I FZ 163/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. s.c. R. Ł., P. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 109/14 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. s.c. R. Ł., P. Ł. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia 18 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych postanawia umorzyć postępowanie w sprawie. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 109/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił P. s.c. R. Ł., P. Ł. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 września 2012 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie Przedsiębiorstwo P. s.c. R. Ł., P. Ł. zarzuciło naruszenie art. 61 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji określających zobowiązanie podatkowe, zawarty w skardze do Sądu I instancji nie mieści się "w granicach sprawy" ze skargi w przedmiocie decyzji o odmowie wstrzymania wykonania tych samych decyzji określających zobowiązanie podatkowe, która zapadła w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nieważności wykonania tych samych decyzji określających zobowiązanie podatkowe, a tym samym błędna interpretacja przez Sąd pojęcia "granice tej samej sprawy", i w związku z tym niewłaściwe zastosowanie w/w przepisu. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżone przez spółkę postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia 18 grudnia 2013 r., oraz określił, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, wydał więc orzeczenie kończący postępowanie w pierwszej instancji. Wyrok ten zapadł jeszcze przed rozpoznaniem zażalenia spółki przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Oznacza to, że po wydaniu wyroku przez sąd postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności traci swoją moc. W tej sytuacji kwestia dotycząca rozstrzygnięcia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji staje się bezprzedmiotowa. W orzecznictwie wskazuje się, że postępowanie wszczęte na skutek zażalenia wniesionego na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o wstrzymaniu lub oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji staje się bezprzedmiotowe, jeżeli przed rozpoznaniem tego zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zostanie wydane przez Sąd I instancji orzeczenie kończące postępowanie (vide postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 31/12, podobnie postanowienia NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 845/11, z dnia13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 591/08; orzeczenia dostępne w serwisie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi tu o bezprzedmiotowość wtórną określoną w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą strona może złożyć ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na etapie postępowania kasacyjnego (vide postanowienia NSA: z 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 79/13, z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2872/12, z 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2613/12 i II OSK 2602/12). Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 6 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. nie przewidują możliwości orzeczenia, co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu I instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę.