I SA/Gl 562/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Teresa Randak (spr.),, Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w dalszej części określane zamiennie "Kolegium" lub "SKO" działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej określanej zamiennie skrótem "Op.") oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856 z 2001 r. z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) – po rozpoznaniu zażalenia A S.A. – dalej określaną zamiennie "Spółka", "strona" lub "skarżąca" – utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta J. nr [...] z dnia [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...] określającej Spółce wysokość podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...]. Kolegium zauważyło, że zgodnie z art. 239 b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Natomiast zgodnie z § 2 powołanego artykułu, przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Jak z powyższego wynika, aby można było decyzji nadać "rygor natychmiastowej wykonalności", muszą być spełnione dwie przesłanki. Zaistnienie co najmniej jednego z czterech warunków określonych w § 1 art. 239 b Ordynacji podatkowej oraz uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (239 b§ 2 Ordynacji). Kolegium podkreśliło, że zgodnie z przepisem art. 239 a Ordynacji podatkowej decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przy czym decyzją nieostateczną jest ta decyzja organu I instancji, po wydaniu której nie upłynął jeszcze 14-dniowy termin do wniesienia od niej odwołania, bądź od której strona wniosła odwołanie w ustawowym terminie. Z przedłożonych akt sprawy wynika, że w rozpatrywanym przypadku organ I instancji nadał zaskarżonym postanowieniem "rygor natychmiastowej wykonalności" nieostatecznej decyzji z dnia [...] roku z uwagi na fakt, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2007 rok był krótszy niż 3 miesiące. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał też, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności było zasadne z tego względu, że istniało uzasadnione prawdopodobieństwo, iż decyzja nie zostanie wykonana do końca 2012 roku z uwagi na fakt, że kwota niezapłaconego podatku od nieruchomości "jest znaczna", a zasadność jego naliczenia była przez podatnika kwestionowana już w toku postępowania podatkowego. Kolegium wskazało ponadto, że wniesienie przez Spółkę odwołania od przedmiotowej decyzji, a następnie prowadzenie postępowania odwoławczego mogłoby (z uwagi na bardzo krótki okres do upływu przedawnienia) doprowadzić do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez przedawnienie w toku tego postępowania. SKO podniosło także, że nie można utożsamiać przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania z udowodnieniem takiej okoliczności. Organ podatkowy I instancji winien bowiem jedynie wskazać na istnienie uzasadnionej obawy, że w konkretnym przypadku zobowiązanie wynikające z decyzji może wygasnąć wskutek upływu terminu przedawnienia. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, który nie daje pewności, lecz tylko prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to zatem środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Błędne jest tym samym utożsamianie przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania w określonym terminie z udowodnieniem tej okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 roku, cygn. Akt I GSK 799/10). Wyjaśniło ponadto, że organ I instancji nie miał obowiązku odnosić się do sytuacji finansowej czy majątkowej Spółki, bowiem przy przesłance okresu przedawnienia (art. 239 § 1 pkt 4 Ordynacji) nie jest obligowany do jej badania. Po analizie akt sprawy Kolegium uznało, że mimo ogólnego uzasadnienia przez organ I instancji postanowienia w części dotyczącej uprawdopodobnienia, iż przedmiotowa decyzja z dnia [...] roku może nie zostać przez stronę wykonana, zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji wskazał, iż prawdopodobieństwo nie wykonania decyzji wiąże się z kwestionowaniem już na etapie postępowania przez stronę zasadności opodatkowania części budowli, a to z kolei uprawdopodobniało, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane do 31 grudnia 2012 roku. W takiej bowiem sytuacji prawie pewną staje się możliwość złożenie odwołania od przedmiotowej decyzji organu podatkowego I instancji, co następnie skutkuje koniecznością przeprowadzenia postępowania odwoławczego. W rozpatrywanej sprawie potwierdza to fakt, że A S.A. w J. równocześnie z zażaleniem ( także pismem z dnia 27 grudnia 2012 roku) złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] roku Nr [...], której rygor natychmiastowej wykonalności nadano. Z tego względu Kolegium uznało, że okoliczność nie wykonania decyzji do dnia 31 grudnia 2012 roku okazała się trafna i nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione. SKO zaakcentowało ponownie, że uprawdopodobnienie polega nie na wykazaniu i udowodnieniu zaistnienia określonego faktu jako czegoś pewnego, ale na wskazaniu okoliczności wystarczających do powzięcia obawy czy przypuszczenia o prawdopodobieństwie zaistnienia tego faktu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2012 