II OSK 1783/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 49/14 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 19 lutego 2014r., sygn. akt II SA/Ke 49/14, w sprawie ze skargi A. Spółka z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddalił skargę. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia [...] września 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2013r., którą na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w O. z dnia [...] listopada 2012r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej - jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 1,5MW wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz zjazdu z drogi publicznej gminnej (działka nr ewid. [...]) oraz budowie drogi wewnętrznej z placem manewrowym na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję SKO w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy w O. uwzględniając wniosek strony skarżącej ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej - jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 1,5MW wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz zjazdem z drogi publicznej gminnej (działka nr ewid. [...] o pow. 1,12 ha, z czego 0,73 ha stanowią grunty rolne klasy RII oraz 0,39 ha grunty klasy RIIIa) położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Do wniosku dołączono załączniki graficzne wniosku, przedstawiające teren planowanej inwestycji objętej liniami rozgraniczającymi teren inwestycji wraz z przedstawieniem lokalizacji i sposobu zagospodarowania terenu inwestycji, ze wskazaniem planowanego rozmieszczenia poszczególnych jej elementów. Decyzja z dnia [...] listopada 2012r. nie została zaskarżona w ustawowym terminie i stała się ostateczna. Prokurator Prokuratury Rejonowej w O., działając na podstawie art. 184 § 1 i § 2 k.p.a. pismem z dnia 17 lipca 2013r., skierowanym do Kolegium za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy [...], wniósł sprzeciw od ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w O. z dnia [...] listopada 2012r., w którym zawarł także, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, gdyż została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu pisma z dnia 17 lipca 2013r. Prokurator wskazał, że inwestor A. spółka z o.o. w T. zwróciła się w dniu 30 kwietnia 2013 r. do Starosty Opatowskiego o wydanie decyzji w sprawie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej, przeznaczonych pod budowę wyżej wskazanej inwestycji. Inwestor do wniosku dołączył decyzję ostateczną Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy działki wskazane pod inwestycję to grunty rolne: działka nr ewid. [...] o pow. 1,12 ha, składa się z gruntu klasy RII o pow. 0,73 ha oraz z gruntu klasy R IIIa 0,39 ha. Zdaniem Prokuratora, powierzchnia działki, dla której wydano decyzję o warunkach zabudowy przekroczyła 0,5 ha, w związku z czym obszar ten stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymagał zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie go na cele nierolnicze. Nie było natomiast możliwe przeznaczenie go na takie cele w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zawiadomieniem z dnia 19 sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach poinformowało strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w O. z dnia [...] listopada 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Kielcach decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w O. z dnia [...] listopada 2012r. Kolegium podzieliło stanowisko Prokuratora, że powierzchnia terenu inwestycji, dla której Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. przekraczała 0,5 ha, przez co stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych taki obszar wymagał zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na jego przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne, a mogło to nastąpić wyłącznie w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast przeznaczenie terenu planowanej inwestycji na cele nierolnicze w drodze decyzji o warunkach zabudowy nie było możliwe. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła strona skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2013r. i umorzenie postępowania pierwszej instancji. W treści wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zarzucono naruszenie przepisów procedury administracyjnej: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nieustalenie obszaru, na jakim miała zostać posadowiona inwestycja, o której mowa w decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy z akt sprawy, a w szczególności z decyzji administracyjnej Burmistrza Miasta i Gminy w O. z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, iż obszar inwestycji jest zaplanowany na powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, który to fakt ma istotne znaczenie dla sprawy bowiem jedynie w sytuacji, gdyby obszar inwestycji przekraczał 0,5 ha można by rozważać rażące naruszenie prawa i zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co w konsekwencji spowodowało sporządzenie przez organ wadliwego uzasadnienia poprzez wybiórcze przedstawienie stanu faktycznego i wskazanie jedynie na wielkość działek, pomijając kwestie obszaru, na którym usytuowana ma być inwestycja; - art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w sytuacji gdy zachodzi różnica interpretacyjna przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2012 r. (dzień wydania decyzji przez Burmistrza Opatowskiego), organ stosując jedną z możliwych interpretacji (popartej w doktrynie i orzecznictwie) przepisu rażąco naruszył prawo, gdyż przedmiotowy przepis można interpretować odmiennie, w sytuacji gdy zgodnie z utrwalonym od wielu lat orzecznictwem sądowym oraz niekwestionowanymi w żaden sposób poglądami doktryny podkreśla się, że czym innym jest błędna wykładnia przepisów oraz niewłaściwe zastosowanie od rażącego naruszenia prawa; - art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. poprzez ich zastosowanie i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w O. z dnia [...] listopada 2012r. o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy nie doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej; - art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania czynnego udziału w sprawie oraz wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego polegające na nieudzieleniu pełnomocnikowi strony terminu do wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przed wydaniem decyzji; - art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2012r. (dzień wydania decyzji przez Burmistrza Opatowskiego) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że usytuowanie inwestycji, której obszar nie przekracza 0,5 ha, na gruncie rolnym stanowiącym użytki rolne klas I-III o zwartym obszarze powyżej 0,5 ha, wymaga zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, w sytuacji gdy prawidłowa interpretacja wskazuje, że owa zgoda jest wymagana jedynie wtedy, gdy sam obszar projektowy inwestycji przekracza 0,5 ha, a nie jedynie obszar działki ewidencyjnej, na której ta inwestycja ma być usytuowana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyjaśniło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja podlegająca kontroli jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Może ono nastąpić tylko wówczas, gdy zostanie bezspornie ustalone wystąpienie przyczyny nieważności, określonej w ww. przepisie. W ocenie tego organu, decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2012 r. rażąco narusza przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Z akt sprawy wynika, że teren inwestycji nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania gminy [...], który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z załączonego do akt wypisu z rejestru gruntów działka nr ewid. [...] położona w miejscowości Lipowa stanowi grunt rolny klasy II-III objęty ochroną. Na działce tej nie ma gruntów o innych klasach niż II –III. Również działki bezpośrednio sąsiadujące z działką inwestora są rolne i niezabudowane. