II GSK 647/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędziowie NSA Maria Myślińska Maria Jagielska Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2573/13 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w T. na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w T. na rzecz Ministra Administracji i Cyfryzacji kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 2573/13, oddalił skargę [...] na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I W dniu [...] marca 2013 r. [...] (dalej: skarżąca, spółka) złożyła w T. Agencji Rozwoju Regionalnego (Regionalnej Instytucji Finansującej) wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]". Wniosek został złożony w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Oś priorytetowa VIII – Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1 – Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej. [...] - po przeprowadzeniu oceny merytorycznej - pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. poinformowała spółkę o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie. W piśmie tym stwierdzono, że projekt nie uzyskał wymaganej minimalnej liczby punktów w ramach kryteriów merytorycznych fakultatywnych. W wyniku tej oceny wniosek uzyskał 40 punktów, uznając, że nie zostały spełnione wszystkie kryteria oceny merytorycznej: 1) wnioskodawca nie wykazał w projekcie, że e-usługa będzie świadczona zarówno dla odbiorców krajowych, jak i zagranicznych (kryterium nr 2; 0/10 punktów) oraz że, 2) projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu zaawansowanych e-usług o znaczeniu krajowym lub międzynarodowym (kryterium nr 3; 0/50 punktów). Jak zaznaczył organ, badane kryterium odnosi się bezpośrednio do e-usług, zatem może być spełnione jedynie przez projekty wprowadzające innowację produktową lub procesową, na poziomie krajowym lub międzynarodowym. Zadaniem spółki jest precyzyjne określenie, co stanowi o zaawansowaniu e-usługi, o jej unikatowości i wykazanie, że wdrożenie cechy jest związane z postępem cywilizacyjnym. Sprawdzeniu podlega, jak wskazał organ, czy wdrożenie e-usługi stanowi rzeczywistą korzyść dla potencjalnych klientów i że taka korzyść może mieć pozytywny wpływ na poziom popytu na e-usługę. Organ podał, że w projekcie została przedstawiona jedna e-usługa, tj. optymalizacja procesów zarządczych w obiektach hotelowych, która zawiera 7 zestawów parametrów cecha-korzyść (funkcje automatycznych prognoz są znanym już mechanizmem, również możliwość ich personalizacji, funkcje optymalizacji kosztów, funkcje automatycznej ewaluacji analiz, preferencji klientów i doboru kanałów dystrybucji oraz monitoringu i generowania alertów). Na powyższą informację dotyczącą oceny merytorycznej wniosku skarżąca złożyła protest, przy czym w proteście spółka zakwestionowała poprawność oceny projektu w zakresie oceny merytorycznej fakultatywnej (kryterium nr 3) i wniosła o ponowne przeanalizowanie całości przedstawionych opisów zaawansowanych cech e-usługi. W rozstrzygnięciu protestu podjętym w dniu [...] listopada 2013r. i zawartym w piśmie nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji - będący Instytucją Pośredniczącą I Stopnia (IP) - stwierdził, że protest nie został uwzględniony. Zdaniem Instytucji Pośredniczącej wniosek spółki został oceniony prawidłowo i przedmiotowy protest nie mógł być uwzględniony. W uzasadnieniu swojego stanowiska, odnosząc się do kryterium nr 3 Instytucja Pośrednicząca podzieliła pogląd Komisji Konkursowej, iż przedstawione we wniosku cechy (opisane w punkcie 15 c wniosku o dofinansowanie) nie zawierają 7 zestawów parametrów cecha-korzyść, ze względu na przeniesienie znanych rozwiązań wykorzystywanych w sposób podobny do funkcjonujących już mechanizmów umiejscowionych w nowym kontekście. Brak cech świadczących o tym by e-usługa miała okazać się przełomowa w skali krajowej lub międzynarodowej, której innowacyjność jest na tyle duża, by mogła przyczynić się do znaczących zmian w rozwoju danej branży lub doprowadzić do powstania nowej branży, gdyż proponowana e-usługa wymaga jedynie prostego przetworzenia danych. Zdaniem organu spółka używa zbyt ogólnikowych stwierdzeń, np. autorski algorytm automatycznej prognozy efektywnego stopnia wykorzystania infrastruktury hotelowej w danym terminie, natomiast brak jest wskazania konkretnych osiągnięć z dziedziny statystyki, które potwierdziłby innowacyjność cechy. Autor wniosku nie wskazuje konkretnych metod, właściwości algorytmu, osiągnięć z dziedziny mikroekonomii, budowy algorytmów optymalizacyjnych. Nie przedstawiono cech na podstawie których można by odróżnić cechę danej e-usługi od konkurencji, gdyż w e-biznesie istnieją już aplikacje, które analizują poczynania klienta, nie wskazano właściwości technicznych lub użytkowych e-usługi odróżniających ją od innych tego typu e-usług. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygniecie Ministra Administracji i Cyfryzacji w przedmiocie złożonego protestu, zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka podniosła, że jej zdaniem IP dokonała rażąco wybiórczej selekcji treści przedstawionej we wniosku opierając się na nieaktualnym Przewodniku po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach tego Programu. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 2573/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki. Sądu I instancji odnosząc się do zarzutu nieaktualnej wersji Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (dalej: Przewodnik) wskazał, że obie wersje tego dokumentu, tj. ten obowiązujący w poprzednim konkursie z 2012 r. i aktualny (I w 2013 r.) - były zasadniczo identyczne. Przy tym to uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Przewodnik bowiem w obu wersjach wymaga wskazania we wniosku określonych, konkretnych osiągnięć z danej dziedziny nauki, techniki lub gospodarki, które mają świadczyć o zaawansowaniu cech e-usługi i to pozostaje niezmienne i istotne w każdej rundzie konkursu. Zdaniem WSA, w przewodniku wskazano, iż kryterium nr 3 dotyczy zaawansowanych e- usług, które mogą okazać się przełomowe w skali krajowej lub międzynarodowej, tj. e-usług, których innowacyjność jest na tyle duża, że może przyczynić się do znaczących zmian w rozwoju danej branży lub doprowadzić do powstania nowej branży. Natomiast projekty polegające na wdrożeniu prostej e-usługi, wymagającej jedynie prostego przetworzenia danych (np. portal informacyjny, wyszukiwarka, forum wymiany informacji) nie będą dodatkowo punktowane w ramach tego kryterium. Warunkiem otrzymania punktów jest to, aby każda z e-usług przedstawionych w projekcie posiadała co najmniej jedną cechę (wraz z korzyścią i parametrem) świadczącą o jej zaawansowaniu. W Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie w punkcie 15c wyjaśniono, co oznaczają terminy: cecha, korzyść, parametr. I tak cecha - oznacza właściwości techniczne lub użytkowe e-usługi odróżniające ją od innych e-usług występujących na rynku. Korzyść - oznacza wymierne efekty dla potencjalnych konsumentów, które nie występowały dotychczas na rynku, wynikające z nowych cech e-usługi (wskazana cecha e-usługi powinna przynieść rzeczywistą korzyść dla potencjalnych klientów i powinna mieć pozytywny wpływ na poziom popytu na e-usługę). Parametr zaś odnosi się bezpośrednio do nowych cech e-usługi i skojarzonych korzyści, wyróżniających e –usługę jako nową lub zasadniczo zmienioną na rynku. Sąd I instancji podniósł, że w kontekście cechy nr 1 wniosek skarżącej był ogólnikowy i mało precyzyjny. Odwołanie się przez skarżącą do autorskiego algorytmu automatycznej prognozy efektywnego stopnia wykorzystania infrastruktury hotelowej, czy osiągnięć nauki statystyki, w szczególności w obszarze metodyk estymacji trendów oraz budowy algorytmów optymalizacji nieliniowe, nasuwa zasadnicze pytanie: jakich konkretnie, na które skarżąca nie odpowiada. Pozostałe zaś części opisu nie przedstawiały w tym zakresie dodatkowych informacji służących prawidłowej ocenie projektu. W ocenie WSA nie jest trafna ocena skarżącej, że cecha 1 e-usługi polegająca na prognozowaniu efektywnego stopnia wykorzystania infrastruktury hotelowej na bazie czynników behawioralnych - nie jest przykładem tworzenia modelu trendu i sezonowości. Działalność hotelarska ma ze swojej natury charakter sezonowy uzależniony od różnych czynników (wakacje, dzień tygodnia itd.), a jednocześnie prognoza obłożenia pokoi w hotelu