roku, sygn. akt III SA/G1 542/11). W ocenie SKO organ I instancji nie naruszył przy prowadzeniu postępowania art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, ponieważ nadanie przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało dokonane po prawidłowo ustalonym stanie faktycznym (niezbędnym do wydania przedmiotowego postanowienia) i na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Nie można tym samym zgodzić się z zarzutem strony, że zaskarżone postanowienie narusza art. 217 § 2 w związku z art. 219 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Końcowo, Kolegium stwierdziło, że zarzuty dotyczące decyzji wymiarowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności winny być rozpatrywane w postępowaniu odwoławczym, a nie w postępowaniu o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A S.A. reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: 1. art. 239b § 2 w zw. art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez brak należytego uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z nieostatecznej decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. nie zostanie wykonane, podczas gdy w celu nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej organ podatkowy jest obowiązany wykazać, iż zachodzi co najmniej jedna z przesłanek określonych w art. 239b § 1 oraz równocześnie (kumulatywnie) przesłanka uregulowana w § 2 cyt. przepisu. 2. art. 217 § 2 w zw. z art. 121 § 1 i art. 124 Op. poprzez istotne wady w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, godzące w zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz w zasadę przekonywania stron, co skutkowało tym, iż strona skarżąca z uzasadnienia faktycznego i prawnego nie mogła poznać zasadniczych motywów zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, a którego konsekwencją dla Spółki było wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie decyzji nieostatecznej organu I instancji. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit, c p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Uzasadniając skargę, pełnomocnik przedstawił przebieg postępowania przed organami podatkowymi obydwu instancji a następnie szeroko uzasadnił zarzuty skargi podnosząc, że przesłanki określone w art. 239 b § 2 Op. muszą zostać spełnione kumulatywnie, aby decyzji nieostatecznej nadać rygor natychmiastowej wykonalności. Zauważono, że wymienione enumeratywnie przesłanki z art. 239 b § 1 Op. nie mogą automatycznie stanowić przesłanki uprawdopodobnienia, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, bowiem stanowią one dwie odrębne jednostki redakcyjne. Pełnomocnik wywiódł, że aby nadać rygor natychmiastowej wykonalności organ podatkowy obowiązany jest wykazać, że: - po pierwsze, zaistnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239 § 1 Op.; - po drugie, uprawdopodobnić niebezpieczeństwo niewykonania zobowiązania podatkowego, jako odrębnej i samodzielnej przesłanki. Dalej, strona skarżąca przyznała, że bezsporną jest okoliczność, że spełniona została przesłanka zbliżającego się upływu terminu przedawnienia, jednakże w jej ocenie nie ziściła się druga z przesłanek, gdyż: - nie uprawdopodobniono, że istniało uzasadnione prawdopodobieństwo niewykonania decyzji, - nie uzasadniono w postanowieniu organu I instancji ryzyka niewykonania decyzji, które nie mogło być sanowane przez SKO, dokonujące jedynie formalnej kontroli w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik cytując obszerne fragmenty uzasadnień sądów administracyjnych podniósł m.in., że ocena sytuacji finansowej czy majątkowej podatnika powinna być brana pod uwagę, gdyż ta sama przesłanka z art. 239 b § 1 Op. nie może stanowić przesłanki z art. 239 b § 2 Op. a ponadto jest to jeden z najbardziej wiarygodnych mierników tego, czy podatnik byłby w stanie wykonać zobowiązanie podatkowe. Zdaniem pełnomocnika przesłanka niewykonania zobowiązania nie została przez organ wykazana, gdyż organ wskazał tylko na prowadzone wobec Spółki postępowania egzekucyjne oraz postępowania podatkowe za inne lata podatkowe. Za błędne uznała Spółka uprawdopodobnienie poprzez wskazanie znacznej kwoty zobowiązania podatkowego. Dalej pełnomocnik wskazał na inne sposoby zmierzające do zabezpieczenia zobowiązania podatkowego wynikające z rozdziału 3 działu III Ordynacji podatkowej. W jego ocenie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wiąże się ze znacznie dalej idącymi skutkami, gdyż prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji do przerwania biegu terminu przedawnienia. Uzasadniając naruszenie art. 121 § 1, art. 124 i art. 217 § 2 Op., autor skargi po zacytowaniu przepisów i orzecznictwa sądowoadministracyjnego podniósł, że postanowienie organu I instancji nie spełnia minimalnych wymogów określonych w tych przepisach. Uzasadnienie organu odwoławczego w ocenie pełnomocnika także nie wyjaśnia zasadności zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, a ponadto nie może naprawiać błędów organu I instancji, gdyż: - decydujące znaczenie dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ma orzeczenie organu I instancji, z uwagi na skutki jakie rodzi ono dla podatnika w postaci egzekucji, - przesłanki zaistnienia rygoru wykonalności powinny być oceniane na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji. W końcowej części uzasadnienia skargi pełnomocnik zawarł dodatkową argumentację dotyczącą bezprawności opodatkowania podziemnych wyrobisk górniczych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji (postanowienia), sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych naruszeń prawa przez organy podatkowe, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważności w całości lub w części zaskarżonego postanowienia. