I SA/Gd 1691/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi L. O.-K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 23 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj, lipiec i październik 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 października 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2013 r., odmawiającą uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r., w przedmiocie określenia L.O-K. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec i październik 2007r. Decyzja organu odwoławczego została wydana na tle następującego stanu faktycznego. Pismem z dnia 12 grudnia 2007r., uzupełnionym pismem z dnia 29 stycznia 2008r. L. O- K. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec i październik 2007r. oraz zwrot nadpłat wraz z oprocentowaniem. Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia 25 kwietnia 2008r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe oraz dokonania zwrotu nadpłaty wraz z oprocentowaniem. W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 24 października 2008r. uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Realizując zalecenia Dyrektora Izby Skarbowej, organ na podstawie upoważnienia z dnia 23 lutego 2009r. przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres za kwiecień, maj, lipiec i październik 2007r. Ustalenia kontroli stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego, które zakończyło się decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010r., którą określono podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec i październik 2007r. odmiennie od deklarowanego w korektach deklaracji. Organ uznał, że podatniczka dokonała prawidłowego rozliczenia w pierwotnych deklaracjach. Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie, zaś postanowieniem z dnia 7 lutego 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Po rozpoznaniu skargi podatniczki na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011r., sygn. akt I SA/Gd 229/11 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 października 2012r., sygn. akt I FSK 2153/11 uchylił powyższe orzeczenie WSA w Gdańsku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013r., sygn. akt l SA/Gd 1250/12, oddalił skargę podatniczki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2011r. W dalszej kolejności L. O- K., reprezentowana przez doradcę podatkowego, pismem z dnia 8 stycznia 2013r., wniosła o wznowienie postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako "O.p.") w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010r. oraz wstrzymanie wykonania ww. decyzji ostatecznej na mocy art. 246 § 1 O.p. Po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia 31 lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia 16 sierpnia 2010r. W odwołaniu od decyzji z dnia 31 lipca 2013 r. L. O.-K. domagała się jej uchylenia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010r. ze względu na wystąpienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 245 § 1 pkt 2, i art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 3 lit. b, art. 120 - 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1 i 2, art. 188, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 192, art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 4 O. p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Ponadto strona podniosła zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, objętych decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010r. W uzasadnieniu decyzji z dnia 23 października 2013 r., utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowiła odpowiedź na pytanie, czy w sprawie objętej wnioskiem strony o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010r. wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i czy organ I instancji zasadnie odmówił uchylenia ww. decyzji. Organ II instancji wskazał, że postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy, organ wskazał, że L. O-K., żądając wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną, jako podstawę wznowienia postępowania podała art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek, tj. nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że strona nie załączyła do wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną żadnych dowodów i wobec tego zbędna jest ocena w kontekście warunków, o których mowa wyżej. Odnosząc się do wniosków dowodowych, zawartych we wniosku strony z dnia 8 stycznia 2013 r., odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz piśmie z dnia 8 października 2013r., organ podkreślił, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy bowiem postępowanie zwykłe. Zdaniem organu, skoro w sprawach wymiarowych strona nie skorzystała z możliwości tej kontroli, to postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nie może zastąpić czynności postępowania odwoławczego. Niezależnie od powyższego organ zauważył, że strona w toku postępowania domagała się zebrania dowodów w zakresie wymagalności jej zobowiązań podatkowych za 2007r. W ocenie organu II instancji, przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie wniosłoby nic istotnego w kwestii wznowienia postępowania i ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej. Z akt sprawy wynika, iż strona wpłaciła na konto Urzędu Skarbowego podatek od towarów i usług należny za kwiecień, maj, lipiec i październik 2007r. i nie posiada zaległości podatkowych. Skoro strona uregulowała należności podatkowe, to zobowiązania wygasły i nie mogły się przedawnić. Wobec tego organ stwierdził, że podejmowanie jakichkolwiek ustaleń w zakresie wymagalności zobowiązań podatkowych jest bezzasadne. Z tego względu organ uznał również za chybiony zarzut podatniczki, że w niniejszej sprawie organ I instancji winien wydać decyzję, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. Organ nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 70 § 1 O.p. mającego – zdaniem odwołującej – polegać na nieuwzględnieniu przedawnienia. W tym zakresie podkreślił, że kwestia przedawnienia miałaby znaczenie, gdyby organ stwierdził zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p., a tylko z uwagi na upływ terminu przedawnienia nie mógłby wydać nowej decyzji. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca. Zatem zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji odmawiając postanowieniem z dnia 31 lipca 2013r. uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty i informacje dotyczące wymagalności zobowiązań podatkowych strony wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010r., nie naruszył art. 180 § 1 i 188 O.p. Wbrew stanowisku podatniczki, zgromadzony materiał dowodowy jest zupełny, a stan faktyczny został wyjaśniony w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Tym samym wyznaczony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego termin, o którym mowa w art. 200 § 1 O. p. nie był przedwczesny. Organ odwoławczy odnotował, iż strona w piśmie z dnia 8 października 2013r domagała się przeprowadzenia tych samych czynności, o które wnioskowała przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W tej kwestii Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że nie miał takiego obowiązku, bowiem zebrane dowody były wystarczające dla ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego doręczenia w tym samym dniu zaskarżonej decyzji i postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, co miało uniemożliwić podatniczce odniesienie się do treści ww. postanowienia przed zakończeniem sprawy oraz złożenie ostatecznych wniosków dowodowych, organ II instancji zauważył, że na przedmiotowe postanowienie zażalenie nie przysługuje, o czym organ I instancji prawidłowo stronę pouczył. Oznacza to, że strona przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, nie może wnieść zażalenia na postanowienie tego rodzaju i to niezależnie od daty jego doręczenia. Podatniczka miała tego świadomość, skoro zaskarżyła przedmiotowe postanowienie na podstawie art. 237 O.p. Podatniczka zarzuciła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, wydając decyzję objętą wnioskiem o wznowienie postępowania błędnie ocenił okoliczności i motywy nabycia w 1986r. działki nr [...] oraz zbycia w 2007r. działek wydzielonych z ww. nieruchomości oraz dokumenty zebrane z urzędu w trakcie postępowania podatkowego. W tym zakresie organ II instancji podał, że argumenty strony co do zakupu i sprzedaży ww. nieruchomości, opisane zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w odwołaniu, były znane organowi I instancji przed wydaniem decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. Organ uznał również za nieuzasadniony zarzut odwołania, według którego w decyzji ostatecznej Naczelnik Urzędu Skarbowego nie odniósł się do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i zignorował wyjaśnienia pełnomocnika strony złożone w piśmie z dnia 1 marca 2010r. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonał analizy pism strony i zebranych dowodów. Odmienna ocena stanu faktycznego sprawy nie oznacza pomijania istotnych okoliczności faktycznych, czy też ignorowania wyjaśnień pełnomocnika. Organ zaakcentował, że w postępowaniu wznowionym organ podatkowy może oceniać sprawę ponownie, ale tylko w takim zakresie, jaki wynika ze stwierdzonej przesłanki wznowienia. Dyrektor Izby Skarbowej doszedł do wniosku, że skoro strona nie przedstawiła żadnych nowych i nieznanych organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia 16 sierpnia 2010r. dowodów i okoliczności, to organ I instancji zasadnie odmówił uchylenia tego rozstrzygnięcia. Przekonanie strony, że Naczelnik Urzędu Skarbowego błędnie ocenił znane mu fakty i dowody, czy też nie udowodnił zamiaru prowadzenia przez L.O-K. i P. K. profesjonalnej, stałej i zorganizowanej działalności w zakresie obrotu nieruchomościami jako podatnicy, nie może przesądzić o wyeliminowaniu przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego. Jest to bowiem odmienna ocena tych samych okoliczności i faktów, co nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania podatkowego w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O. p. W dalszej kolejności, nawiązując do kwestii prawidłowości doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego do rąk pełnomocnika strony, organ zaznaczył, że kwestia ta została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2012r., sygn. akt I FSK 2153/11. Ustosunkowując się do orzeczeń wskazanych w odwołaniu, tj. WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011r., sygn. akt I SA/Gd 696/10 oraz NSA z dnia 25 października 2012r., sygn. akt I FSK 873/11, organ zauważył, że wyroki te zapadły w zupełnie innym stanie faktycznym. Podsumowując, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto organ II instancji nie dopatrzył się istnienia innych przesłanek, wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1 - 4 i 6 - 11 O.p. Końcowo, organ odwoławczy, w odniesieniu do wniosku strony o uzupełnienie akt sprawy poprzez sporządzenie prawidłowej i zupełnej metryki sprawy, podzielił stanowisko organu I instancji, że w aktach sprawy znajduje się dokument, zawierający oznaczenie sprawy i podatnika, którego sprawa dotyczy, wskazanie dat podjętych czynności, imiona i nazwiska oraz stanowiska służbowe osób podejmujących dane czynności, określenie podjętej czynności oraz rodzaj i identyfikator dokumentu. Dokument ten zawiera wszystkie elementy metryki wskazane w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 5 marca 2012r. w sprawie wzoru i sposobu prowadzenia metryki sprawy (Dz. U. z 2012r., poz. 246), i był na bieżąco aktualizowany. Wobec powyższego organ uznał wniosek podatniczki za bezpodstawny oraz pozostawał bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L. O.-K., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji naruszenie: 1. art. 245 §1 pkt 2 O.p., art.240 §1 pkt 5 O.p. 2. art.245 §1 pkt 3 lit b O.p. 3. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art.124, art. 187 §1 i §2, art. 188, art 190 § 1 i §2, art. 191, art. 192, art. 200 §1 O.p., 4. art.210 §1 pkt 6 w zw. 210 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, Nadto podatniczka sformułowała zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, objętych decyzją z dnia 16 sierpnia 2010 r. Skarżąca domagała się uchylenia kwestionowanej decyzji i zasądzenia od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wniosła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku ze złożeniem skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1250/12, oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2011 r., w którym stwierdzono, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. W zakresie tego wniosku skarżąca podniosła, że w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny będzie rozstrzygał kwestię, czy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. ma przymiot ostateczności i czy tym samym dopuszczalne było wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Skarżąca zaznaczyła również, iż w postępowaniu przed NSA będzie wnioskować o powzięcie uchwały, bowiem orzecznictwo sądów jest rozbieżne w kwestii skutków doręczenia przesyłki przez pocztę po upływie czternastodniowego terminu od pierwszego awizowania dla biegu terminu wnoszenia zażalenia, czy też odwołania. Następnie podkreślono, iż organy podatkowe bezzasadnie odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. Zdaniem skarżącej, w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 §1 O.p., zatem decyzja z dnia 16 sierpnia 2010 r. winna być uchylona, a postępowanie umorzone. Z ostrożności procesowej skarżąca podniosła, iż organ błędnie przyjął, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 3 lit b O.p. ze względu na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT. W jej ocenie Naczelnik Urzędu Skarbowego bezzasadnie nie uwzględnił przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT za kwiecień, maj lipiec i październik 2007 r. z dniem 31 grudnia 2012 r., a Dyrektor Izby Skarbowej błędnie przyjął, iż kwestia związana z przedawnieniem zobowiązań podatkowych nie ma znaczenia dla wyniku sprawy. Skarżąca argumentowała, że nie nastąpiło zawieszenie