II SA/Wa 2212/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spraw.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2013 nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie dodatku za rozłąkę – oddala skargę – UZASADNIENIA Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 46 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 709 ze zm.), art. 7 ust. 2, art. 68 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz .U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 1-4 i § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie świadczeń socjalno-bytowych dla żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 87, poz. 565 ze zm.), stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] marca 2012 r. decyzji nr [...] w sprawie przyznania P. J. prawa do dodatku za rozłąkę, albowiem stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z przepisem art. 68 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi, który pozostaje w związku małżeńskim lub posiada dzieci na utrzymaniu, a w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby korzysta z zakwaterowania zbiorowego, ewentualnie innego wymienionego w ust. 1, bez prawa zamieszkiwania z członkiem rodziny. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego przyznał P. J. dodatek za rozłąkę od dnia [...] lipca 2010 r. z uwagi na fakt, że oficer pełni zawodową służbę wojskową w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego w W. i korzysta z zakwaterowania internatowego w W., bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny. Natomiast rodzina żołnierza, tj. żona K. R. i pozostający na jego utrzymaniu syn A., zamieszkuje w miejscowości S. Organ wskazał, że w związku z rozwiązaniem wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] marca 2012 r. małżeństwa żołnierza i ustaleniem jako miejsca zamieszkania małoletniego syna miejsca zamieszkania matki dziecka, utracił on prawo do dodatku za rozłąkę. Stwierdził ponadto, że została spełniona przesłanka wynikająca z art. 16 § 11 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia samej decyzji leży w słusznym interesie strony lub w interesie społecznym. Zdaniem organu interes społeczny polega w tym przypadku na wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji administracyjnej, będącej dla strony źródłem uprawnień, które na skutek zmienionych okoliczności faktycznych utraciła. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. J. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji o przyznaniu mu prawa do dodatku za rozłąkę z uwagi na fakt, iż posiada na utrzymaniu małoletniego syna. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, powołując się na treść art. 68 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, że w wyniku rozwodu nie został pozbawiony praw rodzicielskich ani nie został w nich ograniczony. Posiada pełne prawo do sprawowania opieki nad synem na zasadach określonych w będącym załącznikiem do wyroku porozumienia oraz w każdym innym czasie po porozumieniu z notatką. Ponadto został zobowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania syna. Natomiast fakt ustalenia miejsca zamieszkania syna przy matce nie zwalnia go, ani też nie ogranicza, w obowiązku utrzymania syna, a wręcz przeciwnie, obowiązek ten precyzuje i zaostrza (przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Twierdzenie organu, jakoby z treści przepisu art. 68 ust. 1 ustawy wynikało, że dotyczy on wyłącznie dzieci pozostających na utrzymaniu, ale wspólnie zamieszkałych z żołnierzem (tworzących wspólne gospodarstwo domowe), nie ma zdaniem strony, żadnego uzasadnienia. Przepis w obecnym brzmieniu celowo rozdziela bowiem przesłanki konieczne do uzyskania uprawnienia, eliminując w ten sposób wymóg pozostawania w związku małżeńskim i wspólnym gospodarstwie domowym. Oficer wskazał ponadto, że definicję dzieci pozostających na utrzymaniu żołnierza zawiera przepis art. 6 pkt 20 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stąd też powołanie się organu w tym przedmiocie na przepis art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, nie ma żadnego uzasadnienia. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, iż kwestie dodatku za rozłąkę uregulowano w art. 68 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia łącznie następujących przesłanek: 1) żołnierz zawodowy pozostaje w związku małżeńskim lub posiada dzieci pozostające na jego utrzymaniu, 2) żołnierz zawodowy w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. z zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) korzysta z zakwaterowania zbiorowego, przydzielono mu miejsce w internacie lub kwaterze internatowej, bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny. Wskazał również na § 3 i § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie świadczeń socjalno-bytowych dla żołnierzy zawodowych oraz art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zgodnie z którym prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego realizowane jest w jednej z następujących form: 1. przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, 2. przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, 3. wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Organ podniósł, że w art. 6 pkt 20 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych normodawca precyzuje, iż dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego, to dzieci własne żołnierza zawodowego, dzieci jego małżonka, dzieci przysposobione i dzieci przyjęte na wychowanie, do czasu zawarcia przez nie związku małżeńskiego, które: nie przekroczyły osiemnastego roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły lub odbywania studiów w szkole wyższej dwudziestego piątego roku życia, albo, stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej egzystencji przed osiągnięciem wieku określonego w lit. a. Jednakże w jego ocenie, fakt rozwiązania małżeństwa żołnierza i ustalenia jako miejsca zamieszkania małoletniego syna miejsca zamieszkania matki dziecka, stanowią negatywne przesłanki przyznania tego świadczenia, gdyż rozłąka dotyczy żołnierza i jego rodziny, z którą pozostawałby we wspólnym gospodarstwie domowym. Za taką wykładnią przemawia treść § 3 ust. 1 lit. b powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym okolicznością wykluczającą przyznanie dodatku jest sytuacja, gdy żołnierz wykonywał zadania służbowe w miejscowości, w której on sam lub jego małżonek posiada dom lub samodzielny lokal mieszkalny albo w której jest on zameldowany na pobyt stały. Takie sformułowanie powyższego przepisu świadczy o tym, że dodatek ma być kierowany do żołnierzy, którzy mają możliwość stałego zamieszkania ze swoją rodziną. Organ podkreślił, że użyte w przepisie art. 68 ust. 1 ustawy pragmatycznej sformułowanie "dzieci będące na jego utrzymaniu oznacza dzieci, które by z nim zamieszkały, z którymi żołnierz tworzy wspólne gospodarstwo domowe, a nie dzieci, na utrzymanie których orzeczono świadczenia alimentacyjne. Zgodnie bowiem z art. 128 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, obowiązek dostarczenia środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania obciąża krewnych w linii prostej i rodzeństwo. W okolicznościach niniejszej sprawy, żołnierz nie posiada realnej możliwości zamieszkiwania z synem, a nie ze względu na potrzebę służby, lecz dlatego, iż miejscem jego zamieszkania zgodnie z wyrokiem sądu, jest miejsce zamieszkania matki. Tak więc pełnienie służby wojskowej nie pozbawiło go możliwości zamieszkania z synem, gdyż możliwość taką utracił wskutek rozwodu. Zdaniem organu potwierdzeniem powyższej tezy jest przepis art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, stanowiący, iż członkami rodziny, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej żołnierzowi powierzchni użytkowej są małżonek oraz wspólnie zamieszkałe dzieci. Przemawia za nią również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/We 375/10. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.J. zarzucił jej: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 68 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dodatek za zwłokę przysługuje wyłącznie żołnierzowi żonatemu, prowadzącemu wspólne gospodarstwo domowe z pozostałymi członkami rodziny, b) art. 6 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy poprzez jego pominięcie i niezastosowanie zawartej w nim definicji "dzieci pozostających na utrzymaniu żołnierza zawodowego", c) art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe, niezgodne z zakresem podmiotowym i przedmiotowym tej regulacji, zastosowanie i przyjęcie, że przepis normujący należności powierzchniowe kwatery służbowej określa również, iż dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego, to wyłącznie dzieci, które z nim zamieszkują, d) § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie świadczeń socjalno-bytowych dla żołnierzy zawodowych przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż treść tych przepisów ma związek ze stanem cywilnym żołnierza oraz wspólnego zamieszkania z rodziną, e) art. 92, 93, 95, 96 § 1, 97, 98, 113, 1131 i 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez ich pominięcie i niezastosowanie zawartych w nich zasad sprawowania opieki i władzy rodzicielskiej przez rodziców niebędących małżonkami; 2) rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: a) art. 6, 7, 8 i 9 K.p.a., polegające na wybiórczym stosowaniu przepisów oraz stosowaniu własnej ich interpretacji, niezgodnie ze stanem faktycznym i na szkodę słusznego interesu strony, wbrew zasadnie pogłębiania zapytania obywateli do władzy publicznej, b) art. 107 § 3 K.p.a. przez pominięcie argumentów skarżącego, c) powoływanie się na orzeczenie sądu administracyjnego, wydanego w innej sprawie niepozostającej w związku z rozpatrywanym roszczeniem. W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił szczegółową argumentację na poparcie ww. zarzutów, powielającą w istocie argumenty odwołania. W konkluzji stwierdził, że żołnierz wykonujący władzę rodzicielską i biorący udział w utrzymaniu nieletniego dziecka poprzez świadczenie alimentacyjne, korzystający w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej w rozumieniu przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z zakwaterowania zbiorowego, przydzielonego mu miejsca w internacie lub w kwaterze internatowej, bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny – spełnia warunki określone w art. 68 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych do przyznania dodatku za rozłąkę. Zdaniem skarżącego potwierdzeniem powyższego jest praktyka organów skarbowych w stosowaniu ulgi prorodzinnej również wobec podmiotów obciążanych obowiązkiem alimentacyjnym, a także okoliczność przyznania mu gratyfikacji urlopowej z uwzględnieniem syna. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest ostateczna decyzja administracyjna, której materialnoprawną podstawę stanowi przepis art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej "K.p.a.". Stosownie do jego brzmienia, organ administracji publicznej, którzy wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. W doktrynie podkreśla się, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek, bezprzedmiotowość decyzji powstaje zawsze po jej wydaniu (B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Kmentarz, 7. Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 777-778). W literaturze wskazuje się ponadto, że interes strony jako przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wymaga skonkretyzowania w każdym przypadku, natomiast "pozostawienie w obronie prawnym decyzji bezprzedmiotowej pozostaje w kolizji z interesem społecznym" (tamże). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., przyznał P. J. dodatek za rozłąkę od dnia [...] lipca 2010 r. z uwagi na to, że pełni on zawodową służbę wojskową w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego w W. i korzysta z zakwaterowania internatowego w W., bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny. Ponadto od [...] lutego 1995 r. pozostaje w związku małżeńskim z K. R., a na jego utrzymaniu pozostaje syn A. J., natomiast rodzina żołnierza zamieszkuje poza miejscem pełnienia służby w miejscowości S. Poza sporem pozostaje również okoliczność, że Sąd Okręgowy w S Wydział [...] Cywilny wyrokiem z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...], rozwiązał przez rozwód małżeństwo P. J. z K. R., wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem stron A. J. powierzył obojgu rodzicom i zasądził od P. J. alimenty na rzecz syna w kwocie [...] zł miesięcznie. Ponadto zgodnie z porozumieniem z dnia [...] listopada 2011 r. o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, miejscem zamieszkania małoletniego jest miejsce zamieszkania matki dziecka, a ojciec dziecka ma prawo do swobodnych kontaktów z dzieckiem, po wcześniejszym ustaleniu z matką dziecka terminu spotkania. W myśl przepisu art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2013 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 87, poz. 565 ze zm.), żołnierzowi zawodowemu pozostającemu w związku małżeńskim lub posiadającemu dzieci pozostające na jego utrzymaniu, który w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) korzysta z zakwaterowania zbiorowego, przydzielono mu miejsce w internacie lub w kwaterze internatowej, bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny, przysługuje dodatek za rozłąkę i zwrot kosztów przejazdów odbywanych nie częściej niż raz w miesiącu do miejscowości zamieszkania członka rodziny i z powrotem. Niewątpliwie wobec orzeczonego rozwodu, w odniesieniu do skarżącego uległ zmianie stan faktyczny, od którego uzależniane jest przyznanie dodatku za rozłąkę. Aktualnie uprawnienia oficera do przedmiotowego dodatku można rozpatrywać wyłącznie w oparciu o przesłankę posiadania dzieci pozostających na jego utrzymaniu. Zgodnie z definicją zawartą w przepisie art. 6 pkt 20 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego, to dzieci własne żołnierza zawodowego, dzieci jego małżonka, dzieci przysposobione i dzieci przyjęte na wychowanie, do czasu zawarcia przez nie związku małżeńskiego, które: a) nie przekroczyły osiemnastego roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły lub odbywania studiów w szkole wyższej dwudziestego piątego roku życia, albo b) stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej egzystencji przed osiągnięciem wieku określnego w lit. a. Powyższa definicja określa jednak tylko kryteria podmiotowe, jakie muszą spełniać