jest modelem trendu w danym okresie (sezonie). Zatem innowacyjność produktu skarżącej jest wątpliwa i nie może przyczynić się do znaczących zmian w rozwoju danej branży lub doprowadzić do powstania nowej branży. Skarżąca bowiem nie tworzy nowego, dotychczas nie stosowanego produktu, tylko łączy istniejące już cechy innych produktów w jedną całość, dlatego projekt skarżącej nie mógł zostać oceniony w sposób odmienny od zaskarżonej oceny. Sąd I instancji podniósł, że w odniesieniu do pozostałych cech nr 2-7 e-usługi wnioskodawca wskazywał na wytworzone przez siebie algorytmy i bliżej niedoprecyzowane osiągnięcia nauki z dziedziny metod estymacji parametrycznej, budowy zaawansowanych modeli ekonometrycznych, z dziedziny mikroekonomii w obszarze badania elastyczności cenowej popytu, osiągnięć z dziedziny budowy algorytmów optymalizacyjnych (nie podano jakich konkretnie), z dziedziny ekonomii w obszarze nowoczesnych narządzi (jakich nie wiadomo) controllingu biznesowego. Autor wniosku sięgnął ponadto do osiągnięć nauki z dziedziny badań marketingowych w obszarze metod pomiaru (nie wiadomo jakich konkretnie) preferencji konsumentów na bazie rzeczywistych rynkowych wyborów oraz osiągnięcia nauki z dziedziny budowy algorytmów identyfikacji wzorców zachowań (nie podano jakich konkretnie). W sposób oczywisty obrazuje to brak zaawansowania e-usługi w odniesieniu do rozwiązań niszowych i braku unikalności cechy w szerszym ujęciu rynkowym. W szczegółowym opisie cechy nr 6 e-usługi jest mowa o osiągnięciach nauki z dziedziny rachunkowości zarządczej w dziedzinie rachunku kosztów (jakich konkretnie, nie wiadomo). W opisie ostatniej cechy nr 7 pojawiają się osiągnięcia z dziedziny ekonomii w obszarze nowoczesnych modeli ewaluacji i mitygacji ryzyka (nie podano jakich konkretnie). Zdaniem Sądu z wniosku skarżącej nie da się wywieść, na czym polegać będzie konkretne osadzenie cech e-usługi w osiągnięciach nauki, techniki lub gospodarki lub pomimo posiadanej wiedzy. Spółka nie opisała tego w sposób wymagany Przewodnikiem po kryteriach i Instrukcją. Opisy przedstawionych cech nr 1-7 nie zawierają informacji o właściwościach technicznych lub użytkowych danej e-usługi odróżniających ją od innych tego typu e-usług. Skarżąca bazuje jedynie na ogólnych stwierdzeniach, sformułowaniach używając słownictwa z dziedziny ekonomii, statystyki, bez zagłębiania się w szczegółowe informacje dotyczące konkretnej cechy. Zatem Sąd I instancji podzielił stanowisko oceniających i organu rozpoznającego protest, że nie przyznano żadnych punktów dla projektu skarżącej za kryterium nr 3. II Skarżąca wystąpiła ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozstrzygnięcia Ministra Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 roku ([...] oraz oceny [...] czerwca 2013 roku ([...]) dotyczącej wniosku [...]). Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), tj.: 1) naruszenie kryterium nr 3 oceny merytorycznej fakultatywnej "Przewodnika o kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, dla 3 rundy w 2012 roku" z lutego 2013 poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że e-usługa, której dotyczy wniosek powinna być przełomowa i jej innowacyjność ma być na tyle duża, że może przyczynić się do zmian w rozwoju danej branży lub doprowadzić do powstania nowej branży, podczas gdy takie kryterium nie było wskazane w w/w Przewodniku po kryteriach; 2) naruszenie kryterium nr 3 oceny merytorycznej fakultatywnej "Przewodnika o kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, dla 3 rundy w 2012 roku" z lutego 2013 r. poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że we wniosku skarżący winien wskazać określone, konkretne osiągnięcia z danej dziedziny nauki, techniki lub gospodarki, które mają świadczyć o zaawansowaniu cech e-usługi, podczas gdy takie kryterium nie było wskazane w w/w Przewodniku po kryteriach. II. Naruszenie prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie meritum skargi polegające na błędnym przyjęciu, że dokumentacja konkursowa obowiązująca w I rundzie naboru wniosków w 2013 roku była identyczna, jak dokumentacja dla III rundy naboru wniosków w 2012 roku, podczas gdy różnice pomiędzy przedmiotową dokumentacją, tj. różnice kryterium nr 3 oceny merytorycznej fakultatywnej zadecydowały, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na przyznanie maksymalnej liczby punktów (50) za spełnienie tego kryterium. Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Wniesiona skarga kasacyjna powołuje obydwie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 p.p.s.a. Zarzuca się w niej Sądowi I instancji zarówno naruszenie prawa materialnego (pkt 1), jak i naruszenie przepisów prawa procesowego, które - w ocenie strony - miało istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Jak akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie za niezasadny należy uznać podniesiony w punkcie II petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie meritum skargi polegające na błędnym przyjęciu, że dokumentacja konkursowa obowiązująca w I rundzie naboru wniosków w 2013 roku była identyczna, jak dokumentacja dla III rundy naboru wniosków w 2012 roku, podczas gdy różnice pomiędzy przedmiotową dokumentacją, tj. różnice kryterium nr 3 oceny merytorycznej fakultatywnej zadecydowały, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na przyznanie maksymalnej liczby punktów (50) za spełnienie tego kryterium. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy ocena wniosku została dokonana prawidłowo w zakresie kryterium nr 3 oceny merytorycznej fakultatywnej na podstawie "Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013". Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. przez oparcie oceny kryterium nr 3 oceny merytorycznej fakultatywnej dokonanej przez Instytucję Pośredniczącą, tj. Ministra Administracji i Cyfryzacji - na nieaktualnej dla 1 rundy 2013 r., w której został złożony wniosek o dofinansowanie - wersji Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 obowiązującej w 3 rundzie 2012 roku. Wnoszący skargę kasacyjną w istocie nie zgadza się z oceną kryterium nr 3 dokonaną przez organy i zaakceptowaną przez Sąd I instancji, przy czym negatywnej oceny tego kryterium upatruje w skorzystaniu przez organ z nieaktualnej wersji dokumentacji konkursowej upatruje nieuzyskanie punktów za kryterium nr 3 oceny merytorycznej fakultatywnej. Na wstępie należy zaznaczyć, że przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. statuuje zasadę, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Norma art. 134 § 1 p.p.s.a. obliguje sąd do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze. Jednakże brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, czy skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. O naruszeniu przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby Sąd wykroczył poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona lub gdyby - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów Sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (vide wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., I FSK 56/06, LEX nr 280385). Taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie jednak nie zachodzi. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu podniesionego przez skarżącą w skardze wykorzystania przez IP nieaktualnej dokumentacji konkursowej i oparcia rozstrzygnięcia na edycji Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji obowiązującej w poprzedniej rundzie konkursu, tj. na wersji obowiązującej w 3 rundzie 2012 roku (s. 4 uzasadnienia). Sąd I instancji słusznie zaznaczył, że obie wersje Przewodnika, ten obowiązujący w poprzednim konkursie i ten aktualny (I w 2013r.) były zasadniczo identyczne i to uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Przewodnik (w obu wersjach) wymaga wskazania we wniosku określonych, konkretnych osiągnięć z danej dziedziny nauki, techniki lub gospodarki, które mają świadczyć o zaawansowaniu cech e-usługi i to pozostaje niezmienne i istotne w każdej rundzie konkursu. Natomiast nieakceptowanie przez skarżącą oceny kryterium nr 3 dokonanej przez organy, zaś zaakceptowanej przez Sąd I instancji, która w istocie zmierza do podważenia ustaleń i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie może być skutecznie dokonana za pomocą zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. W świetle