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06, opubl. w: LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Innymi słowy - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Podkreślenia wymaga jednak to, że stan faktyczny sprawy jest w przeważającej części bezsporny i został nakreślony przy okazji prezentowania stanowisk strony skarżącej i organów podatkowych. W ocenie Sądu brak zatem potrzeby jego ponownego prezentowania. W rozpatrywanej sprawie spór sprowadza się do zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postanowieniem Prezydenta Miasta J. z dnia [...] decyzji nieostatecznej Prezydenta Miasta J. w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie [...] zł. które to postanowienie zostało utrzymane w mocy przez SKO w K. Tym samym istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny przez Sąd zasadności nadania przez organ podatkowy rygoru natychmiastowej wykonalności ww. nieostatecznej decyzji. Badając legalność działań organów podatkowy należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Z uwagi na treść skargi i istotę sporu należy także podkreślić, iż zgodnie z dyspozycją art. 239 b § 2 O.p. rygor natychmiastowej wykonalności zostanie nadany, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zdaniem Sądu z brzmienia tych przepisów należy wywieść, że przesłanki uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 i § 2 O.p. dzielą się na dwie kategorie: po pierwsze - związane z sytuacją majątkową podatnika; po drugie zaś - z upływem terminu przedawnienia. Wobec treści przytoczonego przepisu art. 239b § 1 i § 2 O.p., musi wystąpić przynajmniej jedna z czterech przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p., przy czym, w przypadku tychże przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239 b § 2 O.p. wystarczy uprawdopodobnienie, przez które należy rozumieć takie działanie, które ma na celu sprawienie, że coś stanie się prawdopodobne, czyli że przypuszczalnie nastąpi. W ocenie Sądu uzasadniona jest zatem teza, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. oraz w § 2 art. 239b O.p. Warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 O.p. jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Mając na względzie wywody i zarzuty skargi podkreślenia wymaga, że to organ podatkowy ustala, czy zaistnienie jednej z przesłanek o jakich mowa w art. 239b § 1 O.p. daje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Po przeprowadzeniu tego procesu dowodzenia organ podatkowy może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności, jednak należy to do uznania organu podatkowego, który mimo spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 239b § 1 i 2 O.p. może dojść do przekonania, że nie ma potrzeby stosowania omawianej regulacji. Taki sposób wykładni zacytowanych wyżej przepisów jest, co do zasady niesporny w rozpoznawanej sprawie. Jednakże w odniesieniu do stanu faktycznego tej sprawy oraz mając na uwadze treść wydanych przez organy podatkowe rozstrzygnięć, skarżąca uważa, iż nie została spełniona przesłanka z § 2, albowiem nie zostało przez organy podatkowe uprawdopodobnione, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przeciwnego zdania jest podatkowy organ odwoławczy, który twierdzi, iż w sprawie miały miejsce okoliczności uprawdopodobniające niewykonanie zobowiązania. W ocenie Sądu, rację w tym sporze należy przyznać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Uzasadniając taki pogląd trzeba wskazać, iż regulacje zamieszczone w § 1 i § 2 art. 239b Ordynacji podatkowej powinny być odczytywane we wzajemnym powiązaniu, na co wskazuje choćby zawarte w § 2 bezpośrednie odniesienie do § 1. Oznacza to również, iż zakres, sposób i sens "uprawdopodobnienia" z § 2 powinny być odczytywane poprzez pryzmat przesłanek z pkt 1-4 § 1, a konkretnie rzecz biorąc tych, bądź tej z nich, na zaistnienie których organy podatkowe nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w danej sprawie się powołały. W rozpatrywanej sprawie, organy podatkowe powołały się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 (zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania - 13 dni), uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę. Słuszne jest zatem w tym kontekście stanowisko organu odwoławczego, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż nie tyle chodzi tu o okoliczności leżące po stronie podatnika, ale te związane z samym upływem czasu. Skoro zatem powołana została przesłanka z pkt 4, a nie np. z pkt 2 lub 3, to przy tym uprawdopodobnieniu organ podatkowy nie musi odwoływać się do argumentacji