego przytaczając wybrane przykłady z orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż podane w skardze. Sąd uznał jednak kontrolując zaskarżoną decyzję, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 kpa, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej i zachodzi wyłącznie w ściśle określonych przypadkach. Jednym z takich przypadków jest sytuacja, w której organ wydający decyzję rażąco naruszył prawo. O rażącym charakterze naruszenia prawa powinien decydować jego ciężar gatunkowy i bezsporne ustalenie oczywistego przekroczenia przepisów prawa. Dlatego czynności procesowe składające się na treść tego postępowania powinny być podejmowane przez organy w sposób szczególnie wnikliwy i rzetelny. Podkreślenia wymaga, że aby stwierdzić nieważność decyzji, nie wystarczy ustalenie naruszenia prawa w toku postępowania prowadzonego przez organ, lecz należy jednoznacznie stwierdzić, że naruszenia te mają charakter kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art. 156 kpa. Ponadto przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji powinno być ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, a nie rozstrzyganie sprawy co do istoty. Stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione wagą uchybienia prawnego, tzn. jego rażącym charakterem, czyli sytuacją gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Podkreślić przy tym należy, że szczególnie wnikliwe i rzetelne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu reguł procesowych określonych w art. 7 i 77 kpa jest w niniejszej sprawie dodatkowo uzasadnione nadzwyczajnym charakterem tego postępowania administracyjnego. Należy także wskazać, że jeżeli wspomniane postępowanie nie jest w stanie doprowadzić do ustaleń wskazujących ponad wszelką miarę na naruszenie przepisów Prawa budowlanego to organ nie ma podstaw do uznania, że w sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 105 § 1 kpa i w związku z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ bowiem dokonał błędnej oceny, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 105 § 1 kpa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w żadnym przypadku ustalenie przez organ nadzoru budowlanego tego, że wykonane w warunkach samowoli roboty są zgodne z przepisami prawa i sztuką budowlana i nie wymagają żadnych czynności ani robót, nie daje podstaw do przyjęcia, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania legalizacyjnego. W takiej sytuacji nie następuje bowiem ustanie przyczyny, dla której zostało wszczęte postępowanie legalizacyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1012/09 z dnia 15 czerwca 2010 r., LEX nr 597095). Jak wynika z ugruntowanego poglądu prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ratio legis art. 51 Prawa budowlanego polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia prowadzonych lub zakończonych robót do stanu zgodnego z obowiązującym prawem, a wybór merytorycznego rozstrzygnięcia - spośród możliwych na gruncie wskazanego artykułu - zależy od rodzaju samowoli budowlanej, jej zakresu, skutków i możliwych sposobów uzyskania stanu zgodnego z prawem, ale w aspekcie przepisów prawa administracyjnego. W każdym przypadku organ nadzoru budowlanego, po dokonaniu prawidłowych ustaleń, jest uprawniony do dokonania wyboru najwłaściwszej formy działań, które doprowadzą do legalizacji stwierdzonej samowoli (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1241/12). W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego po przeprowadzeniu właściwego postępowania dowodowego, w tym przy wykorzystaniu instytucji art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego organ powinien nałożyć na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności bądź robót w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W praktyce nałożenie na inwestora obowiązku wykonania czynności w rozumieniu powyższego przepisu oznacza obowiązek wykonania dokumentacji powykonawczej obejmującej pełną dokumentację budowy oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą. Dokumentacja budowy powinna także zawierać elementy niezbędne dla projektu budowlanego, ze względu na wspomniane wyżej wyeliminowanie projektu budowlanego. Dopiero taka dokumentacja pozwala na ostateczną ocenę, czy roboty budowlane, w tym przypadku budowa budynku wykonane zostały zgodnie z przepisami prawa budowlanego, nie tylko więc zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi odnoszącymi się do usytuowania budynku na działce. Taka dokumentacja pozwala także na ocenę, czy nie zostały naruszone usprawiedliwione interesy osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu. Ocena w tym zakresie obejmuje badanie wielu zagadnień związanych z oddziaływaniem jednej nieruchomości na drugą. Wykonanie przez inwestora obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej stanowi podstawę do wydania przez organ nadzoru budowlanego na wniosek inwestora decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku stosownie do art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, natomiast z kolei w przypadku niewykonania obowiązku w wyznaczonym terminie stanowi to podstawę do wydania decyzji albo o rozbiórce obiektu lub jego części, lub o zastosowaniu innego środka na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 przy zastosowaniu przedmiotowych przepisów z mocy upoważnienia zawartego w art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu nie jest możliwe wydanie w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego w trybie i na zasadach określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane stosując odpowiednio te przepisy z mocy art. 51 ust. 7 tej ustawy decyzji o umorzeniu postępowania. Postępowanie takie nie jest bowiem bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa ze względu na konieczność wydania merytorycznych wspomnianych wyżej decyzji. Dodatkowo wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w stanie prawnym obowiązującym do dnia 20 września 2005 r. w praktyce oznaczało, że inwestor przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego obowiązany był uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie (art. 55 pkt 2 Prawa budowlanego w brzemieniu obowiązującym do nowelizacji dokonanej na mocy art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy -Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw -Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Warto także w tym miejscu wskazać, że rozbieżność w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dotycząca możliwości nałożenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego na inwestora nie tylko obowiązku wykonania robót budowlanych i czynności faktycznych, ale również przedłożenia dokumentów została przerwana nowelizacją Prawa budowlanego, która z dniem 31 maja 2004 r. wprowadziła nowe brzmienie art. 51 ust. 1 pkt 2, a w nim możliwość nałożenia obowiązku wykonania określonych “czynności" lub “robót budowlanych" w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nowelizacja ta uzupełniła zapis o “roboty budowlane" pozostawiając jednocześnie możliwość nałożenia obowiązku wykonania innych czynności, a zatem również czynności związanych z przygotowaniem odpowiedniej dokumentacji. Należy wreszcie wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym występuje pogląd, zgodnie z którym eliminacja z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji również projektu budowlanego może stanowić podstawę do zastosowania przez organ art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W wyroku z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 687/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem może polegać również na tym, że po zakończeniu budowy, jeżeli wyeliminowano pozwolenie na budowę i zatwierdzony projekt budowlany, sporządzony zostanie projekt budowlany zamienny z uwzględnieniem wykonanych robót budowlanych. Jak wskazał Sąd Naczelny chodzi bowiem o to, że po zakończeniu budowy, właściciel obiektu budowlanego lub jego zarządca ma obowiązek przechowywać dokumentację obiektu, która obejmuj pozwolenie na budowę wraz z projektem budowlanym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że może być stosowany odpowiednio przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, który pozwala, po nałożeniu obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, dokonanie następnie ustaleń, ocen i rozstrzygnięć, o których mowa w art. 51 ust. 4 i 6 Prawa budowlanego. To, czy będzie miał odpowiednie zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3, czy art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2, zależy od okoliczności rozpoznawanej sprawy. W niniejszej sprawie w związku z wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 5 maja 2009 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] uchylił w całości decyzję Starosty K. z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zaś decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] r. Starosta K. umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...][...] WINB stwierdził nieważność decyzji PINB w K. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, zaś postępowanie prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego zakończyło się umorzeniem postępowania administracyjnego. W tej sytuacji inwestor nie legitymuje się decyzją o pozwoleniu na budowę i jej załącznikiem, czyli zatwierdzonym projektem budowlanym, ani decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Jedynym aktem administracyjnym, którym dysponuje inwestor dotyczącym spornej budowy jest weryfikowana w trybie nadzorczym decyzja [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...] umarzająca postępowanie administracyjne. W sposób oczywisty zatem doszło do naruszenia art. 105 § 1 kpa ze względu na brak cech bezprzedmiotowości postępowania legalizacyjnego. W świetle bowiem powyższych rozważań Sądu obowiązkiem [...] WINB było – w zależności od oceny okoliczności faktycznych i prawnych sprawy – nałożenie obowiązku przedstawienia odpowiedniej dokumentacji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego lub projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a następnie zakończenie postępowania legalizacyjnego odpowiednim rozstrzygnięciem merytorycznym, umożliwiającym zalegalizowanie wykonanej inwestycji. Należy w tym miejscu podkreślić, że decyzja [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...] umarzająca postępowanie administracyjne jest także niekorzystna dla inwestora, gdyż powoduje sytuację, w której nie dysponuje on żadną dokumentacją potwierdzającą legalność zrealizowanej inwestycji. Nieakceptowalne skutki w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa dotyczą zatem również sytuacji prawnej inwestora. Rozpoznając ponownie sprawę GINB będzie miał na uwadze ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku dotyczącą wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia art. 105 § 1 kpa w odniesieniu do decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...]. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 i art. 200 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.