II OSK 2645/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Beata Osińska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Ekologicznego [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2910/13 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego [...] w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołań oddala skargę kasacyjną. II OSK 2645/14 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2910/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia Ekologicznego [...] w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania Stowarzyszenia Ekologicznego [...] w W. oraz Stowarzyszenia [...] od decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] lutego 2013r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji garażu samochodowego wraz z z towarzyszącą mu infrastrukturą o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha, w ramach budowy budynku biurowego wraz z garażem podziemnym na działkach etapowej rozbudowy Centrum Handlowego [...], na dz. ew nr [...] i nr [...] przy ul. K. [...] w Dzielnicy [...] m. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 19 września 2012 r. B. S.A. zwróciła się do Prezydenta m. [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Prezydent m. [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013r. wydanym na podstawie art. 63 ust.1 i 2,art.64 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., w oparciu o przepisy w/w ustawy stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko opisanego wyżej przedsięwzięcia. Odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2013r. wraz z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w sprawie na podstawie na art. 31 k.p.a. wniosło Stowarzyszenie Ekologiczne [...] oraz Stowarzyszenie [...]. Organ odwoławczy uznał , że w sprawie nie ma zastosowania art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ponieważ tej w sprawie nie mamy do czynienia z postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa. Planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagany. W toku postępowania organ I instancji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko postępowanie z udziałem społeczeństwa może rozpocząć się dopiero po nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny i przedłożeniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko. Odwołujące się organizacje nie przystąpiły do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony w trybie art. 31 k.p.a. na etapie postępowania przed organem I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie żadna ze stron nie wniosła odwołania od decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Biorąc pod uwagę fakt, że w/w Stowarzyszenia nie są stronami postępowania, nie zostały również dopuszczone do udziału w tym postępowaniu na prawach strony przed jego zakończeniem, to uznać należy, że odwołania wniesione przez podmioty, które nie posiadają legitymacji procesowej do tego rodzaju działania są niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r., wniosło Stowarzyszenie Ekologiczne [...] zarzucając naruszenie art. 31 k.p.a. i art. 9 ust. 2 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, dalej "Konwencja z Aarhus" w związku z art. 10A Dyrektywy 85/337/WE. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę uznając, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013r. nie narusza prawa. Sąd wskazał, że Stowarzyszenie Ekologiczne [...], nie było stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] lutego 2013 r. i dopiero w odwołaniu od ww. decyzji, wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w trybie art. 31 § 2 k.p.a. Sąd stwierdził, że analiza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego pozwala wyróżnić dwie kategorie podmiotów postępowania, którym przysługuje legitymacja odwoławcza, rozumiana jako prawo do wniesienia odwołania. Są nimi: strona postępowania oraz podmiot na prawach strony. Sąd podzielił pogląd prezentowany w orzecznictwie, że jeżeli organizacja społeczna nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, wówczas nie ma ona legitymacji do złożenia odwołania. Skoro więc Stowarzyszenie nie wnosiło o dopuszczenie go do udziału w sprawie na zasadach wskazanych w art. 31 k.p.a. przed organem I instancji, to stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. nie mogło skutecznie wnieść odwołania od decyzji. Za trafne Sąd uznał także stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie nie ma podstaw do rozpoznania odwołania Stowarzyszenia Ekologicznego [...] na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej powoływanej jako ustawa). Uprawnienie organizacji ekologicznej do wniesienia odwołania w oparciu o ww. przepis ogranicza się do postępowań wymagających udziału społeczeństwa. Ponieważ w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] lutego 2013r. nie przeprowadzono oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a zatem nie było to postępowanie wymagające udziału społeczeństwa, tym samym nie został spełniony wymóg art. 44 ust. 2 ww. ustawy pozwalający uznać, że Stowarzyszeniu Ekologicznemu [...] przysługuje uprawnienie do skutecznego złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Za niezasadne Sąd uznał powoływanie się przez stronę skarżącą na to, że przepisy dyrektywy 85/337/EWG mogą być w przedmiotowym postępowaniu stosowane bezpośrednio i stanowić podstawę do dopuszczenia Stowarzyszenia Ekologicznego [...] do udziału w postępowaniu. Przepisy