i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowania przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji. Należy także zwrócić uwagę na znaczenie (sposób rozumienia) pojęcia "uprawdopodobnienie", które polega nie na wykazaniu i udowodnieniu zaistnienia określonego faktu jako czegoś pewnego, lecz wskazaniu jedynie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie zaistnienia tego faktu. Skoro decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności w dniu 18 grudnia 2012, wydana została w dniu [...] i odnosiła się do zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2007 rok, które przedawniało się po 31 grudnia 2012 r., a skarżąca nie podjęła działań zmierzających czy to do zabezpieczenia tych należności, ani ich zapłaty, a do tego jeszcze kwestionowała ich wysokość i złożyła od decyzji odwołanie, co wstrzymało możliwość przymusowego dochodzenia tych należności w drodze egzekucji to nie sposób uznać, że przywołując te okoliczności organy podatkowe nie uprawdopodobniły tego, że zobowiązanie określone w nieostatecznej decyzji z dnia [...] nie zostanie wykonane. Argumentacja ta tym bardziej zyskuje wzmocnienie, gdy uwzględni się fakt, że należność wygasłaby z dniem upływu biegu terminu przedawnienia. Za nieracjonalne i działające na szkodę Spółki należałoby uznać działania jej organów, regulowania należności, która z upływem 13 dni przestałaby istnieć. W interesie Spółki bezsporne było nieuregulowanie należności wynikającej z decyzji i już ten fakt stanowi dostateczne uprawdopodobnienie wskazanej okoliczności. Dodatkowo należy wskazać, że decyzja organu była datowana na dzień [...], upłynął zatem 11 dniowy termin, zanim wydane zostało postanowienie o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. W terminie tym Spółka nie uregulowała należności. Mało tego Spółka miała otwarty termin na złożenie odwołania. Biorąc pod uwagę termin na złożenie odwołania oraz dalsze terminy procesowe związane z przekazaniem sprawy organowi II instancji oraz termin załatwienia sprawy przez organ odwoławczy nie sposób przyjąć – w realiach niniejszej sprawy – że Spółka uregulowałaby zobowiązanie wynikające z nieostatecznej decyzji. Te wszystkie okoliczności – w ocenie Sądu – w sposób nie budzący wątpliwości przesądzają o tym, że przesłanka określona w § 2 art. 239 b Ordynacji podatkowej została przez organy podatkowe wykazana, a zatem zarzut naruszenia tego przepisu nie znajduje uzasadnienia. Rację ma skarżąca, iż posiada prawo do czynnego udziału w postępowaniu i składania skarg, czy wniosków oraz że zasadnym i zrozumiałym jest korzystanie przez nią z przysługujących jej środków prawnych. Okoliczności te tworzą jednak określone elementy stanu faktycznego, którego całokształt podlega ocenie organu podatkowego w kontekście prawdopodobieństwa zaistnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. W sytuacji więc, gdy skarżąca nie uiściła tych należności (ani wcześniej, ani po wydaniu decyzji w wysokości w niej określonej) to w ocenie Sądu, nie narusza zasad logiki i doświadczenia życiowego pogląd, który legł u podstaw rozstrzygnięcia organu podatkowego, iż jest prawdopodobne, że skarżąca w ostatnich 13 dniach jakie pozostały do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, także go nie wykona. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, ziszczenie się takiego wariantu dalszych zdarzeń było w ocenie Sądu całkowicie realne i możliwe a więc prawdopodobne, co stanowiło wypełnienie przesłanki wymienionej w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, a jej zaistnienie organy podatkowe, zdaniem Sądu, wykazały w stopniu wystarczającym dla uznania, że ich działania nie naruszały w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1, art. 124 i art. 217 § 2 O.p. Sąd uznaje je za bezzasadne. Z postanowienia organu II instancji wynika zarówno ustalony w sprawie stan faktyczny (którego notabene strona nie kwestionuje) jak i motywy rozstrzygnięcia oraz podstawa prawna rozstrzygnięcia. Spostrzeżenia pełnomocnika co do istnienia przesłanek do zastosowania rygoru w dacie nadawania rygoru nie uzasadniają kolejnego wniosku, a to takiego, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do "naprawienia błędów organu I instancji". Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek rozpoznania sprawy po raz drugi od początku, a to uprawnia go do korygowania błędów organu I instancji. Zasadną jest właściwie konkluzja, że zadaniem organu jest nie tylko rozpoznanie czy to odwołania czy zażalenia ale rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie. Z tego też względu argumentacja pełnomocnika nie mogła zostać uwzględniona. W ocenie Sądu ze względów wyżej już wyrażonych, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia SKO, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji odpowiadały prawu, w tym nie naruszały art. 217 § 2 O.p. w stopniu, który winien by skutkować ich uchyleniem. Uzasadnienia postanowień organów obu instancji, także w zakresie spornego "uprawdopodobnienia" nie były arbitralne i odpowiadały prawu. W opisanej sytuacji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł jak w sentencji działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).