V SA/Wa 156/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi L. Spółka jawna z siedzibą w B. na informację Ministra Gospodarki z dnia ... lipca 2013 r., nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę. L. . spółka jawna (zwana dalej skarżącym) – działając w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, Oś priorytetowa: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4,3: Kredyt technologiczny – złożyła wniosek pt. "Innowacyjne centrum zdalnego przetwarzania danych dla środowiska rozproszonego" o dofinansowanie technologii w postaci wynalazku: a) budowy i przetwarzania przepływu dokumentów w środowisku danych rozproszonych, b) centralnego przetwarzania danych rozproszonych w obszarze przepływu dokumentów między różnymi systemami informatycznymi. Pismem z dnia ... kwietnia 2013 r. Bank Gospodarstwa Krajowego pełniący funkcję Instytucji Wdrażającej (dalej: BGK, IW) poinformował stronę o nieuwzględnieniu wniosku wyjaśniając, że jest on niezgodny z przepisami ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730 ze zm., dalej jako ustawa ). Uzasadniając rozstrzygnięcie BGK wskazał, że z zapisów znajdujących się w opinii o nowej technologii i we wniosku wynika, że przedmiotem projektu są rozwiązania o charakterze informatycznym, a zatem nie mają one postaci prawa własności przemysłowej, usługi badawczo-rozwojowej ani nieopatentowanej wiedzy technicznej. Wyjaśnił, że rozwiązania o znamionach programu informatycznego nie mogą być przedmiotem patentu, a więc mieć postaci prawa własności przemysłowej, ponieważ tworzenie programów komputerowych nie należy do sfery techniki, w konsekwencji program komputerowy nie ma charakteru technicznego, nie jest więc nieopatentowaną wiedzą techniczną. Wobec powyższego, ponieważ wnioskodawca nie wdraża technologii w postaci określonej w art.2 ust.1 pkt 9 ustawy, to nie jest to inwestycja technologiczna w rozumieniu art.2 ust.1 pkt 4 ustawy. W konsekwencji wydatki o charakterze rzeczowo-finansowym nie służą wdrażaniu nowej technologii, lecz są bazą sprzętową niezbędną do działania aplikacji i programów informatycznych. Rozstrzygnięcie zostało zaskarżone w całości protestem, w którym skarżący wnosił o weryfikację dokonanej oceny w zakresie: - zgodności oceny projektu z kryterium przyznania premii technologicznej, mianowicie zgodności projektu z celami i zakresem działania 4.3. POIG oraz z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy o niektórych formach (...); w ramach tego kryterium zarzucono: a) błędne przyjęcie, że ma zastosowanie art. 24 oraz 28 pkt 5 ustawy Prawo własności przemysłowej, podczas gdy w ocenie projektu Protestującego nie powinno ono mieć zastosowania, b) błędną wykładnię pojęcia "nieopatentowana wiedza techniczna" w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy o niektórych formach (...) polegającą na uznaniu, że jest to rozwiązanie o znamionach informatycznych nie mogące być przedmiotem patentu, c) naruszenie pkt IV ppkt 15 (charakterystyka technologii planowanej do wdrożenia w wyniku realizacji innowacji technologicznej, stanowiącej główny przedmiot projektu. Elementy innowacyjności) "Wytycznych dotyczących nieopatentowanej wiedzy technicznej" Instrukcji Wypełniania Wniosku o Dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2000-2013, Działania 4.3 Kredyt technologiczny poprzez nieuwzględnienie w ocenie wniosku, że nieopatentowana wiedza techniczna to know-how w jego aspekcie technicznym oraz że jest to wiedza techniczna, która nie uzyskała jeszcze ochrony (jest zgłoszona do opatentowania, przed uzyskaniem ochrony); - naruszeń o charakterze proceduralnym, które wystąpiły w trakcie oceny i miały wpływ na jej wynik: a) błąd w ustaleniach polegający na uznaniu, że postacią nowej technologii Protestującego jest prawo własności przemysłowej, podczas gdy jest nią nieopatentowana wiedza techniczna – co skutkowało błędną oceną wniosku o