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kontrolowanej obecnie decyzji, tj. w dniu [...] listopada 2012 r., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Wbrew unormowaniom ww. ustawy nie można zmienić przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. Organ podkreślił, że z analizy klasy bonitacyjnej gruntu działki nr [...], objętej decyzją o warunkach zabudowy, wynika jednoznacznie, że teren wnioskowanej inwestycji o klasie II-III o powierzchni łącznie zwartego obszaru wskazanego do takiego przeznaczenia przekraczał 0,5 ha i zgoda na zmianę przeznaczenia jego obecnego użytkowania może być dokonana wyłącznie w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego za zgodą właściwych organów. Zatem ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji na tym obszarze w świetle przepisów prawa obowiązującego w dniu wydania badanej decyzji nie było prawnie dopuszczalne. Planowane przedsięwzięcie nie służy rolniczemu wykorzystaniu terenu i nie stanowi np. urządzeń produkcji rolnej. Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., stanowiący integralną część decyzji zgodnie z jej punktem 9, wskazuje linie rozgraniczające teren inwestycji - oznaczone linią ciągłą koloru czarnego i literami ABCDE-A na mapie w skali 1: 1000. Zaznaczony na mapie teren inwestycji, to obszar o kształcie prostokąta o bokach 7,0 cm x 7,0 cm (co daje w terenie obszar o wymiarach 70 m x 70 m, tj. powierzchnię 4900 m²) oraz pas gruntu o kształcie zbliżonym do trójkąta o bokach w podstawie 7 cm i wysokości 5 cm, co daje w terenie obszar o wymiarach P = ½ x 70 m x 50 m = 1750 m²). Wobec powyższego obszar wskazany jako teren inwestycji oznaczonymi literami ABCDE-A obejmuje powierzchnię około 6.650 m2, tj. powierzchnię przekraczającą 0,5 ha. Teren inwestycji wskazany został na gruntach chronionych, tj. klasy I-III na powierzchni przekraczającej 0,5 ha, a w związku z tym wszelkie zarzuty wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2012r. (dzień wydania decyzji przez Burmistrza Opatowskiego), organ uznał za niezasadne. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji budowlanej nie związanej w żaden sposób z rolnym użytkowaniem gruntu - na terenie rolnym, objętych ochroną, dla którego nie wydano wymaganej prawem zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na nierolny, rażąco narusza przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stanowiącym przepis odrębny. Jak wynika z art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z orzecznictwem sądowym do przepisów odrębnych zalicza sie m.in. przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Oznacza to, że ustalenie warunków zabudowy w badanej sprawie na gruntach wyżej wskazanych stanowi rażące naruszenie przepisu odrębnego, jakim jest przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że przed wydaniem decyzji Kolegium nie zbierało nowych dowodów w sprawie, lecz dokonało oceny zebranego już materiału, stanowiącego podstawę do wydania decyzji I instancyjnej. Zarówno w dacie wysyłania zawiadomienia z dnia 19 sierpnia 2013 r. o wszczęciu postępowania nieważnościowego, jak też w dacie wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 roku, Kolegium nie dysponowało wiedzą dotyczącą ustanowienia pełnomocnika, ponieważ strona skarżąca nie poinformowała Kolegium o tym fakcie. Znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo do reprezentacji strony skarżącej dotyczyło jedynie postępowania instancyjnego. W związku z powyższym, Kolegium o wszczęciu postępowania w trybie nadzwyczajnym poinformowało inwestora. Pełnomocnictwo Michała Ryszewskiego do reprezentowania strony skarżącej przedłożone zostało do Kolegium w dniu 17 września 2013 r. wraz z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Za niezasadne również SKO uznało wszelkie zarzuty wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczące wybiórczego przedstawienia stanu faktycznego i wskazania jedynie na wielkość działek, z pominięciem kwestii obszaru, na którym usytuowana ma być inwestycja; tj. zarzuty naruszenia art. 156 § 2 pkt. 2 - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w sytuacji gdy zachodzi różnica interpretacyjna przepisu tj. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 121 poz. 1266) organ, stosując jedną z możliwych interpretacji rażąco naruszył prawo. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] października 2013r. wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w T.. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy: 1. tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez błędne ustalenie, że inwestycja oraz obszar przeznaczony do wyłączenia z produkcji rolnej, o którym mowa w decyzji o warunkach zabudowy, obejmuje powierzchnię około 6650 m2, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wskazano na naruszenie: 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez błędne ustalenie, iż inwestycja oraz obszar przeznaczony do wyłączenia z produkcji rolnej, o którym mowa w decyzji o warunkach zabudowy, obejmuje powierzchnię przekraczającą 0,5 ha w sytuacji gdy z akt sprawy, w tym z wniosku o wydanie warunków zabudowy oraz w szczególności z decyzji administracyjnej Burmistrza Miasta i Gminy w O. z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej - jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 1,5 MW wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz zjazdem z drogi publicznej gminnej (działka nr ewid. [...]) oraz budowie drogi wewnętrznej z placem manewrowym na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości Lipowa, gmina [...] wynika, że obszar inwestycji, na którym zostanie ona posadowiona, w tym obszar przeznaczony do wyłączenia z produkcji rolnej jest zaplanowany na powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, który to fakt ma istotne znaczenie dla sprawy, bowiem jedynie w sytuacji, gdyby obszar inwestycji i terenu przeznaczanego do wyłączenia z produkcji rolnej przekraczał 0,5 ha można by rozważać rażące naruszenie prawa i zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co w konsekwencji spowodowało sporządzenie przez organ wadliwego uzasadnienia poprzez wybiórcze przedstawienie stanu faktycznego i wskazanie na fakty nie wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w sytuacji gdy zachodzi różnica interpretacyjna przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2012r., (dzień wydania decyzji przez Burmistrza Opatowskiego), organ stosując jedną z możliwych interpretacji (popartą w doktrynie i orzecznictwie) przepisu rażąco naruszył prawo, gdyż przedmiotowy przepis można interpretować odmiennie, w sytuacji gdy zgodnie z utrwalonym od wielu lat orzecznictwem sądowym oraz niekwestionowanymi w żaden sposób poglądami doktryny podkreśla się, że czym innym jest błędna wykładnia przepisów oraz niewłaściwe zastosowanie od rażącego naruszenia prawa, 4. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i 158 § 1 k.p.a. - poprzez ich zastosowanie i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w O. z dnia [...] listopada 2012r. o ustaleniu warunków zabudowy, w sytuacji gdy nie doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej, 5. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania czynnego udziału w sprawie oraz wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego, polegające na nieudzieleniu pełnomocnikowi strony terminu do wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przed wydaniem decyzji. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2012r. (dzień wydania decyzji przez Burmistrza Opatowskiego), poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że usytuowanie inwestycji i w jej zakresie obszaru przeznaczonego do jej fizycznego posadowienia oraz do wyłączenia z produkcji rolnej nie przekraczającego 0,5 ha na gruncie rolnym stanowiącym użytki rolne klas I-II wymaga zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja wskazuje, że owa zgoda jest wymagana jedynie wtedy, gdy sam obszar projektowy inwestycji i jednocześnie teren przeznaczony do fizycznego posadowienia inwestycji oraz wyłączenia z produkcji rolnej przekracza 0,5 ha. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W pismach z dnia 17 i 18 lutego 2014 r. występujący w sprawie w charakterze uczestnika Prokurator Rejonowy w O. wniósł o oddalenie skargi powtarzając i uzupełniając argumentację zawartą w swoim sprzeciwie z dnia 17 lipca 2013 r., a także argumentację, która legła u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę. Podkreślili, że kontrolowana sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym (gdzie dla uchylenia decyzji wystarczy stwierdzenie "naruszenia prawa" mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia), a w trybie nadzoru, kiedy zupełnie wyjątkowo, wbrew zasadom trwałości decyzji ostatecznych, z enumeratywnie wyliczonych ustawowo przyczyn można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą tak ciężką wadą, że zachodzi konieczność uznania jej za nieważną. Nie można wydać decyzji administracyjnej, jeśli sprzeciwia się temu przepis prawa, a decyzja wydana z naruszeniem prawa podlega eliminacji z obrotu prawnego w odpowiednim trybie, przewidzianym w k.p.a., w tym w postępowaniu o stwierdzenie nieważności - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd I instancji podniósł, że w sprawie zarzuty skargi dot. naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, jednak wszystkie związane są z wykładnią pojęcia zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dalej ustawa o ochronie gruntów (Dz. U. Nr 1695 poz. 78 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. o warunkach zabudowy. Skarżący zarzuca bowiem Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu dokonanie błędnej wykładni pojęcia "zwarty obszar projektowany do przeznaczenia", która skutkowała przyjęciem przez organ, że realizacja planowanej inwestycji wymaga uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. W ocenie Sądu, zarzut ten jest nietrafny. Sąd powołał treść art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2013r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podkreślił, iż zgodnie z przepisem art. 52 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Organ jest związany wnioskiem i inne określenie obszaru inwestycji w decyzji nie jest możliwe. Z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, że teren inwestycji, którego dotyczy wniosek powinien być oznaczony w tym wniosku konkretnie i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 52 ust. 1 pkt 1 z zw. z art. 64 ust. 1), a linie rozgraniczające teren inwestycji powinny być określone w decyzji o warunkach zabudowy (art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1). W sprawie niniejszej wniosek o warunki zabudowy dla planowanej inwestycji wskazywał teren, na którym planowano realizację przedmiotowej inwestycji, jako działkę nr ewidencyjny [...]. Z akt sprawy wynika bezspornie, że powierzchnia tej działki ewidencyjnej wynosi 1,12 ha, z czego 0,73 ha stanowią grunty rolne klasy RII, a 0,39 ha grunty rolne klasy RIIIa. Sąd podzielił stanowisko organu, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że klasa bonitacyjna gruntów działki ewidencyjnej nr [...], wskazanej jako teren inwestycji oraz jej powierzchnia wskazują, że zmiana przeznaczenia terenu wnioskowanej inwestycji, przekraczającego obszar 0,5 ha, mogłaby być dokonana wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego za "zwarty obszar" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów należy rozumieć obszar, który inwestor wskazuje we wniosku jako teren przeznaczony do fizycznego posadowienia inwestycji i w konsekwencji do wyłączenia go z produkcji rolnej. Skarżący stwierdza w skardze, że jest to teren o powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, tj. niespełna 1100 m2, gdyż pozostała część działki nr [...] nadal będzie mogła być wykorzystywana do produkcji (uprawy) rolnej. W ocenie Sądu, wykładnia przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów, prezentowana przez skarżącą spółkę prowadzi do obejścia przepisów tej ustawy oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Każdy inwestor, występujący o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na gruncie podlegającym ochronie na mocy przepisów tej ustawy, zawsze spełniałby warunki, o których mowa w tym przepisie, jeżeli tylko ograniczyłby powierzchnię bezpośrednio zajętą pod zabudowę do 0,5 ha. Na użytkach rolnych możliwa byłaby wówczas realizacja każdej inwestycji, nawet nie związanej z produkcją rolną czy leśną o dowolnie ustalonej przez inwestora powierzchni, która nie przekraczałaby 0,5 ha, bez zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia tych terenów na cele nierolnicze i nieleśne (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008r., sygn. akt II OSK 1826/06). Taka wykładnia przepisu nie jest zgodna z celami, jakim służy ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, ochrona gruntów rolnych polega przede wszystkim na ograniczaniu przeznaczenia zwartych obszarów gruntów wysokiej jakości na cele nierolnicze i nieleśne, a ograniczenie to powinno być rozumiane nie tylko jako proces powodujący uszczerbek obszarowy, ale także wpływający na walory użytkowe gruntów (art. 1 ustawy). Celem, dla którego ustanowiono zakaz wydawania decyzji pozytywnych dla terenów rolnych i leśnych jest podkreślenie prawnej ochrony gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia. W tym