III SA/Kr 971/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata G. K. Kancelaria Adwokacka w K ul. [...] kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Starosta decyzją z dnia 20 lutego 2013 r. nr [...] skierował na badania lekarskie B. L. posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kategorii A,B,B+E,C,C+E,D i D+E. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj.: Dz.U z 2011 r., nr 30, poz. 151 ze zm.). Organ podał, że powodem skierowania na badania jest informacja otrzymana od Głównego Lekarza Orzecznika ZUS o stwierdzeniu okoliczności mogących stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W odwołaniu od powyższej decyzji B. L. zarzucił naruszenie art. 99 ust 2 pkt 2 lit b ustawy o kierujących pojazdami przez jego bezpodstawne zastosowanie i uznanie, że kwalifikuje się on do skierowania go na kontrolne badania w trybie cyt. ustawy. Zdaniem odwołującego się brak było podstaw do kierowania go na badania, ponieważ nie zachodzą okoliczności mogące nasuwać wątpliwości co do istnienia takiego stanu zdrowia, który uniemożliwiałby mu całkowicie, lub w znacznym stopniu utrudniał kierowanie pojazdami. Dotychczasowe badania lekarskie, w tym prowadzone przez lekarza orzecznika ZUS, na podstawie których odwołujący się był uznawany za niezdolnego częściowo do pracy i w oparciu o które otrzymywał rentę, nie stwarzały podejrzenia, aby stan zdrowia Odwołującego się uniemożliwiał mu kierowanie pojazdami mechanicznymi. Dotychczas lekarz orzecznik nie widział podstaw, aby kierować go na badania lekarskie związane z kontrolą ruchu drogowego. Schorzenia, na które cierpi Odwołujący się wymagają jedynie ograniczeń znacznego wysiłku fizycznego. Także choroba serca utrzymuje się na jednakowym, stabilnym poziomie, w tym także od czasu ostatnich badań w ramach przyznania renty ZUS z tytułu niezdolności do pracy. Odwołujący się jest leczony w poradni okulistycznej, pulmunologicznej, kardiologicznej, neurologicznej, laryngologicznej, diabetologicznej i urologicznej, ale żaden z prowadzących lekarzy nie widział przeszkód, ani przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi. Wszelkie zalecenia lekarzy mają związek z unikaniem nadmiernego wysiłku fizycznego, ograniczanie obciążenia, gdy tymczasem właśnie pozbawienie odwołującego się możliwości poruszania się jako kierowca pojazdami mechanicznymi spowoduje bezpośrednie narażenie jego i jego matki, której jest jedynym opiekunem, na ryzyko zwiększenia właśnie wysiłku fizycznego, jak również narazi go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty zdrowia swojego i podopiecznej w związku z brakiem szybkiej reakcji i sprawnego komunikowania się. Do odwołania dołączone zostały zaświadczenia lekarskie, z których zdaniem odwołującego się miało wynikać, że schorzenia nie zagrażają ani odwołującemu się ani uczestnikom ruchu drogowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 kwietnia 2013r. [...], działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. 2013, poz. 267), oraz art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Kolegium, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie argumenty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie a decyzja organu l instancji nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Redakcja przepisu art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit.b ustawy o kierujących pojazdami, nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, a zatem w sytuacji, w której Starosta otrzyma zawiadomienie od lekarza orzecznika ZUS o zastrzeżeniach w stanie zdrowia kierowcy mogących powodować istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym, jest zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Zgodnie bowiem z § 9 ust.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 07.01.2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. 2013. 133 j.t.) badania te wykonywane są w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Celem tego przepisu jest zagwarantowanie bezpieczeństwa ruchu, przy równoczesnym zachowaniu praw podmiotowych osób, które na te badania są kierowane, przy czym ustawa nie określa bliżej, o jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia chodzi, ani bliżej ich nie definiuje. Podstawą do wydania decyzji jest wiarygodna informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, nie jest natomiast wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Zgodnie z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy, informacja właściwego organu orzekającego o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierowcy stanowi wystarczającą przesłankę do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Starosta w toku postępowania nie podejmuje czynności mających na celu ustalanie przyczyn wystąpienia okoliczności mogących powodować istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym, dlatego też nawet jeśli odwołujący się przedstawia dokumentację lekarską, to nie może ona stanowić przedmiotu oceny przez organ l instancji, bowiem według ustalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu - organy administracji nie mogą samodzielnie dokonywać wiążącej oceny stanu zdrowia odwołującego się. Dla potrzeb toczącego się postępowania nie jest wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany w stanie zdrowia stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów, ale podstawą wydania decyzji jest już informacja organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy, o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia. Kwestia zdolności skarżącego do prowadzenia pojazdów stanowi dopiero przedmiot badania przez lekarzy specjalistów, które przeprowadzane jest na skutek skierowania przez starostę. Zatem organy administracyjne nie badają merytorycznie tej kwestii. Kolegium podkreśliło nadto, że subiektywne przekonanie odwołującego się o jego stanie zdrowia, który w jego ocenie nie uległ pogorszeniu i nie wpływa na jego predyspozycje do kierowania pojazdami, nie stanowi okoliczności uzasadniającej odstąpienie od wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję SKO, B. L. zarzucił, iż skierowanie go na badania jest pozbawione podstaw, godzi w ogólnie przyjęte normy, uniwersalne wartości, oraz narusza ludzką godność. Podał, że całe życie był kierowcą i operatorem ciężkiego sprzętu, w ruchu drogowym nigdy nie spowodował wypadku ani kolizji drogowej. Pozostaje w stałym leczeniu w jednej z najlepszych Klinik w K, korzysta z usług medycznych wybitnych lekarzy, którzy są zaskoczeni decyzją co do zdolności prowadzenia pojazdu samochodowego. Skarżący korzysta z samochodu w celu rehabilitacji oraz częstych wizyt u lekarzy specjalistów. Skarżący wniósł o "pozostawienie mu" kategorii B celem zaspokojenia podstawowych funkcji życiowych, medycznych i rehabilitacyjnych. Po otrzymaniu grupy inwalidzkiej i renty ze względu na stan zdrowia nigdy nie pracował zarobkowo, nigdy nie spowodował wypadku, jeździ ostrożnie. Opiekuje się także chorą matką (77 lat), która jest niepełnosprawna ruchowo i nie widzi na jedno oko, często jeździ na kontrole do specjalistów i rehabilitację do N - musi być dowieziona samochodem i wymaga opieki. Skarżący wniósł o powołanie biegłego sądowego i zwolnienie od opłat ze względu na trudną sytuację życiową i brak środków na badanie. Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu, w piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2013r., w uzupełnieniu skargi zarzucił, naruszenie przez organy przepisów art. 107 § 1 i § 3 kpa, oraz art. 8 i art. 11 kpa. Pełnomocnik podniósł, ze decyzja organu l instancji w istocie nie zawiera uzasadnienia. Jednozdaniowy ręcznie złożony dopisek na decyzji o ogólnej treści nie może zostać uznany za uzasadnienie zindywidualizowanej decyzji administracyjnej, gdyż taką informację można zamieścić w dowolnej decyzji wydanej w podobnej sprawie. W decyzji brak koniecznych elementów uzasadnienia wymaganych przepisami prawa, brak zarówno uzasadnienia faktycznego, jak i uzasadnienia prawnego. Organ pierwszej instancji nie wskazał okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji ani dowodów, w oparciu o które poczynił ustalenia, nie odniósł się do stanowiska strony przedstawionego w piśmie z dnia 28 stycznia 2013 r., nie wyjaśnił podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Organ zaniechał również wyjaśnienia stronie, dlaczego postępowanie zostało wszczęte na podstawie nieobowiązującego już w dniu wszczęcia przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym (uchylonego przez art. 125 pkt 10 lit. j ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami z dniem 19 stycznia 2013 r.), a decyzja została wydana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. To w konsekwencji doprowadziło do naruszenia określonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Organ odwoławczy natomiast nie dokonał w sposób właściwy kontroli instancyjnej. Akceptując w całości uchybienie przepisom postępowania przez organ pierwszej instancji