II GZ 238/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Z. S. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2338/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Z. S. w K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2338/13 odmówił P. Z. S. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie udzielonego upomnienia. Sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan sprawy. Minister Sportu i Turystyki zaskarżoną decyzją po rozpatrzeniu wniosku P. Z. S. (dalej: skarżący) o ponowne rozpatrzenie, utrzymał w mocy decyzję Ministra Sportu i Turystyki z [...] lutego 2013 r. udzielającą Zarządowi skarżącego upomnienia w związku z niedostosowaniem działalności do wymogów określonych w ustawie o sporcie, ze względu na nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności skarżącego do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. P. Z. S. z siedzibą w K. wniósł skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [....] czerwca 2013 r., w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) z uwagi na wyrządzenie znacznej szkody w postaci pozbawienia skarżącego środków finansowych, jak również spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji skarżącego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana w trybie nadzorczym, którą udzielono skarżącemu upomnienia, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o sporcie oraz zażądano podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem w postaci przedstawienia zaświadczenia o przynależności P. Z. S. do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Odmawiając wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie pociąga za sobą żadnych negatywnych konsekwencji finansowych dla skarżącego w postaci odmowy udzielenia dotacji czy też "unicestwienia" skarżącego. Sąd zaznaczył również, iż o rozwiązaniu p. z. s. może zdecydować wyłącznie sąd rejestrowy w przypadku, gdy jego działalność wykazuje rażące lub uporczywe naruszenie prawa albo postanowień statutu i nie ma warunków do przywrócenia działalności zgodnej z prawem lub statusem zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie. P. Z. S. z siedzibą w K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Jednocześnie na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jeszcze przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., albowiem zażalenie jest uzasadnione oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym opłaty od zażalenia. Zażaleniem skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. - art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wobec nie wywoływania przez przedmiotową decyzję żadnych negatywnych skutków w postaci konsekwencji finansowych czy też likwidacji związku, gdy w rzeczywistości przesłanki te w pełni zachodzą a Sąd winien także wstrzymać akt gdyż zachodzi już samo niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu zażalenia P. Z. S. podał, że akt wydany przez Ministra Sportu i Turystyki sankcjonuje jedynie powstały, w rzeczywistości stan faktyczny, w którym Organ Nadzorczy, wydając upomnienie może dążyć do zlikwidowania P. Z. S., poprzez ograniczenie środków finansowych na działalność i tym samym skarżący wskazuje, iż wydany akt nie tylko wyrządził skarżącemu znaczne szkody finansowe, lecz także z każdym kolejnym dniem akt ten tworzy niebezpieczeństwo jego powiększenia. Skarżący niezależnie od ważnej kwestii finansowania ze źródeł publicznych, zaznaczył, że obecnie w środowisku sportowym postrzegany jest jako podmiot, który nie działa zgodnie z prawem i finalnie zostanie zlikwidowany lub wcielony do P. . N., ponosi straty, które odbijają się utratą obecnych i potencjalnych sponsorów. Zaistniała sytuacja doprowadziła również do tego, iż do P. Z. S. nie zostają uiszczane składki członkowskie, co również skutkuje tym, iż skarżący nie ma niezbędnych środków do funkcjonowania. W ocenie skarżącego zasadny jest jego wniosek o wstrzymanie przedmiotowej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Administracyjny, albowiem zarówno niebezpieczeństwo finansowe oraz trudne do odwrócenia skutki zostały przez skarżącego w pełni udowodnione wraz z możliwą w późniejszym etapie procedurą likwidacji związku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W art. 61 § 3 p.p.s.a. określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207). Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. We wniosku skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności odnoszących się do likwidacji P. Z. S. ani okoliczności potwierdzających zaistnienie trudnej sytuacji finansowej związku na wskutek decyzji podjętej przez organ. Podkreślić wobec tego należy, że żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów nie może doprowadzić do uwzględniania wniosku. W uzasadnieniu wniosku skarżący ograniczył się jedynie do gołosłownych stwierdzeń, skupiając się wyłącznie na wskazaniu ogólnych skutków, które mogą nastąpić, gdy decyzja nie zostanie wstrzymana. Nie zostało natomiast wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący powinien chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony. W niniejszej sprawie decyzją Ministra Sportu i Turystyki udzielono skarżącemu upomnienia w związku z niedostosowaniem działalności do wymogów określonych w ustawie o sporcie, ze względu na nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności skarżącego do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez M. K. O. oraz żądającą od władz skarżącego P. Z. S. niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem tj. przedstawienie zaświadczenia o przynależności skarżącego do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez M. K. O. w terminie dwóch miesięcy od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. Wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, aby zaskarżona decyzja mogła doprowadzić do likwidacji Z., ani też nie wykazał realnych wymiernych skutków takiej decyzji mogących doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiona w zażaleniu okoliczność zmniejszenia dotacji ze środków publicznych czy też wskazywane kwestie odejścia sponsorów lub wycofania się partnerów biznesowych oraz brak potencjalnych sponsorów na przyszłość, P. Z. S. upatruje w niestabilnej sytuacji Z. z uwagi na decyzję Ministra Sportu i Turystyki jednakże, wskazane okoliczności, z przyczyn wyżej opisanych nie mogą stanowić podstawy do uznania, iż skarżący przedstawił przesłanki warunkujące zastosowaniem instytucji prawnej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności skarżący nie wykazał ani nie uprawdopodobnił zaistnienia związku przyczynowo skutkowego pomiędzy wydaniem zaskarżonej decyzji a opisanymi wyżej okolicznościami. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.