miejscu zauważyć należy, że dnia 26 maja 2013r. nastąpiła zmiana przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów poprzez usunięcie zapisu, uzależniającego wymóg uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych stanowiących użytki rolne klas I-III, od przekroczenia powierzchni 0,5 ha zwartego obszaru projektowanego do takiego przeznaczenia. Obecnie wszystkie grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I-III wymagają dla zmiany ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne uzyskania zgody właściwego ministra. Kierunek zmian ustawodawczych, a zwłaszcza motywacja tych zmian wskazana w przytoczonym uzasadnieniu projektu tej zmiany, wyraźnie wskazują na potrzebę takiej wykładni przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych, w tym zwłaszcza art. 7 ust. 2 pkt 1, która w maksymalnym stopniu zabezpiecza ochronę gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, również wtedy, gdy powierzchnia zajęta bezpośrednio pod realizacje danej inwestycji, bądź też powierzchnia wyznaczona liniami rozgraniczającymi teren tej inwestycji, nie przekraczała w stanie prawnym obowiązującym do dnia 25 maja 2013 r. - 0,5 ha. Ustawa o ochronie gruntów w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji z dnia [...] listopada 2012r., nie wymagała odnośnie niektórych gruntów rolnych, aby zmiana ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne wymagała zgody właściwego organu, i w takim przypadku można było uznać, że spełniona była w stosunku do nich przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja ustalająca warunki zabudowy określać powinna wówczas "sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu", dlatego można w niej było jedynie stwierdzić (jeżeli spełnione byłyby ku temu warunki), że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych (w konkretnym przypadku), nie wymaga zgody właściwego organu na taką zmianę. Taka jednak sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Przez "przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne" (art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) rozumie się ustalenie innego niż rolnicze lub leśne sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych, natomiast przez "wyłączenie gruntów z produkcji" (art. 4 pkt 11) rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów; nie uważa się za wyłączenie z produkcji gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat. Dla realizacji planowanej inwestycji konieczna była zmiana przeznaczenia gruntów, a nie wyłączenia ich z produkcji. Zdaniem Sądu I instancji, należało podzielić stanowisko organu, że ustalenie warunków zabudowy odnosiło się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś wyłącznie do części działki, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Określenie "część działki" także było odmiennie rozumiane przez organ I instancji i inwestora; w ocenie organu to część działki objęta liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (która w okolicznościach niniejszej sprawy także przekracza 0,5 ha, ponieważ wynosi według przybliżonych wyliczeń organu około 6650 m²), zdaniem skarżącego natomiast - to część działki zajęta bezpośrednio pod budowę poszczególnych elementów planowanych urządzeń infrastruktury technicznej koniecznej do funkcjonowania elektrowni wiatrowej, tj. fundamentu turbiny wiatrowej, transformatora, słupa, drogi dojazdowej i placu manewrowego. Nie jest jednak kwestią organu orzekającego w postępowaniu nadzwyczajnym wyliczanie obszaru faktycznie zajętego pod przedmiotową inwestycję, skoro zarówno z wniosku, jak i z decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. wynika jednoznacznie, że inwestycja ma być realizowana na działce ewidencyjnej nr [...]. Należy też zauważyć, że łączna powierzchnia przeznaczona pod planowaną inwestycję, jaka został wskazana we wniosku o warunki zabudowy na poziomie około 1000 m², nie uwzględnia nawet gruntów położonych pomiędzy planowanymi do wybudowania poszczególnymi elementami elektrowni wiatrowej (fundamentem, a stacją transformatorową oraz fundamentem, a placem manewrowym), tak jakby te części działki mogły być dalej racjonalnie wykorzystywane na cele rolnicze i nie podlegały przeznaczeniu na cele nierolnicze. Tak skrajna wykładnia nie może jednak zostać zaakceptowana na gruncie przepisów ustawy, która już w samym tytule ma służyć ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podsumowując Sąd I instancji stwierdził, że rażące naruszenie przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych polega na tym, że w decyzji z dnia [...] listopada 2012r. organ, uwzględniając w całości wniosek inwestora, ustalił warunki zabudowy "na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości Lipowa, gm. [...], będącej działką rolną o użytkach klas I-III, których obszar przekraczał 0,5 ha. Nie można przy tym podzielić zarzutu skargi, że istniejące w orzecznictwie rozbieżności co do wykładni pojęcia "zwartego obszaru projektowanego do przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne" użytego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 maja 2013 r., nie pozwalały na stwierdzenie rażącego naruszenia tego przepisu skutkującego nieważnością decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2012 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżący opiera się na treści wyroku, który nie jest adekwatny w realiach kontrolowanej sparwy. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 10 k.p.a., Sąd I instancji zauważył, że wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zawiadomiło pełnomocnika skarżącego o zakończeniu postępowania, ale w skardze nie wykazano, aby fakt ten miał wpływ na wynik postępowania, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Po złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ nie przeprowadzał żadnego postępowania. Nie wykazano także wpływu na wynik postępowania mylnego pouczenia o środku zaskarżenia od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013r., które to wadliwe pouczenie zostało sprostowane postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w terminie i rozpoznany przez organ. Skargę kasacyjną od powyższego wniosła strona skarżąca, która zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art 1 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nienależytą kontrolę działalności administracji publicznej i nieprawidłowe zastosowanie środków określonych w ustawie, co doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo naruszenia przez organy administracji przepisu kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 156 § 1 pkt. 2 - poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy nie doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej, gdyż Skarżący dokonał odmiennej niż organ wykładani przepisu tj. art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2012 r. (dzień wydania decyzji przez Burmistrza Opatowskiego); - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez nienależytą kontrolę działalności administracji publicznej i nieprawidłowe zastosowanie środków określonych w ustawie, co doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo naruszenia