II OSK 737/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki del. NSA Zofia Flasińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 2 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. R. i K. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 79/08 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Suwałkach na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2008 r. (sygn. akt II SA/Bk 79/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2007 r., którą organ uchylił w całości decyzję Starosty S. z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych na działce o nr geod. [...] położonej w miejscowość K., gm. W. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Sąd z urzędu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. K. R. zgłosił Staroście S. zamiar wykonania dwóch budynków gospodarczych o powierzchni całkowitej 24,95 m2 i 18 m2 na działce o nr geod. [...] w miejscowości K., gm. W. Starosta S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. wniósł sprzeciw wobec tej budowy. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż działka objęta inwestycją zlokalizowana jest na terenie Suwalskiego Parku Krajobrazowego, na którym obowiązują przepisy rozporządzenia nr 25/03 Wojewody Podlaskiego z dnia 6 listopada 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2003 r., nr 117, poz. 2162) oraz rozporządzenia nr 4/06 Wojewody Podlaskiego z dnia 31 sierpnia 2006 r. w sprawie Suwalskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2006 r., nr 221, poz. 2157). Zgodnie z treścią § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 6 listopada 2003 r. na terenie Parku realizacja nowej kolonijnej zabudowy zagrodowej możliwa jest wyłącznie dla gospodarstw o powierzchni powyżej 10 ha użytków rolnych, których grunty położone są terenie Parku i jego strefy ochronnej. Natomiast realizacja nowej zabudowy turystycznej, usługowej, ogrodniczej oraz zagrodowej dla gospodarstw o powierzchniach mniejszych możliwa jest w granicach zwartej zabudowy wsi, uwidocznionych na mapie w skali 1:25000. W związku z tym, iż działka objęta zgłoszeniem ma powierzchnię 900 m2 i położona jest poza terenem zwartej zabudowy wsi, realizacja na niej zgłaszanej inwestycji nie jest możliwa, tym bardziej, że negatywnie zaopiniowała ją również Dyrekcja Suwalskiego Parku Krajobrazowego. Wojewoda Podlaski, po rozpoznaniu odwołania K. R., decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. uchylił w całości decyzję Starosty S. i umorzył postępowanie toczące się przed tym organem. Zdaniem organu odwoławczego, Starosta S. wniósł sprzeciw po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, albowiem termin ten jest przewidziany do załatwienia sprawy i doręczenia decyzji, a nie tylko do wydania decyzji. Zgłoszenie inwestora wpłynęło do organu w dniu 5 kwietnia 2007 r., decyzję wnoszącą sprzeciw organ wydał w dniu [...] kwietnia 2007 r., ale doręczył ją inwestorowi dopiero w dniu 10 maja 2007 r., tak więc pięć dni po upływie terminu, o którym mowa w powołanym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego w Suwałkach, uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, iż stan faktyczny sprawy jest bezsporny, a spór dotyczy sposobu obliczania terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Termin, o którym mowa w cytowanym przepisie jest terminem prawa materialnego, a jego bieg liczony jest od dnia doręczenia zawiadomienia organowi. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska Wojewody Podlaskiego, że datą "wniesienia sprzeciwu" jest data doręczenia decyzji stronie. Ustawodawca w żadnym fragmencie analizowanego przepisu nie uzależnia bowiem skuteczności sprzeciwu od jego doręczenia (ogłoszenia), ale od jego zgłoszenia. Sąd wskazał, iż w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych dostrzega się, iż sformułowanie zawarte w przepisie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego "wnosi sprzeciw", nie jest tożsame z pojęciem "wydania" decyzji o sprzeciwie ani z jej doręczeniem. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie terminu "wniesienie" nie jest odosobnione, gdyż został on użyty także w art. 30 ust. 2 i 6, a nadto w art. 71 ust. 3, 4 i 5 tej ustawy. Zakładając zatem racjonalność działania ustawodawcy, nie można nie dostrzegać, że w sytuacji, gdy uznaje on za pożądane i doniosłe pod względem prawnym związanie skutków wydanego przez organ aktu z jego doręczeniem stronie, wówczas wskazuje to w sposób czytelny, jak ma to w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, gdzie obok wniesienia sprzeciwu mowa jest równocześnie o doręczeniu zgłoszenia, jak i w analogicznie brzmiącym przepisie art. 54 tej ustawy, a ponadto w art. 50 ust. 4, stanowiącym, iż postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od jego doręczenia. W związku z tym Sąd przyjął, iż pojęcie "wniesienia" sprzeciwu należy rozpatrywać w oderwaniu od doręczenia decyzji w przedmiocie sprzeciwu (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06, Lex nr 319177, wyrok NSA z dnia 13 marca 2007 r., II OSK 445/06, Lex nr 341353, A. Gliniecki, Prawo budowlane, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007, s. 167-170). Sąd podkreślił, że ustawodawca połączył sprzeciw organu z czynnością "wniesienia" (art. 30 ust. 5) albo "zgłoszenia" (art. 54 ust. 1), pomiędzy którymi zachodzi tożsamość, natomiast zgłoszenie dokonywane przez stronę z czynnością "doręczenia", co oznacza, że czynność przypisana każdemu z podmiotów ma zostać dopełniona w określony sposób. O ile dla zgłoszenia przez stronę nie jest wystarczające tylko wniesienie, ale musi to nastąpić poprzez doręczenie organowi tegoż zgłoszenia, to nie można oczekiwać, iż "wniesienie" sprzeciwu przez organ nastąpi z datą jego doręczenia inwestorowi, gdyż takiego wymogu ustawodawca nie nakłada, zwłaszcza, że w praktyce występuje rozbieżność pomiędzy datą wydania decyzji i datą jej doręczenia. Zdaniem Sądu I instancji, przy ustalaniu daty wniesienia sprzeciwu w odniesieniu do decyzji o sprzeciwie przesłanej pocztą należy brać pod uwagę datę nadania tej decyzji w urzędzie pocztowym. Obowiązują w tym zakresie zasady dotyczące obliczania terminów określone w przepisie art. 57 § 5 k.p.a., w myśl których termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (urzędzie pocztowym). Trzydziestodniowy termin z art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 k.p.a. Sąd uznał za błędne twierdzenie Wojewody Podlaskiego, jakoby wykładnia celowościowa art. 30 ust. 5 ustawy tj. przyśpieszenie i uproszczenie procesu inwestycyjnego przemawiała za przyjęciem, iż sprzeciw wniesiony przez organ musi być doręczony wnioskodawcy najpóźniej trzydziestego dnia od dnia zgłoszenia. Przyjęcie takiego poglądu skutkowałoby tym, że termin określony dla organu przez ustawodawcę byłby znacznie skrócony w przypadku doręczenia zastępczego albo w razie konieczności awizowania przesyłki. W konsekwencji powodowałoby to niemożliwość precyzyjnego wyznaczenia ram czasowych, w których organ mógłby podejmować przewidziany prawem środek zapobiegający realizacji inwestycji objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zachowanie terminu uzależnione byłoby od okoliczności niemożliwych do przewidzenia i niezależnych od organu, tj. od szybkości działania jednostek świadczących usługi pocztowe albo starań strony mających na celu opóźnienie odbioru korespondencji. Reasumując Sąd wskazał, że w tej sprawie termin trzydziestodniowy do wniesienia sprzeciwu został przez Starostę S. zachowany. Zgłoszenie w przedmiocie wykonania robót budowlanych wpłynęło do organu w dniu 5 kwietnia 2007 r., a decyzja Starosty S. z dnia [...] kwietnia 2007 r. zawierająca sprzeciw została złożona w polskiej placówce pocztowej w dniu [...] kwietnia 2007 r. Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli M. i K. R., podnosząc zarzuty: - naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. przez nakazanie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Podlaskiego, co jest niezgodne z zasadą brania pod uwagę słusznego interesu obywateli, podczas, gdy skarżący wznieśli budynki po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody Podlaskiego, - naruszenia prawa materialnego tj. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że termin 30 dni liczy się od dnia złożenia decyzji organu w urzędzie pocztowym, a nie od dnia doręczenia tej decyzji stronie. Powołując się na te podstawy kasacyjne, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania, a w przypadku nieuwzględnienia obrazy art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego – o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 2 i umorzenie postępowania w tej części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, że skoro w przypadku zgłoszenia budowy liczy się termin doręczenia tego zgłoszenia do urzędu, to analogicznie organ powinien dotrzymać terminu 30 dni na doręczenie sprzeciwu stronie. W orzeczeniu z dnia 17 listopada 2005 r., II OSK 197/05 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do terminów dotyczących zgłoszenia budowy nie można stosować bezpośrednio przepisów k.p.a. Gdyby przyjąć