dofinansowanie, b) błąd w ustaleniach polegający na uznaniu, że technologia Protestującego jest "rozwiązaniem o charakterze stricte informatycznym", podczas gdy jest to technologia, której elementem jest rozwiązanie informatyczne – co skutkowało błędną oceną wniosku o dofinansowanie, c) naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o niektórych formach (...) polegające na nie rozpatrzeniu zgodności wniosku z przepisami ustawy o działalności innowacyjnej na podstawie żądanych dokumentów, d) naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U 2009 Nr 84 poz. 712 z późn. zm.) – dalej u.z.p.p.r. polegające na dokonaniu wyboru poza kryteriami wyboru projektu zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący, tj. dokonanie oceny zdolności patentowej wnioskowanej technologii, e) naruszenie art. 29 ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2006 r. u.z.p.p.r. polegające na pogorszeniu zasad konkursu i nałożeniu dodatkowego obowiązku w stosunku do Protestującego polegającego na konieczności wykazania, że wnioskowana nowa technologia może być przedmiotem patentu, podczas gdy w stosunku do nieopatentowanej wiedzy technicznej warunkiem wystarczającym było dokonanie zgłoszenia do opatentowania, f) naruszenie § 7 ust. 2 pkt 2 Regulaminu przeprowadzania konkursu poprzez nierzetelną ocenę merytoryczną wniosku, g) naruszenie pkt 9 zd. 6 (ostatnie) w Rozdziale 2 – Wymogi ustawowe w zakresie procedury odwoławczej na etapie przedsądowym podrozdziale 2.1. Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych dla konkursów ogłoszonych od dnia 20 grudnia 2008 r. (nr ...) polegające na niewyczerpującym uzasadnieniu wyniku oceny projektu oraz nie podanie pełnych danych na temat niespełnionych przez Protestującego kryteriów oceny projektu. Pismem z dnia ... lipca 2013 r. Minister Gospodarki pełniący funkcję Instytucji Pośredniczącej (IP) uznał protest za niezasadny. Organ odwoławczy wskazał, że po dokonaniu – z udziałem eksperta - analizy dokumentacji projektowej oraz protestu ustalił, że podstawą nowych innowacyjnych usług zgłoszonych we wniosku będą aplikacje komputerowe, wdrożone w środowisku rozproszonym TCP/IP. Po przytoczeniu przykładowych cytatów z wniosku i opinii o nowej technologii, stwierdził iż fundamentem projektu są rozwiązania o charakterze informatycznym czyli oprogramowanie komputerowe. Wyjaśnił, że oprogramowanie jest rodzajem twórczości, gdzie dzieło czyli program komputerowy jest zestawem znaków tworzących tzw. instrukcje metod wymiany danych będących podstawą implementacji interfejsów oraz zasad (algorytmów) przetwarzania danych. Jako dzieło oprogramowanie podlega prawnym regulacjom własnościowym, licencyjnym, nie zawiera natomiast aspektów technicznych, tak jak nie zawierają ich inne utwory będące wytworem działalności twórczej. Wskazał, że takie rozumowanie znajduje oparcie w art.1 ust.2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2006r.Nr 90, poz.631). Wobec powyższego planowane do wdrożenia oprogramowanie nie spełnia wymogów niezbędnych do uznania go za technologię. Oprogramowanie (również aplikacja i jej struktura) oraz system składający się z wielu aplikacji połączonych protokołami transmisji) nie jest technologią w świetle obowiązujących definicji i regulacji prawnych. W konsekwencji niespełnione są cele działania 4.3. opisane w art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy. Stwierdził, że skarżący błędnie zdefiniował planowane do wdrożenia rozwiązania jako wynalazki, albowiem art.24 pkt 5 ustawy Prawo własności przemysłowej jednoznacznie wskazuje, iż wynalazkami nie są programy do maszyn cyfrowych. W skardze do WSA w Warszawie skarżący – powołując się na treść art. 30 c ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30.8.