przez organy administracji przepisu k.p.a. tj, art 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez błędne ustalenie, iż inwestycja oraz obszar przeznaczony do wyłączenia z produkcji rolnej, o którym mowa w decyzji o warunkach zabudowy, obejmuje powierzchnię około 6650 m2; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez nienależytą kontrolę działalności administracji publicznej i nieprawidłowe zastosowanie środków określonych w ustawie, co doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo kraszenia przez organy administracji przepisu kodeksu postępowania administracyjnego art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez błędne ustalenie, iż inwestycja oraz obszar przeznaczony do wyłączenia z produkcji rolnej, o którym mowa w decyzji o warunkach zabudowy, obejmuje powierzchnię przekraczającą 0,5 ha w sytuacji gdy z akt sprawy, w tym z wniosku o wydanie warunków zabudowy oraz w szczególności z decyzji administracyjnej Burmistrza Miasta i Gminy w O. z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] o ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 1,5 MW wraz z urządzeniami towarzyszącymi (stacji transformatorowej pomiarowej podziemnej sieci energetycznej, włączenia do sieci, w tym słupa energetycznego) zjazdu z drogi publicznej gminnej (działka nr ewid. [...]) oraz budowie drogi wewnętrznej z placem manewrowym na działce nr [...], położonej w miejscowości Lipowa, gm. [...] wynika, iż obszar inwestycji, na którym zostanie ona posadowiona, w tym obszar przeznaczony do wyłączenia z produkcji rolnej jest zaplanowany na powierzchni niniejszej niż 0,5 ha, który to fakt ma istotne znaczenie dla sprawy bowiem jedynie w sytuacji gdyby obszar inwestycji i terenu przeznaczanego do wyłączenia z produkcji rolnej przekraczał 0,5 ha można by rozważać rażące naruszenie prawa i zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co w konsekwencji spowodowało sporządzenie przez Organ wadliwego uzasadnienia poprzez wybiórcze przedstawienie stanu faktycznego i wskazanie na fakty nie wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. - naruszenie przepisów prawa materialnego: tj. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2012 r. (dzień wydania decyzji przez Burmistrza Opatowskiego) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że usytuowanie inwestycji i w jej zakresie obszaru przeznaczonego do jej fizycznego posadowienia oraz do wyłączenia z produkcji rolnej nie przekraczającego 0,5 ha na gruncie rolnym stanowiącym użytki rolne klas I-III wymaga zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja wskazuje, że owa zgoda jest wymagana jedynie w sytuacji gdy sam obszar projektowy inwestycji i jednocześnie teren przeznaczony do fizycznego posadowienia inwestycji oraz wyłączenia z produkcji rolnej przekracza 0,5 ha. Strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Zdaniem strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegając uchybień i oddalając skargę naruszył art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z brakiem uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Rejonowy w O. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Zdaniem Prokuratora, w realiach sprawy nie doszło do naruszenia przez Sąd ani przepisów postępowania ani też prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jego zdaniem, wydanie decyzji lokalizacyjnej dla inwestycji przewidzianych na gruntach rolnych klasy I-III jest niedopuszczalne, jeśli ich zwarty obszar o powierzchni powyżej 0,5 h, projektowany do takiego przeznaczenia jest kompleksem gruntów rolnych (czyli obszar jednej lub kilku, konkretnie oznaczonych działek ewidencyjnych, na których części lub całości planowana jest realizacja danej inwestycji), opisanym i oznaczonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy liniami rozgraniczającymi, stanowiącym jednolitą, rolniczą przestrzeń produkcyjną. Tymczasem zalegający w aktach wniosek o ustalenie warunków zabudowy z dnia 2 sierpnia 2002 roku dotyczy działki nr [...] - k. 48-50, której powierzchnia wynosi l,12ha, z czego 0,73 ha stanowią grunty rolne klasy Rlla a 0,39h grunty rolne klasy Rllla. Z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, iż są to grunty wykorzystywane rolniczo, a na terenie planowanej inwestycji inwestor zajmować się będzie produkcją energii elektrycznej pozyskiwanej z wiatru. Planowane przedsięwzięcie nie służy zatem rolniczemu wykorzystaniu terenu i nie stanowi urządzeń produkcji roli. Prokurator podkreślił, iż, w aktach znajduje się pisemne stanowisko właściciela sąsiedniej działki Mikołaja Łaty, iż nie wyraża on zgody na budowę elektrowni wiatrowej. W aktach co prawda zalega postanowienie Starosty Opatowskiego w O. 18 października 2012 roku o pozytywnym uzgodnieniu decyzji o warunkach zabudowy, na które powołuje się skarżący, uzasadniając przyjętą przez siebie interpretację art. 7 ust 2 pkt l ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jednak pozytywne uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, którego przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne dopuszczany jest jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nosi znamiona rażącego naruszenia prawa. Słusznie Sąd zauważył, iż prezentowana przez skarżącą spółkę wykładnia przepisu, art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 61 ust. l pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do obejścia przepisów tych ustaw - k. 15 uzasadnienia Sądu. Obecnie - od dnia 26 maja 2013 roku - wszystkie grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I-III wymagają dla zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne uzyskania zgody właściwego ministra. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poglądy skarżącej kasacyjnie strony nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie mają uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art 1 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art 151 p.p.s.a., przez nienależytą kontrolę działalności administracji publicznej i nieprawidłowe zastosowanie środków określonych w ustawie, co doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo naruszenia przez organy administracji przepisu kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 156 § 1 pkt. 2 - przez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy nie doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej, gdyż skarżący dokonał odmiennej niż organ wykładni przepisu tj. art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2012 r. (dzień wydania decyzji przez Burmistrza Opatowskiego. Trzeba znacząc od tego, że w ww. zarzucie brak jest wskazania konkretnych naruszonych przez Sąd I instancji przepisów proceduralnych. Wskazane przez skarżącego, jako naruszone przez Sąd I instancji, przepisy nie posiadają waloru przepisów proceduralnych i same w sobie nie stanowią samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Artykuł 1 p.p.s.a. określa przedmiot regulacji p.p.