naruszył wskazane przepisy art. 107 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. W postępowaniu odwoławczym nie doszło więc do prawidłowego rozpoznania sprawy, a zatem przez organ odwoławczy naruszył także przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wobec utrzymania w mocy decyzji pierwszej instancji pomimo istnienia podstaw do jej uchylenia. Powyższe zarzuty poparte zostały stanowiskiem zajmowanym przez sądy administracyjne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W sprawowaniu tej kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Skargę należało uznać za uzasadnioną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2011.30.151), dalej u.k.p., która weszła w życie z dniem 19 stycznia 2013r., za wyjątkiem przepisów wymienionych w jej art. 139 pkt. 1, 2 i 3. Przepisy tej ustawy obowiązywały zatem w dniu podejmowania rozstrzygnięć w kontrolowanej sprawie, przez organy obydwu instancji. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega między innymi osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Badanie to przeprowadza się na podstawie skierowania (art. 75 ust. 2 pkt 1 u.k.p.). Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Starosta wydaję tę decyzję administracyjną z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a), lub na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy-art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c) u.k.p. Analiza powyższej regulacji prowadzi do wniosku, że w przypadku zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, zarówno w poprzednio obowiązującym stanie prawnym - a więc w stanie prawnym sprzed dnia 19 stycznia 2013 r., jak i w obecnie obowiązującym stanie prawnym, przepisy zawierają podstawę prawną do wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu określonej osoby na badania lekarskie. Modyfikacji w tym zakresie uległo wyłącznie ustawowe wskazanie przesłanki uzasadniającej podjęcie takiej decyzji. O ile bowiem w poprzednio obowiązującym stanie prawnym ustawodawca w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazywał na przypadki "nasuwające zastrzeżenia" co do stanu zdrowia, o tyle w obecnie wskazuje na "uzasadnione zastrzeżenia" co do stanu zdrowia. W ocenie Sądu, zmiana ta nie wpływa jednakże na ocenę istnienia podstawy prawnej do podjęcia decyzji o skierowaniu na badanie kontrolne, lecz może podlegać rozważaniu jedynie z punktu widzenia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, które zdaniem organów, wskazują na uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, o których obecnie stanowi art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. Ponadto w obecnie obowiązującym porządku prawnym skierowanie na badania lekarskie ze względu na zawiadomienie właściwego organu orzekającego o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy zostało przez ustawodawcę ujęte w jednej przesłance dotyczącej uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Ta kwestia ma podstawowe znaczenia na gruncie kontrolowanej sprawy, zatem musi być poddana bardziej szczegółowej analizie, bowiem inicjatorem postępowania w tym przypadku był jeden z przywołanych tam organów - Lekarz Orzecznik ZUS. Zatem wezwanie do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się istotne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Oznacza to, że nie wystarczą same wątpliwości, iż kierujący ze względu na stan zdrowia nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Przeciwwskazania te mają zostać zweryfikowane podczas badania lekarskiego. Stanowi o tym § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (t.j.Dz.U. 2013.133), zgodnie z którym starosta może skierować na badanie lekarskie jedynie taką osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach ojej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Z przytoczonych regulacji wynika jednoznacznie, że organy administracji są zobowiązane do dokonania oceny okoliczności podanych przez podmiot, który te zastrzeżenia sygnalizuje, a więc oceny czy uzyskana informacja o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby kierującej pojazdem jest wystarczająco umotywowana do powzięcia takich obaw i czy jest wiarygodna, oraz do wskazania podstawy i wyniku tej oceny w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b) u.k.p. Nie istnieje więc automatyzm prowadzący w każdym przypadku uzyskania zawiadomienia przez starostę do wydania przezeń decyzji kierującej na badania, a więc automatyzm polegający na wydaniu jej