V SAB/Wa 29/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Agencji Ochrony Osób i Mienia "C.T." S. K. Sp. z o.o. w Ś. na bezczynność Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w przedmiocie rozpoznania wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres od sierpnia do grudnia 2012 r. i od stycznia do lutego 2013 r. 1. umarza postępowanie sądowe w części skargi dotyczącej bezczynności organu co do wniosków skarżącego o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres styczeń i luty 2013 r.; 2. w pozostałej części skargę oddala. Pismem z (...) lipca 2013 r. Agencja Ochrony Osób i Mienia "C. T." sp. z o.o. z siedzibą w Ś. działając poprzez pełnomocnika wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (w skrócie: Prezes PFRON) w przedmiocie potwierdzenia sytuacji ekonomicznej pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą pod firmą "Agencja Ochrony Osób i Mienia C. T." S. K. Autor skargi dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a., w związku z art. 26c ust. 3, art. 26a ust. 9c, ust. 9b pkt 2, ust. 8, jak również § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 9 stycznia 2009r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, polegającego na niewezwaniu przedsiębiorcy do złożenia sprawozdania finansowego za rok 2011 (dodatkowo naruszenie art. 64 § 2 kpa), braku formalnego postanowienia o wszczęciu postępowania (dod. naruszenie art. 61 § 4 kpa), przekroczeniu wszelkich terminów prowadzenia przedmiotowego postępowania (dod. naruszenie art. 35 § 1, art. 36 § 1 oraz art. 7 kpa), niewypłaceniu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w terminie 39 dni od daty złożenia poszczególnych wniosków (dod. naruszenie art. 6 i art. 12 kpa) oraz wstrzymania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych bez uprzedniego wydania decyzji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, sposób prowadzenia postępowania przez organ przyczynił się do zakłócenia płynności finansowej pracodawcy i spowodował trudną sytuację ekonomiczną skarżącego. W petitum skargi jej autor wniósł o zobowiązanie organu do wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące styczeń i luty 2013r., orzeczenie, że bezczynność, a także później przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jak wyjaśnił autor skargi, (...) maja 2013 r. złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezesa PFRON w przedmiocie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Minister uznał, postanowieniem z 4 lipca 2013r. zażalenie za bezzasadne. Wydanie postanowienia nastąpiło po wydaniu decyzji przez Prezesa PFRON z (...) czerwca 2013r., o odmowie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące VIII-XII 2012 r. w związku z uznaniem pracodawcy za znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Natomiast, jak zaznaczył wnoszący skargę w zakresie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń i luty 2013 r., pracodawca został poinformowany przez Prezesa PFRON pismem z (...) czerwca 2013 r. o prowadzeniu postępowania w zakresie ustalenia jego sytuacji ekonomicznej i wezwany do przedłożenia szeregu dokumentów. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że gdyby po wypłacie dofinansowania, Prezesa PFRON ustalił istnienie nieprawidłowości, w tym istnienie trudnej sytuacji ekonomicznej miałby możliwość żądania zwrotu wypłaconego dofinansowania. Tymczasem organ przeprowadził zablokowanie udzielania pomocy i doprowadził do zakłócenia płynności finansowej przedsiębiorcy. Nie do przyjęcia, według wnoszącego skargę jest fakt, że organ prowadził postępowanie przez okres 9 miesięcy i założył tzw. "ręczną blokadę" przekazywania dofinansowania. Ponadto pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skarżący Agencja Ochrony Osób i Mienia C. T. S. K. sp. z o.o. powstała w wyniku przekształcenia z dniem 30 grudnia 2012 r. formy prawnej tego przedsiębiorcy z osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą na spółkę handlową, kapitałową, a organ nie dokonał stosowanych zmian ewidencyjnych lecz na nowo zarejestrował podmiot, co dodatkowo opóźniło prowadzone postępowanie. Wskazał też, że wpisu do KRS dokonano 30 grudnia 2012 r. ale wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej dokonano dopiero na mocy decyzji Ministra Gospodarki z dnia (...) marca 2013 r., co