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a. wskazuje przedmiot działania sądów administracyjnych i posiada zarazem charakter ustawowej generalnej normy kompetencyjnej do sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej. Z kolei art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art 151 p.p.s.a. wskazują na rodzaje orzeczeń wydawanych przez sądy administracyjne i posiadają zarazem charakter norm kompetencyjnych. Ich naruszenie może mieć miejsce na etapie postępowania sądowego, które poprzedza zastosowanie przez sąd ww. przepisów. Trudno jest też uznać za naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, okoliczność podnoszoną przez kasatora, że Sąd I instancji nie podzielił zaprezentowanej przez niego odmiennej wykładni prawa na etapie postępowania przed Sądem I instancji, co doprowadziło jego zdaniem do nieuzasadnionego zaakceptowania przez Sąd zastosowania w sprawie przez organy administracyjne art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sądu I instancji, Sąd ten w sposób wszechstronny z odpowiednim stopniem szczegółowość uzasadnił i wyjaśnił przyjętą przez siebie dla potrzeb kontroli decyzji SKO wykładnię treści art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów leśnych i rolnych w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji, co do której została stwierdzona jej nieważność. Odniósł się także do wykładni tego przepisu podnoszonej przez skarżącego. Podnoszony przez kasatora błąd w wykładni art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów leśnych i rolnych ze strony Sądu I instancji polegający na nie uwzględnieniu prawidłowej wykładni prezentowanej przez stronę skarżąca, o ile by wystąpił , a z tą sytuacją nie mamy do czynienia w kontrolowanym wyroku Sądu I instancji, stanowiłby zarazem uchybienie przez Sąd I instancji przepisom prawa materialnego. W tym miejscu Sąd II instancji wyjaśnia, że pomimo nieczytelności i pewnej wadliwości wniesionego zarzutu kasacyjnego, ustosunkowuje się do niego przez stwierdzenie, że po dokonaniu samodzielnej wykładni przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów leśnych i rolnych w pełni przychyla się do: 1) dokonanej przez Sąd I instancji wykładni tego przepisu włącznie z ustaleniami tego Sądu, dlaczego Sąd I instancji nie podziela stanowiska strony skarżącej; i 2) oceny Sądu I instancji w przedmiocie jego rażącego naruszenia przez treść przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy; a także 3) oceny Sądu I instancji podnoszącej, że w zgeneralizowanych realiach kontrowanej sprawy na tle ww. przepisu nie występują w orzecznictwie rozbieżności co do sposobu rozumienia jego rozumienia, gdyby przyjąć, że wykładnia kasatora zarazem prezentuje poglądy zawarte w odmiennych wyrokach sądów administracyjnych. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2013r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Treść art. 61 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy koresponduje z regulacją ustawy o ochronie gruntów, którą należy traktować jako przepisy odrębne, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Nie można, wbrew jej unormowaniu, zmienić przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów określa jakiego rodzaju tereny wymagają uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. W przypadku gruntu rolnego stanowiącego użytek rolny klasy I-III (jak ma to miejsce w tej sprawie), uzyskania zgody właściwego ministra wymaga zmiana przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntu, którego zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy). Zmiany przeznaczenia terenu na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1). Uzyskanie tej zgody następuje w toku procedury planistycznej, przed wyłożeniem projektu planu. W projekcie planu wyznacza się bowiem obszar planowany do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, który jest wytyczony liniami odgraniczającymi go od terenów o innym przeznaczeniu. Oznacza to, że nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli inwestycja ma być zrealizowana na terenie rolnym, o jakim mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym do 25 maja 2013 r., którego zwarty obszar przekracza 0,5 ha. Skarżący na etapie postępowania przez Sądem I instancji prezentował pogląd, że owa zgoda jest wymagana jedynie wtedy, gdy sam obszar projektowy inwestycji i jednocześnie teren przeznaczony do fizycznego posadowienia inwestycji oraz wyłączenia z produkcji rolnej przekracza 0,5 ha. Zdaniem Sądu II instancji określenie "zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia" (art. 7 ust. 2 pkt 1) oznacza kompleks gruntów rolnych, tzn. obszar jednej lub kilku konkretnie oznaczonych działek ewidencyjnych, na których części lub całości planowana jest realizacja danej inwestycji, stanowiący jednolitą przestrzeń (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008r., sygn. akt II OSK 1826/06, wyrok NSA z dnia 25 maja 2009r. sygn. akt II OSK 1900/08). W przypadku kontrolowanego wyroku Sądu I instancji, Sąd I instancji przyjął w nim zatem prawidłowo, że takim, zwartym obszarem jest obszar działki nr [...], skoro cała działka nr [...], a jest to bezsprzeczne, ma pow. większą niż 0,5 ha i charakter rolny w rozumieniu wykładanego przepisu. W konsekwencji - nawet w przypadku mogącego mieć w rzeczywistości miejsce tylko częściowego, i to hipotetycznie mniejszego niż 0,5 ha, zajęcia takiej ww. działki o pow. większej niż 0,5 ha na cele inne niż rolne i leśnie - cała działka, właśnie jako zwarty obszar rolny posiadający atrybuty o jakich mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym do 25 maja 2013 r., którego zwarty obszar przekracza 0,5 ha. - powinna być, w procedurze określonej prawem, objęta zgodą na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. W związku z tym obojętna (czyli bez znaczenia prawnego), z prawnego punktu widzenia jest okoliczność - dla podnoszonego przez kasatora, wadliwie zdaniem Sądu II instancji, braku powinności uzyskania w sprawie stosownej zgody o jakiej jest mowa w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w stosunku do działki nr [...] - polegająca zarówno na tym, że: 1) na obszarze "zawnioskowanej" działki nr [...] inwestor zakreślił teren inwestycji nie obejmujący powierzchni całej działki ; 2) jak i okoliczność, że teren zajęty pod fizyczną, rzeczywistą zabudowę, na zakreślonym terenie inwestycji jest mniejszy, według inwestora, niż 0,5 ha. Wobec zamierzeń inwestycyjnych nawet na części działki nr [...], która spełnia przesłanki o jakich mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - cała działka jako kompleks wyróżniony charakterem rolnym i właśnie granicami działki ew. powinna uzyskać we właściwym trybie zgodę na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze i nieleśne. Mając na uwadze rzeczywiście występujące w orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżności w wykładni pojęcia "zwartego obszaru projektowanego do przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne", należy zauważyć, tak jak to trafnie stwierdził Sąd I instancji, że dotyczą one innego zagadnienia, niż będące przedmiotem rozważań w kontrolowanej sprawie. Jak wynika bowiem z uzasadnień wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2012 r., II OSK 1442/11, z dnia 6 grudnia 2012 r., II OSK 1439/11, z dnia 11 grudnia 2012 r., II OSK 