II OSK 1579/14

Dnia 25 lutego 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1494/13 w sprawie ze skargi J. D. i S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną II OSK 1579/14 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę J. i S. D. i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa wiaty magazynowej na części działki nr [...] przy ul. [...] w K.". Organ wskazał, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej u.p.z.p. Odwołanie od ww. decyzji złożyli S. i J. D.. W ich ocenie projektową wiatę należy traktować jako obiekt kubaturowy i dlatego konieczne jest wyznaczenie dla niej linii zabudowy. Z tej samej przyczyny konieczne jest także określenie wskaźnika zabudowy i ustalenie udziału powierzchni biologicznie czynnej na terenie objętym wnioskiem. W analizie urbanistycznej odstąpiono od wyznaczenia wszystkich niezbędnych parametrów i ten sam błąd powielono w decyzji. Niezrozumiały jest tok rozumowania zaprezentowany w analizie urbanistycznej, w której obszernie analizowano wskaźniki zabudowy dla tego obszaru, by w końcu dojść do konkluzji, że dla tej inwestycji określenie powierzchni zabudowy i wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej nie jest konieczne. Decyzją dnia [...] września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił m.in., że materiał dowodowy zebrany w sprawie, w tym w szczególności analiza urbanistyczna, która stanowiła podstawę ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, odpowiada przepisom prawa. Zdaniem organu II instancji planowana inwestycja wpisuje się w funkcję obszaru analizowanego, który jest terenem zabudowanym. W ocenie Kolegium wiata nie jest obiektem budowlanym o charakterze kubaturowym, a w związku z powyższym nie wymaga określenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), dalej rozporządzenie. Załączniki do decyzji zawierają takie ustalenia jak: warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (zał. nr 1), część graficzną warunków zabudowy, sporządzoną na mapie z ewidencji gruntów w skali 1:1000 w oparciu o oryginalną kopię mapy z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zał. nr 2), część tekstową wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej (zał. nr 3), część graficzną wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, sporządzonej na mapie ewidencji gruntów w skali 1:1000 w oparciu o oryginalne kopie map z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zał. nr 4). Ponadto szczegółowe warunki zawarte w załącznikach do decyzji określają: gabaryty i formę obiektu, warunki w zakresie ochrony zieleni, wód i geologii oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Poinformowano również inwestora, że inwestycja nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności oraz dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ponadto należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowania, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Kolegium podniosło, że analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem wykazała, że przedsięwzięcie zarówno pod względem funkcji w obszarze analizowanym, jak i formy spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia. Kolegium zwróciło uwagę na fakt, że drugim etapem postępowania inwestycyjnego będzie uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, a przedłożony przez inwestora projekt budowlany winien zapewnić ochronę interesów osób trzecich. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli J. i S. D.. Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna, będąca podstawą do uznania, że inwestycja spełnia wszystkie warunki stawiane przez art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., jest wadliwa. Po pierwsze, w obszarze analizowanym, którego sposób i cechy zabudowy oraz zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania (§ 2 pkt 4 rozporządzenia), ustala się linię nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej elewacji jej gzymsu lub attyki, a także geometrię dachu i kierunek głównej kalenicy dachu. Zdaniem autora analizy w realiach niniejszej sprawy nie występuje konieczność ustalenia dla projektowanej inwestycji linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, udziału powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej. W