tej dyrektywy zostały wprowadzone do prawa polskiego (m.in. poprzez przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz k.p.a.) i dlatego nie mogą być bezpośrednio stosowane. To samo dotyczy konwencji z Aarhus z 25 czerwca 1998 r Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Stowarzyszenie Ekologiczne [...] w W., podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 44 ust. 1 i 2 ustawy, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Stowarzyszenie nie miało legitymacji czynnej do wniesienia odwołania, gdyż na skutek odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie mogło ono brać udziału w postępowaniu; - art. 9 ust. 1, 2, 3, 4 i 5 Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U z 2003 r. nr 78, poz.706) w zw. z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie w wyniku przyjęcia, iż Konwencja nie jest umową międzynarodową, która może być bezpośrednio stosowana bez konieczności dokonywania zmian w systemie prawnym państwa, które te konwencje podpisało i ratyfikowało; - art. 11 dyrektywy Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. nr 2011/92/UE (poprzednio art. 10 a dyrektywy Rady 85/337/WE) w zw. z art. 4 ust. 3 TUE poprzez odmowę zastosowania przepisu dyrektywy, który został nieprawidłowo implementowany do prawa krajowego, - art. 1 ust. 2 i art. 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. L 175, s. 40) zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, obecnie (tekst jednolity) dyrektywa 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, poprzez ich niezastosowanie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 31 i art. 134 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przepisy art. 44 ust. 1 i 2 ustawy oraz powołane przepisy prawa unijnego i międzynarodowego powinny być łącznie tak odczytywane, że organizacja ekologiczna może brać udział w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej bez względu na to, czy jest lub nie jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko. Z tego powodu – zdaniem skarżącego kasacyjnie – nie zasługuje na uwzględnienie pogląd Sądu I instancji, jakoby Konwencja z Aarhus nie była umową międzynarodową, która może być bezpośrednio stosowana bez konieczności dokonywania zmian w systemie prawnym państwa, które Konwencję tę podpisało i ratyfikowało. Przepisy te, mimo że zawierają ogólne sformułowania, powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu istnienia uogólnionego interesu społecznego. W tej sytuacji Sąd I instancji poza przepisami unijnymi był również zobowiązany, w zakresie dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla organizacji ekologicznych reprezentujących społeczność, wziąć pod uwagę postanowienia art. 9 Konwencji z Aarhus, która jako umowa międzynarodowa może być bezpośrednio stosowana. Sąd naruszył także przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 i art. 31 k.p.a., ponieważ skoro uznał, że Stowarzyszenie nie mogło wziąć udziału w postępowaniu na podstawie art. 44 ust. 1 i 2 ustawy, to jego wniosek powinien być rozpoznany w oparciu o art. 31 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem. Z art. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2013 r. poz. 1235 ze zm.) wynika, że każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. W doktrynie wskazuje się, iż przepis ten gwarantuje taką możliwość jedynie w sposób generalny, a do jej konkretyzacji niezbędne będzie przyznanie społeczeństwu takich uprawnień przez konkretną ustawę, której przepisy są podstawą prowadzenia konkretnych postępowań. (...) jeżeli konkretny przepis nie będzie przewidywał możliwości uczestniczenia społeczeństwa w danym rodzaju postępowań, oznacza to, że możliwości takiej nie ma (K. Gruszecki, Komentarz do art. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex/el. 2013 r.). Potwierdza to treść art. 30 ustawy, który stanowi, iż organy administracji właściwe do wydania decyzji lub opracowania projektów dokumentów, w przypadku których przepisy niniejszej ustawy lub innych ustaw wymagają zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa, zapewniają możliwość udziału społeczeństwa odpowiednio przed wydaniem tych decyzji lub ich zmianą oraz przed przyjęciem tych dokumentów lub ich zmianą. Katalog środków gwarantujących udział społeczeństwa zawiera art. 33 ust. 1 ustawy. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia (rozdział 3 ustawy) organ właściwy do wydania decyzji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Zatem jeżeli w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ustawy), to w takim postępowaniu organ ma obowiązek zapewnić możliwość udziału społeczeństwa. Natomiast jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzania takiej oceny dla danego przedsięwzięcia (art. 63 ust. 2, art. 84 ustawy), to postępowanie administracyjne przeprowadza bez udziału społeczeństwa na zasadach określonych w powołanej ustawie. Organizacje społeczne mogą jednak wnosić o dopuszczenie ich do udziału w takim postępowaniu na zasadach ogólnych (art. 31 k.p.a.). Stowarzyszenie upatruje naruszenia art. 44 ust.1 i 2 ustawy w jego błędnej wykładni skutkującej uznaniem, że wobec odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, Stowarzyszenie nie miało legitymacji do wniesienia odwołania. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że ustawodawca przewidział szczególny tryb, w jakim mogą uczestniczyć organizacje ekologiczne w sprawach dotyczących ochrony środowiska. Powołany w skardze kasacyjnej art. 44 ust. 1 ustawy stanowi, że organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Natomiast w świetle art. 44 ust. 2 ustawy, organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji; wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu. W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie, w pełni podziela pogląd reprezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przepisy te przewidują szczególne uprawnienia procesowe dla organizacji ekologicznych, ale tylko w postępowaniach wymagających udziału społeczeństwa. W postępowaniach, które nie wymagają udziału społeczeństwa stosuje się zasady ogólne wynikające z art. 31 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2016r. II OSK 2415/14, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r., II OSK 1131/14, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2015 r., II OSK 686/14, wyrok NSA z dnia 25 lutego 2015 r., II OSK 1811/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) W tej sprawie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013r. Prezydent m. [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach - na podstawie art. 84 ustawy - również stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W postępowaniu tym nie był więc wymagany udział społeczeństwa na zasadach określonych w powołanej ustawie, a zatem nie miały w nim zastosowania przepisy art. 44 ust. 1 i 2 ustawy. Stowarzyszenie Ekologiczne [...] w W. nie mogło więc skorzystać ze szczególnego uprawnienia do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy nie brało ono udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji (art. 44 ust. 2 ustawy). W związku z powyższym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji tych przepisów należy uznać za nieuzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko Sądu I instancji, że skarżącemu Stowarzyszeniu nie przysługiwało prawo do wniesienia odwołania na podstawie przepisów k.p.a. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. prawo wniesienia odwołania ma strona postępowania. Prawa strony przysługują organizacji społecznej jeżeli została dopuszczona przez organ administracji do udziału w postępowaniu. Organizacja społeczna, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji nie ma legitymacji do złożenia odwołania (wyrok NSA z dnia 12 maja 2015 r., II OSK 2036/13, wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., II OSK 1866/12, , publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie uprawnienie może przyznawać organizacji społecznej tylko przepis szczególny, np. art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., lecz jak wskazano powyżej w tej sprawie przepis ten nie miał zastosowania. Jeżeli postępowanie odwoławcze zostanie skutecznie wszczęte przez inny podmiot organizacja społeczna może przystąpić do tego postępowania na zasadach ogólnych. W tej sprawie Stowarzyszenie nie wystąpiło do organu I instancji z wnioskiem o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu na prawach strony na podstawie art. 31 k.p.a. Taki wniosek złożyło dopiero w odwołaniu, lecz nie podlegał on rozpoznaniu przez organ odwoławczy, gdyż postępowanie odwoławcze nie zostało wszczęte, ponieważ żadna ze stron postępowania nie wniosła odwołania (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2016r. II OSK 2415/14). Z tych względów zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 31 k.p.a. i art. 134 k.p.a. nie jest trafny. Nieuprawnione są także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 9 ust. 1-5 Konwencji z Aarhus oraz art. 1 ust. 2 i art. 10a dyrektywy 85/337/EWG, art. 11 dyrektywy Rady nr 2011/92/UE. Tak jak stwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanej wyżej sprawie II OSK 2415/14, który to pogląd skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela - regulacje zawarte w tych aktach prawnych zostały implementowane do polskiego porządku prawnego najpierw poprzez nowelizację ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2013 poz. 1232), a obecnie ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego polskie ustawodawstwo realizuje dyrektywy wypływające z tych aktów prawa międzynarodowego i unijnego. Nie jest wobec tego zasadne stawianie Sądowi I instancji zarzutu niezastosowania wskazanych przepisów, skoro zostały one prawidłowo implementowane do krajowego porządku prawnego. Regulacje zawarte w art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz w art. 31 k.p.a. gwarantują szeroki dostęp organizacji społecznych (ekologicznych) do postępowań administracyjnych dotyczących środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięć inwestycyjnych, a także do procedury odwoławczej od decyzji wydanych w tych sprawach. Zauważyć należy, iż organizacja ekologiczna, której podstawowym celem jest działanie na rzecz ochrony środowiska powinna dokładać starań w pozyskiwaniu z powszechnie dostępnych źródeł informacji związanych z prowadzonymi postępowaniami administracyjnymi w sprawach dotyczących inwestycji potencjalnie oddziaływujących na ochronę środowiska, aby móc na możliwie wczesnym etapie postępowania wstąpić do postępowania na prawach strony. Skarżące Stowarzyszenie miało prawną możliwość ubiegania się o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu przed organem I instancji na podstawie art. 31 k.p.a., lecz z tego uprawnienia nie skorzystało. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.