II FSK 1966/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Beata Sobocha, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 2079/13 w sprawie ze skargi Z. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 7 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie podatków od spadków i darowizn 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r. o sygn. I SA/Kr 2079/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z. N. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie (dalej: organ lub Dyrektor IS) z dnia 7 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Krakowie). 2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Krakowie podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: organ pierwszej instancji) w trakcie czynności sprawdzających na podstawie wezwań z dnia 16 lipca i 3 września 2012 r. oraz wezwania - ponaglenia z dnia 17 września 2012 r. w związku z poniesionym wydatkiem w 2006 r. na zakup nieruchomości, celem złożenia wyjaśnień czy w złożonym zeznaniu podatkowym za 2006 rok zostały wykazane przychody ze wszystkich źródeł przychodów określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz dowodów źródłowych dotyczących uzyskanych przychodów, skarżący w dniu 1 października 2012 r. złożył zeznanie podatkowe SD-3 o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych, w którym wykazał uzyskanie w dniu 5 lutego 2005 r. tytułem darowizny środków pieniężnych w kwocie 500.000 zł od ojca R. N. Do zeznania podatkowego dołączył pismo, w którym oświadczył, że w dniu 5 lutego 2005 r. otrzymał od swojego ojca kwotę 500.000 zł. Ponadto w dniu 2 października 2012 r. do organu podatkowego zostało złożone pismo siostry podatnika B. S., która oświadczyła, że w jej obecności jego ojciec darował jej bratu kwotę 500.000 zł. Organ pierwszej instancji po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że materiał ten nie dokumentuje możliwości finansowych darczyńcy, uzasadniających dokonanie darowizny w tak znacznej kwocie, wobec czego decyzją z dnia 28 czerwca 2013 r. nr [...] umorzył postępowanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn. 2.2. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 136, art. 137, art. 180 i art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.) oraz art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 205 ze zm.; dalej: u.p.s.d.). 2.3. Dyrektor IS, uznając zarzut naruszenia art. 6 ust. 4 u.p.s.d. za niezasadny, decyzją z dnia 7 października 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podał, że nabycie tytułem darowizny z dnia 5 lutego 2005 r. nie zostało zgłoszone przez skarżącego w terminie miesiąca od dnia powstania pierwotnego obowiązku podatkowego. Ujawnienie nabycia w drodze darowizny nastąpiło dopiero poprzez złożenie w dniu 1 października 2012 r. przez odwołującego zeznania podatkowego (SD-3) w trakcie czynności sprawdzających prowadzanych przez organ pierwszej instancji. Stwierdził również brak podstaw do przyjęcia, że w dniu 5 lutego 2005 r. faktycznie darowizna miała miejsce. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że organ pierwszej instancji przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe, dokonał oceny zebranych w tym postępowaniu dowodów, jak również dokonał szczegółowej analizy przychodów i wydatków darczyńcy z ostatnich dziesięciu lat poprzedzających dokonanie darowizny, celem ustalenia poziomu posiadanych przez darczyńcę środków finansowych, w konkluzji wywodząc, że nie zostało uprawdopodobnione, aby darczyńca mógł zgromadzić kwotę stanowiącą przedmiot darowizny. W ocenie organu twierdzenia odwołującego i świadków dotyczące źródeł, czy też wielkości zgromadzonych przez darczyńcę środków przekazanych w darowiźnie nie zostały poparte dowodami, ani nawet nie zostały uwiarygodnione pośrednimi świadectwami. Wskazane źródło przychodu w postaci dochodu uzyskanego z tytułu pracy za granicą nie zostało uwiarygodnione. Nie przedstawiono żadnego dokumentu na tę okoliczność. Stąd też złożone wyjaśnienia dotyczące źródeł pochodzenia kwoty 500.000 zł budzą wątpliwości co do ich prawdziwości. Organ uznał, że co prawda nie ma obowiązku przechowywania środków pieniężnych na rachunkach bankowych, niemniej jednak przechowywanie ich poza rachunkiem bankowym w gotówce przez tak długi okres czasu sprzeczne byłoby z zasadami doświadczenia życiowego. Organ miał przy tym na względzie przemiany gospodarcze, hiperinflację na początku lat dziewięćdziesiątych oraz wejście w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego (Dz. U. z 1994 r. Nr 84, poz. 386 ze zm.). 3. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. 3.1. Na ww. decyzję Dyrektora IS skarżący wniósł skargę do WSA w Krakowie, w której sformułował wniosek o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: (1) niezastosowanie, ewentualnie niewłaściwe zastosowanie art. 120, art. 121 § 1, art. 122 o.p. poprzez przyjęcie, że do ustalenia czy poziom oszczędności darczyńcy pozwala na dokonanie darowizny wystarczająca jest analiza przychodów i wydatków z ostatnich dziecięciu lat poprzedzających dokonanie darowizny; (2) błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 187 § 1 o.p. poprzez próbę przerzucenia obowiązku zebrania całości materiału dowodowego na skarżącego; (3) niewłaściwe zastosowanie art. 191 o.p. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. 4.1. Zdaniem WSA w Krakowie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że negacja przez skarżącego ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe miała charakter ogólny, lakoniczny, a przywołana argumentacja w zasadzie ograniczała się do gołosłownego kontestowania przyjętego stanu faktycznego - ustalonego poprawnie w sprawie - przez pryzmat nieuwzględnienia przez organy zeznań skarżącego oraz zawnioskowanych przezeń świadków: żony, siostry oraz szwagra. Tymczasem organy szczegółowo uzasadniły, dlaczego nie dały wiary powyższym dowodom osobowym. Wskazały w szczególności na ich fundamentalną sprzeczność z innymi przeprowadzonymi w sprawie dowodami, akcentując obiektywny, a przy tym jednoznaczny wydźwięk dowodów leżących u podstaw ustaleń. Zwróciły zwłaszcza uwagę na okoliczności determinujące przyjętą ocenę przez pryzmat zastosowania reguł swobodnej oceny dowodów, tj. logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i zdrowego rozsądku. Wskazały w tym kontekście na brak jakiegokolwiek materialnego śladu zawartej umowy darowizny, brak uprawdopodobnienia zgromadzenia objętych nią środków pieniężnych, powoływane przez skarżącego okoliczności towarzyszące przechowywaniu owych środków tak przez skarżącego, jak i jego ojca i zaciąganie przez skarżącego mimo dysponowania znaczną gotówką kredytów bankowych. Drobiazgowo potraktowały także kwestię możliwości zgromadzenia przez ojca skarżącego tak znacznej kwoty składającej się na powoływaną darowiznę. Dokonały w związku z tym szczegółowej analizy przychodów i wydatków darczyńcy z ostatnich 10 lat poprzedzających jej dokonanie, a to celem ustalenia poziomu ewentualnych jego oszczędności. Rozważyły też możność zgromadzenia przez darczyńcę w okresie niepełnych dziesięciu miesięcy pobytu w USA 500.000 zł, także przez pryzmat późniejszego wydatkowania środków na budowę domu w K. i utrzymanie siebie i rodziny. Wyprowadzone przez organy wnioski i oceny także i w tym zakresie pozostają w zgodzie z logiką i doświadczeniem życiowym, nie naruszają więc zasady swobodnej oceny dowodów. Powyższe koresponduje z faktem pierwotnego pominięcia przez skarżącego zgłoszenia nabycia od ojca środków pieniężnych i niewykazania ich jako przychodu oraz ze stosownym ich zgłoszeniem dopiero w związku z czynnościami sprawdzającymi organu. W świetle przedstawionych rozważań w ocenie WSA w Krakowie zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia okazał się niezasadny. Sąd ten zaakcentował przy tym, że zarzut nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle przepisów prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187, czy art. 191 w związku z art. 210 § 1 i 4 o.p. Zdaniem WSA w Krakowie sposób postępowania skarżącego sprowadzał się nie tyle do negowania dowodów, co raczej do kontestowania ostatecznych wniosków wyprowadzonych przez organy z niespornych w znacznej mierze faktów. Tymczasem materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny, zaś jego znacznie było jednoznaczne. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy podatkowe wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Sąd podał, że nie była sporna okoliczność, że ojciec skarżącego jedynie przez okres niespełna 10 miesięcy przebywał w Stanach Zjednoczonych, w latach 1996-2000 deklarował zazwyczaj zerowe przychody z działalności gospodarczej, a w latach późniejszych jego przychody oscylowały w granicach od 1107,10 do 6956.95 zł, nie składał żadnych innych deklaracji podatkowych, wybudował dom w K., dysponował ustalonym przez organy majątkiem ruchomym, a także brak było jakichkolwiek materialnych śladów świadczących o dokonanej darowiźnie niebagatelnej przecież kwoty pieniężnej. Inicjatywa procesowa skarżącego sprowadzała się natomiast do twierdzenia, że darczyńca był w posiadaniu znacznych kwotowo środków pieniężnych, które zarobił w bliżej nieokreślony sposób, a przy tym w bliżej nieokreślonym czasie. Środki owe miały być przy tym przechowywane w domu darczyńcy. Zasady logicznego rozumowania, wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego uprawniają do konstatacji, że wyprowadzone przez organy ze wskazanych twierdzeń wnioski były prawidłowe. Nie sposób bowiem respektując powyższe zasady podważyć stanowiska organów, że z ustalonej działalności zarobkowej tak w kraju, jak i za granicą, mając przy tym na względzie koszty poniesione na budowę domu, oraz konieczne wydatki na utrzymanie rodziny w latach 1978-2003 nie można było uzyskać dochodów pozwalających na zgromadzenie oszczędności w wymiarze adekwatnym do dokonania przedmiotowej darowizny. Wobec braku realnej inicjatywy dowodowej skarżącego w powyższym zakresie zgromadzone przez organy dowody stanowiły jedynie możliwe, a przy tym maksymalnie zobiektywizowane źródło ustaleń. Twierdzenie to było tym bardziej uprawnione, że skarżący ograniczał się w toku postępowania podatkowego do artykułowania nieweryfikowalnych twierdzeń o źródłach dochodów swego ojca. W konsekwencji WSA w Krakowie za nieuzasadnione uznał zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przywołanych wyżej przepisów postępowania. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 191 o.p. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez organy podatkowe, której to wady nie dostrzegł WSA w Krakowie, a to poprzez ustalenie, że do darowizny z dnia 5 lutego 2005 r. nie doszło z uwagi na ocenę możliwości finansowych darczyńcy które – w opinii organów podatkowych - podzielonej następnie przez WSA w Krakowie, nie dawały podstaw do przyjęcia że darczyńca mógł zgromadzić kwotę darowizny, w sytuacji gdy w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego nie jest możliwe powiązanie możliwości finansowych darczyńcy (tj. możliwości zgromadzenia przez niego określonej kwoty darowizny w oparciu o ustalone źródła dochodu) z faktem dokonania przez niego darowizny. 5.2 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu. W tejże skardze skarżący sformułował jeden zarzut naruszenia przepisów postępowania, w ramach którego zarzucił naruszenie art. 191 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez ustalenie, że do darowizny z dnia 5 lutego 2005 r. nie doszło z uwagi na ocenę możliwości finansowych darczyńcy, które - w opinii organów podatkowych - podzielonej następnie przez WSA w Krakowie, nie dawały podstaw do przyjęcia, że darczyńca mógł zgromadzić kwotę darowizny, w sytuacji gdy w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego nie jest możliwe powiązanie możliwości finansowych darczyńcy (tj. możliwości zgromadzenia przez niego określonej kwoty darowizny w oparciu o ustalone źródła dochodu) z faktem dokonania przez niego darowizny. 6.2. Należy w związku z tak zredagowanym zarzutem stwierdzić, że według skarżącego sporna w sprawie jest jedynie ocena ustalonego stanu faktycznego. Artykuł 191 o.p. wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów, według której organ podatkowy - prowadzący postępowanie podatkowe - przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena dowodów nie może się koncentrować wokół jednego dowodu lub części dowodów. Stwierdzenie, że dana okoliczność została udowodniona, wymaga oceny wszystkich dowodów we wzajemnym ze sobą powiązaniu, do czego konieczne jest uprzednie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego. Z uwagi na to, że granice swobodnej oceny dowodów nie są w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego, ich przekroczenie musi być zatem rozpatrywane w każdej konkretnej sprawie podatkowej, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń oraz doświadczenia życiowego. W skardze kasacyjnej co prawda wskazano na naruszenie art. 191 o.p., ale skarżący wiąże naruszenie tego przepisu nie tyle z naruszeniem uregulowanej w nim zasady swobodnej oceny dowodów, lecz z zakwestionowaniem celowości prowadzenia postępowania dowodowego w celu stwierdzenia faktu darowizny poprzez ustalenie możliwych źródeł pochodzenia kwoty darowizny. Zdaniem