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. zaskarżył rozstrzygnięcie w całości, zarzucając: 1) błąd w ustaleniach polegający na uznaniu, że postacią nowej technologii skarżącego jest wynalazek, podczas gdy jest nią nieopatentowana wiedza techniczna, 2) naruszenie art. 27 ust. 1 pkt 3. u.z.p.p.r. poprzez wydanie informacji o negatywnej ocenie procedury odwoławczej bez "oparcia o określone kryteria", 3) naruszenie art. 28 ust. 6 i art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r. poprzez pogorszenie zasad konkursu w stosunku do skarżącego na jego niekorzyść i nałożenie dodatkowych obowiązków polegających na rozszerzeniu wymogów opisanych w Instrukcji wypełniania wniosku w zakresie wytycznych dotyczących "nieopatentowanej wiedzy technicznej", 4) naruszenie pkt 9 zd. 6 (ostatnie) w Rozdziale 2 - Wymogi ustawowe w zakresie procedury odwoławczej na etapie przedsądowym podrozdział 2.1. Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych dla konkursów ogłaszanych od dnia 20 grudnia 2008 r. (nr ...) polegające na niewyczerpującym uzasadnieniu wyniku oceny projektu oraz nie podanie pełnych danych na temat niespełnionych przez skarżącego kryteriów oceny projektu, 5) naruszenie art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez brak uzasadnienia w odniesieniu do wszystkich zarzutów podniesionych w proteście, 6) naruszenie art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez nierzetelną ocenę projektu, 7) naruszenie pkt 2 Kryteriów merytorycznych przyznania premii technologicznej Przewodnika po kryteriach 4.3. POIG poprzez nieprawidłową weryfikację zgodności przedmiotu inwestycji z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt. 4 i 9 u.z.p.p.r., tj. niewzięcie pod uwagę informacji zawartych we wniosku o dofinansowaniu i opinii o technologii, 8) naruszenie pkt IV ppkt 15 "Wytycznych dotyczących nieopatentowanej wiedzy technicznej''' instrukcji Wypełniania Wniosku o Dofinansowanie w ramach POIG 2007-2013, Działanie 4.3 Kredyt technologiczny poprzez błędną wykładnię pojęcia nieopatentowana wiedza techniczna jako wyłącznie know-how technicznego, podczas gdy jest to know-how techniczne lub wiedza, która nie uzyskała ochrony, ale jest zgłoszona lub nie posiada zdolności patentowej, ale jest wiedzą obejmującą projekty racjonalizatorskie, 9) naruszenie art. 60 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 poprzez niezapewnienie wyboru operacji do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz niezapewnienia spełnienia zasad wspólnotowych i krajowych dotyczących programu operacyjnego, 10) naruszenie art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. polegającego na przeprowadzeniu oceny wniosku z naruszeniem zasady równego dostępu do pomocy oraz zasady przejrzystości reguł przy ocenie projektów poprzez zastosowanie kryteriów ocennych, opartych na dowolności i uznaniowości, które nie były ogłoszone publicznie, co doprowadziło do odmowy udzielenia premii technologicznej ze względu na niespełnienie kryterium merytorycznego, 11) naruszenie art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez naruszenie zasady proporcjonalności przy ocenie projektu, tj. zastosowanie środka bardziej uciążliwego i przyjęcie, że konieczne jest wykazanie się technologią w oparciu o ustawę Prawo własności przemysłowej, czy know-how w aspekcie technicznym, podczas gdy wystarczające było wykazanie się nieopatentowana wiedzą techniczną w oparciu o jeden z trzech warunków ustalonych w Instrukcji wypełniania wniosku. W piśmie z dnia 2 września 2013 r. skarżący podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w skardze oraz doprecyzował treść wniosków dowodowych które następnie zmodyfikowano na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 2 października 2013 r. W odpowiedzi na skargę Minister postulował jej oddalenie w całości oraz wnioskował o nieuwzględnienie wniosków dowodowych. Na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. skarżący popierał skargę, a w zakresie złożonych wniosków wniósł jedynie o dopuszczenie dowodu z