wykładnię prezentowaną przez Sąd I instancji, to osoba zgłaszająca budowę nie miałaby pewności, kiedy może ją rozpocząć, ponieważ mogłaby czekać na przesyłkę zawierającą decyzję o sprzeciwie kilka tygodni lub miesięcy. Ustawodawca nie nakłada na zgłaszającego obowiązku dowiadywania się, czy organ złożył sprzeciw, czy też nie. Zdaniem skarżących Sąd I instancji, nakazując w pkt 2 wyroku wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Podlaskiego, złamał opisaną w art. 7 k.p.a. zasadę kierowania się słusznym interesem obywateli. Posiadając prawomocną decyzję Wojewody Podlaskiego zakończyli oni bowiem inwestycję i nie mogli przewidzieć, że Prokurator Rejonowy w Suwałkach wniesie skargę do sądu administracyjnego. Wstrzymanie budowy było niemożliwe, ponieważ budynek został ukończony zgodnie z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zagadnieniem spornym w tej sprawie jest kwestia zachowania przez organ budowlany terminu określonego w art. 30 ust. 5 zdanie drugie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia przez inwestora zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Zgodnie z tym przepisem do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Na tle tej regulacji występują rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Prezentowane jest stanowisko, że termin ten jest zachowany wówczas, gdy decyzja zawierająca sprzeciw zostanie doręczona stronie w ciągu 30 dni od daty dokonania zgłoszenia (m.in. wyrok NSA z 17 grudnia 2009 r., II OSK 1957/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., VII SA/Wa 1751/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W wielu orzeczeniach przyjęto odmiennie, że termin 30-dniowy to termin do wydania decyzji zawierającej sprzeciw i nadania jej w urzędzie pocztowym zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06, LEX nr 319177, wyrok NSA z dnia 13 marca 2007 r., II OSK 445/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., II OSK 574/08, Lex nr 555017). Nie budzi wątpliwości, że termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane jest terminem materialnoprawnym, co oznacza, że - w przypadku braku sprzeciwu organu budowlanego - z upływem tego terminu inwestor uzyskuje uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych. W przepisie tym wprowadzono konstrukcję tzw. milczącego załatwienia sprawy, które polega na wywołaniu skutku materialnoprawnego z mocy prawa w sytuacji upływu ustawowego terminu przy braku skierowanej do jednostki czynności organu administracji. Upływ omawianego terminu wywołuje też skutek procesowy, albowiem powoduje utratę przez organ kompetencji do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego przez inwestora zamiaru budowy. Tego typu terminy materialnoprawne wyznaczane są w różnych ustawach w różny sposób. Przykładowo w art. 69a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188 ze zm.) przyjęto, iż wpis na listę adwokatów lub aplikantów adwokackich uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie podpisze sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata. Z kolei art. 14 o § 1 w zw. z art. 14 d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 zez m.) wiąże skutek materialnoprawny wydania interpretacji indywidualnej stwierdzającej prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie z niewydaniem przez organ podatkowy takiej interpretacji w ustawowym terminie. W uchwale pełnego składu Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., II FPS 7/09 (ONSAiWSA 2010/3/38) przyjęto, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy. W ustawie – Prawo budowlane przyjęto w art. 30 ust. 5, iż inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych, jeżeli właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia "nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu". Oznacza to, że organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji, a więc na wydanie decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszonego zamiaru budowy. Skoro organ budowlany traci dopiero z upływem tego terminu kompetencje do wniesienia sprzeciwu, to przysługują mu one do ostatniego dnia tego terminu. Należy również zauważyć, że termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane jest zbieżny z podstawowym procesowym terminem załatwiania spraw przez organ I instancji, a więc terminem miesiąca wynikającym z art. 35 § 3 k.p.a. W treści art. 30 ust. 5 ustawy brak jest wyraźnego powiązania zachowania przez organ budowlany terminu 30 dni z doręczeniem inwestorowi decyzji o sprzeciwie wobec zgłaszanych robót