skarżącego, w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego nie jest możliwe powiązanie możliwości finansowych darczyńcy z faktem dokonania przez niego darowizny. Umowa darowizny jest umową nazwaną uregulowaną w przepisach od art. 888 do art. 902 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej: k.c.). Według art. 888 § 1 k.c. przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Darowizna stanowi zatem bezpłatne przysporzenie odbywające się kosztem majątku darczyńcy na rzecz majątku obdarowanego. Jest to przysporzenie definitywne – przenoszące własność przedmiotu darowizny. Wola darmego przysporzenia korzyści obdarowanemu powinna być wyrażona w sposób jednoznaczny, a równocześnie powinna być dokonana w sposób eliminujący jakiekolwiek wątpliwości, które pozwalają odróżnić ostateczną decyzję darczyńcy od niezobowiązujących obietnic. Równocześnie wymagania formalne w odniesieniu do umowy darowizny powinny być usytuowane na takim poziomie, żeby zainteresowani mogli legitymować się w przyszłości niebudzącymi wątpliwości dowodami na fakt dokonania czynności prawnej. Z tych przyczyn ważność oświadczenia woli darczyńcy jest uzależniona od jego złożenia w formie aktu notarialnego. Wymagania formalne stawiane wobec oświadczenia woli darczyńcy łagodzi wykonanie świadczenia (art. 890 § 1 k.c.). Umowę darowizny za wykonaną w sposób niewątpliwy należy uznać wtedy, gdy nastąpi wydanie obdarowanemu przedmiotu darowizny. Z tą chwilą umowa darowizny jest uważana za ważną, bez względu na formę, w jakiej oświadczenia stron zostały złożone. W postępowaniu prowadzonym w przedmiocie opodatkowania darowizny z uwagi na powołanie się przez skarżącego na darowiznę w kwocie 500.000 zł otrzymaną od ojca i niezgłoszoną do opodatkowania oraz bez dochowania formy aktu notarialnego, tak jak to miało miejsce w niniejszym postępowaniu, winno było zatem skłonić organy podatkowe przede wszystkim do wyjaśnienia, czy wskazywane zdarzenie miało w rzeczywistości miejsce. Skoro w postępowaniu podatkowym dowodem może być wszystko, co przyczyni się do wyjaśnienia sprawy (art. 180 § 1 i art. 181 o.p.) korzystne dla siebie okoliczności strona mogła dowodzić każdym niesprzecznym z prawem dowodem, a zatem także zeznaniami świadków. Organy podatkowe miały zaś prawo i obowiązek badania możliwości finansowych darczyńcy, a w razie stwierdzenia braku możliwości zgromadzenia środków będących przedmiotem darowizny, mogły twierdzeniom o fakcie udzielenia darowizny odmówić wiary. W celu potwierdzenia prawdziwości twierdzeń skarżącego organ podatkowy przesłuchał skarżącego i świadków (żonę, siostrę i szwagra) na okoliczność otrzymanej przez niego darowizny od ojca (zmarłego w 2006 r.) w kwocie 500.000 zł, jak również w celu uprawdopodobnienia możliwości zgromadzenia przez darczyńcę (ojca skarżącego) tak znacznej kwoty pieniędzy, darowanej następnie skarżącemu. Owe kwestionowane przez skarżącego zasady logiki i doświadczenia życiowego wymagały tego, żeby w ich świetle organ podatkowy dokonał szczegółowej analizy przychodów i wydatków darczyńcy z ostatnich dziesięciu lat poprzedzających dokonanie darowizny, jako okresu wystarczającego, żeby ustalić poziom posiadanych przez darczyńcę środków finansowych. Darczyńca nie mógł przekazać darowizny środków pieniężnych większych niż sam posiadał, byłoby to bowiem właśnie nielogiczne i niezgodne z doświadczeniem życiowym. Należy przy tym zauważyć, że wobec niesformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie postępowania dowodowego i przyjętego stanu faktycznego, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy będącym podstawą wydania zaskarżonego wyroku. Pozostały zebrany materiał dowodowy wskazuje natomiast na to, że z ustalonej działalności zarobkowej tak w kraju, jak i zagranicą, mając przy tym na względzie koszty poniesione na budowę domu oraz konieczne wydatki na utrzymanie rodziny, darczyńca nie mógł uzyskać dochodów pozwalających na zgromadzenie oszczędności w wymiarze adekwatnym do dokonania darowizny w kwocie 500.000 zł. W świetle przeprowadzonych dowodów organy podatkowe prawidłowo zatem przyjęły, co słusznie zaaprobował WSA w Krakowie, że nieprecyzyjne twierdzenia skarżącego i świadków nie zasługują na wiarę z uwagi na ich wewnętrzną sprzeczność z pozostałym materiałem dowodowym, nie naruszają więc zasady swobodnej oceny dowodów, której mowa w art. 191 o.p. 6.3. Uwzględniając całość przytoczonej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a.