1433/11, WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2013 r., VIII SA/Wa 900/12, czy WSA w Gliwicach z dnia 17 września 2010 r., II SA/Gl 258/10, wątpliwości w orzecznictwie dotyczyły głównie tego, czy kryterium obszarowe zawarte w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych, odnosi się jedynie do działki, która ma zmienić swoje przeznaczenie, czy też także do obszaru, z którego została uprzednio wydzielona, bądź do całego kompleksu gruntów rolnych klas I – III opisanych i wyznaczonych w studium na cele rolne, bądź też do obszaru obejmującego również działki sąsiednie o wskazanej klasie gruntów. We wszystkich powołanych orzeczeniach jednak przyjęto - i to ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowości kontrolowanego wyroku Sądu I instancji - że zwartym obszarem projektowanym do przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów jest obszar całej działki, na której ma być realizowana planowana inwestycja. Tego kryterium obszarowego nie można instrumentalnie i wybiórczo odnieść i zawęzić w ramach jednej danej działki rolnej o pow. przekraczającej 0,5 ha - do części terenu tej działki rolnej przeznaczonego fizycznie pod zabudowę - w związku z czym to, czy inwestycja ma zająć w rzeczywistości powierzchnię mniejszą niż 0,5 ha nie ma znaczenia. Na marginesie Sąd zauważa, że uzasadniając przyjętą przez siebie wykładnię art. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, autor skargi kasacyjnej wskazał tylko jeden wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2007 r., IV SA/Wa 2355/06. Wyrok ten, co należy podkreślić, co zauważył trafnie Sąd I instancji, nie dotyczy zagadnienia przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne uregulowanego w art. 7 ustawy o ochronie gruntów, gdyż dotyczy wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej i leśnej, co regulują przepisy rozdziału 3 tej ustawy. Powyższy zaprezentowany przez Sąd II instancji sposób wykładni treści art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów leśnych i rolnych, zbieżny z wykładnią dokonaną przez Sąd I instancji ustosunkowującą się zarazem, co należy podkreślić, wobec wykładni skarżącego - determinuje także sposób odniesienia się przez Sąd II instancji do kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej przez ich nie uwzględnienie. Sąd II instancji nie podziela zatem kolejno zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., przez nienależytą kontrolę działalności administracji publicznej i nieprawidłowe zastosowanie środków określonych w ustawie, co doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo naruszenia przez organy administracji przepisu k.p.a. tj, art 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - 1) poprzez błędne ustalenie, iż inwestycja oraz obszar przeznaczony do wyłączenia z produkcji rolnej, o którym mowa w decyzji o warunkach zabudowy, obejmuje powierzchnię około 6650 m2 ; 2) a także poprzez błędne ustalenie, iż inwestycja oraz obszar przeznaczony do wyłączenia z produkcji rolnej o którym mowa w decyzji o warunkach zabudowy, obejmuje powierzchnię przekraczającą 0,5 ha, w sytuacji, gdy z akt sprawy, w tym z wniosku o wydanie warunków zabudowy oraz w szczególności z przedmiotowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 1,5 MW wraz z urządzeniami towarzyszącymi (stacji transformatorowej pomiarowej podziemnej sieci energetycznej, włączenia do sieci, w tym słupa energetycznego) zjazdu z drogi publicznej gminnej (działka nr ewid. [...]) oraz budowie drogi wewnętrznej z placem manewrowym na działce nr [...], położonej w miejscowości Lipowa, gm. [...] wynika, iż obszar inwestycji, na którym zostanie ona posadowiona, w tym obszar przeznaczony do wyłączenia z produkcji rolnej jest zaplanowany na powierzchni niniejszej niż 0,5 ha. Fakt ten ma istotne, zdaniem kasatora znaczenie dla sprawy, bowiem jedynie w sytuacji, gdyby obszar inwestycji i terenu przeznaczanego do wyłączenia z produkcji rolnej przekraczał 0,5 ha można by rozważać rażące naruszenie prawa i zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji, spowodowało to, zdaniem skarżącego kasacyjnie, sporządzenie przez organ wadliwego uzasadnienia poprzez wybiórcze przedstawienie stanu faktycznego i wskazanie na fakty nie wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tych zarzutach skarżący stawia tezę, że z treścią art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych powinien być zweryfikowany tylko i wyłącznie teren inwestycji (działki) przeznaczony fizycznie pod zabudowę, czyli teren w rzeczywistości zabudowany - a nie obszar/ teren całej działki wskazany we wniosku jako teren do ustalenia jego warunków zabudowy; jak również nie teren, którego granice zostały wskazane na załączniku graficznym do przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym zarówno powierzchnia terenu przeznaczonego pod fizyczną zabudowę, jak i powierzchna terenu wyznaczona przez granice terenu do zainwestowania na działce nr [...] , zostały według kasatora ustalone przez organy w nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, co niezgodnie z prawem zaaprobował Sąd I instancji. W ocenie skarżącego za "zwarty obszar" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów należy rozumieć obszar, który inwestor wskazuje we wniosku jako teren przeznaczony do fizycznego posadowienia inwestycji i w konsekwencji do wyłączenia go z produkcji rolnej. Skarżący stwierdza w skardze kasacyjnej, że jest to teren o powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, tj. niespełna 1100 m2, gdyż pozostała część działki nr [...] nadal będzie mogła być wykorzystywana do produkcji (uprawy) rolnej. W związku z tym kasator twierdzi, że obszar przeznaczony do wyłączenia z produkcji rolnej został ustalony przez organy z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co bezzasadnie zaakceptował Sąd I instancji a nadto, że organy i Sąd I instancji w konsekwencji, błędnie ustaliły teren w rzeczywistości zabudowany, gdyż jego wielkość mniejsza od 0,5 ha i uzasadnia pominięcie w sprawie treści art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wskazane uchybienia proceduralne mają zarazem wpływ na wynik sprawy. W przekonaniu Sądu II instancji, ustalenia odnoszące się do ww. stanu faktycznego sprawy zostały przez Sąd pierwszej instancji zweryfikowane zgodnie z zasadą prawdy materialnej i odpowiednio odzwierciedlone w uzasadnieniu wyroku. Co więcej, kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie ustalenia Sądu I instancji co ww. elementów stanu faktycznego, w świetle tego co zostało powiedziane powyżej na temat wykładni art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie mają znaczenia dla wyniku sprawy. Zdaniem Sądu II instancji, 1) gdyby nawet hipotetycznie przyjąć, że istnieją pewne rozbieżności w ustaleniach wymiarowych dot. wielkości "około 6650 m2" przyjętych przez organy administracyjne, co do obszaru w granicach terenu inwestycji, które by błędnie zaakceptował Sąd I instancji, ale akta sprawy na to nie wskazują, i 2) wobec przyjętej powyżej wykładni treści art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów, z której jasno wynika, że kompleksem o którym w