ani przerwa biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, bowiem nie został wobec niej zastosowany żaden środek egzekucyjny, o jakim zostałaby powiadomiona zgodnie w art. 70 § 4 O.p. przed dniem 31 grudnia 2012 r. Ponadto nie wystąpiło również zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p., gdyż żadne z postępowań, których była stroną nie dotyczyło bezpośrednio decyzji, określającej wysokość zobowiązań podatkowych.Postępowania sądowoadministracyjne dotyczyły kwestii stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotem tych postępowań nie była prawidłowość określenia zobowiązań podatkowych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. W ocenie skarżącej, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2013 r. została wydana z naruszeniem art. 123 § 1 w zw. z art. 200 §1 O.p., gdyż organ ten zaniechał powiadomienia jej o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie co do zgromadzonych materiałów w dowodowych po wydaniu postanowienia z dnia 31 lipca 2013 r., oddalającego jej wszystkie wnioski dowodowe, które zostały bezzasadnie pominięte. Zatem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niezupełny, bowiem organy obu instancji nie wykorzystały istniejących w sprawie możliwości wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie wymaganym do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Co ważne, również Dyrektor Izby Skarbowej pominął jej wszystkie wnioski dowodowe zawarte w odwołaniu oraz w piśmie z dnia 8 października 2013 r. Nadto skarżąca zaznaczyła, że organ II instancji nie wyznaczył ponownie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie co do materiału dowodowego, w związku z jej pismem z dnia 8 października 2013 r. W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że ostateczna decyzja z dnia 16 sierpnia 2010 r. została wydana z naruszeniem przepisów art. 15 ust.1 i 2 z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.) w zw. z art. 9 ust.1, art. 12 ust.1 i 3 Dyrektywy Rady z dnia 28.11.2006r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, gdyż dokonana przez nią sprzedaż nieruchomości nie jest działalnością handlową, lecz jedynie sprzedażą majątku osobistego w celach prywatnych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego błędnie ocenił materiał dowodowy w sprawie i wysnuł z niego mylne wnioski. Skarżąca zaznaczyła, że dowody z dokumentów zgromadzone w aktach sprawy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego podważają ustalenia organu podatkowego, iż sprzedaż działek dotyczyła składników gospodarstwa rolnego. Skarżąca podkreśliła, iż ostateczna decyzja wymiarowa jest sprzeczna z wyrokiem TUSE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach poł. C-180/10 i C-181/10 oraz ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych. Nadto decyzja narusza art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji organ bezpodstawnie uznał, że skarżąca zachowała się jak podatnik VAT i tym samym podlega opodatkowaniu wg stawki 22 %, co doprowadziło do naruszenia art. 41 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem skarżącej Naczelnik Urzędu Skarbowego nie odniósł się do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również zignorował wyjaśnienia jej pełnomocnika złożone w dniu 1 marca 2010 r., co dowodzi w jej przekonaniu, że istnieje konieczność wznowienia postępowania w sprawie. Ponadto w ocenie podatniczki decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została wydana z naruszeniem art. 165 §4, art. 137 § 3 w zw. z art. 123 §1 O.p., ponieważ pozbawiono ją udziału w tymże postępowaniu. Postanowienie o wszczęciu postępowania doręczono pełnomocnikowi, zamiast stronie. Zatem wszystkie czynności dowodowe w postępowaniu podatkowym nie wywarły żadnych skutków prawnych dla strony. W tej kwestii skarżąca odwołała się orzecznictwa sądów administracyjnych. Skarżąca podniosła również, że jeżeli wysokość zobowiązań podatkowych w podatku VAT nie została zakwestionowana w toku postępowania podatkowego, to nie było podstaw do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązań w podatku VAT. W konsekwencji postępowanie podatkowe dotyczące wymiaru zobowiązań podatkowych winno być umorzone jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 208 §1 O.p. Nadto w przekonaniu skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowe, bowiem organ nie odniósł się uzasadnieniu do treści wyroku NSA z dnia 27 września 2013 r., sygn.akt I FSK 1407/12. W jej ocenie, decyzja z dnia 16 sierpnia 2010 r. nie jest decyzją ostateczną, zaś organ II instancji błędnie uznał, że nie było podstaw do uchylenia decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Dokonując kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym albowiem, wbrew stanowisku skarżącej, nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi i istniejące w dniu wydania decyzji wymiarowej z dnia 16 sierpnia 2010 r. ani nie zaistniały inne przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. Instytucja wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Zasada trwałości decyzji oznacza, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 O.p.). Tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Tryby nadzwyczajne nie są w stosunku do siebie konkurencyjne (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn.akt I SA 286/99, niepubl.). Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Co istotne, jak trafnie zaakcentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji, postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania spraw w trybach nadzwyczajnych. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy, a inna branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Naruszenie prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym, np. co do oceny dowodów, nie musi mieć znaczenia w postępowaniu wznowionym. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2001 r., sygn.akt III SA 1974/00, niepubl, wyrok NSA z dnia 4 marca 2003 r., sygn.akt III SA 1296/01, niepubl.) W dalszej kolejności wskazać należy, że nie licząc przesłanki ostateczności decyzji, która jest warunkiem sine qua non uruchomienia każdego z trybów nadzwyczajnych, art. 240 § 1 O.p. wymienia jedenaście podstaw wznowienia postępowania. Wskazanie co najmniej jednej z nich uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.). Czy podstawy te rzeczywiście występują, właściwy organ bada w postępowaniu wszczętym wspomnianym postanowieniem (art. 243 § 2 O.p. ), a wynik badania przedstawia w decyzji, o której mowa w art. 245 O.p. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wznowienia skarżąca podała art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z tym przepisem wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przy czym użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Z kolei łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Jeżeli więc dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wymagają zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn.akt I FSK 1562/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 446/10, LEX nr 602746; por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). W świetle tego co wyżej powiedziano, w rozpoznawanej sprawie nie sposób mówić o ujawnieniu się nowych istotnych dowodów i okoliczności. W ocenie Sądu wniosek skarżącej z dnia 8 stycznia 2013 r. o wznowienie postępowania w istocie zmierzał do podważenia ustaleń organu podatkowego w ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia 16 sierpnia 2010 r. W tym miejscu należy wyjaśnić, że przedmiotem postępowania zakończonego ww. decyzją była między innymi sprzedaż przez L. O.-K. działek budowlanych pod zabudowę jednorodzinną wydzielonych z nieruchomości gruntowej, uprzednio wykorzystywanej do prowadzenia działalności rolniczej. Dla okoliczności sprawy istotne znaczenie miał fakt, że z inicjatywy P. K. i L. O.- K. doszło do zmiany przeznaczenia (z rolnego na budowlane) nieruchomości, a następnie jej podział na działki budowlane. Działania podejmowane przez skarżącą przed sprzedażą działek budowlanych, charakterystyczne są dla osób, które profesjonalnie dokonują obrotu nieruchomościami. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie załączyła do wniosku o wznowienie postępowania żadnych dowodów. Zatem należy przyznać rację organowi odwoławczemu, że zbędne było dokonywanie oceny w kontekście warunków, o których mowa wyżej. Skarżąca zarzucała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, wydając decyzję objętą wnioskiem o wznowienie postępowania, błędnie ocenił materiał dowodowy w sprawie i wysnuł z niego mylne wnioski. Nadto w ocenie skarżącej dowody z dokumentów zgromadzone w aktach sprawy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego podważają ustalenia organu podatkowego, iż sprzedaż działek dotyczyła składników gospodarstwa rolnego. Odnosząc się do tych zarzutów podkreślić należy, że argumentacja skarżącej, co do okoliczności zakupu i sprzedaży nieruchomości była znana organowi przed wydaniem decyzji z dnia 16 sierpnia 2010r. Jest poza sporem, że organ pierwszoinstancyjny gromadził z urzędu dowody, w tym te, na które wskazuje podatniczka. Dokumenty te znajdują się w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia 16 sierpnia 2010r., ale też zostały omówione w uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia. W związku z powyższym jako bezzasadny należy ocenić zarzut skarżącej, iż w decyzji wymiarowej Naczelnik