było powodem późniejszego złożenia przez niego informacji o dokonanym przekształceniu. Skarżący przyznał też fakt, iż w dniu 21 września 2012 r. organ poinformował go o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania za sierpień 2012 r. wobec istnienia zaległości wobec Funduszu oraz wobec braku złożenia sprawozdania finansowego za poprzedni rok oraz przyznał fakt, że (...) sierpnia 2012 r. organ wydał decyzję nakazującą mu dokonanie zwrotu ,w terminie 3 miesięcy od otrzymania decyzji, kwoty 62.143,79 zł środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 30 października 2012 r. złożył do organu sprawozdanie finansowe sporządzone za rok 2011, a w dniu 20 listopada tegoż roku, po wezwaniu organu, złożył informację dodatkową do wymienionego sprawozdania uzupełnioną podpisem właściciela. Przyznał również, że żądane decyzją z dnia (...) sierpnia 2012 r. środki Funduszu zostały zwrócone w dniu 22 stycznia 2013 r. Wskazał, że w dniu 23 stycznia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. poinformował Fundusz o jego nieuregulowanych zobowiązaniach podatkowych objętych tytułami wykonawczymi. Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia (...) marca 2013r. uzyskał ulgę w spłacie tych zaległości powstałych w podatku od towarów i usług za miesiąc październik i listopad 2012r. w łącznej kwocie 566.381,00 zł wraz z odsetkami w łącznej kwocie 15.682,00 zł, polegającą na rozłożeniu spłaty zaległości na raty miesięczne poczynając od 25 marca 2013 r. W odpowiedzi na skargę, Prezes PFRON wniósł o jej oddalenie. Organ, wobec zarzutów skarżącego dotyczących bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania wskazał, że był zobowiązany do wyjaśnienia nieuregulowanych wierzytelności pieniężnych (zgodnie z zawiadomieniem Naczelnika US w Ś.), informacji dotyczących przekształcenia formy prawnej prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, wezwania strony do przedstawienia jego sytuacji ekonomicznej. Fakt, jak zaznaczył , przekształcenia formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę i związane z tym kwestie przejęcia praw i obowiązków miały ogromny wpływ na czas rozpatrzenia sprawy. To spowodowało, jak zaznaczył Prezes PFRON konieczność analizy obszernego materiału dowodowego przedstawionego przez stronę z poszanowaniem przepisów określonych w k.p.a. i ustawie o rehabilitacji. W treści odpowiedzi na skargę, organ wskazał, że strona – wbrew jej zarzutom – była wezwana pismem z (...) września 2012 r. do usunięcia braków formalnych wniosku o dofinansowanie, zaś pismem z 28 listopada 2011 r. strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków Funduszu wypłacanych stronie za okresy I oraz III-XII 2008 roku. Zatem, jak wskazał autor odpowiedzi na skargę, na termin ostatecznego rozpatrzenia sprawy miały wpływ nie tylko czynności podejmowane przez organ, ale także czynności strony postępowania związane z przedstawieniem dokumentacji umożliwiającej podjęcie właściwego rozstrzygnięcia. O nowym terminie załatwienia sprawy strona była zawsze informowana zgodnie z wymogami art. 36 § 1 kpa. Wezwaniem z 2 września 2013 r. tut. Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o wyjaśnienie, czy jego zamiarem jest złożenie dwóch skarg tj. na bezczynność organu i na przewlekłość prowadzonego postępowania, czy też złożenie jednej skargi, a w takim przypadku dokładne określenie jej przedmiotu. Pismem z (...) września 2013 r., pełnomocnik skarżącego, w odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazał, że zamiarem było złożenie skargi na bezczynność Prezesa Zarządu PFRON, rozumianej jako przekroczenie terminu załatwienia sprawy dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, za okres VII-XII 2012r., gdzie postępowanie przez organ I instancji zostało zakończone wydaniem decyzji odmownej, a organ nie rozpoznał w przepisanych terminach wniosków o dofinansowanie i wstrzymał wypłatę dofinansowania. A także za okres I-II 2013 r., które to postępowanie zostało wszczęte i jest nadal prowadzone. W trakcie rozprawy w dniu 10 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w części dotyczącej rozpoznania przez organ wniosków skarżącego o nakazanie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń za I-II 2013 r., gdyż została wydana decyzja odmawiająca wypłaty, a wnioskodawca uznał jej zasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarżąca Spółka zarzucała Prezesowi Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych bezczynność, polegającą na braku rozpatrzenia jej wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od sierpnia do grudnia 2012 r. oraz od stycznia do lutego 2013 r. Na rozprawie w dniu 10 lutego 2014 r. skarżąca cofnęła skargę w części dotyczącej rozpoznania wniosków o wypłatę dofinansowania za okres od stycznia do lutego 2014 r., wskazując, że organ wydał w tym przedmiocie decyzję odmowną, a ona zgodziła się z jej treścią z uwagi na fakt, iż nie zachowała terminu do zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne przez co utraciła prawo do wypłaty żądanego dofinansowania. Mając na uwadze, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, nie zmierza do obejścia prawa, jak też nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż został związany cofnięciem skargi w tej części. Skuteczne, w myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), cofnięcie skargi stanowiło podstawę umorzenia postępowania sądowego w tym zakresie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W odniesieniu do pozostałej części żądania skargi Sąd ustalił, iż organ wydał w dniu (...) czerwca 2013 r. decyzję odmawiająca dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres od sierpnia do grudnia 2012 r. z uwagi na uznanie przedsiębiorcy za znajdującego się w trudnej sytuacji finansowej. Powyższa decyzja została wydana przed wniesieniem przedmiotowej skargi. Skarga została wniesiona w dniu (...) lipca 2013 r. Wcześniejsze wydanie decyzji czyni skargę na bezczynność we wskazanym przez skarżącą zakresie nieuprawnioną. Podkreślenia wymaga, że uwzględnienie skargi na bezczynność organu polega, zgodnie z art.149 p.p.s.a., na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie określonego aktu. Tak więc uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie polegałoby na zobowiązaniu Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do rozpoznania w określonym terminie wniosków skarżącej. Jednak decyzja taka obejmująca okres dofinansowania wskazany na datę orzekania Sądu została już przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydana, wobec czego organ ten aktualnie nie pozostaje w bezczynności. Żądanie skarżącej aby Sąd zobowiązał organ do wydania takiej decyzji było nieuprawnione na datę skargi i jako takie podlega oddaleniu. Sąd nie dopatrzył się też podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu przed wydaniem decyzji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czego domaga się skarżąca. Powyższe żądanie jest zawarte zarówno w uzasadnieniu skargi jak i w jej konstrukcji obejmującej okres żądanego dofinansowania do lutego 2013 r., czyli okres nie w pełni objęty decyzją organu z dnia (...) czerwca 2013 r. Pamiętać jednak należy, że objęte skargą okresy dofinansowania wynikają tak naprawdę z miesięcznych wniosków składanych przez skarżącą, czyli stanowią podstawę samodzielnego odrębnego orzekania organu co do każdego z nich. Zatem niezasadne byłoby przyjęcie, że w dacie składania skargi organ tylko częściowo rozstrzygnął jeden wniosek skarżącej. Ponadto nie może uchodzić uwadze okoliczność, że skarżąca cofnęła skargę w zakresie żądania rozstrzygnięcia wniosków o dofinansowanie za okres styczeń, luty 2013. Sąd ma świadomość istniejącej wykładni prawa, według której wydanie przez organ pozostający w bezczynności decyzji po wniesieniu skargi nie powoduje, iż postępowanie sądowoadministracyjne stało się w całości bezprzedmiotowe. Wynika ona z tego, że art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych wart. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej wart. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Z cytowanego przepisu wynika, że rozstrzygając skargę na bezczynność Sąd podjąć może trzy rozstrzygnięcia – odnośnie zobowiązania organu do dokonania czynności, odnośnie tego czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz odnośnie wymierzenia organowi grzywny. W przypadku bezprzedmiotowości nałożenia na organ zobowiązania do dokonania czynności z uwagi na jej wykonanie po wniesieniu skargi, należy rozstrzygnąć pozostałe przewidziane w przepisie kwestie – a to, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w przypadku zgłoszonego wniosku o wymierzenie grzywny, orzec w tym przedmiocie. Ustawodawca użył w treści przepisu zwrotu "jednocześnie", co mogło by wskazywać, że orzekanie o rażącym naruszeniu prawa i grzywnie może nastąpić jedynie w razie zobowiązania organu do dokonania czynności. Takie też stanowisko przyjmowane jest w części orzeczeń sądów administracyjnych. Jednak wykładnia językowa, zdaniem innych składów orzekających, pozostaje w sprzeczności z wykładnią celowościową. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 lipca 2012 r. o sygn. akt II OSK 1360/12 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że zastosowanie art. 149 p.p.s.a. wymaga uwzględnienia celu zmian jakie zostały dokonane ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.), która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r., ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173), która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r. oraz ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o zmianie ustawy -Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr76, poz. 409), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r. "Ratio legis tych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu niewydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa. Wprowadzenie tych zmian pozostaje w ścisłym związku z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie przeciwdziałania przewlekłemu prowadzeniu postępowań administracyjnych i rekompensowania szkód wynikających z tego tytułu. Prawidłowa wykładnia art. 149 P.p.s.a. nie może zostać przeprowadzona w oderwaniu od celów tych zmian.". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt. II OSK 1953/12 i z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt. I OSK 2443/12. Wykładnia art. 149 p.p.s.a. zgodnie z którą, wydanie przez organ pozostający w bezczynności aktu po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wyklucza możliwość orzeczenia o rażącym naruszeniu prawa przez organ, który dopuścił się bezczynności prowadziłaby do pozbawienia strony możliwości dochodzenia odszkodowania, o którym mowa wart. 4171 § 3 k.c., za szkodę, której źródłem jest niewydanie orzeczenia lub decyzji, a także wypaczałaby sens zmian wprowadzonych wskazanymi wyżej ustawami. Art. 4171 § 3 k.c., przewidujący odpowiedzialność władzy publicznej za szkodę wyrządzona przez niewydanie orzeczenia lub decyzji, gdy obowiązek ich wydania przewiduje przepis prawa stanowi, że naprawienia szkody można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem niewydania orzeczenia lub decyzji, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Na gruncie postępowania administracyjnego żaden przepis odrębny nie umożliwia stronie dochodzenia odszkodowania za bezczynność organu bez stwierdzenia we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem zaniechania organu. Obecnie ustawodawca umożliwił stronie uzyskanie orzeczenia o rażącym naruszeniu prawa już na etapie orzekania o bezczynności organu. Działanie organu pozostającego w bezczynności, który po wniesieniu skargi wyda dany akt, nie może prowadzić do pozbawienia strony prawa uzyskania wyroku stanowiącego prejudykat w postępowaniu odszkodowawczym. Organ pozostający w bezczynności po wniesieniu skargi do Sądu mógłby wydać taki akt w celu uniknięcia przyszłej odpowiedzialności. Zaistnienie tej przesłanki odpowiedzialności nie może zależeć od woli organu. Od woli strony należy natomiast wniesienie we właściwym czasie skargi na bezczynność organu. Właściwy czas oznacza wniesienie skargi w dacie pozostawania organu w bezczynności. Z ostrożności procesowej Sąd wskazuje, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do pozostawania w bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa. Organ naruszył prawo ale nie we wskazanym stopniu. Przede wszystkim wskazać należy, że skarżąca występowała z wnioskami o dofinansowanie odpowiednio w okresach miesięcznych, tj. za sierpień 2012r. – w dniu 18 września 2012 r., z uzupełnieniami wniosku w dniach 30 października i 20 listopada tego roku; za wrzesień – 18 października 2012 r.; za październik – 20 listopada 2012 r.; za listopad – 19 grudnia 2012 r.; za grudzień – 20 stycznia 2013 r. W dniu (...) sierpnia 2012 r. została wydana i doręczona skarżącej (działającej wówczas w innej formie prawnej) decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nakazująca