jednolitego stanowiska orzecznictwa sądowoadministracyjnego kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy podatkowe nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (por. m. in. wyrok NSA z 20 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 135/07). Ponadto, przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić generalnej podstawy zwalczania dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. Jest on tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z przepisami, których naruszenia przez organ sąd I instancji nie zauważył z urzędu (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06). Kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia omawianego przepisu. W tym celu jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, skarżący powinien był postawić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i stosownych przepisów postępowania, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 369). Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w punkcie I podpunkty 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzutów polegających na wadliwym zastosowaniu kryterium nr 3 oceny merytorycznej fakultatywnej, należy stwierdzić, że są one niezasadne. Skarżąca w istocie podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczące wadliwego zastosowania kryterium nr 3, usiłuje zwalczyć negatywną ocenę wniosku w zakresie tego kryterium, co oczywiście nie może odnieść spodziewanego przez skarżącą skutku. Ponadto, skarżąca zdaje się nie dostrzegać - co słusznie podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji - że obok wspomnianego Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji dla Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów zapewniają załączniki do ogłoszenia o konkursie, a zwłaszcza "Instrukcja wypełnienia wniosku o dofinansowanie". Nazwa kryterium nr 3 w obu wersjach Przewodnika po kryteriach jest identyczna, a mianowicie brzmi następująco: "Projekt polega na przygotowaniu, wdrożeniu i świadczeniu zaawansowanych e-usług o znaczeniu krajowym lub międzynarodowym". Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w punkcie I ppkt 2 w obu wersjach Przewodnika po kryteriach jest zawarty identyczny wymóg, by wnioskodawca we wniosku przedstawił uzasadnienie w zakresie powiązania cechy zaplanowanych e-usług z wykorzystaniem określonych osiągnięć nauki, techniki lub gospodarki w celu wykazania poziomu zaawansowania danej e-usługi i celowości wdrożenia danej cechy. Ponadto, wymóg ten wynika z treści Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie, gdzie wyraźnie wskazano, iż "wymagane jest uzasadnienie, że wdrożenie danej cechy związane jest z wykorzystaniem (implementacją) określonych osiągnięć nauki, techniki lub gospodarki – wykazanie, że wdrożenie cechy jest związane z postępem cywilizacyjnym" (s. 23 Instrukcji). Nie ulega również wątpliwości, że - zarówno w myśl postanowień Przewodnika po kryteriach, jak również Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie - e-usługa, której dotyczy wniosek powinna być przełomowa i innowacyjna. W treści kryterium nr 3 w obu wersjach Przewodnika po kryteriach znajduje się wyraźne stwierdzenie, że kryterium nr 3 może być spełnione jedynie przez projekty wprowadzające innowację produktową lub procesową, na poziomie krajowym lub międzynarodowym. Z uwagi na powyższe - wbrew zarzutom skarżącej - Sąd I instancji podzielając stanowisko organów - zasadnie stwierdził, że słuszne jest stanowisko organu oceniającego wniosek skarżącej oraz organu rozpoznającego protest, że nie przyznano żadnych punktów dla projektu skarżącej za kryterium nr 3 oceny merytorycznej fakultatywnej. Z wniosku skarżącej nie da się bowiem wywieść, na czym polegać będzie konkretne osadzenie cech e-usługi w osiągnięciach nauki, techniki lub gospodarki, co było wymagane Przewodnikiem po kryteriach w obu wersjach oraz Instrukcją wypełnienia wniosku o dofinansowanie. Ponadto, opisy przedstawionych cech nr 1-7 nie zawierają informacji o właściwościach technicznych lub użytkowych danej e-usługi odróżniających ją od innych tego typu e-usług. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w treści art. 204 pkt 1 wyżej cytowanej ustawy.