II SA/Gd 881/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody z dnia 18 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. UZASADNENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 18 grudnia 2012r r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty dnia 4 września 2013r. nr [...], orzekającą o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia dotyczącego zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo-składowego materiałów budowlanych na budynek magazynowy materiałów budowlanych o pow. 942,5m² i budynek magazynowy związany z obrotem kwalifikowanym materiałów siewnych i mieszanią pasz o pow. 2036,95m², na działce nr 10/41 obręb 3, przy ul. B. w W.. Podstawę prawną rozstrzygnięcia przez organ II instancji stanowił przepis art. 71 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 7 sierpnia 2013r. skarżący Firma A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła do Starosty Powiatowego zgłoszenie zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo składowego materiałów budowlanych na budynek magazynowy o powierzchni 942,55 m² i budynek magazynowy związany z obrotem kwalifikowanym materiałem siewnym i mieszaniem pasz o powierzchni 2036,95m² na działce nr 10/41, obr. 3 w W. przy ul. B.. Do wniosku skarżący załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenie Prezydenta Miasta o zgodności zmiany sposobu użytkowania budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta W. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr IIIk/XXXV/379/01 z dnia 18 grudnia 2001r. (tj. Dz. Urz.. Woj. ego z 2012r., poz. 4569 ze zm.), opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych na przedmiotowej i sąsiednich nieruchomościach wraz z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania, opis techniczny i rysunki dotyczące zamierzenia wraz z decyzjami o uprawnieniach i zaświadczeniach z izb, ekspertyzę stanu technicznego do projektu zmiany sposobu użytkowania, tekst uchwały zatwierdzającej plan miejscowy wraz z ustaleniami dla jednostki na obszarze, której położony jest obiekt budowlany z rysunkiem planu. Starosta powołując się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, decyzją z dnia 4 września 2013r. wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia. W uzasadnieniu organ stwierdził na podstawie analizy części rysunkowej oraz ekspertyzy stanu technicznego, że przedmiotem zgłoszenia jest przebudowa budynku magazynowo-składowego, polegająca na wydzieleniu dwóch osobnych pomieszczeń za pomocą "lekkiej przegrody z płyt drewnianych". Organ ustalił nadto, że wśród obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego nie znajdują się zgłaszane przez inwestora roboty. W konsekwencji organ I instancji uznał, że zgłoszone przedsięwzięcie stanowi przebudowę istniejącego budynku, a więc jego realizację poprzedzać musi pozwolenie na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego art. 3 ust. 7a i art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 110 Kpa oraz prawa procesowego art. 7 i 77 w zw. z art. 104 kpa. Skarżący podniósł w szczególności, że ustalenie przez organ I instancji, że przedmiotem zgłoszenia jest przebudowa budynku magazynowego jest całkowicie dowolne i nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, taka ocena narusza powołane przepisy postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, że postawienia ścianki działowej nie można utożsamiać z przebudową, nie zmienia ona bowiem rzeczywistych parametrów użytkowych lub technicznych budynku. Skarżący zarzucił również, że decyzja o sprzeciwie został wydana z naruszeniem terminu 30 dniowego przewidzianego w art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego. Aby zachować ten termin i wnieść skutecznie sprzeciw organ ma obowiązek doręczyć decyzję o sprzeciwie inwestorowi w terminie 30 dni od otrzymania zgłoszenia, w rozpoznawanej sprawie doręczenie decyzji miało miejsce w 33 dniu od dnia zgłoszenia, a więc po upływie terminu przewidzianego ww. przepisie. Rozpoznając sprawę w związku z odwołaniem od decyzji organu I instancji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisu art.71 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego stanowiących, o tym, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji oraz o tym, że zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. W pierwszej kolejności organ ustalił, że termin na wniesienie sprzeciwu został zachowany, wskazując, że wymóg wniesienia sprzeciwu nie dotyczy doręczenia decyzji o sprzeciwie lecz jego wniesienia, co oznacza nadanie decyzji o sprzeciwie w placówce pocztowej. W rozpoznawanej sprawie miało to miejsce w dniu 5 września 2013r. a więc przed upływem 30 dni od dnia zgłoszenia( zgłoszenie wpłynęło do Starosty w dniu 7 sierpnia 2013r.). Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji przytoczył definicję przebudowy zawartą w art. 3 ust. 7a, która stanowi, że pod tym pojęciem należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem charakterystycznych parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Organ następnie dokonał wykładni językowej pojęć parametr użytkowy i parametr techniczny. Odnośnie definicji pojęcia parametr wskazał powołując się na definicje zawarte w słowniku wyrazów obcych oraz w słowniku języka polskiego, iż parametrami są wielkości liczbowe wyznaczające stan układu fizycznego albo charakterystyczne wielkości różnych urządzeń, procesów. Powołując się ww. definicje organ wskazał, że parametrem użytkowym i technicznym będą wszelkie wielkości (wyrażane w jednostkach miary, wagi, nachylenia) elementów użytkowych (np. wielkość danej kondygnacji, kąt nachylenia dachu, ilość i wielkość okien, parametry schodów, balkonu, drzwi) i technicznych (np. ciężar konstrukcji, odporności przeciwpożarowej, warunki techniczno-sanitarne), które występują w przypadku danego obiektu budowlanego. Organ II instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie zamiar dokonania zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo-składowego materiałów budowlancyh polegać ma na przedzieleniu ww. hali magazynowej poprzez budowę ściany działowej, prostopadłej do dłuższej ściany obiektu, dzieląc tym samym halę na budynek magazynowy oraz materiałów siewnych i mieszania pasz. Powołując się na dokonaną wykładnię językową pojęć parametr użytkowy i techniczny organ wskazał, że wykonanie robót budowlanych, polegających na budowie ściany działowej wywoła nie tylko skutek w postaci zmiany charakteru użytkowania części hali, ale nastąpi również zmiana parametru użytkowego jakim jest powierzchnia użytkowa obiektu- z jednej hali magazynowej o powierzchni 2979,5m², powstaną dwa odrębnie funkcjonujące obiekty magazyn materiałów budowlanych o pow. 942,55m²kw oraz magazyn związany z obrotem kwalifikowanych materiałów siewnych i mieszania pasz o pow. 2036,95m². Układ funkcjonalny stanu istniejącej hali magazynowej nie jest symetryczny, a wprowadzenie przedmiotowej ściany działowej i wyodrębnienie z jednoprzestrzennej hali dwóch mniejszych hal, stwarza zupełnie odmienne warunki techniczno-użytkowe całości obiektu. Z analizy załączonych rysunków technicznych, przedstawiających rzuty hali przed i po planowanej zmianie wynika, że następuje zmiana powierzchni użytkowej obiektu(zmiana parametru użytkowego) i zmiany parametrów technicznych w postaci zmian zachodzących w zakresie bezpieczeństwa pożarowego( rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dział VI, rozdział I). Nadto po wybudowaniu ściany działowej w miejscu oznaczonym na rysunku ulegną zmianie parametry techniczne obiektu: długości dojść do wyjść ewakuacyjnych i ich ilość w każdej nowopowstałej strefie pożarowej, wielkości powyższych stref i ich ilość w każdej nowopowstałej strefie pożarowej, i ich parametry. Wobec zaliczenia planowanego przedsięwzięcia do przebudowy obiektu zgodnie z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego oraz braku takiego przedsięwzięcia w katalogu budów i robót B., zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29, art. 29a i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego), organ II instancji uznał, że do wykonania zmiany niezbędne jest uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji wskazał również na niekompletność złożonego wniosku (brak liczby zatrudnionych, brak danych techniczno –użytkowych, brak oznakowań wjazdów i wejść) Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał na nieprawidłową podstawę prawną zastosowaną przez Starostę przy wniesieniu wniesionego sprzeciwu, tj. art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zamiast art. 71 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy. Ostatecznie jednak organ odwoławczy uznał, że nie miało to wpływu na wynik sprawy, w sytuacji gdy istniała podstawa dla wniesienia sprzeciwu. W skardze na powyższą decyzję skarżący A Spółka z o.o. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia 4 września 2013r., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa materialnego: 1. art. 3 ust. 7a w zw. z art. 3 ust. 7 i art. 28 Prawa budowlanego przez błędną kwalifikację planowanych robót jako przebudowę, 2.art. 71 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego przez błędne uznanie, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania wymagała pozwolenia na budowę, 3. art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, że sprzeciw jest skuteczny, gdyż został złożony w terminie 30 dniowym od zgłoszenia "sporządzony i wysłany stronie", 4. art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił szczegółowe uzasadnienie podniesionych zarzutów. Skarżący podniósł, że roboty dotyczące wykonania "ścianki działowej z lekkiej konstrukcji drewnianej, której powierzchnia po zabudowie wyniesie ok. 1,22m² i kubaturę 3,66m³ nie stanowią budowy, montażu ani remontu ani rozbiórki. Odnosząc się do oceny ustaleń poczynionych przez organy administracji polegających na stwierdzeniu, że zgłoszenie dotyczyło przebudowy obiektu, budowlanego skarżący przytoczył regulacje zawarte w przepisach art. 3 pkt 7a w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżący podniósł, że w odróżnieniu od robót w ścianach nośnych, które ingerują w konstrukcję obiektu, postawienie wewnątrz hali "ścianki działowej z lekkiej konstrukcji drewnianej", nie może być zakwalifikowane jako przebudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Dokonując podziału i oddzielenia dwóch składowisk- jednego na materiały budowlane a drugiego na materiał paszowy, w żadnej mierze nie zmienia ono rzeczywistych parametrów użytkowych lub technicznych całości budynku hali magazynowej, nie wpływa na jego kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość szerokość itp. Skarżący podniósł, że w tej sytuacji planowane roboty związane z wykonaniem "ścianki działowej" nie wymagają ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia i w związku z tym nie dają podstaw do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego. Nadto zarzucono, że zakwalifikowanie tego rodzaju robót, jako przebudowy winno być poprzedzone dokładnym zbadaniem zakresu planowanych prac związanych z wykonaniem ścianki działowej a w razie wątpliwości każdy z organów mógł skorzystać z przepisu art. 71 ust. 3 . Przepis ten daje możliwość uzupełnienia wniosku o zmianę sposobu użytkowania o brakujące dokumenty i umożliwia w przypadku ich nieuzupełnienia, wnieść sprzeciw. Organy nie skorzystały z tego przepisu, tym samym naruszyły przepisy art. 7 i 77 kpa. Skarżący podtrzymał również swój zarzut dotyczący terminu na wniesienie sprzeciwu, podnosząc, że aby sprzeciw wniesiony przez właściwy organ był skuteczny, organ ma obowiązek wnieść sprzeciw w terminie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, a termin 30 dniowy jest terminem doręczenia sprzeciwu zainteresowanemu w formie decyzji, a nie jego wydania przez organ administracji. W rozpoznawanej sprawie zgłoszenie wpłynęło do Starosty w dniu 7 sierpnia 2013r., natomiast decyzję o sprzeciwie skarżący ( reprezentowany przez pełnomocnika ) otrzymał w dniu 9 września 2013r. to jest w 33 dniu, a więc 3 dni po terminie. W konsekwencji powyższego skoro Starosta uchybił terminowi, wydana decyzja jest bezprzedmiotowa. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 71 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane(tj. Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót B., objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie kwestią wymagającą oceny było w pierwszej kolejności zachowanie przez organ wskazanego w art.71 ust. 4 Prawa budowlanego terminu do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie z art. 71 ust. 4 zgłoszenia należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Ustalić zatem należy jaką datę należy uznać za datę wniesienia sprzeciwu: wydania decyzji, jej doręczenia (jak to podnosi skarżący) czy też wysłania decyzji o sprzeciwie (jak to stwierdził organ odwoławczy). Kwestia zachowania przez organ terminu do wniesienia sprzeciwu jest zagadnieniem spornym w orzecznictwie na tle cytowanego przepisu, jak też przepisu art. 30 ust. 5 stanowiącego o wniesieniu sprzeciwu w przypadku zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Sąd w niniejszym składzie opowiada się za stanowiskiem według którego dla zachowania terminu wystarczające jest wydanie decyzji zawierającej sprzeciw, niezależnie od tego, że zostanie ona doręczona już po upływie terminu (wyroki NSA z dnia 2 września 2011r. sygn. akt II OSK 737/11, z dnia 18 października 2011r. sygn. akt II OSK 1447/10, z dnia 31 maja 2012r. sygn. akt II OSK 462/11). W uzasadnieniach wskazano, że jeżeli organowi wyznaczono termin do dokonania czynności to jej dokonanie w tym terminie jest równoznaczne z jego dochowaniem. Okres od początku do końca terminu obejmuje czas, w którym organ może dokonać tej czynności. Nadto nie można nałożyć na