II OZ 585/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. T. i A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 154/14 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. T. i A. T. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 154/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. T. i A. T. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Sąd wskazał, że ww. decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. została doręczona K. T. i A. T. 19 czerwca 2013 r. (k. 42-43 akt adm.). W dniu 19 grudnia 2013 r. (data stempla pocztowego – k. 19) pełnomocnik skarżących wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję MWINB w K. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, twierdząc, że w czasie, gdy biegł termin do wniesienia skargi, K. T. przeżywała bardzo trudny okres (problemy zdrowotne, trauma po śmierci brata), a ponadto musiała intensywnie zająć się pracą zawodową ze względu na przygotowanie budżetu na 2014 r. dla dziesięciu gminnych jednostek oświatowych i wychowawczych, pełną inwentaryzacją mienia gminnego oraz przygotowaniem do kontroli jednostki nadrzędnej. We wniosku podano również, że K. T. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z bratem A. T., który jest rencistą, nie domaga fizycznie i w jego imieniu siostra prowadzi wszelkie sprawy. W uzupełnieniu wniosku o przywrócenie terminu przedłożone zostało zaświadczenie Urzędu Gminy [...] z dnia 16 grudnia 2013 r., w którym stwierdzono, że K. T. jest zatrudniona w tym Urzędzie jako główny księgowy jednostek oświatowych i wychowawczych i prowadzi pełną księgowość dziesięciu jednostek budżetowych. Z zaświadczenia wynika, że okresie od lipca do "chwili obecnej" K. T. była obciążona pracą związaną z wykonywaniem obowiązków podanych we wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest zasadny i podlega oddaleniu. Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący ogólnie powołali się na zły stan zdrowia i nie przedstawili żadnych dokumentów lekarskich potwierdzających, w jakim okresie i jakie schorzenia u nich wystąpiły, a także jaki był wpływ tych schorzeń na możliwość wniesienia skargi w terminie. Odnośnie zaś obciążenia skarżącej K. T. obowiązkami zawodowymi, to, w ocenie Sądu, nie są to okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wykonywanie pracy zawodowej, nawet o dużej intensywności, nie jest bowiem okolicznością o charakterze wyjątkowym, a tylko zaistnienie tego rodzaju okoliczności może stanowić podstawę do uznania, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu okoliczności przedstawione w uzasadnieniu złożonego wniosku, w połączeniu ze wskazaniami doświadczenia życiowego, nie pozwalają uznać, że w czasie biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi K. T. ani A. T. nie byli w stanie samodzielnie lub z pomocą innych osób dokonać tej czynności procesowej w terminie. Dlatego Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili, że po odebraniu decyzji MWINB w K. miały miejsce takie okoliczności, które w sposób obiektywny uniemożliwiły skarżącym wniesienie skargi w terminie. W związku z powyższym nie zachodziły podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie wyjątkowej instytucji, jaką jest przywrócenie uchybionego terminu. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodobniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Oceniając okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w naruszeniu terminu sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy oraz brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu jest bowiem stosowana jedynie w sytuacjach wyjątkowych, tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA z 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10). Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że skarżący nie uprawdopodobnili braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Obciążenie pracą nie jest okolicznością nie do przezwyciężenia przy dokonywaniu czynności procesowych, zatem nie uzasadnia przywrócenia terminu do dokonania tych czynności. Również ogólnie zły stan zdrowia nie przesądza o braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Musi to być bowiem na tyle nie dająca się przewidzieć sytuacja, że zainteresowany nie jest w stanie dokonać czynności, mimo dołożenia należytej staranności. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą NSA tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jednak muszą zostać spełnione określone warunki. Przede wszystkim musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi wykazać, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności powinno być przedstawione stosowne zaświadczenie lekarskie (zob. postanowienia NSA: z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I FZ 397/13, z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt I FZ 410/13, z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 245/12). Skarżący nie przedstawili żadnych dokumentów lekarskich wskazujących na wystąpienie u nich takich problemów zdrowotnych, które uniemożliwiłyby dokonanie czynności w terminie, czy też skorzystanie z pomocy innych osób. Zasadnie zatem Sąd I instancji stwierdził, że okoliczności przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu nie pozwalają na uznanie, że skarżący nie byli w stanie dochować terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.