nim mowa jest co najmniej jedna lub kilka działek spełniających atrybuty przepisu - nie wchodzi w grę, jako zgodne z prawem - wyłączenie spod stosowania art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów całej działki rolnej nr ew. [...] przekraczającej powierzchnię 0,5 ha z tego właśnie tytułu, że tylko jej część, w tym nawet np. mniejsza od 0,5 ha ma być zainwestowana. Wręcz odwrotnie, stanowisko przeciwne, aprobowane i podnoszone przez kasatora jako prawidłowe, stanowi rażące naruszenie prawa i przeciwstawia się wartościom chronionym przez ten przepis. Należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 52 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Organ jest związany wnioskiem i inne określenie obszaru inwestycji w decyzji nie jest możliwe. Z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, że teren inwestycji, którego dotyczy wniosek powinien być oznaczony w tym wniosku konkretnie i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 52 ust. 1 pkt 1 z zw. z art. 64 ust. 1), a linie rozgraniczające teren inwestycji powinny być określone w decyzji o warunkach zabudowy (art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1). W sprawie kontrolowanej przez Sąd I instancji, wniosek o warunki zabudowy dla planowanej inwestycji wskazywał teren, na którym planowano realizację przedmiotowej inwestycji, jako działkę nr ewidencyjny [...]. Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował, że z akt sprawy wynika bezspornie, że powierzchnia tej działki ewidencyjnej wynosi 1,12 ha, z czego 0,73 ha stanowią grunty rolne klasy RII, a 0,39 ha grunty rolne klasy RIIIa. A zatem Sąd I instancji prawidłowo sformułował wniosek, że z analizy klasy bonitacyjnej gruntu działki nr [...], objętej decyzją o warunkach zabudowy - wynika, że teren wnioskowanej inwestycji o klasie II-III o powierzchni łącznie zwartego obszaru wskazanego do takiego przeznaczenia przekraczał 0,5 ha i zgoda na zmianę przeznaczenia jego obecnego użytkowania może być dokonana wyłącznie w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego za zgodą właściwych organów. Zatem prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji na tym obszarze w świetle przepisów prawa obowiązującego w dniu wydania badanej decyzji nie było prawnie dopuszczalne. Planowane przedsięwzięcie nie służy rolniczemu wykorzystaniu terenu i nie stanowi np. urządzeń produkcji rolnej. Sąd I instancji także prawidłowo skontrolował ustalenia SKO, w świetle których załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] listopada 2012r., stanowiący integralną część decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z jej punktem 9, wskazuje linie rozgraniczające teren inwestycji - oznaczone linią ciągłą koloru czarnego i literami ABCDE-A na mapie w skali 1: 1000. Zaznaczony na mapie teren inwestycji, to obszar o kształcie prostokąta o bokach 7,0 cm x 7,0 cm (co daje w terenie obszar o wymiarach 70 m x 70 m, tj. powierzchnię 4900 m²) oraz pas gruntu o kształcie zbliżonym do trójkąta o bokach w podstawie 7 cm i wysokości 5 cm, co daje w terenie obszar o wymiarach P = ½ x 70 m x 50 m = 1750 m²). Wobec powyższego obszar wskazany jako teren inwestycji oznaczonymi literami ABCDE-A obejmuje powierzchnię około 6.650 m2, tj. powierzchnię przekraczającą 0,5 ha. W związku z tym mając na uwadze treść art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych art. 7, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że ustalenie warunków zabudowy odnosiło się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś wyłącznie do części działki, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Prawidłowo zauważył Sąd I instancji, że określenie "część działki" było odmiennie rozumiane przez organ I instancji i inwestora; w ocenie Sądu to część działki objęta liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (która w okolicznościach niniejszej sprawy także przekracza 0,5 ha, ponieważ wynosi według przybliżonych wyliczeń organu około 6650 m²), zdaniem skarżącego natomiast - to część działki zajęta bezpośrednio pod budowę poszczególnych elementów planowanych urządzeń infrastruktury technicznej koniecznej do funkcjonowania elektrowni wiatrowej, tj. fundamentu turbiny wiatrowej, transformatora, słupa, drogi dojazdowej i placu manewrowego. Trafnie się przy tym wypowiedział Sąd I instancji, i obecny skład rozpoznający przychyla się do tego stanowiska, że nie jest jednak kwestią organu orzekającego w postępowaniu nadzwyczajnym wyliczanie obszaru faktycznie zajętego pod przedmiotową inwestycję, skoro zarówno z wniosku, jak i z decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. wynika jednoznacznie, że inwestycja ma być realizowana na działce ewidencyjnej nr [...], która mieści się w warunkach hipotezy art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Sąd podziela stanowisko Sądu I instancji, że wykładnia przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów, prezentowana przez skarżącą spółkę prowadzi do obejścia przepisów tej ustawy oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Każdy inwestor, występujący o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na gruncie podlegającym ochronie na mocy przepisów tej ustawy, zawsze spełniałby warunki, o których mowa w tym przepisie, jeżeli tylko ograniczyłby powierzchnię bezpośrednio zajętą pod zabudowę do 0,5 ha. Wobec powyższych ustaleń nieuzasadniony jest zatem i ostatni zarzut, że w sposób błędny organy stwierdziły naruszenie przepisów prawa materialnego: tj. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2012 r. (dzień wydania decyzji przez Burmistrza Opatowskiego) przez jego błędną wykładnię i uznanie, że usytuowanie inwestycji i w jej zakresie obszaru przeznaczonego do jej fizycznego posadowienia oraz do wyłączenia z produkcji rolnej nie przekraczającego 0,5 ha na gruncie rolnym stanowiącym użytki rolne klas I-III wymaga zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja według kasatora wskazuje, że owa zgoda jest wymagana jedynie w sytuacji, kiedy sam obszar projektowy inwestycji i jednocześnie teren przeznaczony do fizycznego posadowienia inwestycji oraz wyłączenia z produkcji rolnej przekracza na danej kwalifikowanej działce 0,5 ha. Jak to już było powyżej wykazane, na koniec raz jeszcze stwierdzić należy, że rażące naruszenie przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, prawidłowo wywiedzione i skontrolowane w sprawie przez Sąd I instancji, polega na tym, że w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. organ I instancji, uwzględniając w całości wniosek inwestora, ustalił warunki zabudowy "na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości Lipowa, gm. [...]", będącej działką rolną o użytkach klas I-III, których obszar przekraczał 0,5 ha. Nie ma przy tym znaczenia, że obszar przeznaczony do fizycznego posadowienia inwestycji oraz do wyłączenia z produkcji rolnej na tej działce nawet hipotetycznie nie przekracza 0,5 ha, skoro jest usytuowany na działce rolnej stanowiącej użytki rolne klas I-III o powierzchni przekraczającej pow. 0,5 ha. W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, na podstawie art. 184 P.p.s.a., podlega oddaleniu.