zwrot środków Funduszu w kwocie 62.143,79 zł, co jest niesporne w sprawie. Nakazany zwrot środków oznaczał wymagalne zobowiązanie wobec Funduszu, przez co zgodnie z istotą regulacji zawartej w art. 26a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011r., Nr 127, poz. 721 ze zm. dalej ustawa o rehabilitacji) dofinansowanie nie mogło zostać wypłacone. Skarżąca dopiero w dniu 22 stycznia 2013r. dokonała tej wpłaty. Zgodzić się należy ze skarżącą, iż zgodnie z treścią powołanego art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji organ powinien wydać decyzję o wstrzymaniu wypłaty, czego nie uczynił i co stanowi naruszenie prawa. Przy ocenie sytuacji faktycznej i stopnia naruszenia prawa nie może jednak uchodzić uwadze, że skarżąca została poinformowana o wstrzymaniu dofinansowania w drodze elektronicznej w dniu 21 września 2012 r., znała swoje zadłużenie wobec Funduszu będące przeszkodą w dalszych dofinasowaniach zgodnie z ww. art. 26a ust. 8 ustawy, otrzymała stosowną decyzję z dnia 16 sierpnia 2012r. zobowiązującą ją do zwrotu środków, wiedziała kiedy uiściła należność wobec Funduszu (22 stycznia 2013r.). Ponadto pierwszy wniosek o wypłatę dofinansowania za sierpień 2012 r. miał braki. Organ pismem z dnia (...) września 2012 r. wezwał do uzupełnienia wniosku złożonego w dniu 18 września 2012 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej wezwanie było zasadne. Dotyczyło złożenia sprawozdania finansowego za rok 2011, a jego podstawę stanowił przepis art. 37 ust.5 i 6 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ( Dz. U. z 2007r., nr.59, poz. 404 ze zm.) oraz § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie ( Dz. U. nr. 53 poz. 312 ze zm.). Skarżący działający wówczas jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą sporządzał zgodnie z ustawą o rachunkowości pełne sprawozdanie finansowe ( bilans , rachunek zysków i strat, informację dodatkową , czego dowodem są potwierdzenia jego złożenia w Urzędzie Skarbowym w Ś. w dniu (...) kwietnia 2012 r.). Zatem wezwanie o jego złożenie nie było wezwaniem o jego sporządzenie. Ponadto należy wskazać, że jeden dzień po uiszczeniu należności Funduszu przez Spółkę, tj. w dniu 23 stycznia 2013 r., organ otrzymał informację o wydaniu tytułów wykonawczych przez Urząd Skarbowy w Ś. świadczących o zadłużeniu Spółki z tytułu podatku od towarów i usług w znaczącej kwocie. Było to podstawą do sprawdzenia sytuacji ekonomicznej skarżącej Spółki z uwagi na treść przepisów unijnych stanowiących, że nie można udzielać pomocy publicznej pracodawcy będącego w trudnej sytuacji ekonomicznej. Wynika to z treści przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz. Urz. L 214 z 9.08.2008r.). Powiadomienie o przystąpieniu do sprawdzenia sytuacji ekonomicznej organ wystosował 13 lutego 2013 r. Natomiast po uzyskaniu informacji od skarżącej Spółki z dnia 5 marca 2013r.o przekształceniu formy prawnej prowadzenia działalności prowadzone były czynności sprawdzające czynności dotyczących praw i obowiązków podmiotu przekształconego wraz z czynnościami sprawdzającymi sytuację ekonomiczną, gdyż Spółka dopiero w dniach 28 marca i 8 kwietnia 2013 r. złożyła dokumentację żądaną przez organ w odniesieniu do stanu jej sytuacji majątkowej. Pismem z dnia 30 kwietnia 2013 r. organ informował Spółkę w trybie art. 36 § 1 k.p.a. o nowym terminie rozpatrzenia sprawy, a w dniu (...) czerwca 2013 r. wydał decyzję merytoryczną. Powyższe stanowi, że rozpatrzenie przedmiotowych wniosków w dużej części uzależnione było od zachowania się strony skarżącej i powstałych przeszkód merytorycznych. Zaistniały błędy organu co do braku wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dofinansowania i braku dokładniejszej informacji o potrzebie wyznaczenia dłuższego terminu na rozpatrzenie sprawy ale w warunkach tej sprawy nie można uznać aby mogły mieć one charakter rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, a przede wszystkim mając na uwadze fakt, iż skarga została złożona w warunkach braku pozostawania organu w bezczynności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w części odnoszącej się do bezczynności organu w rozpoznaniu wniosków o wypłatę dofinansowania za okres od sierpnia do grudnia 2012 r. jako nieuzasadnioną na podstawie art.151 p.p.s.a.