ocenie Sądu stanowisko to jest wadliwe. Przytaczając treść § 4 ust. 1-4 rozporządzenia, Sąd I instancji nie zgodził się z przedstawioną w analizie argumentacją, że w związku z usytuowaniem projektowanej wiaty poniżej poziomu terenu ul. [...] z górną krawędzią dachu wiaty na poziomie ulicy nie występuje konieczność ustalenia linii zabudowy na terenie objętym wnioskiem. Okoliczność ta nie może zwalniać organu z obowiązku ustalenia linii zabudowy także dla projektowanej wiaty. Nie ma żadnych prawnych przeszkód, by linia zabudowy została ustalona dla obiektu zlokalizowanego poniżej poziomu ulicy. Podobnie Sąd nie podzielił stanowiska organów, zgodnie z którym z uwagi na fakt , że wiata nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie zachodzi potrzeba wyznaczenia dla projektowanej inwestycji wskaźnika powierzchni zabudowy. Przepisy § 5 rozporządzenia nie zawierają w swojej treści ograniczenia jego zastosowania do budynku w rozumieniu art. 3 pkt. 2 P.b. Dlatego przedmiotowy parametr projektowanej inwestycji winien być ustalany dla każdego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 P.b. Sąd Wojewódzki nie uznał także za prawidłowe stanowiska organów, zgodnie z którym z uwagi na fakt, że wiata projektowana jest na terenie utwardzonym kostką betonową, nie występuje konieczność ustalania udziału powierzchni biologicznie czynnej. Organy odstąpiły także od ustalenia szerokości elewacji frontowej projektowanej inwestycji, uzasadniając to m.in. faktem lokalizacji planowej wiaty poniżej poziomu ul. Zakopiańskiej, z górną krawędzią dachu w poziomie terenu ulicy i przyległego chodnika, co sprawia, że projektowany obiekt nie posiada elewacji frontowej. Sąd I instancji podkreślił jednak, że front działki, o którym mowa w § 2 pkt 5 rozporządzenia, ustala się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez określenie, z której drogi odbywać się ma główny wjazd lub wejście na działkę. Natomiast szerokość elewacji frontowej, o której mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia, określa linia prosta łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku obiektu budowlanego od strony frontu działki. Przedmiotowy wskaźnik winien więc zostać jednoznacznie ustalony w oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia lub też w przypadku stosownego uzasadnienia zawartego w treści analizy - w oparciu o § 6 ust.2 rozporządzenia. Sąd zakwestionował także sposób, w jaki organy ustaliły wysokość projektowanej wiaty, ustalając maksymalny poziom górnej krawędzi dachu na poziomie 243,06 m n.p.m. Posłużono się więc pojęciem wysokości bezwzględnej, co nie pozwala na ustalenia realnej (względnej) wysokości projektowanej wiaty, zwłaszcza że przewiduje się przy jej realizacji obniżenie znajdującego się pod nią terenu. W ocenie Sądu I instancji brak wskazania tak istotnych parametrów planowanej inwestycji jak linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy (w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej), czy szerokość elewacji frontowej wypacza istotę charakteru decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Takie określenie warunków zabudowy nie może być uznane za prawidłowe, gdyż w istocie czyni niemożliwym ustalenie, na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.). Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2014 r. skargę kasacyjną złożył W. S.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie § 4, 5 i 6 rozporządzenia, poprzez jego niesłuszne i błędne zastosowanie w sprawie. Wskazując na powyższe, autor skargi kasacyjnej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie autora skargi kasacyjnej analiza urbanistyczno-architektoniczna dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego została sporządzona w sposób prawidłowy. Zasadne są wnioski analizy w zakresie kwestii braku konieczności ustalenia linii i powierzchni zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej projektowanej inwestycji, co wynika z jej specyfiki. Przedmiotowa inwestycja - wiata magazynowa - ma być bowiem usytuowana w taki sposób, że będzie się ona znajdowała poniżej poziomu ul. Zakopiańskiej, wobec czego nie będzie ona miała żadnego wpływu na kształtowanie linii zabudowy w obszarze analizowanym. Z tych samych względów nie istnieje konieczność