załączników do pisma z dnia 2 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1922/13 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki. Zdaniem Sądu na podstawie art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Podstawę prawną dającą możliwość posiłkowania się w procesie oceny wniosku o dofinansowanie opinią ekspertów stanowi także § 14 "Korzystanie z opinii ekspertów oraz zespołów doradczych", stanowiący Załącznik 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów, Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013. W myśl tych przepisów, w celu dokonania rzetelnego i obiektywnego rozstrzygnięcia protestu, możliwe jest korzystanie przez instytucje rozpatrujące protest z opinii ekspertów bądź zespołów doradczych, w szczególności w przypadku, gdy protest dotyczy etapu oceny merytorycznej projektu, a do stwierdzenia właściwości i rzetelności przeprowadzonej oceny niezbędna jest fachowa wiedza merytoryczna. W ocenie Sądu , rozpoznającego sprawę pierwotnie, sporządzona w sprawie opinia narusza prawo, gdyż ekspert zewnętrzny nie tylko ocenił zarzuty natury technicznej, ale także rozstrzygnął zarzuty w "warstwie" prawnej, do czego absolutnie nie był upoważniony. Ponadto w ocenie Sądu ekspert nie przygotował opinii, lecz gotowe pismo skierował do strony. Nie przewidywał on, iż jego stanowisko może być przedmiotem oceny przez członków Komisji Konkursowej w drodze głosowania, a zatem można mieć uzasadnione wątpliwości w przedmiocie jego kwalifikacji. Sąd zlecił organowi sanację powyższych uchybień poprzez wydanie opinii we właściwej formie i przez kompetentnego eksperta zewnętrznego, gdyż na tej podstawie Komisja Konkursowa będzie mogła podjąć własną decyzję w sprawie i przygotować samodzielne pismo informujące stronę skarżącą o rozstrzygnięciu protestu. Minister Gospodarki wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 2234/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem NSA istotnym naruszeniem przepisów postępowania, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, był brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do argumentów eksperta zawartych w jego opinii, a w zamian za to jej zdyskwalifikowanie na podstawie dowolnej oceny, nieopartej i nie sprawdzalnej na obiektywnych kryteriach. Ponadto, zdaniem NSA, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak było odniesienia się Sądu pierwszej instancji do kwestii istoty sprawy, co w rezultacie skutkowało również brakiem skonkretyzowania wskazań co do dalszego postępowania. Tym samym, w ocenie Sądu kasacyjnego, nie była możliwa merytoryczna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w §2, natomiast §3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z przepisu art. 30 c ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (j.t. Dz.U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 ze zm., zwanej dalej u.z.p.p.r.) wynika, że po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 30c ust.3 pkt 1 u.z.p.p.r. sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Przepis ten zakreśla kompetencje sądu, wskazując, że sądowa kontrola legalności oceny projektu sprowadza się do oceny prawidłowości stosowania prawa przez organy uczestniczące w procesie oceny projektu. Stosownie do art.133§1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Skarżący działając w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, Oś priorytetowa: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4,3: Kredyt technologiczny – złożył wniosek o dofinansowanie projektu "Innowacyjne centrum zdalnego przetwarzania danych dla środowiska rozproszonego" Nowe technologie planowane do wdrożenia to, zgodnie z zapisem z punktu 15 wniosku: 1. Technologia w postaci wynalazku – technologia budowy i przetwarzania przepływu dokumentów w środowisku danych rozproszonych, 2. Technologia w postaci wynalazku – technologia centralnego przetwarzania danych