Urzędu Skarbowego nie odniósł się do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i zignorował wyjaśnienia pełnomocnika strony złożone w piśmie z dnia 1 marca 2010r. W ocenie Sądu, organ I instancji dokonał analizy pism strony i zebranych dowodów, a odmienna ocena faktów przez stronę, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, nie oznacza pomijania istotnych okoliczności faktycznych, czy też ich ignorowania, a tym bardziej nie uzasadnia wznowienia postępowania. Ujawnienie "nowych okoliczności faktycznych", o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn.akt FSK 170/04, PP 2004, Nr 11, poz. 60). Wymaga ponownego zaakcentowania, że w postępowaniu wznowionym organ podatkowy może oceniać sprawę ponownie, ale tylko w takim zakresie, jaki wynika ze stwierdzonej przesłanki wznowienia. Nie może natomiast dokonywać ponownych ustaleń i oceny materiału dowodowego raz już ocenionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w tej części, która wykracza poza ramy wyznaczone przesłanką wznowienia. Szczególny tryb postępowania na podstawie art. 240 O.p. nie uprawnia organu podatkowego do badania sprawy pod tym samym kątem, jak w postępowaniu zwykłym, byłoby to bowiem niedopuszczalne kolejne rozpoznawanie sprawy. W świetle powyższego wszystkie okoliczności, na które powołuje się skarżąca były znane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego i wynikały ze zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżąca w piśmie z dnia 3 lipca 2013 r. domagała się zebrania dowodów w zakresie wymagalności jej zobowiązań podatkowych za 2007r. W tym zakresie organ II instancji trafnie podniósł, że przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie wniosłoby nic istotnego w kwestii wznowienia postępowania i ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej, gdyż z akt sprawy wynika, iż skarżąca wpłaciła na konto Urzędu Skarbowego podatek od towarów i usług i nie posiada zaległości podatkowych. Jeśli więc skarżąca uregulowała należności podatkowe, to zobowiązania wygasły i nie mogły się przedawnić. Z powyższych względów bezzasadny jest również zarzut, iż w niniejszej sprawie organ winien wydać decyzję, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. Dodatkowo należy zaznaczyć, że zgodnie z ww. przepisem organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70 O.p. Zatem gdyby, jak sugeruje skarżąca, nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych określonych decyzją ostateczną, to organ I instancji, mimo zaistnienia jakiejkolwiek przesłanki z art. 240 § 1 O.p., zobowiązany byłby odmówić uchylenia tej decyzji. W świetle powyższego nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. Podzielić należy pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, że kwestia przedawnienia miałaby znaczenie, gdyby organ stwierdził zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p., a tylko z uwagi na upływ terminu przedawnienia nie mógłby wydać nowej decyzji. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca. Zatem w ocenie Sądu, organ I instancji odmawiając postanowieniem z dnia 31 lipca 2013r. uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty i informacje dotyczące wymagalności zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010r. nie naruszył przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Ponadto nie budzi wątpliwości, że strona została zawiadomiona postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i zapoznała się ze wszystkimi zgromadzonymi dowodami w dniu 3 lipca 2013r. oraz skorzystała z możliwości wypowiedzenia się w tym zakresie, a więc wyznaczony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego termin, o którym mowa w art. 200 § 1 O.p., nie był przedwczesny. Sąd zauważa, że na etapie postępowania odwoławczego w piśmie z dnia 8 października 2013r. skarżąca stwierdziła, iż organ odwoławczy nie przeprowadził z urzędu żadnych nowych dowodów mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy i domagała się przeprowadzenia tych samych czynności, o które wnioskowała przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. uzupełnienia materiałów dowodowych w zakresie wymagalności jej zobowiązań podatkowych za 2007r., rozpatrzenia wniosków dowodowych odrębnymi postanowieniami i ponownego wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, stoi na stanowisku, że zebrane dowody były wystarczające dla ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięcia, a więc nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 200 §1 O.p. Podkreślić przy tym należy, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66). Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji byłaby w szczególności sytuacja, w której strona skarżąca uprawdopodobniłaby istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - art. 200 § 1 O.p., a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r., I SA/Gd 199/00, Prz. Pod. 2004, nr 1, s. 43). W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła. Odnosząc się do zarzutu doręczenia skarżącej w tym samym dniu decyzji organu I instancji i postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, co według skarżącej uniemożliwiło jej odniesienie się do treści ww. postanowienia przed zakończeniem sprawy oraz złożenie ostatecznych wniosków dowodowych, zauważyć należy wyjaśnić, że na ww. postanowienie zażalenie nie przysługuje, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona przez organ I instancji. Oznacza to, że strona przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty nie może wnieść zażalenia na postanowienie tego rodzaju i to niezależnie od daty jego doręczenia. Podatniczka miała tego świadomość, skoro zaskarżyła przedmiotowe postanowienie na podstawie art. 237 O.p., w myśl którego postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Tym samym skarżąca nie tylko nie utraciła, ale nawet skorzystała z możliwości odniesienia się do ww. postanowienia. Odnosząc się do zarzutu braku skutecznego wszczęcia postępowania i w konsekwencji nieskutecznego doręczenia decyzji wymiarowej z dnia 16 sierpnia 2010 r., wypada jedynie zauważyć, że zagadnienie to podlegało już kontroli sądowoadministracyjnej w orzeczeniach zapadłych w związku ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2011r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2012r., sygn. akt I FSK 2153/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Gd 1250/12). Nie budzi zatem wątpliwości, że wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług poprzedziło prawidłowe wszczęcie postępowania podatkowego. Co istotne, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższych względów nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącej, że decyzja wymiarowa z dnia 16 sierpnia 2010 r. nie ma przymiotu ostateczności. W ocenie Sądu, jako niezrozumiały należy ocenić zarzut naruszenia art. 208 § 1 O.p. Twierdzenia skarżącej, że wysokość zobowiązań podatkowych w podatku VAT nie została zakwestionowana w toku postępowania podatkowego, to nie było podstaw do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązań w podatku VAT i w konsekwencji postępowanie podatkowe dotyczące wymiaru zobowiązań podatkowych winno być umorzone jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 208 §1 O.p., nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Zdaniem Sądu organy podatkowe, prowadząc postępowanie wznowieniowe nie naruszyły żadnych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów, stwierdzić należy, że ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd podkreśla, że organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń. Wymaga dodania, że zgodnie z art. 122 O. p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada prawdy obiektywnej nakazuje organom prowadzącym postępowanie zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego tak, aby stan faktyczny sprawy ustalić zgodnie z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej zastosowanie ma także w postępowaniu wznowieniowym, ale jak sygnalizowano wyżej, nie oznacza, że w tym postępowaniu powinno nastąpić ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Zebranie dowodów istotnych dla sprawy w ramach tego postępowania sprowadza się do badania, czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 O.p., a zatem ustalenie, czy przesłanki wznowieniowe wskazane we wniosku miały rzeczywiście miejsce, a nie ponowne kompleksowe zgromadzenie i ocena materiału dowodowego, które były podstawą do wydania decyzji ostatecznej. W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że organy orzekające w niniejszej sprawie dysponowały materiałem dowodowym umożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast odmienna ocena prawna tego materiału nie oznacza automatycznie naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art.124, art. 187 §1 i §2, art. 188, art. 190 § 1 i §2, art. 192 O.p., Wbrew zarzutom skargi, kwestionowane decyzje odpowiadają wymogom, o których mowa w art. 210 §1 pkt 6 w zw. 210 § 4 O.p. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji z dnia 9 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Gd 1250/12, mocą którego oddalono jej skargę na postanowienie organu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. Sąd uznał, że w sprawie tej nie wystąpiło zagadnienie prejudycjalne, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. pozostające w bezpośrednim związku z rozpoznawaną sprawą. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.