bez analizy wskazanych w zawiadomieniu faktów. W takim bowiem wypadku, a więc przy założeniu automatyzmu, ciężar orzekania w tej materii spoczywałby nie na staroście, a na zawiadamiającym. Decyzja w tej materii wymaga szczególnej wnikliwości i oceny całokształtu okoliczności oraz przedstawienia wszelkich jej aspektów w uzasadnieniu. Prawidłowa wykładnia powołanych przepisów powinna prowadzić do uznania, że lekarz Orzecznik ZUS jest zobowiązany wykazać uzasadnione zastrzeżenie odnośnie stanu zdrowia kierowcy, a jeżeli tego zaniecha, starosta winien zobowiązać ZUS do uzupełnienia wniosku oraz do oceny wskazanych okoliczności z punktu widzenia spełnienia przesłanek ustawowych do skierowania na badania lekarskie. Tymczasem w kontrolowanej sprawie organ l instancji żadnych dodatkowych informacji od ZUS nie uzyskał, poprzestając na jednozdaniowej informacji zawartej w piśmie Głównego lekarza Orzecznika z dnia 16 stycznia 2013r. o stwierdzeniu okoliczności mogących stanowić istotna przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym. Organ nie dysponował więc żadnym materiałem mogącym stanowić przedmiot analizy i który powinien być tej analizie poddany z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego, celem stwierdzenia, czy hipoteza normy zawartej w przepisie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit.b) u.k.p. rzeczywiście w stosunku do skarżącego zrealizowana. Organ odwoławczy nieprawidłowo uznał to za działanie uzasadnione treścią art. 99 art. 1 pkt.2 lit. b) u.k.p., co trafnie zarzucił skarżący. Takiego stanowiska organów nie można podzielić. Pogląd, iż starosta nie bada przyczyny złożenia wniosku przez ZUS byłby równoznaczny z uznaniem braku racjonalności ustawodawcy - jeżeli starosta nie miałby w tym zakresie żadnych uprawnień to należy zadać pytanie dlaczego decyzji o skierowaniu na badania nie podejmowałby sam ZUS. Zupełnie nieracjonalne byłoby przy takiej wykładni powołanych przepisów powierzanie takiej decyzji staroście. Organ jest w tym przypadku gwarantem tego, że ograniczenie praw obywatelskich następuje z uzasadnionych przyczyn. To w konsekwencji, jak trafnie zarzucił skarżący, doprowadziło do naruszenia określonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Zasadnie także skarżący zarzuca naruszenie art. 107 § 1 i § 3 kpa, w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W istocie decyzja organu l instancji nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymogi tego przepisu. Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera dających się zweryfikować ustaleń co do istnienia najistotniejszej przesłanki do skierowania skarżącego na badania lekarskie. Nie wyjaśnił organ, dlaczego uznał, że z informacji zawartej w piśmie ZUS wynika konieczność skierowania skarżącego na badania, poprzestając na stwierdzeniu, że nie jest rolą organu dokonywanie wiążącej oceny stanu zdrowia skarżącego. Stwierdzenie takie jest jednak niewystarczające, ponieważ nie jest wynikiem własnej oceny organu kierującego na badania. Należy nadto wskazać na treść art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz.U. z 2002 r., nr 101, poz. 926 ze zm.), który stanowi podstawę prawną do uzyskania przez organ informacji o stanie zdrowia skarżącego w zakresie wykazującym uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia osoby, która ma być skierowana na badania lekarskie. Zdaniem Sądu, organy były uprawnione i zobowiązane do zwrócenia się o uzyskanie informacji z ZUS, biorąc pod uwagę stanowisko skarżącego, który do odwołania dołączył szereg zaświadczeń lekarskich, z których miałby wynikać brak uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia. Oczywiście ma rację organ, że nie jest powołany do samodzielnej oceny treści tych zaświadczeń, jednak fakt ich złożenia przy kwestionowaniu stanowiska organu l instancji był dodatkowa podstawą - oprócz obowiązku działania z urzędu wynikającego z przepisów art. 7 i 77 kpa - zażądania od ZUS dodatkowych informacji. Nie czyniąc tego, organy naruszyły poza przepisami postępowania a to art. 7, 8, 77, 107 § 1 i § 3 kpa, także przepis art.99 ust. 1 pkt. 2 lit.b) i ust. 2 pkt. 1 lit.c) ustawy o kierujących pojazdami, rozstrzygając sprawę przedwcześnie, dokonania prawidłowych ustaleń, czy w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu. Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy uwzględnią oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu l instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 250 p.p.s.a.