określania wielkości jej powierzchni. W analizie zostało wskazane, że dach wiaty będzie zrównany z poziomem ul. Zakopiańskiej, jak również podano maksymalną powierzchnię tego dachu (95 m). Projektowana wiata stanowić będzie nawiązanie do występującego w bliskiej odległości sposobu zagospodarowania frontowych fragmentów działek (zarówno o powierzchni zbliżonej do powierzchni dachu wnioskowanej wiaty, jak też o powierzchni znacznie większej). Wszystko to należy uznać za wystarczające w kontekście wymogów, jakie winna spełniać analiza urbanistyczno-architektoniczna, mając na względzie opisaną wyżej specyfikę zamierzenia inwestycyjnego. Argumentację tę można odnieść również do kwestii braku konieczności określania szerokości elewacji frontowej, skoro planowana wiata magazynowa jej nie posiada. Specyfika spornej inwestycji determinuje również sposób ustosunkowania się do zarzutu posłużenia się przy określaniu jej wysokości parametrami wysokości bezwzględnej zamiast względnej. W analizie zostało jasno wyjaśnione, że określenie wysokości planowanej inwestycji możliwe jest wyłącznie przy posłużeniu się parametrami wysokości bezwzględnej. Odnosząc się do okoliczności nieustalenia udziału powierzchni biologicznie czynnej w zakresie planowanej inwestycji, skarżący poparł w całości ustalenia poczynione w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Podniósł przy tym, że kwestie dotyczące ustalenia parametrów powierzchni biologicznie czynnej nie mogą być podstawą zarzutu, ponieważ stosowne akty prawne nie zawierają kryteriów precyzyjnego ich ustalenia (sposobu i trybu). Zatem wymogi rozporządzenia spełnia jakiekolwiek odniesienie się do kwestii ustalenia powierzchni biologicznie czynnej, w tym takie, jak zostało zawarte w analizie sporządzonej do niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Autor skargi kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji postawił zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które zmierzają do wykazania, że specyfika planowanej inwestycji sprawia, że niektóre parametry obiektu, o których mowa w § 4, 5 i 6 rozporządzenia, nie muszą w niniejszej sprawie zostać w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określone. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela zaprezentowane przez Sąd I instancji stanowisko, że fakt, że planowany obiekt ma być wiatą, której dach znajdował się będzie na poziomie drogi publicznej przylegającej do działek, na których inwestycja ma zostać zrealizowana, w żaden sposób nie uzasadnia odstąpienia od określenia parametrów wymaganych przepisami rozporządzenia. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W myśl zaś do § 1 rozporządzenia, określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1/ linii zabudowy; 2/ wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3/ szerokości elewacji frontowej; 4/ wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5/ geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Nie ma wątpliwości, że gabaryty obiektu budowlanego, o których mowa w przywołanych przepisach, powinny być jednoznacznie określone w stosownej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu i że gabarytów tych nie można domniemywać (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2008 r., II OSK 1603/07). W orzecznictwie podnosi się wprawdzie, że mogą wystąpić sytuacje, gdy określenie wszystkich tych parametrów jest nie tylko niecelowe, ale i niemożliwe (np. w sytuacji budowy podziemnych parkingów – por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r., II SA/Kr 1029/13). Tym niemniej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego budowa spornej wiaty przypadkiem takim nie jest. Ma to być bowiem zwyczajny obiekt budowlany, usytuowany na powierzchni działek przylegających do drogi publicznej, posiadający fizyczne wymiary i tak jak inne obiekty w obszarze analizowanym wpływający na ład urbanistyczny. Jego realizacja musi zatem zostać poprzedzona określeniem wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nie można w żaden sposób zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że okoliczność, że dach wiaty będzie na tym samym poziomie co droga publiczna (ul. Zakopiańska), uzasadnia odstąpienie od konieczności ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wskaźnika zabudowy, czy też wysokości wiaty. Przecież okoliczność ta spowodowana jest jedynie niewielkim (wynoszącym ok. 1,5 m) spadkiem terenu od ulicy w głąb działek. Nie jest to niczym niezwykłym, większość budynków po tej stronie ul. [...] położonych jest na terenie poniżej jej poziomu, co nie uzasadnia przecież odstąpienia od przewidzianych prawem wymogów. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Sporna wiata ma być wzniesiona ponad poziom terenu, niewątpliwie zatem wobec obiektu naziemnego ustalenie linii zabudowy było obowiązkiem organów administracji. Będzie ona bowiem miała wpływ na kształtowanie linii zabudowy w obszarze analizowanym, tak jak i pozostałe znajdujące się na tym obszarze obiekty budowlane. Podobnie zasadnie Sąd I instancji zakwestionował fakt nieokreślenia przez organ wskaźnika zabudowy. W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). W sporządzonej analizie urbanistycznej dokonano analizy wskaźnika zabudowy dla obszaru analizowanego, by następnie odstąpić od określenia go dla terenu inwestycji. W analizie tej podano wprawdzie, że wskaźnik zabudowy dla działki [...] wynosi obecnie 38%, ale nie podano, jak się zmieni w momencie wybudowania wiaty. Skoro został on wyliczony dla budynku o powierzchni 222 m2 na poziomie 38%, to po wybudowaniu wiaty o powierzchni 95 m2 (określona powierzchnia dachu wiaty) wskaźnik ten niewątpliwie wzrośnie i prawdopodobnie przekroczy maksymalny wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym (47%). Jest to oczywiście możliwe i dopuszczalne, ale musi wynikać z przeprowadzonej analizy, czego nie uczyniono. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej samo określenie powierzchni dachu wiaty nie jest prawidłowe i wystarczające w kontekście wymogów z § 5 rozporządzenia. Można jedynie zgodzić się z jego argumentami co do powierzchni biologicznie czynnej. Niewyznaczenie tego parametru, przy jednoczesnym wyjaśnieniu w analizie przyczyn takiego stanu rzeczy, rzeczywiście nie powinno być traktowane jako naruszenie prawa. Rozporządzenie Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589), wymieniając w § 2 pkt 3 elementy decyzji ustalającej warunki zabudowy, wyraźnie wskazuje na ustalenie powierzchni biologicznie czynnej. Jednakże treść rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wskazuje na sposób i tryb ustalania tego parametru (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2011 r., II SA/Kr 759/10). Nie mogły także przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty dotyczące braku konieczności określenia w decyzji elewacji frontowej planowanej wiaty. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Oczywiście wiata, jako obiekt składający się z dachu usytuowanego na pionowych słupach, nie posiada klasycznej elewacji, rozumianej jako zewnętrzna powierzchnia ściany budynku. To zapewne miał na myśli autor skargi kasacyjnej podnosząc, że wiata nie ma elewacji. Tym niemniej oczywiste jest, ze cytowany przepis odnosi się do frontowej szerokości obiektu, czyli szerokości od strony drogi publicznej. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, który szerokość tę ujął jako linię prostą łączącą dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku obiektu budowlanego od strony frontu działki. Tak określona szerokość wiaty spełniałaby wymogi stawiane przez § 6 rozporządzenia. Odstąpienie od ustalenia tego parametru było nieuzasadnione. Nie można również zarzucić Sądowi I instancji błędu, jeśli chodzi o zakwestionowanie ustalenia wysokości projektowanej wiaty poprzez podanie jedynie wysokości bezwzględnej (243,06 m nad poziomem morza) górnej krawędzi jej dachu. Tak podany parametr w rzeczywistości określa jedynie położenie dachu względem ul. Zakopiańskiej, nie określa jednak w żaden sposób wysokości wiaty. Skoro bowiem planuje się przy jej realizacji obniżenie terenu pod nią, to brak określenia realnej wysokości wiaty pozwalałby w praktyce inwestorowi na niekontrolowane obniżanie terenu, co mogłoby wywołać negatywne skutki dla działki sąsiedniej, w granicy z którą obiekt ma powstać. Zasadnie zatem konkludował Sąd Wojewódzki, że brak wskazania tak istotnych parametrów planowanej inwestycji powoduje, że niemożliwe byłoby ustalenie, na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.