organ, obowiązku, którego wykonanie albo niewykonanie zależy od okoliczności, na które nie ma on bezpośredniego wpływu, a upływ terminu do dokonania czynności nie może nastąpić w momencie nieprzewidywalnym dla organu. W rozpatrywanej sprawie zgłoszenie wpłynęło do Starosty w dniu 7 sierpnia 2013r., decyzja o wniesieniu sprzeciwu została wydana przez organ w dniu 4 września 2012r., a zatem w terminie określonym w przepisie art. 71 ust. 4. W związku z powyższym zarzut wydania decyzji o sprzeciwie po upływie terminu Sąd uznał za niezasadny. W następnej kolejności ocena zasadności skargi sprowadza się do rozważenia czy zgłoszony zamiar zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagał wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotem zgłoszenia zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania jest zmiana sposobu użytkowania budynku magazynowo-składowego materiałów budowlanych na budynek magazynowo składowy materiałów budowlanych o pow. 942,55m² i budynek magazynowy związany z obrotem kwalifikowanym materiałem siewnym i mieszania pasz o pow. 2036,35 m². Wydzielenie z całości istniejącej hali magazynowej 2 osobnych pomieszczeń (hali nr 1 i hali nr 2) na nastąpić po przedzieleniu hali lekką przegrodą z płyt drewnianych prostopadłą do dłuższej ściany obiektu-długość ściany ma wynieść 30m, a jej wysokość 3m. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że planowane roboty związane z wykonaniem "ściany działowej z lekkiej konstrukcji drewnianej" nie wymagają ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Wprawdzie należy podzielić stanowisko, że jeżeli ściana działowa nie jest elementem konstrukcyjnym, nie wpływa na przeznaczenie ani na stan techniczny, nie decyduje o przestrzennym wydzieleniu samodzielnych lokali i nie wpływa na zmianę parametrów technicznych ani użytkowych to nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi (art. 28 i art. 30 Prawa budowlanego). Jednakże powyższe dotyczy ścian działowych, które jak to wskazano wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 10. 2011r. sygn.akt II SA/ Kr 1239/11 dotyczą szeroko rozumianego urządzania wnętrz (podobnie Wyrok WSA w Gdańsku dnia 10 października 2012r. sygn. akt II SA/Gd 425/12 lex nr 1248787). Każdy przypadek wykonania ścian działowej winien być zatem indywidualnie rozpatrzony, w sytuacji gdy przepisy stanowiące o zwolnieniu od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie wymieniają budowy i montażu ścian działowych. Dokonując takiej oceny w rozpatrywanej sprawie nie można uznać, aby projektowana ściana działowa z uwagi na swoją funkcję (podział istniejącej hali)na dwie o różnych funkcjach, jak i rozmiary mogła być wyłączona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie podstawę wniesienia sprzeciwu stanowiło ustalenie, że przedmiotem zgłoszenia jest przebudowa budynku magazynowo-składowego, a tym samym konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Co do zasady, zgodnie z powoływanym art. 7a Prawa budowlanego, w przypadku przebudowy parametry charakterystyczne zachowują swoją wielkość sprzed przebudowy, np. powierzchnia zabudowy, długość, szerokość, natomiast zmieniają się parametry techniczne, użytkowe, jak również układ funkcjonalny budynku. Zarzut skargi, że podział składowisk nie zmienia, wbrew twierdzeniom Wojewody rzeczywistych parametrów użytkowych lub technicznych całości, nie wpływa na jego kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, jest z jednej strony niezasadny co do zmiany parametrów użytkowych i technicznych, a z drugiej nie znajduje uzasadnienia w przebiegu postępowania, albowiem w jego trakcie ustalono, że projektowana zmiana nie zmienia ww. elementów budynku takich jak kubatura jego długość czy tez szerokość. Niespornym jest, że budowa ściany działowej i podział hali dotychczas pełniącej funkcję magazynowo-składową dla materiałów budowlanych, na dwa magazyny o różnym przeznaczeniu, stanowi o zmianie układu funkcjonalnego obiektu hali i jej funkcji użytkowej. Sąd podziela argumentację organu II instancji zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wprowadzenie ściany działowej i wyodrębnienie z hali, dwóch mniejszych hal stwarza odmienne warunki techniczno użytkowe obiektu, w tym dotyczące dostępu do hal, wbrew zarzutom skargi, dotyczące również bezpieczeństwa pożarowego. Ostatecznie Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie decyzja o wniesieniu sprzeciwu była uzasadniona albowiem realizacja zmiany sposobu użytkowania hali w sposób określony w zgłoszeniu, oznaczałaby konieczność uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.