dzieci, by mogły być uznane za pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego. Spełnienie tych kryteriów nie oznacza jednak automatycznie, że takie dziecko jest dzieckiem pozostającym na utrzymaniu żołnierza zawodowego bez odniesienia tej definicji do konkretnego stanu faktycznego, w którym dziecko rzeczywiście pozostaje na utrzymaniu żołnierza poprzez wspólne z nim zamieszkiwanie. Z tego względu zarzut naruszenia ww. przepisu jest chybiony. Jak podkreśla się w orzecznictwie, celem ustawodawcy wprowadzającego przepisy regulujące kwestie dodatku za rozłąkę, było złagodzenie żołnierzowi niedogodności związanych z ponoszeniem ciężarów finansowych powstałych na skutek pełnienia służby w miejscu, w którym korzysta z zakwaterowania zbiorowego, przydzielono mu miejsce w internacie lub w kwaterze internatowej, bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2010 r., I OSK 408/10, Lex nr 745231). Ponadto sama nazwa przedmiotowego dodatku wskazuje, że chodzi o rozłąkę, a więc rozdzielenie żołnierza od członków rodziny wskutek pełnienia służby poza miejscem zamieszkania. Oznacza to, że w przypadku pełnienia przez żołnierza zawodowego służby w miejscu zamieszkania lub miejscowości pobliskiej, zamieszkiwałby on wspólnie z członkami rodziny. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący nie posiada jednak realnej możliwości zamieszkania wspólnie ze swoim małoletnim dzieckiem, co wynika zarówno z wyroku rozwodowego, jak i z porozumienia zawartego między stronami. Powyższe sprawia, że skarżący nie może skutecznie wywodzić, iż uprawnienie do dodatku za rozłąkę może być realizowane na jego rzecz. To nie okoliczność zamieszkiwania skarżącego w miejscu pełnienia służby w internacie, bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny, pozbawiła go możliwości zamieszkania z synem. Taką możliwość utracił on bowiem wskutek orzeczonego rozwodu i zawartego z matką dziecka porozumienia. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 68 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jawi się jako nieuprawniony. Wskazać przy tym należy, że wbrew twierdzeniu skarżącego, organ nie dokonał jego wykładni w ten sposób, że dodatek za rozłąkę przysługuje wyłącznie żołnierzowi żonatemu prowadzącemu wspólne gospodarstwo domowe z pozostałymi członkami rodziny. Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajduje się odniesienie do kwestii wymogu pozostawania żołnierza we wspólnym gospodarstwie domowym z członkami rodziny, który to wymóg nie wynika z żadnego przepisu prawa, jednakże w ocenie Sądu nie ma to znaczenia dla trafności rozumienia przez organ treści ww. przepisu. Sąd nie podziela również argumentacji skarżącego stanowiącej rozwinięcie zarzutu naruszenia § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie świadczeń socjalno-bytowych dla żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 87, poz. 565 ze zm.). Powołanie przez organ treści § 3 ust. 1 lit. b ww. rozporządzenia, zgodnie z którym okolicznością wykluczającą wypłatę dodatku za rozłąkę jest wykonywanie przez żołnierza zadań służbowych w miejscowości, w której on sam lub jego małżonek posiada dom lub samodzielny lokal mieszkalny albo w której jest on zameldowany na pobyt stały, podkreśla bowiem wagę problematyki faktycznej możliwości zamieszkania skarżącego ze swoim małoletnim synem. Podobną rolę spełniają odwołania do treści § 4 ust. 2 rozporządzenia oraz art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Nie jest też trafny zarzut pominięcia i niezastosowania przez organ przepisów art. 92, 93, 95, 96 § 1, 97, 98, 113, 1131, 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dotyczących zasad sprawowania opieki i władzy rodzicielskiej przez rodziców niebędących małżonkami. Powyższe przepisy nie mogły być w niniejszej sprawie zastosowane, gdyż normy regulujące kwestie dodatku za rozłąkę nie zawierają odesłania do przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia w skazanych przez skarżącego przepisów K.p.a., albowiem postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Natomiast powołane przez organ orzeczenie sądu administracyjnego, pomimo tego że zapadło w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, to jednak zachowuje swoją aktualność w odniesieniu do charakteru dodatku za rozłąkę i powiązania go z możliwością realnego zamieszkania żołnierza zawodowego z małoletnim dzieckiem. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo przyjął, iż decyzja przyznająca P. J. dodatek za rozłąkę stała się bezprzedmiotowa wskutek zmiany stanu faktycznego, która wkluczyła go z kręgu żołnierzy zawodowych uprawnionych do przedmiotowego dodatku. Zasadne było tym samym stwierdzenie jej wygaśnięcia, gdyż pozostawienie takiej decyzji w obrocie prawnym pozostaje w kolizji z interesem społecznym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.