budowlanych. Taką regulację przewidziano przykładowo m.in. w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. – Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. Nr 51, poz. 297 ze zm.), który stanowi, iż decyzja o zakazie zgromadzenia publicznego powinna być doręczona organizatorowi w terminie 3 dni od dnia zawiadomienia, nie później jednak niż na 24 godziny przed planowanym terminem rozpoczęcia zgromadzenia. Z wykładni celowościowej art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane wynika ponadto, że dochowanie lub brak dochowania przez organ terminu na wniesienie sprzeciwu musi wynikać z działania lub braku działania tego organu administracji. W przypadku przyjęcia obowiązku doręczenia przez organ inwestorowi w terminie 30 dni decyzji o sprzeciwie, w zasadzie termin utraty kompetencji do wydania przez organ tej decyzji nie byłby oznaczony, gdyż organ nie miałby pewności, w którym dniu wysłać decyzję o sprzeciwie, aby została ona doręczona przez pocztę w ustawowym terminie. Zachowanie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy byłoby uzależnione od działania polskich placówek pocztowych operatora publicznego, a często też stron postępowania, którym zależałoby na opóźnieniu odbioru przesyłki, nie zaś od organu administracji. Reasumując, zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem, jeżeli organ budowlany w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wyda decyzji o sprzeciwie. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, czynność nadania przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym jest czynnością techniczną, która ma znaczenie jedynie faktyczne, potwierdzając fakt wydania przez organ decyzji w terminie 30 dni. Data nadania przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym może mieć znaczenie dowodowe w przypadku podnoszenia przez strony zarzutów antydatowania decyzji przez organ administracji w celu stworzenia pozoru zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał, że termin 30 dni do wniesienia sprzeciwu został przez Starostę S. zachowany. Zgłoszenie w przedmiocie wykonania robót budowlanych wpłynęło do organu w dniu 5 kwietnia 2007 r., a decyzja zawierająca sprzeciw została wydana przez Starostę S. [...] kwietnia 2007 r. i w tym samym dniu złożona w polskiej placówce pocztowej. W związku z powyższym należy uznać za niezasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego tj. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Ponadto zauważyć należy, iż - jak wynika z akt administracyjnych sprawy - decyzja Starosty S. została przed upływem trzydziestodniowego terminu również doręczona wszystkim stronom postępowania, za wyjątkiem inwestorów, którzy odebrali ją 10 maja 2007 r. Zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Decyzja ta weszła więc do obrotu prawnego przed upływem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane. Nietrafny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. przez nakazanie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Podlaskiego, w sytuacji, gdy skarżący wznieśli budynki po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody Podlaskiego uchylającej decyzję Starosty S. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru budowy. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. W literaturze istnieje rozbieżność poglądów co do tego, czy orzeczenie, o którym mowa w powołanym przepisie ma charakter obligatoryjny czy fakultatywny. Większość autorów twierdzi, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 152 p.p.s.a. stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę (J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 356, A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2009, s. 400, B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2009, s. 260). Pogląd przeciwny wyrażają m.in. T. Woś (T. Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2009, s. 614), R. Sawuła (Wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym, Przemyśl-Rzeszów 2008, s. 401-404). W rozpoznawanej sprawie kwestia wstrzymania wykonania uchylonej przez Sąd I instancji decyzji Wojewody Podlaskiego nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, ani negatywnych konsekwencji dla skarżących. W związku z tym, że skarżący zakończyli przed wydaniem wyroku przez Sąd I instancji budowę przedmiotowych budynków gospodarczych, na skutek orzeczenia zawartego w pkt 2 wyroku nie doszło do faktycznego wstrzymania wykonania przez nich robót budowlanych. Mając na uwadze powyższe. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.