rozproszonych w obszarze przepływu dokumentów między różnymi systemami informatycznymi. Bank Gospodarstwa Krajowego – Instytucja Wdrażająca odmówił przyznania promesy premii technologicznej, wyjaśniając , że przedmiotem projektu są rozwiązania o charakterze informatycznym, a zatem nie mają one postaci prawa własności przemysłowej, usługi badawczo-rozwojowej ani nieopatentowanej wiedzy technicznej. Wyjaśnił ponadto, że tworzenie programów komputerowych nie należy do sfery techniki, więc program komputerowy nie ma charakteru technicznego, nie jest więc nieopatentowaną wiedzą techniczną. Wobec powyższego, ponieważ wnioskodawca nie wdraża technologii w postaci określonej w art.2 ust.1 pkt 9 ustawy, to zaproponowane rozwiązania nie są inwestycją technologiczną. Ustalenia, że przedmiotem projektu są rozwiązania o charakterze stricte informatycznym dokonano na podstawie zapisów zawartych w projekcie oraz w załączonej do niego opinii o innowacyjności. W związku z rozpoznawaniem protestu Minister Gospodarki – Instytucja Pośrednicząca, po skorzystaniu z opinii eksperta, podzielił stanowisko Instytucji Wdrażającej. Wskazał, że podstawą nowych innowacyjnych usług będą aplikacje komputerowe, wdrożone w środowisku rozproszonym TCP/IP. Stwierdził iż fundamentem projektu są rozwiązania o charakterze informatycznym czyli oprogramowanie komputerowe. Instytucja Pośrednicząca wyjaśniła, że oprogramowanie jest rodzajem twórczości, gdzie dzieło czyli program komputerowy jest zestawem znaków tworzących tzw. instrukcje metod wymiany danych będących podstawą implementacji interfejsów oraz zasad (algorytmów) przetwarzania danych. Jako dzieło oprogramowanie podlega prawnym regulacjom własnościowym, licencyjnym, nie zawiera natomiast aspektów technicznych, tak jak nie zawierają ich inne utwory będące wytworem działalności twórczej. Wskazała, że takie rozumowanie znajduje oparcie w art.1 ust.2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wobec powyższego planowane do wdrożenia oprogramowanie nie spełnia wymogów niezbędnych do uznania go za technologię. Oprogramowanie (również aplikacja i jej struktura) oraz system składający się z wielu aplikacji połączonych protokołami transmisji) nie jest technologią w świetle obowiązujących definicji i regulacji prawnych. Ponieważ przyczyną odmowy zakwalifikowania projektu do wnioskowanego dofinansowania - udzielenia kredytu technologicznego było niespełnienie merytorycznego kryterium o nazwie " projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 POIG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej", w pierwszej kolejności należało dokonać kontroli zgodności projektu z ustawą. Zasady wspierania działalności innowacyjnej poprzez udzielanie premii technologicznej przez Bank Gospodarstwa Krajowego zostały określone w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. W artykule 2 ust.1 ustawy zwierającym definicje pojęć w niej używanych, w punkcie 9 sformułowano definicję nowej technologii, wskazując, że nowa technologia to technologia w postaci prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo-rozwojowej (w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług), lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, która umożliwia wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat. Dokonując oceny przeprowadzonego postępowania należało ustalić, czy rozwiązania zgłoszone w projekcie jako technologie odpowiadają przytoczonej wyżej ustawowej definicji. W pierwszej kolejności należało zatem ustalić charakter tych rozwiązań, tj. ustalić czy zgłoszone rozwiązania są technologiami. Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do podważenia ustaleń instytucji biorących udział w ocenie projektu, iż zgłoszone rozwiązania mają charakter informatyczny i są programami komputerowymi. Dokonując oceny zgłoszonych przez stronę rozwiązań Instytucja Pośrednicząca skorzystała z opinii powołanego eksperta. Ekspert sporządzający opinię potwierdził, że fundamentem rozwiązań zaproponowanych w projekcie są rozwiązania o charakterze informatycznym, czyli programy komputerowe. Jak wynika z opinii eksperta na taki charakter rozwiązań wskazują zapisy zawarte we wniosku oraz w opinii o innowacyjnej technologii. Nie należy do kompetencji Sądu dokonywanie merytorycznej oceny opinii eksperta. Dokonując oceny skorzystania z opinii eksperta pod względem zgodności z przepisami Sąd nie stwierdził, aby Instytucja Pośrednicząca skorzystała z opinii eksperta w sposób naruszający prawo. Możliwość powołania eksperta przewiduje §14 Załącznika 4.4 do Szczegółowego Opisu Priorytetów POIG 2007-2013. Zapisy tego aktu nie przewidują formy sporządzenia opinii. Bez znaczenia dla merytorycznej wartości opinii pozostaje, to że ma ona formą projektu pisma będącego odpowiedzią na protest. Nie ma znaczenia również ewentualne wypowiedzenie się przez eksperta w zakresie wykraczającym poza przekazane mu do oceny zagadnienie. Rzeczą organu korzystającego z opinii jest skorzystanie z niej w zakresie, którego opinia powinna dotyczyć. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustalenia, że rozwiązania zgłoszone jako nowe technologie są programami komputerowymi. Brak jest również podstaw do zakwestionowania ustalenia, że programy komputerowe nie zawierając aspektów technicznych nie są technologiami. Jak stwierdził ekspert "Oprogramowanie jest rodzajem twórczości gdzie dzieło czyli program komputerowy jest zestawem znaków tworzących tzw. instrukcje, metod wymiany danych będących podstawą implementacji interfejsów oraz zasad (algorytmów) przetwarzania danych. Jako dzieło oprogramowanie podlega prawnym regulacjom własnościowym, licencyjnym. Zatem oprogramowanie nie zawiera w sobie elementów technicznych.(...) planowane do wdrożenia oprogramowanie nie spełnia wymogów niezbędnych do uznania go za technologię". Stanowisko to zaakceptowała Instytucja Pośrednicząca. Uzasadniając takie ustalenie IP odwołała się do art.1 ust.2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, który stanowi, że przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe). Powyższe stanowisko Instytucji Pośredniczącej Sąd uznał za prawidłowe. Należy podkreślić, że zasadniczym ustaleniem przesądzającym o braku możliwości przyznania wnioskowanego wsparcia było ustalenie, że rozwiązania zgłoszone jako nowe technologie są w istocie programami komputerowymi i jako takie nie są technologiami. Ustalenie, że zgłoszone rozwiązania, jako programy komputerowe w ogóle nie są technologiami, dalsze rozważania w przedmiocie tego czy stanowią technologię w postaci prawa własności przemysłowej lub nieopatentowanej wiedzy technicznej (know-how w jego aspekcie technicznym) uczyniło bezprzedmiotowym. Ponieważ strona wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie projektu rozumianego jako wdrożenie nowej technologii w wyniku realizacji inwestycji technologicznej (pkt I wniosku) fakt, że proponowane rozwiązanie nie jest technologią powodował, że wniosek nie był zgodny z ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, a w szczególności jej przepisami definiującymi pojęcie kredytu technologicznego i inwestycji technologicznej. Należy przypomnieć, że art.2 ust.1 pkt 6) ustawy stanowi, że kredyt technologiczny to kredyt udzielany przedsiębiorcy przez bank kredytujący na realizację inwestycji technologicznej, który jest częściowo spłacany ze środków Funduszu Kredytu Technologicznego w formie premii technologicznej, do wysokości i na warunkach określonych w ustawie; (11) premia technologiczna to kwota przyznawana przedsiębiorcy ze środków Funduszu Kredytu Technologicznego przez Bank Gospodarstwa Krajowego, na zasadach określonych w ustawie, na spłatę części kapitału kredytu technologicznego. W myśl pkt 4) inwestycja technologiczna to inwestycja polegającą na: a) zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług albo b) wdrożeniu własnej nowej technologii oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług; W świetle przytoczonych przepisów ustawy nie budzi wątpliwości, że kredyt technologiczny (oraz premia technologiczna) nie może być przyznany na realizację inwestycji, która polega na zakupie lub wdrożeniu rozwiązania, które nie jest technologią. Niespełnienie kryterium zgodności z ustawą o niektórych formach wspierania działalności technologicznej powoduje, że wnioskowane dofinansowanie nie mogło być przyznane. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących zagadnień innych niż wyżej wyjaśnione WSA stwierdza, że są one nieuzasadnione. Nie jest prawdziwe twierdzenie, że organ potraktował zgłoszoną technologię jako wynalazek. IP prawidłowo stwierdziła, że "(..) wnioskodawca błędnie zdefiniował planowane do wdrożenia technologie jako wynalazki". Należy podkreślić, że to wnioskodawca określił zgłaszane technologie jako wynalazki i poinformował, że zostały zgłoszone do opatentowania, ale nie uzyskały jeszcze ochrony lub nie posiadają zdolności patentowej; równocześnie wskazywał, że przewidziane do wdrożenia technologie, to nieopatentowana wiedza techniczna. Zarówno Instytucja Wdrażająca jak i Instytucja Pośrednicząca dokonały prawidłowej oceny zgłoszonych rozwiązań, stwierdzając, że skarżący błędnie zdefiniował planowane do wdrożenia rozwiązania jako wynalazki, albowiem art.24 pkt 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2006 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410) jednoznacznie wskazuje, iż wynalazkami nie są programy do maszyn cyfrowych. Do zapisów ustawy Prawo własności przemysłowej IP odniosła się dlatego, że wnioskodawca powoływał się na tę ustawę analizując innowacyjność oprogramowania. Instytucja Pośrednicząca nie zakwestionowała również opisanych we wniosku i opinii faktów, że "nowe technologie" nie uzyskały ochrony patentowej, a zostały do niej zgłoszone ewentualnie, że nie posiadają zdolności patentowej, stwierdziła natomiast, że rozpoczęcie procedury ochrony patentowej nie jest tożsame z uzyskaniem tej ochrony. Nieuprawnione są zarzuty dotyczące nierzetelnej oceny projektu. Obie instytucje dokonały tej oceny na podstawie złożonego przez stronę wniosku i opinii o innowacyjnej technologii, w tym IP skorzystała z opinii eksperta. Pism informujące o podjętych rozstrzygnięciach zawierają wystarczające ich uzasadnienie. Wyjaśnić należy, że w piśmie informującym o sposobie załatwienia protestu, instytucja rozstrzygająca protest ma obowiązek odniesienia się do zgłoszonych przez stronę zarzutów, ale tylko tych, które są związane z zaskarżonym rozstrzygnięciem i mogących mieć wpływ na jego ocenę. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art.26 ust.2 u.z.p.p.r. Wszystkie podmioty ubiegające się o dofinansowanie w ramach konkursu, w którym wniosek zgłosiła skarżąca były oceniane na podstawie tych samych kryteriów wynikających przede wszystkim z ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Zasady aplikowania oraz reguły wyboru projektów zostały opracowane w Regulaminie przeprowadzania konkursu, w którym wymieniono również obowiązujące przepisy i regulacje stosowane w związku z konkursem. Regulamin i inne pozanormatywne akty związane z przeprowadzaniem konkursu (np. instrukcja wypełniania wniosku) są dostępne na wskazanych stronach internetowych, w taki sam sposób dla wszystkich uczestników konkursu. Zarzut naruszenia art. 2 i 31 ust.3 Konstytucji RP oraz wskazanych przepisów Traktatu o Unii Europejskiej jest nieuzasadniony i wskazuje, że strona skarżącą nie zauważyła, że odmówiono jej dofinansowania, ponieważ zgłoszone przez nią rozwiązania – programy komputerowe nie mają charakteru technicznego, nie są więc nieopatentowaną wiedzą techniczną, co zostało wyżej wyjaśnione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. Sąd oddalił skargę.